சர்வ வியாபகத்துவ விசுவரூப அநுபூதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 113

“திரிமூர்த்திகளின் சிரேஷ்ட-கனிஷ்ட முறை” (The Canonical Gradient of the Cosmic Triad) அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடலில், திருமூல நாயனார் பரசிவக் காரண ஏகத்துவம் எங்ஙனம் அண்டவெளியில் முத்தொழில் விகாரங்களாகவும், இறுதியில் கரத்தினுள் ஒடுங்கும் மகா சங்காரக் கழிவாகவும் சுழல்கிறது என்பதைப் “பரத்திலே ஒன்றாய் உள்ளாய்ப் புறமாகிக் கரத்தினுள் நின்று கழிவு செய்தானே” என்ற அநாதித் தர்க்க வரைபடத்தின் மூலம் நிறுவினார்.

அங்ஙனம் ஒருமையிலிருந்து பன்மை தோன்றும் பிரபஞ்சப் பரிணாம விகாசக் கோட்பாட்டைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த அதீத தத்துவ வினா உதிக்கிறது:

பரசிவத்தின் ஒருமையிலிருந்து பன்மையாக வெளிப்பட்ட அந்தப் பரம்பொருள், தற்போது இந்த விசுவப் பிரபஞ்சத்தில் எங்கு நிறைந்திருக்கின்றான்?

அண்ட சராசரங்களுக்கும் சாதகனின் பிண்ட சரீரத்திற்கும் என்ன தத்துவத் தொடர்பு?

இச்சுழற்சியை யோகி தன் அந்தக்கரணத்தில் எங்ஙனம் சாக்ஷாத்காரம் செய்வது?

இவ்வுயர்தர வினாவிற்கு, வெளிப்புறத் தெய்வ விவாதங்களை அடியோடே கடந்து, சதாசிவத் தத்துவம் —> வான்வெளி —> உடலினுள் உயிர் —>மாறும் பிரபஞ்சத்தின் அசைவு ஆகிய அனைத்திலும் அதே ஒரே பரம்பொருள் கூறுகளாக (Emanational Facets) நிறைந்திருக்கும் “சர்வ வியாபகத்துவ விசுவரூப அநுபூதி” வரைபடத்தை (The Matrix of All-Pervading Consciousness) நிலைநாட்டும் தந்திர ஆகமப் பிரகடனமாகவே இவ்வதிகாரத்தின் இறுதித் திருப்பாடல் அவதரிக்கிறது.

முந்தைய பாடல் காரண ஒருமை எங்ஙனம் காரியப் பன்மையாகப் பரிணமிக்கிறது என்பதை உணர்த்தியதெனில், இப்பாடல் அந்தப் பரிணாமத்தின் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் ஊடுருவி நிறைந்திருக்கும் இறைஉள்ளமையை (Immanence) விளக்குகிறது:

முந்தையபாடல்: பிரபஞ்சப் பரிணாம விகாசம் (Evolution)---> இப்பாடல்: சர்வ வியாபகத்துவ உள்நிறைவு (Immanence).

நாயனார் இங்ஙனம் வெளிப்புறத் தெய்வ விவாதங்களிலிருந்து சாதகரின் அகத்திலுள்ள சிவானுபவத்திற்கே சிந்தனையை உயர்த்தி, இவ்வதிகாரத்தை உன்னத யோகப் புள்ளியில் நிறைவு செய்கிறார்.

🔱 மூல மந்திரம்

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் ஏகத்துவப் பரசிவத்தின் சர்வ வியாபகத்துவ அடுக்கினை அண்டவியல் மற்றும் பிண்டவியல் ரீதியாக நிலைநிறுத்தும் உன்னத ஆகமத் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Ontological Matrix of Pervasive Consciousness). இப்பாடல் சுத்த தத்துவ அருள் நிலை ---> அண்ட ஆகாச வியாபகம் ---> பிண்ட சிதாகாச அந்தர்யாமிப் பொருத்தம்---> சிவம்-சக்தி ஸ்பந்தன அபேதம் என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் சர்வ வியாபகத்துவத்தை அவிழ்க்கிறது:

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - சுத்த தத்துவ அருள் நிலைத் தர்க்கம் (தானொரு கூறு சதாசிவன் எம்மிறை): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் ‘சதாசிவ நிலையை’ நிறுவுகிறார். ‘கூறு’ என்பது துண்டாகப் பிரிந்த பகுதி அல்ல; ஒரே பரசிவ முழுமையின் ஓர் அனுபவ முகம் (Emanational Facet). திரிமூர்த்திகளின் கிருத்தியங்கள் உலகப் பரிணாமத்திற்குரியவை; ஆனால் சதாசிவம் என்பது உயிர்களை அருளால் நோக்கும் சுத்தத் தத்துவ நிலை. காரணம் தன் முழுமையை இழக்காமல் அருள் முகமாக வெளிப்படுகிறது என்பது முதலாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - அண்ட ஆகாச வியாபகத் தியதி (வானொரு கூறு மருவியும் அங்குளன்): இறைவன் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கிவிட்டு அதற்கு வெளியே நிற்பவன் அல்ல. வான்வெளி அவனது கூறு; வானினுள் மருவி நிற்கும் இருப்பும் அவனே. அவன் அனைத்தையும் கடந்தவன் (Transcendent); அதேவேளை அனைத்தினுள்ளும் நிறைந்தவன் (Immanent). இந்த நுட்பமான உறவை ‘மருவி’ என்ற சொல்லால் நிலைநாட்டுவது இரண்டாம் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - பிண்ட சிதாகாச அந்தர்யாமிப் பொருத்தம் (கோனொரு கூறு உடலுள் நின்று உயிர்க்கின்ற): இது பாடலின் ஆகம-யோகத் திருப்புமுனையாகும். அண்டவெளியைத் தாங்கும் அதே சர்வ லோக நாயகன் (கோன்), பிண்ட சரீரத்தினுள் உயிராக, சுவாசமாக நின்று இயக்குகின்றான். அண்டத்தில் உள்ளதே பிண்டம் (Macrocosm is Microcosm) என்ற ஆகமச் சட்டத்தின்படி, புற ஆகாசம் உடலினுள் சிதாகாசமாகிறது என்ற தர்க்கப் பொருத்தம் மூன்றாம் அடுக்காகும்.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - சிவம்-சக்தி ஸ்பந்தன அபேதத் தர்க்கம் (தானொரு கூறு சலமயனாconfig): ‘சலம்’ என்பது அசைவு, ஓட்டம், பிரபஞ்சச் சக்தி இயக்கம். பரசிவம் மாறாத அசைவற்ற இருப்பு; ஆனால் அதன் சக்தி உலகில் இடைவிடாத இயக்கமாக வெளிப்படுகிறது. அசைவற்ற சிவம், அசையும் சக்தியாக வெளிப்படும் தந்திர ரகசியமே ‘சலமயன்’. அசைவும் அமைதியும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; அவை ஒரே இருப்பின் இரு பக்கங்கள் என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிபாகும்.

அருள் முகம் (சதாசிவம்)--->அண்ட வியாபகம் (வான்வெளி)--->பிண்ட அந்தர்யாமி (உயிர்ப்பு)--->சக்தி ஸ்பந்தம் (சலமயன்)

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் திருமூலர் கட்டவிழ்க்கும் சர்வ வியாபகத்துவக் கோட்பாடு, சாதகனின் அந்தக்கரணத்திலும் பிராண மண்டலத்திலும் சாக்ஷாத்காரம் செய்யப்பட வேண்டிய அதீத சிவயோக ரகசியமாகும்:

• சதாசிவ சுத்த தத்துவ அநுபூதி ரகசியம்: சாதகர் தன்னை உடலாகவும் மனமாகவும் கருதும் வரை இறைவன் வெளியில் இருப்பதாகத் தோன்றும். ஆனால், மந்திர-தியான முதிர்ச்சியால் அந்தக்கரணம் சுத்தமடையும் போது, தன்னுள் ஒளிரும் அறிவொளி தனக்குச் சொந்தமானது அல்ல, அஃது உயிரை ஆட்கொள்ளும் சிவஅருளின் சதாசிவ வெளிப்பாடே என்பதை உணர்வதுதான் “சதாசிவன் எம்மிறை” என்பதன் உள்யோக ரகசியமாகும்.
• அண்ட ஆகாச - பிண்ட சிதாகாச ஐக்கிய தந்திரம்: புறத்தில் வான்வெளி எங்ஙனம் சர்வ அண்டங்களையும் தாங்கி, எதனுடனும் பற்றற்று விளங்குகிறதோ, அங்ஙனம் சாதகனின் அகத்தில் உள்ள ‘அறிவுவெளி’ (சிதாகாசம்) சர்வ எண்ணங்கள், நினைவுகள், உணர்ச்சிகளைத் தன்னுள் தோற்றுவித்துத் தாங்குகிறது. எண்ணங்களால் மாசுபடாத அந்த விழிப்புணர்வு வெளியை உணர்ந்து, புற ஆகாயத்தையும் அக ஆகாயத்தையும் ஏகத்துவமாகத் தரிசிப்பதே “வான் ஒரு கூறு மருவியும் அங்குளன்” என்பதன் தந்திர யோக நுணுக்கமாகும்.
• பிராண ஸ்பந்தன அந்தர்யாமி விழிப்பாய்வு: “உடலுள் நின்று உயிர்க்கின்ற” என்ற மகா தந்திர விதி, சுவாசத்தை வெறும் காற்றின் இயக்கமாகக் காணாமல், சிவசக்தியின் அக ஓட்டமாகத் தரிசிப்பதாகும். உள்ளிழுக்கும் மூச்சு உயிரை எழுப்புவதும் (சிருஷ்டி), தங்கும் மூச்சு நிலைநிறுத்துவதும் (ஸ்திதி), வெளியேறும் மூச்சு விடுவிப்பதும் (சம்ஹாரம்) ஆகிய பஞ்சகிருத்தியங்களைச் சுவாசக் கும்பகத்தில் கண்டு, மூச்சின் வருகை-போக்கை அறியும் ‘சாட்சிச் சிவத்தை’ சாக்ஷாத்காரம் செய்வதே இதன் உன்னத நுணுக்கமாகும்.
• சலமய சஹஜ சமாதி தந்திர விதி: “சலமயன்” என்பது அசையும் பிரபஞ்ச இயக்கங்கள் யாவும் சிவசக்தியின் ஸ்பந்தனமே (Cosmic Vibration) என்ற தந்திர அபேத விதியாகும். சாதகர் அசைவுகளை வெறுத்துத் தனித்த அமைதியை மட்டும் தேடினால் அது இருமை. அமைதியின் அகத்திலிருந்தே அசைவு எழுகிறது; அசைவின் அடித்தளத்தில் அமைதி நிலைபெறுகிறது என்பதை உணர்ந்து, புறத்தில் செயல்கள் நடந்தாலும் அகத்தில் அசைவற்ற சிவசாட்சி நிலையில் திளைப்பதே வாழ்வுக்குள் சிவயோகம் எனப்படும் சஹஜ சமாதியாகும்.

அக விழிப்பு (சதாசிவம்)---> சிதாகாசத் தரிசனம் (வான்வெளி)--->பிராண சாட்சி (உயிர்க்கின்ற கோன்)---> சஹஜ சமாதி (சலமயன்)

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றும் பெறும் நன்மைகள்

இந்தப் பாடலின் உச்சக்கட்டச் சிவயோக இரகசியத்தைச் சாதகன் தன் அந்தக்கரணத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அநுபூதியில் தழுவும் போது, அவனது நாளாந்தச் சாதனைக் களத்திலும் உலகியல் வாழ்விலும் பின்கண்ட உன்னத நன்மைகளும் அசாத்திய ஆன்மீக மாற்றங்களும் தன்னிச்சையாக மலர்கின்றன:

• இறைவனைத் தூரத்தில் தேடும் இருமை மனநிலை ஒழிதல் (Dissolution of Spatial Dualism / Immanent Realization): இறைவனைத் தன்னிடம் இருந்து பிரிந்து எங்கோ தொலைவில் இருக்கும் ஒருவராகக் காணும் அறியாமை அடியோடே தகர்கிறது. சதாசிவனாக அருள்பவAction, வான்வெளியில் நிறைந்திருப்பவன், உடலுக்குள் உயிராக நின்று இயக்குபவன் சர்வமும் ஒரே சிவமே என்பதை உணர்வதால், வழிபாடு சடங்காக இல்லாமல், தன் சுவாசம், அறிவு, செயல் அனைத்திலும் இறைஉள்ளமையை உணரும் எந்நேர சாதனையாக மாறுகிறது.
• உடலைச் சிவன் தங்கும் யோக ஆலயமாய் மதித்தல் (Body as a Sacred Microcosm / Deification of Physical Vessel): சாதகர் தன் உடலை வெறும் மாம்சக் கட்டமைப்பு என்றோ அல்லது ஆசைகளின் சேற்றுக்குழி என்றோ ஆன்மீகத்திற்குத் தடையானதாகக் கருதமாட்டான். “உடலுள் நின்று உயிர்க்கின்ற” என்ற உண்மையால், சரீரத்தைச் சிவன் தங்கியிருக்கும் சாதன ஆலயமாக மதித்து, தூய்மை, உணவு ஒழுக்கம், ஆசனம், மற்றும் பிராணாயாமங்களைச் சிவசக்தி தடையின்றிச் செயற்படுவதற்கான தந்திர ஒழுக்கங்களாகப் பேணுவான்.
• சுவாசக் கவனம் பிராண சாட்சியாக உருமாறுதல் (Transformation of Breath into Pure Witness Consciousness): மூச்சின் வருகை-போக்கை வெறும் உடலியல் காற்றோட்டமாகக் காணாமல், தன்னுள் தன்னிச்சையாக இயங்கும் அருளாற்றலின் உயிர்ப்பாகக் காண்பான். இந்த விழிப்புணர்வு, சுவாசத்தைக் காற்றின் அசைவிலிருந்து பிராணனுக்கும், பிராணனிலிருந்து சித்தத்திற்கும், சித்தத்திலிருந்து சஹஸ்ராரச் சிவசாட்சிக்கும் அசாத்திய வேகத்தில் வழிநடத்திச் செல்லும்.
• மன அசைவுகளைக் கண்டு விரக்தியடையாத தந்திர முதிர்ச்சி (Transcending Mental Fluctuations via Spanda Doctrine): “சலமயன்” என்ற தத்துவத்தின்படி, மனத்தின் அசைவுகள் யாவும் சிவசக்தியின் ஸ்பந்தனங்களே என்பதை அறிவதால், தியானத்தில் எண்ணங்கள் எழும்போது “சாதனை தோல்வியடைந்துவிட்டது” என்று விரக்தியடைய மாட்டான். எண்ணங்களின் அசைவை விழிப்புடன் கவனித்து, அவற்றுள் சிக்காமல் அவற்றின் அடித்தளத்தில் இருக்கும் மாறாத சாட்சியொளியை இயல்பாகப் பற்றுவான்.
• செயலும் சமாதியும் ஒன்று கூடும் சஹஜ சிவயோக வாழ்வு (Integration of Action and Quietude / Sahaja Samadhi): புற உலகச் செயல்களும் அக அமைதியும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல என்ற அதீத சமநிலை கைக்கூடுகிறது. குடும்பக் கடமைகள், தொழில்கள், மற்றும் லோக சங்கிரகச் சேவைகளைச் செய்யும்போது அகங்காரமற்று, சர்வமும் சிவசக்தியின் புற அசைவே என்பதை உணர்வதால், புறத்தில் தீவிரச் செயல் நடந்தாலும் அகத்தில் அசைவற்ற சிவசாட்சி நிலை அணுவளவும் மாறுவதில்லை.
• பாத்திரங்களுக்குள் தன்னை இழக்காத அக இருப்பின் உறுதி (Freedom from Ego-Role Identification): தந்தை, தாய், ஆசிரியர், வழிகாட்டி, சாதகர் எனப் புறத்தில் எத்தனை பாத்திரங்களில் செயற்பட்டாலும், அவை யாவும் தன் இருப்பின் தற்காலிக வெளிப்பாட்டு முகங்களே (ஒரு கூறு) என்பதை உணர்வதால், எந்தவொரு பாத்திரத்தின் வெற்றியையோ தோல்வியையோ தனது முழு இருப்பாகக் கருதி உடைந்துபோகாமல், அக ஒருமையில் ஸ்திரமாக நிற்பான்.
• ஆன்மீக அனுபவப் பெருமைகள் ஒழிந்து தாழ்மை மலர்தல் (Eradication of Spiritual Inflation): தியானத்தில் ஒளி, நாதம், ஆனந்தம் போன்ற உயர்தர அனுபவங்கள் எழும் போது, அவற்றைப் பரம்பொருளின் தற்காலிக விகாசக் கூறுகளாகவே காண்பான். அநுபூதிப் பெருமைகளால் அகந்தை கொள்ளாமல், அவற்றை அறியச் செய்யும் சாட்சிப் பேரறிவை நோக்கித் திரும்புவதால் உண்மையான ஞானத் தாகம் மென்மேலும் ஆழமடைகிறது.
• பிற உயிர்களைத் தன்னுயிராய்க் கருதும் உன்னத ஜீவகாருண்யம் (Universal Compassion and Transpersonal Ethics): இறைவன் தன் உடலுக்குள் மட்டுமல்லாது, சர்வ ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் உயிர்ப்பிக்கும் அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கின்றான் என்பதை அநுபூதியில் உணர்வதால், பிற உயிர்களைப் புண்படுத்துவது சிவனை மதிக்காத செயலாக அவனுக்குத் தோன்றும். இதனால் சர்வ ஜீவ தயை, அன்பு, மற்றும் உயிரிரக்கம் அவனது இயல்பான குணமாக மலர்கிறது.
• முழு வாழ்க்கையும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சிவபூஜையாக மாறுதல் (Consecration of Daily Existence into Continuous Ritual): சாதனை என்பது காலை, மாலை செய்யும் குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சி என்ற எல்லையைக் கடந்து, அவனது நாளாந்த வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திற்கும் விரிகிறது. நடப்பது, பேசுவது, சிந்திப்பது, சுவாசிப்பது சர்வமும் சிவசக்தியின் அசைவே என்ற விழிப்புணர்வு நிலைபெறுவதால், அவனது வாழ்க்கையே இடைவிடாத சிவபூஜையாக விசுவரூபம் எடுக்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை இறைவனைத் தேடும் நிலையிலிருந்து, சர்வமும் இறைவனின் இருப்பே என்பதை உணரும் அதீத நிலைக்கு உயர்த்துகிறது. "என் பிண்ட சரீரமும், இந்த அண்ட ஆகாசமும், மாறும் இந்த உலகியலின் சர்வ அசைவுகளும் சதாசிவ எம்மிறையின் கூறுகளே! என் பணி புதிய சிவத்தை அடைவதல்ல; ஏற்கெனவே தன்னுள் உயிராகவும் சாட்சியாகவும் ஒளிரும் சிவத்தை மறைக்கும் ஆணவத் திரையை நீக்கிச் சஹஜ சிவயோகத்தில் திளைப்பதே" என்பதைச் சாதகன் அநாதியாக உணர்கிறான்.

சிவமே சதாசிவ அருளாய் வீற்றிருக்கும் அகத்தலைவன்! சிவமே வான்வெளியாய் மருவி நிற்கும் பேரண்ட ஆகாசம்! சிவமே உடலுள் நின்று உயிர்க்கின்ற அநாதி அந்தர்யாமி! சிவமே சலமயனாய் அசையும் சர்வ விசுவ ஸ்பந்தனப் பேராற்றல்!

திருச்சிற்றம்பலம்.