பிரபஞ்ச விகாச மீள்ஒடுக்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு 112

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் முத்தொழில் மற்றும் பஞ்சகிருத்திய வடிவங்களின் போலிச் சுயாதீனங்களை அடியோடே தகர்த்து, சர்வமும் ஒரே ஆதிப் பேரொளியின் அலைகளே என்பதைச் “சோதித்த பேரொளி மூன்றைந் தெனநின்ற வாதிக்கு ளாவ தறிகிலா தார்கள்” என்ற மகா தந்திரச் சாசனத்தின் வழி நிலைநாட்டினார். மூன்று மற்றும் ஐந்து என விரியும் இறைத் தொழில்கள் தனித்தனி மூலங்களிலிருந்து தோன்றியவை அல்ல; அவை ஒரே சுயம்பிரகாசச் சிவச்சித்தத்தின் செயற்பாட்டு வெளிப்பாடுகளே என்பதை ஆகமத் தர்க்க நெறியில் நிறுவினார்.

அந்தச் சர்வ காரணப் பேரொளித் தியதியைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த அதீத தத்துவ வினா விழிப்படைகிறது:

பரநிலையில் பேதமற்று ஒளிரும் அந்த ஆதிப் பேரொளி, பிரபஞ்சக் காரிய அரங்கில் எங்ஙனம் பன்முக விகாசமாக விரிவடைகிறது (Emanation / Evolution)?

அந்த ஒரே மூலம் எவ்வாறு புறமாகி, மாயவனாகவும் அயனாகவும் பல தன்மைகளாகவும் வெளிப்பட்டு, இறுதியில் கழிவுத் தொழிலை (Dissolution / Involution) நிகழ்த்துகிறது? இச்சுழற்சியை யோகி தன் அந்தக்கரணத்தில் எங்ஙனம் சாக்ஷாத்காரம் செய்வது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்குப் பரத்தில் ஒருமை, புறத்தில் பன்மை, பன்மைக்குள் பல தொழிற்செயல்கள், இறுதியில் மீண்டும் ஒடுக்கம் என்ற ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் சுழற்சி வரைபடத்தை (The Cosmic Wheel of Emanation and Absorption) நிலைநாட்டும் செயல்முறை ஆகமப் பிரகடனமாகவே இத்திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் பன்மையின் பின்னுள்ள ஒரே மூலக் காரணத்தை உணர்த்தியதெனில், இப்பாடல் அந்த ஒரே மூலம் எங்ஙனம் பன்மையாக விரிந்து, படைத்தல்-காத்தல்-ஒடுக்குதல் ஆகிய தொழில்களாகச் செயற்பட்டு மீண்டும் தன்னுள் ஒடுங்குகிறது என்பதை விளக்குகிறது:

முந்தையபாடல்: கிருத்தியக் காரண ஒருமை—> இப்பாடல்: பரத்தில் ஒன்று - புறத்தில் பல - கழிவுச் சுழற்சி

நாயனார் இங்ஙனம் சாதகரின் சிந்தனையைத் "தெய்வங்கள் பல; பேரொளி ஒன்று" என்ற ஞானத்திலிருந்து, "பரத்தில் ஒன்று; புறத்தில் பல; பலவும் மீண்டும் அதே ஒருமைக்குள் ஒடுங்குகின்றன" என்ற ஆழ்ந்த சிவாகம-யோக அநுபூதிக்கு நிலைநிறுத்துகிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் ஏகத்துவப் பரசிவத்தின் விகாச மற்றும் ஒடுக்க இயக்கங்களை அண்டவியல் ரீதியாக நிறுவும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Ontological Matrix of Emanation and Involution). இப்பாடல் பரசிவக் காரண ஏகத்துவம் —> பிரபஞ்ச விகாசத் தியதி —> முத்தொழில் விகாரப் பகுப்பாய்வு —> காலாதீத மகா சங்கார முடிவு என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பிரபஞ்சச் சுழற்சியை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - பரசிவக் காரண ஏகத்துவக் கோட்பாடு (பரத்திலே யொன்றா யுள்ளாய்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடங்கத்தில் ‘பரத்திலே ஒன்றாய் உள்ளாய்’ என்று சர்வ காரியங்களுக்கும் முந்தைய காரணநிலையை (The Unmanifest Potential) நிறுவுகிறார். ‘பரம்’ என்பது குணம், தொழில், காலம் கடந்து, காரியங்கள் இன்னும் விரியாத அதீத சாத்தியங்களின் ஒற்றை முழுமை. அங்கே இரண்டாவது சுயாதீன மூலக்காரணம் (Independent Cause) இல்லை என்னும் அநாதி ஏகத்துவத் தர்க்கம் முதல் அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - (புறமாகி): பரத்தில் அவிபாகமாய் இணைந்திருந்த சக்தி, புறப் பிரபஞ்சக் காரியங்களாய் வெளிப்படுவதைப் ‘புறமாகி’ என்று அவிழ்க்கிறார். இங்கு ‘புறம்’ என்பது பரசிவத்திற்கு வெளியே உள்ள தனித்த வெளி அன்று; விதைக்குள் மறைந்த மரம் கிளைகளாய் விரிவது போல, காரண ஆற்றல் காரிய வடிவங்களாய்த் தோன்றும் ‘விகாச இயக்கமே’ (The Creative Spurt / Vibration) இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - முத்தொழில் விகாரப் பகுப்பாய்வு (வரத்தினுண் மாயவனாயயனாகித் தரத்தினுட்டான் பலதன்மையனாகி): ஒரே பரம்பொருள் புறத்தில் வெளிப்படும் போது, காரிய ஒழுங்கிற்காகப் படைப்பில் ‘அயனாகவும்’, காப்பில் ‘மாயவனாகவும்’, சர்வ தத்துவ அடுக்குகளின் ‘தரத்திற்கு’ ஏற்பப் ‘பல தன்மையனாகவும்’ பரிணமிக்கிறது. தொழில்கள் மற்றும் வடிவங்களின் பன்மை, மூலப் பரசிவத்தின் பிளவை நிரூபிப்பதில்லை; அஃது ஒரே காரணத்தின் செயற்பாட்டு விகாரங்களே (Functional Plurality) என்பது முன்றாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - காலாதீத மகா சங்கார முடிவு (கரத்தினுணின்று கழிவுசெய்தானே): இஃது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சவியல் சுழற்சியின் இறுதித் தர்க்க முடிபாகும். வெளிப்பட்ட பன்மை வடிவங்கள் யாவும் என்றும் நிலைத்திருக்க முடியாது. ‘கழிவு செய்தல்’ என்பது சம்ஹாரம் (Absolute Dissolution). அலை கடலில் ஒடுங்குவது போல, சர்வ காரியங்களும் தங்களின் காலம் நிறைவடையும் புள்ளியில் தன்னுள் மறைந்துநிற்கும் (கரத்தினுள்) மகா சங்காரப் பேராற்றலால் மீண்டும் காரண ஒருமைக்குள் லயிக்கப்படுகின்றன என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிபாகும்.

காரண ஒருமை (பரத்தில் ஒன்றாய்)—>பிரபஞ்ச விகாசம் (புறமாகி)} —>முத்தொழில் விகாரம் —> மகா சங்கார ஒடுக்கு (கழிவுசெய்தல்)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் “பரத்தில் ஒன்றாய் உள்ளாய்ப் புறமாகிக் கழிவுசெய்தல்” என்பது வெறும் அண்டவியல் விளக்கம் அல்ல; அது சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழும் உள்பிரபஞ்சச் சுழற்சியையும், நாடாந்த ஒடுக்கத்தையும் விளக்கும் தந்திர ரகசியமாகும்:

• அந்தக்கரண எண்ண விகாச-Involution யோக ரகசியம்: தந்திர யோகப் பார்வையில், பிரபஞ்சத்தில் நிகழும் சிருஷ்டி-ஸ்திதி-சம்ஹாரச் சுழற்சிகள் சாதகனின் சித்தத்தில் ஒவ்வொரு கணமும் நுட்பமாக நிகழ்கின்றன. ஆழ்ந்த மௌன அமைதியில் சித்தம் பேதமற்று ஒளிரும் நிலை “பரத்திலே ஒன்றாய்”. அந்த அமைதியிலிருந்து ஓர் எண்ணம் எழும் முதல் ஸ்பந்தனம் “புறமாகி”. அவ்வெண்ணம் உருவம் பெற்று விரிவது அயனின் படைப்பு; அது சித்தத்தில் நிலைபெறுவது மாயவனின் காப்பு; அவ்வெண்ணம் பல உணர்ச்சிகளாய் விசுவரூபம் எடுப்பது “பல தன்மையனாகி”. பின்னர் அவ்வெண்ணம் தன் மூலத்தில் கரைந்து அக அமைதியாக ஒடுங்குவதே “கழிவு செய்தானே” ஆகும்.
• நாடித் துருவ விகாசமும் மத்திய கும்பக ஒடுக்கமும்: தந்திர ஆகமங்களின்படி, “புறமாகிப் பல தன்மையனாதல்” என்பது சுசுமுனையை விடுத்து இடகலை-பிங்கலை நாடிகளின் வழியே பிராண ஆற்றல் புற உலகப் புலன்களில் சிதறி ஓடுவதாகும் (Pranic Projection). யோகி தன் பிராணாயாமத் தந்திரத்தால் சர்வ இந்திரிய ஆற்றல்களையும் மீண்டும் சுசுமுனையின் மத்திய அச்சுக்குள் திருப்பிச் சஹஸ்ராரத்தில் ஒடுக்கும் போது, அங்கே பிரபஞ்சக் கழிவுச் செயல்பாடு (Involution / Absorption) அநுபூதியாகக் கைக்கூடுகிறது.
• சிவ-சக்தி அவிபாக ஸ்பந்தன தந்திர விதி: “பரத்திலே ஒன்றாய்” என்பது சிவனும் சக்தியும் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்திருக்கும் அசைவற்ற இருப்பு நிலை. “புறமாகி” என்பது மகாசக்தியின் முதல் ‘ஸ்பந்தம்’ (Cosmic Vibration). அந்த அதிர்வே சரீரத்திற்குள் பிராண ஓட்டமாகவும், சக்ர விழிப்பாகவும், நாதாந்த ஒலியாகவும் விகாசம் அடைகிறது. இறுதியில் சர்வ சக்திகளும் தன் மூலமான சிவமௌனத்திற்குள் ஒடுங்கும் போது சஹஜ சமாதி நிலைபெறுகிறது.
• திரிபுடி நாசச் சாட்சி பாவனை விதி: சாதகன் தன்னுள் எழும் எண்ணங்களை எதிர்த்துப் போராடாமல், அவை ஒரே சித்தவெளியில் தோன்றி, நிலைத்து, மறையும் ‘பல தன்மைகள்’ என்பதைச் சாட்சியாகக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும் போது, அவனுள் ‘செய்பவன் நான்’ என்ற அகந்தை அழிந்து, மாறாத ‘சாட்சிச் சிவச்சித்தம்’ (The Immutable Witness Consciousness) தன்னிச்சையாக விழித்தெழுகிறது.

சித்த மௌன நிலை (பரத்தில் ஒன்று)—>எண்ண உதிப்பு (புறமாகி)—>குண விகார விரிவு (பல தன்மை)—>சாட்சிப் புள்ளியில் லயம் (கழிவுசெய்தல்)

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உன்னதச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது ஒட்டுமொத்த ஆன்மீக யாத்திரையிலும், நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய முன்னேற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• மனநிலைகளோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாத அசைவற்ற சாட்சி விழிப்பு (Freedom from Reactive Mental Colorations / Ego-Dissolution): சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் தோன்றி மறையும் தற்காலிகக் கோபம், துக்கம், மற்றும் வியாகூலங்களோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் உலகியல் அறியாமைப் பாசங்களிலிருந்து (The Trap of Cognitive Fusion) முற்றிலும் விடுபடுகிறான். மனநிலைகள் யாவும் "புறமாகி" வெளிப்படும் சித்தத்தின் தற்காலிகப் ‘பல தன்மைகளே’ என்பதை உணர்வதால், அவன் அவற்றுள் சிக்காமல், அவற்றை ஒளிரச் செய்யும் மாறாத சாட்சிப் பேரொளியில் நிலைபெறுகிறான்.
• எண்ணங்களுடன் போராடாமல் இயல்பாக அமைதிப்படுத்தும் தந்திர ஞானம் (Effortless Dissolution of Thought / Centering): தியான வேளையில் எண்ணங்கள் எழும்போது அவற்றை எதிர்த்து யுத்தம் செய்யும் அறியாமைப் பிரயாசைகள் ஒடிகின்றன. எண்ணம் தோன்றுவது சித்தத்தின் படைப்புச் செயல் (அயன்), நிலைப்பது காத்தல் (மாயவன்), மறைவது ஒடுக்கம் (கழிவு) என்பதை உணர்வதால், அவன் எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து செல்லாமல், அவை எழும் மூலத்தையும் மறையும் ஆதாரத்தையும் சாட்சியாகக் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறான். இஃது மனத்தை அசாத்திய வேகத்தில் அமைதிப்படுத்துகிறது.
• புறப் பன்மைகளைக் கண்டு குழப்பமடையாத அகண்ட ஏகத்துவப் பார்வை (Universal Vision of Non-Dual Alignment): உலகில் காணப்படும் சர்வ வடிவங்கள், குணங்கள், மற்றும் சமயப் பேதங்களைக் கண்டு சாதகன் சஞ்சலமடைவதில்லை. சர்வமும் ஒரே பரம்பொருளின் அளவற்ற சக்தியின் விகாச அடுக்குகளே (பல தன்மையனாகி) என்பதை ஆகமப் பிரபஞ்சவியல் ரீதியாக உணர்வதால், அவனது பக்தி குறுகிய பிடிவாதங்களிலிருந்து விடுபட்டு, சர்வ சராசரங்களின் பின்னாலும் ஒளிரும் ஏகத்துவச் சிவனருளை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறது.
• ஆன்மீக அனுபவப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டு ஆதாரத்தில் நிலைபெறுதல் (Transcendence of Spiritual Phenomena): தியான முதிர்ச்சியினால் சக்ரங்களில் தோன்றும் சக்தி ஓட்டங்கள், நாத அதிர்வுகள், மற்றும் தற்காலிகப் பரவசங்களை இறுதி முக்தி என்று எண்ணித் தேங்கிப்போகும் ஆபத்துக்கள் (Spiritual Plateaus) நீங்குகின்றன. இவை யாவும் வெளிப்பட்ட பன்மையின் ‘பல தன்மைகளே’ என்பதை உணர்வதால், சாதகன் அனுபவங்களை நாடாமல், அவை தோன்றி மறையும் ‘அசைவற்ற சிவ அணுவிலேயே’ தன் உணர்வை நிலைநிறுத்துகிறான்.
• வாழ்க்கையின் மாற்றங்களையும் முடிவுகளையும் கண்டு அஞ்சாத ஆன்மீக முதிர்ச்சி (Fearlessness Towards Change and Dissolution / Entropy): ஒரு பழக்கம் முடிவடைவதையோ, ஒரு தியான நிலை மாறுவதையோ, அல்லது உலகியல் இழப்புகளையோ கண்டு சாதகன் அச்சமடைவதோ உடைந்துபோவதோ இல்லை. ‘கழிவு செய்தல்’ என்பது அழிவு அல்ல, அஃது காரிய வடிவங்களை மீண்டும் அதன் காரண நிலைக்குள் ஒடுக்கும் பேரண்ட நியதியே (Involution Law) என்பதை உணர்வதால், அவன் மாற்றங்களின் உள்ளார்ந்த ஆன்மீகப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டு மென்மேலும் ஆழமடைகிறான்.
• "நான் செய்கிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ அகந்தையை ஒழித்துப் பணிவில் திளைத்தல் (Annihilation of Doership and Union with Grace): தன் அந்தக்கரணத்தில் ஒரு புதிய தத்துவப் புரிதல் தோன்றும் போதோ அல்லது சாதனை நிலைபெறும் போதோ, அஃது தன் தனிநபர் புத்தித் திறமையால் நிகழ்ந்தது என்ற அகங்காரப் பிரமைகளை அடியோடே சுட்டெரிக்கிறான். படைத்தல், காத்தல், ஒடுக்குதல் ஆகிய சர்வ கிருத்தியங்களும் தன்னுள் சிவசக்தியாலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன என்பதை உணர்வதால், அவனது நாளாந்தச் செயல்பாடு தீவிரப் பொறுப்போடும், உள்ளம் அசாத்திய பணிவோடும் மிளிர்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் ஆன்மீக வாழ்க்கையை ஒரு தெளிவான வரைபடத்துடன், தவறாத திசையுடன், பரசிவத்தை நோக்கி நகர்த்தும் சிரத்தையான சாதனையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் புறக்கரண வாதங்களால் பரத்தில் ஒன்றாய் இருக்கும் ஆதியை எட்ட முடியாது; அந்தக்கரண எண்ண விகாசங்களைச் சாட்சியாகக் கவனித்து, அவை ஒடுங்கும் மூலப் புள்ளியாகிய சிவமௌனத்தில் என் அகந்தையை முழுமையாகப் பலியிடும் போது மட்டுமே பூரணச் சிவானந்தச் சஹஜ சமாதி கைகூடும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே பரத்திலே ஒன்றாய் உள்ளாய் வீற்றிருக்கும் அநாதி மூலம்! சிவமே புறமாகி மாயவனாய் அயனாய்ப் பல தன்மையனாய் விரியும் ஏகத்துவப் பேரொளி! சிவமே கரத்தினுள் நின்று கழிவுசெய்யும் மகா அவையடக்கத் தத்துவச் சாசனப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.