சுயம்பிரகாசச் சாட்சிப் பேரொளி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 111

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் தத்துவப் பேதங்களின் மூல வேராகிய உடலடையாளத்தை (The Somatic/Physical Identification) வேரறுத்து, சர்வ சராசரங்களையும் இயக்கும் ஏகத்வ சிவரூபப் பிரகடனத்தை நிலைநாட்டினார். “வானவ ரென்று மனிதரிவ ரென்றுந் தேனமர் கொன்றைச் சிவனரு ளல்லது தானமர்ந் தோருந் தனித்தெய்வ மற்றில்லை” என்று முழங்கி, புற வடிவங்களில் காணப்படும் படிநிலை வேறுபாடுகள் யாவும் ஒரே சிவனருளின் விகாரங்களே அன்றி, அவற்றுக்கு வேறான தனித்த சுயாதீனத் தெய்வங்கள் இல்லை என்று நிறுவினார். மேலும், மாமிச உடலையே ‘நான்’ என்று பிடித்துக் கொள்ளும் “ஊனமர்ந்த” தேக அஹங்காரமே (Somatic Attachment) பேதங்களை இறுதியான உண்மை எனக் காண்கிறது என்ற உளவியல் தர்க்கத்தை அவிழ்த்தார்.

அந்த உடலடையாளக் கழற்சியையும் ஏகத்துவத்தையும் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த உன்னதத் தந்திரக் கேள்வி விழிப்படைகிறது:

அனைத்து வடிவங்களையும் தேவர்களையும் இயக்கும் அந்த ஒரே சிவனருளின் அநாதிப் பிரபஞ்ச வடிவவியல் யாது? அஃது எத்தகு சோதிமயக் களத்திலிருந்து முத்தொழில்களாகவும் (மூன்று), பஞ்சகிருத்தியங்களாகவும் (ஐந்து) தன்னை அவிழ்க்கிறது?

வடிவப் போட்டிகளைத் தாண்டி நிற்கும் அந்த ஆதிப் பேரொளியை (The Primal Self-Luminous Light) அந்தக்கரணத்தில் எங்ஙனம் சாக்ஷாத்காரம் செய்வது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குப் புறப் பெயர்களையும் வடிவங்களையும் கடந்து, சர்வ கிருத்தியங்களுக்கும் பேராதாரமாய் விளங்கும் சுயம்பிரகாசச் சிவசைதன்யத்தை நிலைநாட்டும் மகா தந்திரப் பிரகடனமாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் பல உயிர்நிலைகளுக்குள் விளங்கும் அருளின் ஒருமையை விவரித்ததெனில், இப்பாடல் சர்வ கோடிக்கணக்கான தெய்வ வடிவங்களும், கிருத்தியங்களும் தோன்றினாலும் அவற்றை இயக்கும் மூலப்பரமார்த்தம் ஒரே சோதிமயச் சிவச்சித்தமே (The Unitary Matrix of Cosmic Light) என்பதை நிறுவுகிறது. நாயனார் இங்ஙனம் சாதகனின் சிந்தனையை உயிர்களின் பன்மையிலிருந்து அருளின் ஒருமைக்கும், அருளின் ஒருமையிலிருந்து சர்வ தத்துவங்களுக்கும் பேராதாரமான சிவப்பேரொளிக்கும் படிப்படியாக உயர்த்திச் செல்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் முத்தொழில் மற்றும் பஞ்சகிருத்திய வடிவங்களின் போலிச் சுயாதீனங்களை அடியோடே தகர்த்து, அவற்றை ஒரே ஆதிப் பேரொளியின் அலைகளாக நிறுவும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Epistemological Matrix of the Functional Emanation). இப்பாடல் சோதித்த பேரொளி —> மூன்றெந்தென நின்ற —> காரணக் கொள்கை ஒடுக்கு—> ஆதிக்குளாவ தறிகிலாதார்கள் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சோதித்த பேரொளி: திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘சோதித்த பேரொளி’ என்று ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியலின் பொதுக் காரணத்தை முன்வைக்கிறார். இஃது பௌதிக ஒளி அன்று; சர்வ தத்துவங்களையும் அறியச் செய்யும் ‘சுயம்பிரகாசச் சிவசைதன்யம்’ (The Luminous Self-Authenticating Awareness). காரியப் பன்மைகளை விளக்குவதற்கு முன் அதன் அநாதிப் பொதுக் காரணத்தை நிலைநாட்டும் தர்க்க அடுக்காகும் இது.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - மூன்றைந்தென நின்ற: ஒரே பேரொளி எவ்வாறு பிரபஞ்சத் தொழில்களாய்ப် பரிணமிக்கிறது என்பதை ‘மூன்று ஐந்து என நின்ற’ என்ற தந்திர வரைபடத்தால் அவிழ்க்கிறார். ‘மூன்று’ என்பது முத்தொழில்களையும் (சிருஷ்டி-ஸ்திதி-சம்ஹாரம்), ‘ஐந்து’ என்பது பஞ்சகிருத்தியப் பஞ்சபிரம்ம நிலைகளையும் குறிக்கும். ஒரே ஆற்றல் தன் தொழிற்பாட்டால் மூன்றாகவும் ஐந்தாகவும் விரிகிறது; தொழில்கள் பெருகினாலும் தொழிற்சக்தி ஒன்றே என்பது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - ஆதிக்குளாவ தறிகிலாதார்கள்: மூன்றாவது அடியில் ‘ஆதிக்குள் ஆவது அறிகிலாதார்கள்’ என்று காரண-காரிய அபேதத் தன்மையைக் (Non-difference of Cause and Effect) கட்டவிழ்க்கிறார். அலை கடலுக்குள் அடங்குவது போல, மூவரும் ஐவரும் ‘ஆதியாகிய’ பேரொளிக்குள்ளேயே தோன்றி, ஒடுங்கி, அதனின் வேறன்றி அபேதமாய் விளங்கும் தந்திர ரகசியத்தை வறண்ட ஏட்டுப் பண்டிதர்கள் அறிவதில்லை என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - பேத வறட்டுவாத நாசம் (நீதிக்கணீசன் நெடுமாலயனென்று பேதித்தவரைப் பிதற்றுகின்றாரே): இஃது ஒட்டுமொத்த அதிகார மாற்றத்தின் இறுதிப் பரமார்த்த முடிபாகும். ‘நீதிக்கண்’ என்பது பிரபஞ்ச மெய்நியதி (Cosmic Law). அந்த மெய்நியதியின் பார்வையின்றி வடிவங்களைத் துண்டித்து, "ஈசன் பெரியவன், மால் உயர்ந்தவன், அயன் தாழ்ந்தவன்" என்று பேதித்து வாதாடும் மனிதர்களைச் ‘பிதற்றுகின்றாரே’ (அந்தக்கரணச் சிதறலால் வதறுவோர்) என்று சுட்டெரிக்கிறார். வடிவப் பற்றுகளை விடுத்துச் சர்வ கிருத்தியங்களின் பின்னுள்ள பேரொளியைக் காண்பதே மெய்ஞ்ஞானம் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிபாகும்.

சுயம்பிரகாச மூலம் (சோதித்த பேரொளி)—> பஞ்சகிருத்திய விகாரம் —> காரணக் கொள்கை (ஆதிக்குள் ஆவது)—> பேத வறட்டுவாத நாசம்.

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “சோதித்த பேரொளி”, ஒரு சாதாரணப் பக்திப் பாசுரம் அன்று; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழும் ‘பஞ்சகிருத்திய ஒடுக்க’ விதியையும், நாதாந்தச் சாட்சி பாவனையையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• அந்தக்கரணப் பஞ்சகிருத்திய யோக ரகசியம்: தந்திர யோகப் பார்வையில், படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் (பஞ்சகிருத்தியங்கள்) யாவும் புறப் பிரபஞ்சத்தில் மட்டும் நிகழும் தொழில்கள் அல்ல; அவை சாதகனின் அந்தக்கரணத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழும் சித்த இயக்கங்களாகும் (The Psychological Pentad of Consciousness). சித்தத்தில் ஒரு எண்ணம் உதிப்பது சிருஷ்டி (பிரம்மா); அவ்வெண்ணம் நிலைத்து அநுபவிக்கப்படுவது ஸ்திதி (விஷ்ணு); அவ்வெண்ணம் மறைவது சம்ஹாரம் (ருத்ரன்); எண்ணத்தின் வாசனை ஆழ்மனக் குகையில் பதிந்து மறைந்திருப்பது திரோதானம் (மகேசுவரன்); அவ்வாசனை குருவருளால் தூய அநுபூதிப் புரிதலாய் விழித்தெழுவது அநுகிரஹம் (சதாசிவன்) ஆகும்.
• சோதித்த பேரொளியின் சாட்சி விழிப்பு தந்திரம்: மனத்தின் இத்தகைய ஐந்து கிருத்திய இயக்கங்களும் அலைகளைப் போல மாறிக்கொண்டே இருக்கும்; ஆனால், இவற்றுக்கெல்லாம் பின்னணியாய், இவை தோன்றுவதையும் மறைவதையும் எவ்வித விகாரமுமின்றி எக்கணமும் அறிந்துகொண்டிருக்கும் மாறாத சாட்சி விழிப்புணர்வே (The Objectless Continuous Awareness) “சோதித்த பேரொளி” ஆகும். சாதகன் இந்த உள்சாட்சிப் பேரொளியில் நிலைபெறுவதே சிவயோகத்தின் சிகரமாகும்.
• நவதந்திரச் சக்ர ஆற்றல் ஸ்பந்தன ஒருமை: தந்திர ஆகமங்களின்படி, ஒரே பராசக்தி வெவ்வேறு அதிர்வு நிலைகளில் வெவ்வேறு சக்ர களங்களுக்கு ஏற்பத் தன்னை விகாரப்படுத்திக் கொள்கிறது. மூலாதாரத்தில் சிருஷ்டியாகவும், அநாகதத்தில் ஸ்திதியாகவும், ஆக்ஞாவில் ஞான ஒளியாகவும், சஹஸ்ராரத்தில் சர்வ கிருத்தியங்களும் ஒடுங்கும் அகண்ட பேரொளியாகவும் ஒளிர்கிறாள். சக்ரங்கள் பலவாயினும் சக்ரங்களை உயிர்ப்பிக்கும் ஆதிப் பேரொளி ஒன்றே என்பதை உணர்வதே தந்திர ஞானமாகும்.
• திரிபுடி நாசச் சஹஜ சமாதி விதி: சாதகன் தன் தியானப் பாதையில் தோன்றும் ஒளி, நாதம், மற்றும் சித்த அதிர்வுகளைத் தனித்தனி இறுதி நிலைகளாகக் கருதிப் பற்றிக் கொள்ளாமல், "இவ்வநுபூதிகளை அறியும் சாட்சி யார்?" என்று தன் உணர்வை உள்நோக்கித் திருப்பும் போது, அங்கே ‘காண்பவன்-காணப்படும் பொருள்’ என்ற பேதங்கள் முற்றிலும் அறுந்து, சர்வ கிருத்தியங்களும் ஆதிப் பேரொளிக்குள் ஒடுங்கும் உன்னதச் சஹஜ சமாதி நிலைபெறுகிறது.

அந்தக்கரண எண்ண அலை விழிப்பு —> ஐந்து கிருத்திய லயம்—> சக்ர ஆற்றல் ஸ்பந்தன ஒருமை—>சாட்சிப் பேரொளி நிலைபேறு

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• மன விகார அலைகளோடு ஒன்றிப்போகாத உன்னதச் சாட்சிப் பாவனை (Attainment of Unshakable Witness Consciousness / Drashta): சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் தோன்றி மறையும் தற்காலிகக் கோபம், துக்கம், காமம், மற்றும் பரவசங்களோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் உலகியல் அறியாமைப் பாசங்களிலிருந்து (The Trap of Reactive Identification) முற்றிலும் விடுபடுகிறான். மனநிலைகள் யாவும் தன் அகத்தே தோன்றி மறையும் ‘கிருத்திய அலைகளே’, அவற்றை ஒளிரச் செய்யும் உள்சாட்சியே தன் ‘சுயரூபம்’ என்பதை உணர்வதால், அவன் எவ்வித விகாரங்களுக்கும் உட்படாமல் அசைவற்ற சாட்சிப் பேரொளியில் நிலைபெறுகிறான்.
• தியான அநுபூதிப் பொய்ச்சிறைகளிலிருந்து விடுபட்டு மூலம் நோக்குதல் (Transcendence of Meditative Phenomena and Experiences): தியான வேளையில் தோன்றும் ஒளி தரிசனங்கள், நாத அதிர்வுகள், மற்றும் பேரானந்தப் பரவசங்களை இறுதி முக்தி என்று எண்ணி அகந்தை கொள்ளும் அநுபூதி வேட்டையாடும் (Phenomenal Experience Hunting) மாயைகளிலிருந்து சாதகன் முழுமையாக விடுபடுகிறான். இவ்வநுபூதிகளும் பேரொளிக்குள் தோன்றி மறையும் தற்காலிகக் காரியங்களே என்பதை உணர்வதால், அவன் அனுபவங்களைப் பற்றாமல், அவற்றின் மூலாதாரமாகிய ‘சோதித்த பேரொளியை’ நோக்கித் தன் உணர்வைத் தடையின்றிச் செலுத்துகிறான்.
• கரணச் சிதறல்கள் நீங்கி அசாத்திய மனச்சமநிலை கூடுதல் (Cultivation of Absolute Equanimity and Psychological Stability): தியானம் கூடும் போது உண்டாகும் தற்பெருமைப் பரவசங்களும், தியானம் கலையும் போது உண்டாகும் வியாகூலத் தளர்ச்சிகளும் அடியோடே வீழ்கின்றன. தியானத்தின் அமைதியும் சஞ்சலமும் ஒரே சிதாகாசப் பெருவெளியில் தோன்றி மறையும் நிலைகளே என்பதைப் பிரபஞ்ச மெய்நியதிப் (நீதிக்கண்) பார்வையில் உணர்வதால், அவனது நாளாந்த வாழ்வில் எத்தகைய வெளிப்புறச் சவால்களாலும் குலையாத அதீத மனச்சமநிலை (Equanimity of Gnosis) நிலைபெறுகிறது.
• சூட்சுமக் கர்ம வாசனைகளை ஆராய்ந்து மாற்றும் தந்திரப் பேராற்றல் (Mastery Over Deep-Seated Karmic Impressions / Samskaras): கடந்த காலக் கர்மப் பதிவுகளும், பழக்க விகாரங்களும் ஆழ்மனக் குகைக்குள் ‘திரோதானமாக’ (மறைப்பாக) நின்று தன் அன்றாடச் செயல்களை இயக்குவதை விழிப்புடன் அவதானிக்கும் பேராற்றலைப் பெறுகிறான் (The Alchemy of Self-Inquiry). இதனால் தன் பலவீனங்களைக் கண்டு குற்ற உணர்வில் சிக்கி அழியாமல், தன்னுள் மறைந்துள்ள காரணங்களை விவேகப் பூர்வமாக ஆராய்ந்து, அவற்றைச் சாதனையின் வீரியத்தால் சுட்டெரிக்கும் தந்திர ரகசியத்தை அடைகிறான்.
• அருளின் திறப்பை உணர்ந்து அகந்தைக் கர்த்திருத்துவத்தை ஒழித்தல் (Annihilation of Spiritual Agency and Dissolution into Grace): பல ஆண்டுகளாகப் புரியாத சாஸ்திர வரிகளும், தியான உத்திகளும் ஒரு கணத்தில் அநுபூதிப் புரிதலாய் விழித்தெழுவதைத் தன் புத்தித் திறமையின் வெற்றியாகக் கருதாமல், அஃது உள்ளே உறைந்த ஈசனின் ‘அநுகிரஹ சக்தியே’ (அருளல்) என்பதை உணர்கிறான். இதனால் அவனது சாதனையில் "நான் செய்கிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ அகந்தை (Agency) முற்றிலும் அழிந்து, உள்ளத்தே தூய்மையான பணிவும் பேரன்பும் நிலைபெறுகின்றன.
• வறண்ட சமய வடிவ வாதங்களை அறுத்து ஏகத்துவத்தில் திளைத்தல் (Immunity to Dogmatic Sectarian and Polarized Debated): "சிவன் உயர்ந்தவன், மால் தாழ்ந்தவன்" என்று உலகியல் மனிதர்கள் நடத்தும் கீழ்நிலைச் சமயப் போட்டிகளின் (Sectarian Disputes) போலித்தனம் அடியோடே அறுக்கப்படுகிறது. முத்தொழில்களும், பஞ்சகிருத்தியங்களும் ஒரே பரசிவப் பேராற்றலின் செயல்முறை அலைநீளங்களே என்பதை உணர்வதால், அவன் வெற்று வாதங்களாகிய ‘பிதற்றல்களை’ விடுத்து, சர்வ வடிவங்களுக்குள்ளும் ஒளிரும் ஏகத்துவச் சிவசைதன்யத்தை அநுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் ஆன்மீக வாழ்க்கையை ஒரு தெளிவான வரைபடத்துடன், தவறாத திசையுடன், பரசிவத்தை நோக்கி நகர்த்தும் சிரத்தையான சாதனையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் புறக்கரண வாதங்களாலோ அல்லது வறண்ட வடிவப் பிடிவாதங்களாலோ மூன்று ஐந்து என நின்ற ஆதிப் பேரொளியை எட்ட முடியாது; அந்தக்கரணக் கிருத்தியங்களைச் சாட்சியாகக் கவனித்து, அவை ஒடுங்கும் மூலப் புள்ளியாகிய 'சோதித்த பேரொளி' சிவச்சித்தத்தில் என் அகந்தையை முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே மூன்று ஐந்து என நின்ற சர்வ கிருத்தியங்களுக்கும் அநாதி மூலம்! சிவமே நீதிக்கண் விளங்கும் சுயம்பிரகாசச் சோதித்த பேரொளி! சிவமே பேத புத்திப் பிதற்றல்களை அறுக்கும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனம்!

திருச்சிற்றம்பலம்.