ஏகத்வ சிவரூபப் பிரகடனம்

திருமூலர் படிக்கட்டு 110

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் சர்வ காரியத் தத்துவங்களும் தங்களின் மூல காரணமாகிய பரசிவத்தில் ஒடுங்கும் அண்டவியல் சரணாகதி நியதியை நிலைநாட்டினார். பௌதிகத் தேவர்களும், முத்தொழில் கர்த்தாக்களாகிய மாலும் அயனும் தங்களின் தனித்த கர்த்திருத்துவங்களை இழந்து, மலம் நீங்கிய ‘பாலொத்த மேனி’ சுத்த சைதன்யப் பேரொளியைச் சூழ்ந்து ஒடுங்கும் ‘காரண-காரிய ஓலக்க ஒடுக்க விதியை’ (The Macrocosmic Involution Matrix) ஒரு மாபெரும் தேவ சபை உருவகத்தின் மூலம் அவிழ்த்தார்.

அந்தப் பேரண்ட ஒடுக்க நியதியைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் (Consciousness field) அடுத்த உன்னதத் தத்துவ வினா விழிப்படைகிறது:

சர்வ கோடிக்கணக்கான தேவர்களும் முத்தொழில் மூர்த்திகளும் பரசிவத்தின் திருவடியைச் சார்ந்துதான் இயங்குகிறார்கள் எனில், பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டுத் தளத்தில் தோன்றும் ‘வானவர்-மனிதர்’ போன்ற படிநிலை வேறுபாடுகளின் தத்துவம் யாது?

இவ்வேற்றுமைகளுக்குப் பின்னால் தனித்தனிச் சுயாதீனத் தெய்வங்கள் உள்ளனவா, அல்லது அனைத்தையும் உயிர்ப்பித்து இயக்கும் மூல அருட்சக்தி ஒன்றேதானா? மனித மனம் ஏன் இவ்வுலகியல் வடிவப் பேதங்களை இறுதியான உண்மை என்று கருதிப் பிணங்குகிறது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குத் தத்துவப் பேதங்களின் மூல வேராகிய "உடலடையாளத்தை" (The Somatic/Physical Identification) வேரறுத்து, சர்வ சராசரங்களையும் இயக்கும் ஏகத்வ சிவரூபப் பிரகடனத்தை (The Non-Dual Supremacy of Shiva-Grace) நிலைநாட்டும் மகா தந்திர விடையாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் அனைத்துச் சக்திகளும் சிவனை நோக்கி ஒடுங்கும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கை விவரித்ததெனில், இப்பாடல் அந்தச் சரணாகதிக்கான பரமார்த்த காரணத்தை விளக்குகிறது; அதாவது, “தேவர்-மனிதர் என்ற வேறுபாடுகள் புற வடிவில் காணப்பட்டாலும், அவற்றைத் தாங்கி நிற்கும் தனித்தெய்வம் மற்றில்லை; சர்வமும் ஒரே சிவனருளின் விகாரமே” என்பதை நிறுவுகிறார். நாயனார் இங்ஙனம் வெளிப்புறத் தேவசபைக் காட்சியிலிருந்து சாதகனின் உள்ளார்ந்த ‘அபரோக்ஷ அருளுணர்விற்கு’ (Transcendental Self-Awareness) உன்னதத் தர்க்கத்தை உயர்த்திச் செல்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் சர்வ வடிவங்களின் சுயாதீனப் பிரமைகளையும், பௌருஷத் தெய்வ வாதங்களையும் அடியோடே தகர்த்து, சர்வமும் ஒரே சிவனருளின் அலைநீளங்களே என்பதை நிறுவும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Epistemological Matrix of Non-Dual Grace). இப்பாடல் படிநிலை விகாரப் பகுப்பாய்வு —> காரியச் செயற்பாட்டுத் தியதி —> சுயாதீனத் தெய்வ மறுப்பு —> உடலடையாளக் கரண நாசம் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - படிநிலை விகாரப் பகுப்பாய்வுக் கோட்பாடு (வானவ ரென்று மனிதரிவ ரென்றும்): திருமூலர் முதலில் உலகம் வகைப்படுத்தும் ‘வானவர்’ (உயர்ந்த ஒளியுலக தேவர்கள்), ‘மனிதர்’ (மண்ணுலக ஜீவர்கள்) என்ற படிநிலை வேறுபாடுகளை முன்வைக்கிறார். இத்தகு வேற்றுமைகள் பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டுத் தளத்தின் குண, ஆற்றல், மற்றும் தொழில் சார்ந்த விகாரங்களே (Functional Gradations) அன்றி, அவை அவற்றின் பரமார்த்த அஸ்திவாரத்தில் உள்ள உண்மைப் பிரிவுகள் அல்ல என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - காரியச் செயற்பாட்டு அருளியல் தியதி (தேனமர் கொன்றைச் சிவனரு ளல்லது): படிநிலைகளைக் காட்டிய பின், அவற்றைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரே தொழிற்சக்தியைச் ‘தேனமர் கொன்றைச் சிவன் அருள்’ என்று அவிழ்க்கிறார். ‘சிவன்’ தன்னிலையில் அசைவற்ற சுத்த சைதன்யம்; ‘அருள்’ என்பது அவனது காரியச் செயற்பாட்டுப் பேராற்றல் (The Dynamic Radiation of Consciousness). திரோதானமாக உயிர்களை மறைப்பதும், அனுகிரஹமாகத் தேவர்களாய் உயர்த்துவதும் ஒரே சிவனருளின் வெவ்வேறு பரிணாம அலைநீளங்களே என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - சுயாதீனத் தெய்வ மறுப்புக் கோட்பாடு (தானமர்ந் தோருந் தனித்தெய்வ மற்றில்லை): மூன்றாவது அடியில் ‘தான் அமர்ந்தோரும் தனித்தெய்வம் மற்றில்லை’ என்று ஆகம ஏகத்துவத்தை (Ontological Monism) அநாதியாய்ப் பிரகடனம் செய்கிறார். பிரபஞ்சப் புராணங்கள் வற்புறுத்தும் எந்தத் தெய்வ வடிவமும் தன்னிச்சையாகத் தோன்றி, சுயாதீனமாக இயங்கும் தனித்த இறையியல் அச்சு (Independent Deity Principle) அல்ல. முத்தொழில்களும் ஒரே சிவசக்தியால் பிரித்தளிக்கப்பட்ட காரியங்களே; வடிவங்கள் பலவாயினும் அவற்றில் ஒளிரும் மூல அருள் ஒன்றே என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - உடலடையாளக் கரண விகார நாசம் (ஊனமர்ந் தோரை யுணர்வது தானே): இஃது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் தர்க்கத்தின் உன்னத உளவியல் சிகரமாகும். புறத்தே காணப்படும் தெய்வப் பேதங்களுக்கும், சமயச் சண்டைகளுக்கும் மூல காரணம், உள்ளே சாதகன் ‘ஊன்’ (சரீரம் / தூல தேகம்) ஆகிய மாமிசக் கூட்டோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் ‘தேக அஹங்காரமே’ (The Illusion of Somatic Identification) என்று சுட்டெரிக்கிறார். உடலடையாளக் கரணங்கள் அழியும் புள்ளியில், சர்வ வடிவங்களுக்குள் ஒளிரும் ஏகத்வ சிவரூபமே எஞ்சும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிபாகும்.

படிநிலை வேற்றுமை (வானவர்-மனிதர்)—>செயற்பாட்டு ஆற்றல் (சிவன் அருள்)—>சுயாதீனத் தெய்வ மறுப்பு—>தேக அஹங்கார நாசம்

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “ஊனமர்ந்தோரை உணர்வது” என்ற தத்துவம், வெறும் வெளிப்புறக் கோட்பாட்டு விளக்கம் அல்ல; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் நிகழும் ‘த்வந்த’ (Duality) ஒடுக்கத்தையும், நாதாந்தச் சஹஜ சமாதி விதியையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• விழிப்புணர்வு அடுக்கு விகார யோக ரகசியம்: தந்திர யோகப் பார்வையில், ‘வானவர்’ மற்றும் ‘மனிதர்’ என்பது இரு வேறு லோகத்து உயிர்கள் அல்லர்; அவை சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் விழிப்படையும் வெவ்வேறு விழிப்புணர்வு அலைநீளங்களாகும் (The States of Consciousness). சாதகனுக்குள் கருணை, தெளிவு, மற்றும் தியானப் பேரமைதி நிலைபெறும் போது அவனுள் ‘வானவர் நிலை’ (The Radiant Subtle Field) வெளிப்படுகிறது. அதே சாதகன் ஆசை, கோபம், தேக அஹங்காரத்தால் ஆட்கொள்ளப்படும் போது ‘மனித நிலை’ (The Conditioned Linear State) என்னும் குறுகிய கரணத் தளத்தில் இயங்குகிறான். இவையாவும் ஒரே உயிர்ச்சக்தியின் வெவ்வேறு அதிர்வுகளே ஆகும்.
• தேனமர் கொன்றையின் சஹஸ்ரார அமுதாக்கத் தந்திரம்: “தேனமர் கொன்றை” என்பது சைவ ஆகமங்களின் உன்னதக் குண்டலினி யோகக் குறியீடாகும். ‘கொன்றை மலர்’ என்பது சஹஸ்ராரத்தில் ஆயிரம் இதழ்களுடன் விரியும் சிதாகாசக் கமல மலர்ச்சியாகும் (The Full Flowering of Sahasrara); ‘தேன்’ என்பது அந்த மலர்ச்சியிலிருந்து சொரியும் சிவானந்த ஞான அமுத தாரையாகும் (The Ambrosial Flow of Somatic Ecstasy). சாதகனின் பிராண தாரை சுசுமுனையின் வழியே ஏறிச் சஹஸ்ராரத் திருவடியைத் தொடும் போது, அவனுள் இத்தகு அமுதப் பெருக்கே “சிவனருளாய்” விழிப்படைகிறது.
• மந்திர-தேவதா ஸ்பந்தன ஏகத்துவ விதி: “தனித்தெய்வம் மற்றில்லை” என்பதன் தந்திரப் பொருள், உபாசனைப் பாதையில் தோன்றும் எண்ணற்ற மந்திரங்கள், பீஜங்கள், யந்திரங்கள், மற்றும் தேவதா வடிவங்கள் யாவும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற தனித்தனிப் பரம்பொருள்கள் அல்ல. ஒரே பராசக்தி வெவ்வேறு அதிர்வு நிலைகளில் வெவ்வேறு சக்ர களங்களுக்கு ஏற்பத் தன்னை விகாரப்படுத்திக் கொள்ளும் ‘சுயம்பிரகாச ஒளிக் கற்றைகளே’ (The Spectral Emanations of Pure Light) அவை. இதனைச் ‘சோதிக்கில்’ திரிபுடி நாசமடையும்.
• தேக அஹங்காரக் கழற்சி ரகசியம: “ஊனமர்ந்தோரை உணர்வது தானே” என்பது கன்ம மலப் படிவங்களை அறுக்கும் மகா தந்திர விதியாகும். உயிர் உடலில் உறைவது பந்தமன்று; உடலையே ‘நான்’ என்று கருதும் ‘ஊனடையாளமே’ (Somatic Attachment) பந்தத்தின் மூலவிதை. தியானத்தின் உச்சத்தில் சாதகன் “நான் தசைக்கூடு அல்ல, நான் சாட்சிப் பேரறிவு” என்று ஊனடையாளத்தைக் கழற்றிச் சிவனருளோடு ஒத்திசையும் போது, அவனுள் ‘பாசஞானம்’ அழிந்து ‘பதிஞானப் பேரொளி’ (The Luminous Self-Authenticating Gnosis) தன்னிச்சையாக நிலைபெறுகிறது.

அந்தக்கரண அலை ஒடுக்கு—>சஹஸ்ரார அமுத விழிப்பு (தேனமர் கொன்றை)—>மந்திர-தேவதா ஏகத்துவம்—>தேக அஹங்காரக் கழற்சி

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• குறுகிய தேக அடையாளங்களிலிருந்து விடுபட்டு அருளடையாளத்தில் நிலைபெறுதல் (Transcendence of Physical and Somatic Identification): சாதகன் "நான் இந்த அழியும் மாமிசத் தசைக்கூடு, என் வயது இது, என் குலம் இது" என்ற குறுகிய உடலடையாளப் பாசங்களிலிருந்து (The Delusion of Material Form) முற்றிலும் விடுபடுகிறான். சரீரம் என்பது பரசிவ அநுபூதியை அடைவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட உன்னதக் கருவி ஆலயம் மட்டுமே என்பதை உணர்வதால், உடலின் பௌதிக மாற்றங்களால் (மூப்பு, பிணி, இன்ப-துன்பங்கள்) அவனது உள்ளார்ந்த மையச் சாட்சிப் பேரொளி ஒருபோதும் சஞ்சலமடைவதில்லை.
• ஆன்மீக ஏற்றத்தாழ்வு விகாரங்கள் நீங்கி அசாத்தியத் தார்மீகச் சமநிலை பிறத்தல் (Eradication of Spiritual Oscillations and Complex): தியான முதிர்ச்சியில் பேரமைதி ஏற்படும் போது உண்டாகும் "நான் பெரிய சித்தன்" என்ற ஆன்மீகத் தற்பெருமை அகந்தைகளும், தியானம் கலைந்து மனம் அலைபாயும் போது உண்டாகும் "நான் பாவி, எனக்கு ஆன்மீகத் தகுதி இல்லை" என்ற போலித் தாழ்வு மனப்பான்மைகளும் (Spiritual Volatility) அடியோடே வீழ்கின்றன. உயர்ந்த ‘வானவ’ நிலையும், தாழ்ந்த ‘மனித’ நிலையும் ஒரே சிவனருளின் வெவ்வேறு அலை இயக்கங்களே என்பதை உணர்வதால், சாதகன் எக்கணமும் மாறாத ஆன்மீகச் சமநிலையை (இருவினை ஒப்பு) எய்துகிறான்.
• குறுகிய சமயப் பிடிவாதங்கள் நீங்கிப் பரந்த சிவாகம ஏகத்துவப் பார்வை மலர்தல் (Immunity to Sectarian Dogma and Fanaticism): "என் இஷ்டதெய்வமே பெரியது, பிற வடிவங்கள் தாழ்ந்தவை" என்று வறண்ட சாஸ்திரப் புராணங்களை ஓதிச் சண்டையிடும் கீழ்நிலைச் சமய வெறிகள் சாதகனை அணுகுவதில்லை (The Collapse of Sectarian Dualism). சர்வ வடிவங்களும் ஒரே பரசிவப் பேரொளியின் முத்தொழில் அலைநீளங்களே என்பதைத் தந்திர ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் ரீதியாக உணர்வதால், தன் தனித்துவப் பாதையைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றியபடியே, சர்வ வடிவங்களுக்குள் ஒளிரும் ஏகத்துவச் சிவனருளை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
• சாதனைகளைச் சிதறல்களற்ற ஒரே அருள் இயக்கமாக ஒருங்கிணைத்தல் (Seamless Syntropy of Spiritual Practices): மந்திரஜபம், பிராணாயாமம், தியானம், மற்றும் குருசேவை ஆகிய பயிற்சிகளை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற வெவ்வேறான சடங்குச் செயல்களாகக் காணும் அறியாமை தீருகிறது. மந்திரம் மனத்தைச் சுத்தமாக்கவும், பிராணன் உயிர்ச்சக்தியைச் சுசுமுனையில் செலுத்தவும், தியானம் சாட்சி விழிப்புணர்வை நிலைநிறுத்தவும் செய்யும் ‘ஒரே சிவனருள் பேரியக்கத்தின் வெவ்வேறு தந்திர வாயில்களே’ (The Integrated Mandala of Practice) என்பதை உணர்ந்து கச்சிதமான உள்பரிணாமத்தை எட்டுகிறான்.
• உடலை வெறுக்காத உன்னதக் காயகற்பச் சிவயோக நிலைபேறு (Sanctification of the Physical Vessel): உடலடையாளத்தைத் தாண்ட வேண்டும் என்பதற்காக உடலை வருத்தி அழிக்கும் முரட்டுத்தனமான போலித் துறவு விகாரங்கள் ஒடிகின்றன. சரீரம் என்பது சிவசக்தி வெளிப்படும் மகா தந்திரக் கருவி என்பதை உணர்வதால், அவனது உணவு, உறக்கம், மற்றும் ஆசனப் பயிற்சிகள் யாவும் தேக அணுக்களை ஒளியாக்கும் உன்னத அந்தர்யாக உபாசனையாக மாறி அவனது ஆயுளை நீட்டிக்கிறது.
• சர்வ சராசரங்களையும் பரசிவ வடிவமாகக் காணும் மகா கருணை விழித்தல் (Manifestation of Universal Compassion and Unitary Gnosis): பிற மனிதர்களை அவர்களின் கல்வி, செல்வம், மற்றும் புற அடையாளங்களின் அடிப்படையில் மதிப்பிடும் சிற்றறிவு அழிகிறது. சர்வ கோடிக்கணக்கான ஜீவர்களின் அந்தக்கரணங்களுக்குள்ளும் ஒரே சிவனருள் வெவ்வேறு அளவுகளில் மறைந்து நின்று ஒளிர்கிறது என்பதை நேரடியாக அநுபவிப்பதால், அவனுள் சர்வ உயிர்கள் மீதான மாறாத தார்மீகக் கருணையும், குறைகாணாத மகா விழிப்பும் தன்னிச்சையாக நிலைபெறுகின்றன.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வறண்ட விவாதங்களில் ஈடுபடும் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இல்லாமல், தன்னுள் நிகழும் திரிமூர்த்தி விளையாட்டைத் தடையின்றி அநுபவிக்கும் சிவயோகியாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தேக அஹங்காரக் கரணங்களால் தனித்தெய்வ வாதங்களை வெல்ல முடியாது; உடலடையாளத்தை விடுத்து, சர்வ விகாரங்களுக்கும் பின்னால் ஒளிரும் 'தேனமர் கொன்றை' சஹஸ்ரார அமுதப் பெருவெளியில் என் அகந்தையை முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே வானவரென்று மனிதரிவரென்று பேதிக்கும் கரணங்களைக் கடந்த அநாதி மூலம்! சிவமே தனித்தெய்வ மற்றில்லை என்று நிலைநாட்டும் ஏகத்துவப் பேரொளி! சிவமே ஊனமர்ந்தோர் அஹங்காரத்தை அறுக்கும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.