திருமூலர் படிக்கட்டு - 114

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றுப் பதினான்காவது படிக்கட்டில் (114) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

விண்ணிலிருந்து இழிந்து வந்து, உயிர்களின் வினைக்கு ஈடாக மெய்யாகிய உடம்பைக் கொண்டு, தண்மையும் அருளும் பொருந்திய தனது திருவடிகளைத் தலைக்குக் காவலாக முன்னிறுத்தி, உள்ளே நின்று உள்ளத்தை உருக்கி, ஓர் ஒப்பும் இல்லாத ஆனந்த நிலையில் நின்று அதனை உணர்த்திக் காட்டி, உயிரில் படிந்திருந்த களிம்பாகிய மாசினை அறுத்து நீக்கினான்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல், இறைவன் எங்கோ விண்ணுலகில் தனித்து நிற்கும் ஒரு புறத்தெய்வம் அல்ல; உயிரின் வினைநிலைக்கு ஏற்ப அதனை அணுகி, உடம்பையும் உள்ளத்தையும் சாதனைக் களமாக்கி, இறுதியில் அதன் மலக்கட்டினை அறுத்து ஆனந்த அனுபவத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் அருட்செயல் என்பதை மிகச் செறிவாக எடுத்துரைக்கிறது. “விண்ணின்றிழிந்து” என்று தொடங்கி “களிம்பறுத்தானே” என்று முடியும் பாடலின் இயக்கத்தை கவனித்தால், இறைவனிடமிருந்து உயிரை நோக்கி நிகழும் அருள் இறக்கம், உயிரினுள் நிகழும் அகமாற்றம், இறுதியில் நிகழும் மலநீக்கம் என்ற மூன்று நிலைகள் தெளிவாகின்றன. சைவசித்தாந்தம் இதனை பதி உயிரை அணுகி பாசத்தை நீக்கும் அருட்செயல் என்று விளக்கும்; ஆகமம் இதனை அனுக்கிரகம் எனும் சிவனின் ஐந்தொழில்களில் உச்சமானதாகக் காணும்; யோகம் இதையே புறமுகப்பட்ட சித்தம் அகமுகப்பட்டு சிவானுபவத்திற்குத் தயாராகும் உள்மாற்றமாகப் பார்க்கிறது; சித்தர் மரபோ உடம்பையே இந்த மாற்றம் நிகழும் உயிருள்ள ஆலயமாக எடுத்துக்கொள்கிறது.

“விண்ணின்றிழிந்து” என்பதே பாடலின் முதல் பெரும் தத்துவத் திறவுகோல். பரசிவம் உண்மையில் ஓர் இடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குப் பயணிக்கிறது என்று இதனைப் பொருள்கொள்ள வேண்டியதில்லை. எல்லாவற்றையும் கடந்ததும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்ததுமான சிவம், உயிரால் அறியக்கூடிய நிலையில் தன்னைத் தாழ்த்தி வெளிப்படுத்திக்கொள்வதே இங்கு “இழிதல்”. ஆகம மரபில் பரசிவத்தின் அருள் சக்தி உயிரை நோக்கி வெளிப்படுவது, குரு, மந்திரம், தீட்சை, திருவடி போன்ற அருள் வாயில்களின் மூலம் நிகழ்கிறது. எனவே “விண்ணின்றிழிதல்” என்பது அருள் இறக்கம். உபநிடதங்களின் அந்தர்யாமித் தத்துவத்துடனும் இதனை ஒப்பிடலாம்: நாம் தேடும் பரம்பொருள் தொலைவில் மட்டும் இல்லை; உயிரின் அகத்திலும் அதன் இருப்பு உள்ளது. ஆனால் திருமூலர் இதனை வெறும் தத்துவ அறிவாக நிறுத்தவில்லை. அந்தப் பரம்பொருள் உயிரை மாற்றுவதற்காகச் செயல்படுகிறது என்பதே அவரது தனித்துவம்.

அடுத்து வரும் “வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு” என்பது இன்னும் ஆழமானது. உயிர் அனுபவிக்கும் உடம்பு தற்செயலானதல்ல; அதன் வினைப்பயன்களோடு தொடர்புடைய அனுபவக் கருவி. சைவசித்தாந்தத்தில் உயிரின் சஞ்சித, பிராரப்த முதலிய வினைகள் அதன் அனுபவநிலையை நிர்ணயிக்கின்றன. இறைவன் வினையை உயிர்மீது கோபத்துடன் சுமத்தும் நீதிபதி அல்ல; வினையின் வழியே உயிரை முதிரச்செய்யும் அருட்பதி. இதனால் “வினைக்கீடாய்” என்பதில் தண்டனையைவிட பக்குவப்படுத்துதல் முக்கியமாகிறது. “மெய்கொண்டு” என்பதும் சித்தர் மரபில் தனிச்சிறப்பு பெறுகிறது. உடல் விடுதலைக்கு எதிரியான ஒன்று மட்டுமல்ல; முறையாகப் பயன்படுத்தினால் விடுதலைக்கான சாதனம். திருமூலரின் உடம்பைப் பேணும் யோகப் பார்வை இதனுடன் இணைகிறது. உடம்பில் மூச்சு இயங்குகிறது; நாடிகள் அமைந்துள்ளன; ஆதாரங்கள் உள்ளன; மந்திரம் ஒலிக்கிறது; தியானம் நிகழ்கிறது; குருவருள் பதிகிறது. ஆகவே உடல் கர்மத்தின் களம் மட்டுமல்ல; அருள் செயல்படும் யோகசாலையும் ஆகிறது.

“தண்ணின்ற தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து” என்ற வரியில் “திருவடி” மிக முக்கியமான ஆகம–தந்திரக் குறியீடாகிறது. திருவடி என்பது உடற்கூறாகிய பாதத்தை மட்டும் குறிப்பதில்லை. இறைவனின் அருள், ஆதாரம், வழிநடத்தல், சரணாகதி ஆகிய அனைத்தும் அதில் அடங்குகின்றன. சைவ மரபில் திருவடியைத் தலைமேல் ஏற்றுதல் என்பது “என் தனிச்சித்தமே என் வாழ்வின் இறுதி அதிகாரம் அல்ல; சிவநெறியே என்னை வழிநடத்தட்டும்” என்ற உள்சரணாகதி. “தலைக்காவல்” என்ற சொல் இதனை இன்னும் நுண்மையாக்குகிறது. தலை அறிவின் மையம், அகந்தையின் இருக்கை, தனித்தன்மை உணர்வின் குறியீடு. அந்தத் தலைக்கு மேலாகத் திருவடி அமையும்போது அறிவு அழிக்கப்படுவதில்லை; அது அருளுக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுகிறது. தந்திர மரபில் குருபாதுகைத் தியானத்தின் உள்நோக்கமும் இதனுடன் ஒப்பிடத்தக்கது: சாதகனின் சுயமையத்தைத் தாண்டிய உயர்ந்த ஞான ஒழுங்குடன் அவனை இணைத்தல்.

ஆனால் அருள் தலைமேல் நிற்பதுடன் செயல் முடிவதில்லை. “உண்ணின்றுருக்கி” — உள் நின்று உருக்கி என்பதே பாடலின் அனுபவ மையம். சிவம் புறத்திலிருந்து உபதேசிப்பதோடு நிற்காமல் உயிரின் அகத்தே நின்று அதனை உருக்குகிறது. எது உருகுகிறது? வெறும் உணர்ச்சி அல்ல. “நான்”, “எனது”, “என்னால்” என்று இறுகிப்போன தன்முனைப்பு; ஆசை–வெறுப்பு; பழக்கப்பதிவுகள்; அகந்தையின் கடினத்தன்மை; ஆன்மாவை மூடியுள்ள பற்றுக்கள்—இவை அருளின் வெப்பத்தில் தளரத் தொடங்குகின்றன. யோகத்தின் மொழியில், வெளிப்பொருள்களில் சிதறிய சித்தவிருத்திகள் ஒடுங்கி அகநோக்கு பிறக்கிறது. பதஞ்சலி கூறும் citta-vṛtti-nirodha என்ற சித்தவிருத்தி அடக்கத்துடன் ஒரு தொடர்பு இங்கு காணலாம்; ஆனால் திருமூலரின் சைவ யோகத்தில் மனஒடுக்கம் மட்டும் இலக்கு அல்ல. சித்தம் அமைதியடைவதோடு அது சிவஅருளால் உருக வேண்டும். யோக ஒழுக்கமும் பக்தியின் உருக்கமும் இங்கே சந்திக்கின்றன.

இதற்குப் பின் “ஓர் ஒப்பிலா ஆனந்தக் கண்ணின்று காட்டி” வருகிறது. சாதகன் தேடும் ஆனந்தம் புலனின்பத்தின் அதிகரிக்கப்பட்ட வடிவம் அல்ல. புலனின்பம் பொருள், காலம், சூழல் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தது; சிவானந்தம் அத்தகைய சார்புகளால் அளவிடப்படாதது. அதனால் அது “ஒப்பிலா ஆனந்தம்”. உபநிடதங்களில் பிரம்மானந்தம் சாதாரண மனித இன்பத்தின் அளவுகளைக் கடந்து பேசப்படுவதும் இதற்கு ஒப்புமையாகும். ஆனால் திருமூலரின் “காட்டி” என்ற வினை மிக முக்கியம். சிவானந்தத்தை இறைவன் வார்த்தையால் விளக்குகிறான் என்று அவர் கூறவில்லை; காட்டுகிறான். அதாவது சாதகனுக்கு அது அனுபவமாகத் திறக்கப்படுகிறது. ஆகமத்தில் தீட்சை, மந்திரம், யோகம், ஞானம் ஆகியவற்றின் நோக்கமும் இதுவே: சாஸ்திரம் காட்டும் உண்மை இறுதியில் சாதகனின் அனுபவமாக வேண்டும்.

இறுதியில் “களிம்பறுத்தானே” என்று திருமூலர் முழுப் பாடலையும் முடிக்கிறார். இதுவே சைவசித்தாந்தத்தின் மையத்தைத் திறக்கிறது. தூய செம்பில் படிந்த களிம்பைப் போல ஆன்மாவின் இயல்பை மறைத்திருக்கும் மலம் அதன் உண்மை சொரூபமல்ல. குறிப்பாக ஆணவத்தின் காரணமாக உயிர் தன் சிவசார்பை முழுமையாக உணராது; கன்மமும் மாயையும் அதன் அனுபவத்தை மேலும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. ஆகவே விடுதலை என்பது புதிதாக ஆன்மாவிற்கு ஏதோ ஒன்றை உருவாக்குவது அல்ல; அதன் அறிவை மறைக்கும் தடைகள் அருளால் நீங்குதல். “அறுத்தான்” என்ற சொல்லில் இந்த மாற்றத்தின் தீர்மானமான தன்மை வெளிப்படுகிறது. சாதகன் முயல்கிறான்; யோகம் செய்கிறான்; மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறான்; மந்திரம் ஜபிக்கிறான்; ஆனால் இறுதி மலநீக்கம் தன்முயற்சியின் சாதனைப்பதக்கம் அல்ல. அருளே நிறைவு செய்கிறது.

இதனால் பாடலின் முழு இயக்கத்தையும் ஒரு ஆன்மிக வரைபடமாகப் பார்க்கலாம்: விண்ணின்று இழிதல் — அருள் இறக்கம்; வினைக்கீடாய் மெய்கொள்ளுதல் — கர்மத்திற்கேற்ற அனுபவக்களம்; திருவடியைத் தலைக்காவலாக்குதல் — சரணாகதி; உள்நின்று உருக்குதல் — அகமாற்றம்; ஒப்பிலா ஆனந்தத்தைக் காட்டுதல் — சிவானுபவத்தின் திறப்பு; களிம்பறுத்தல் — பாசநீக்கம். இங்கே சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாசம், ஆகமத்தின் அனுக்கிரகம், யோகத்தின் அகமுகப் பயணம், தந்திரத்தின் குரு–திருவடி–அருள் இயக்கம், சித்தர்களின் உடம்பினுள் இறையை உணரும் அனுபவநெறி ஆகியவை ஒரே தொடரில் இணைகின்றன.

எனவே இப்பாடல் சாதகரிடம் “நீ எவ்வளவு அறிவைப் பெற்றாய்?” என்று மட்டும் கேட்கவில்லை. “உன்னுள் எது உருகியது? எது இன்னும் களிம்பாகப் படிந்திருக்கிறது? உன் தலைமேல் உன் அகந்தை நிற்கிறதா, அல்லது திருவடி நிற்கிறதா?” என்று கேட்கிறது. திருமூலரின் யோகம் இங்கே தத்துவத்திலிருந்து சாதனைக்கு நகர்கிறது. சாதகரின் பணி தன்னை அருளுக்குத் தயாராக்குவது; அருள் அகத்தில் நுழைந்தபோது இறுகியதை உருகவிடுவது; காட்டப்படும் ஆனந்தத்தைப் பற்றிக்கொள்ளாமல் அதற்குள் விழிப்புடன் நிலைப்பது. அப்போது திருமந்திரம் வாசிக்கப்படும் நூலாக மட்டும் இல்லாமல், உயிரின் களிம்பை அறுத்து சிவானந்தத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் சாதனைப் பாதையாக மாறுகிறது.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரத்தைத் தனித்தனி ஆன்மிகப் பொன்மொழிகளின் தொகுப்பாக மட்டும் வாசிக்காமல், அதன் ஒன்பது தந்திரங்களையும் ஒரு திட்டமிட்ட ஆன்மிகக் கட்டமைப்பாக வாசிக்கும்போது ஒவ்வொரு பாடலின் இடம் அதன் பொருளைப் போலவே முக்கியமானதாகிறது. அந்த நோக்கில் பாடல் 114 ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எல்லைப்பாடல். ஆனால் இங்கே ஒரு உரைமைத் தெளிவு அவசியம்: பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் திருமந்திரப் பகுப்பில் பாடல் 114 பாயிரத்தின் நிறைவுப் பகுதியில் அமைகிறது; முதலாம் தந்திரத்தின் உள்ளே அல்ல. ஆகவே “முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?” என்பதைக் காட்டிலும், “முதலாம் தந்திரத்திற்குள் நுழைவதற்கு பாயிரம் உருவாக்கிய எந்த அடிப்படையை இது நிறைவு செய்கிறது?” என்று கேட்பதே கட்டமைப்பியல் ரீதியாகத் துல்லியமானது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாயிரம் முழுவதும் திருமூலர் முதலில் நூலை வாசிக்க வேண்டிய அறிவியல்–ஆன்மிக நிலைப்பாட்டை உருவாக்குகிறார். சிவம், குரு, ஆகமம், நந்தி மரபு, திருமூலரின் அனுபவ அதிகாரம், மந்திரத்தின் நோக்கம் ஆகியவற்றை நிறுவிய பின், இறுதியில் ஒரு அடிப்படைக் கேள்விக்குப் பதில் தேவைப்படுகிறது: இந்த முழு உபதேசமும் உயிருக்கு என்ன செய்யப்போகிறது?

அதற்கான சுருக்கமான பதிலே பாடல் 114.

விண்ணின்று இழிதல் → மெய்கொள்ளுதல் → திருவடியால் காத்தல் → உள்நின்று உருக்குதல் → ஆனந்தம் காட்டுதல் → களிம்பறுத்தல்.

இது ஒரு பாடலுக்குள் அடங்கிய முழுமையான அருள் இயக்கம். இதுவரை அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சிவன் இங்கே செயற்படும் சிவனாகிறார். இதுவரை கூறப்பட்ட அருள் இங்கே உயிரை மாற்றும் சக்தியாகிறது. இதுவரை அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட திருமந்திரம் இனி அந்த மாற்றம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை விரித்துரைக்கவிருக்கிறது.

அதனால் பாடல் 114 பாயிரத்தின் முடிவுரை மட்டுமல்ல; திருமந்திரத்தின் செயல்திட்டச் சுருக்கமும் ஆகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

இதற்கு முந்தைய பாடலின் கருத்தோட்டத்தோடு இதைப் படிக்கும்போது, திருமூலரின் தர்க்கம் குரு/சிவ அருளின் அடையாளத்திலிருந்து அதன் உள்செயற்பாட்டிற்கு நகர்வதை காணலாம். முன்பகுதியில் நிறுவப்பட்ட இறை–குரு உறவு இப்பாடலில் சாதகரின் உள்ளார்ந்த மாற்றமாக மாறுகிறது.

அதாவது தர்க்கத்தின் திசை:

அவர் யார்? → அவர் என்ன அருள்கிறார்? → அந்த அருள் உயிரில் என்ன செய்கிறது?

என்ற முறையில் நகர்கிறது.

பாடல் 114 மூன்றாவது கேள்விக்கு விடை தருகிறது. இறைவனின் பெருமையைப் புகழ்வது மட்டும் திருமூலரின் நோக்கம் அல்ல; அந்த இறைவன் “உள் நின்று” என்ன செய்கிறான் என்பதே சாதகருக்குரிய முக்கியப் பிரச்சினை. இதனால் பாயிரம் தெய்வவியலில் முடிவதில்லை; சாதனையியலுக்குள் திறக்கிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் நோக்கத்தை இது எவ்வாறு முன்னமைக்கிறது?

முதலாம் தந்திரம் மனிதனை நேரடியாக உயர்ந்த யோக நுட்பங்களுக்குள் அழைத்துச் செல்லவில்லை. அதற்கு முன்னர் அவனுடைய வாழ்க்கைப் பார்வையைத் திருத்துகிறது. உடலின் நிலையாமை, செல்வத்தின் நிலையாமை, இளமையின் நிலையாமை, உயிரின் நிலையாமை, அறநெறி, கொல்லாமை, புலால் மறுத்தல், அன்பு, கல்வி, கேள்வி, கள்ளுண்ணாமை போன்ற போதனைகள் மூலம் சாதகரின் வாழ்வியல் நிலம் தயாரிக்கப்படுகிறது.

இதற்கு பாடல் 114 அடிப்படைத் தத்துவத்தை அளிக்கிறது: மனிதனில் “களிம்பு” இருக்கிறது; அது நீங்க வேண்டும்.

முதலாம் தந்திரத்தின் பல ஒழுக்கக் கட்டளைகளையும் இந்த ஒரு கருத்திலிருந்து புரிந்துகொள்ளலாம். ஒழுக்கம் என்பது சமூக மரியாதைக்காக மட்டும் அல்ல; உயிரின் களிம்பு மேலும் தடிப்பதைக் கட்டுப்படுத்தி, அருள் செயற்படக்கூடிய பக்குவத்தை உருவாக்குவது.

இதனால்:

பாடல் 114 இலக்கைக் காட்டுகிறது; முதலாம் தந்திரம் அந்த இலக்கிற்குரிய மனிதனை உருவாக்கத் தொடங்குகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

பாயிரத்தின் இறுதியில் “களிம்பறுத்தல்” முன்வைக்கப்பட்டதும் இயல்பாக அடுத்த கேள்வி எழுகிறது:

களிம்புடைய உயிர் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்?

இதற்குப் பின்னரே திருமந்திரத்தின் போதனை மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமை மற்றும் ஒழுக்கப் பக்குவத்தை நோக்கித் திரும்புவது கட்டமைப்பியல் பொருத்தம் பெறுகிறது.

உயிர் நிரந்தரமானதைத் தேட வேண்டுமானால் முதலில் நிலையற்றதை நிலையற்றதாக அறிய வேண்டும். உடல், இளமை, செல்வம் முதலியவற்றின் நிலையாமையை உணர்தல் உலகவெறுப்பு உருவாக்குவதற்கல்ல; தவறான பற்றைத் தளர்த்துவதற்காக. அந்தப் பற்றுத் தளர்ச்சியே “களிம்பறுத்தல்” தொடங்குவதற்கான வாழ்வியல் முன்னிலை.

எனவே பாயிரத்தின் இறுதி அருளை நிறுவுகிறது; முதலாம் தந்திரத்தின் தொடக்கம் அந்த அருளைப் பெறத் தகுந்த பக்குவத்தை உருவாக்குகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

இந்தப் பாடலை நீக்கிப் பார்த்தால் பாயிரத்திற்கும் முதலாம் தந்திரத்திற்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான தர்க்க இணைப்பு பலவீனமடையும்.

பாயிரத்தில் சிவன், குரு, ஆகமம், அருள், நூலின் பெருமை ஆகியவை கூறப்பட்டிருக்கும்; பின்னர் திடீரென நிலையாமை, அறம், ஒழுக்கம் போன்ற மனித வாழ்க்கைப் போதனைகள் தொடங்கும். அப்போது வாசகர், “இறைத்தத்துவத்திலிருந்து ஏன் திடீரென வாழ்வியல் ஒழுக்கத்திற்கு வருகிறோம்?” என்று கேட்கலாம்.

பாடல் 114 அதற்கான மறைமுக விடையை முன்கூட்டியே தருகிறது:

உயிரிடம் களிம்பு உள்ளது → சிவன் அதை அறுக்க அருள்கிறான் → ஆனால் உயிர் அதற்குப் பக்குவமாக வேண்டும் → அந்தப் பக்குவத்தை வாழ்வியல் ஒழுக்கம் உருவாக்குகிறது → பின்னர் யோகம், மந்திரம், ஆகமம், ஞானம் ஆகிய உயர்நிலைகள் அர்த்தமடைகின்றன.

இதுவே ஒன்பது தந்திரங்களின் பெரிய கட்டமைப்பையும் புரிந்துகொள்ள உதவும் திறவுகோல். திருமூலரின் பாதை நேரடியாக “ஞானம்” நோக்கித் தாவுவதில்லை. அருள் → பக்குவம் → ஒழுக்கம் → சாதனை → அகமாற்றம் → மலநீக்கம் → சிவானுபவம் என்ற வளர்ச்சித் தர்க்கத்தில் நகர்கிறது.

Flow Diagram

பாயிரம்

சிவம் – குரு – ஆகமம் – அருள்

↓

பாடல் 114

↓

“விண்ணின்றிழிந்து”

அருள் இறக்கம்

↓

“வினைக்கீடாய்”

உயிரின் கர்மநிலை

↓

“உண்ணின்றுருக்கி”

அகமாற்றம்

↓

“ஆனந்தக் கண்ணின்று”

அனுபவத் திறப்பு

↓

“களிம்பறுத்தல்”

இறுதி நோக்கம்

↓

────────────────────

முதலாம் தந்திரம்

────────────────────

↓

நிலையாமை உணர்தல்

↓

பற்றுத் தளர்த்தல்

↓

அறம் – ஒழுக்கம்

↓

சாதகர் பக்குவம்

↓

அடுத்தடுத்த தந்திரங்கள்

யோகம் → மந்திரம் → ஞானம்

↓

சிவானுபவம்

ஆக, பாடல் 114-ன் கட்டமைப்பியல் இடத்தை ஒரு வாக்கியத்தில் கூறினால்: பாயிரத்தில் நிறுவப்பட்ட சிவஅருளை, முதலாம் தந்திரத்தில் தொடங்கவிருக்கும் சாதகரின் வாழ்வியல் மாற்றத்துடன் இணைக்கும் “அருள்–சாதனைப் பாலம்” இதுவாகும்.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமூலரின் இப்பாடலை நவீன வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவருவதற்கான திறவுகோல் அதன் இறுதிச் சொல்லான “களிம்பறுத்தானே” என்பதில் உள்ளது. மனிதனின் பிரச்சினை வெளியில் மட்டுமில்லை; அவன் பார்க்கும் விதம், எதிர்வினையாற்றும் விதம், அகந்தை, பழக்கங்கள், ஆசை–வெறுப்பு, பிடிவாதம் ஆகியவற்றிலும் களிம்பு படிகிறது. அதேவேளை அந்தக் களிம்பை வெறும் மனவலிமையால் மட்டும் நீக்க வேண்டும் என்று திருமூலர் கூறவில்லை. “உண்ணின்றுருக்கி” — அருள் அகத்தே நின்று இறுகியதை உருக்க வேண்டும். எனவே சாதனை வாழ்வியல் என்பது உலகை விட்டு விலகுவது அல்ல; குடும்பம் முதல் நிர்வாகம் வரை ஒவ்வொரு சூழலையும் நம்முள் இருக்கும் களிம்பைக் கண்டறிந்து நீக்கும் சாதனைக் களமாக மாற்றுவது.

குடும்பம் — உறவைத் திருத்துவதற்கு முன் உள்ளத்தை உருக்குதல்

குடும்பத்தில் பெரும்பாலான முரண்பாடுகள் கருத்து வேறுபாட்டினால் மட்டும் உருவாவதில்லை; “நான்தான் சரி” என்ற இறுக்கத்தினாலும் உருவாகின்றன. இங்கே “தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து” என்பது முக்கியமான வாழ்வியல் பாடம். என் அகந்தையைவிட உயர்ந்த அறநெறியைத் தலைமேல் வைத்துக்கொள்வதே அதன் நடைமுறை வடிவம்.

உதாரணம்: குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் கடுமையாகப் பேசிவிட்டார் எனில் உடனே பதிலடி கொடுப்பதற்கு முன், “இப்போது என்னுள் பேசுவது தீர்வு தேடும் அறிவா, காயமடைந்த அகந்தையா?” என்று கேட்டுக்கொள்ளலாம். சில நிமிட அமைதிக்குப் பின்னர் பிரச்சினையைப் பேசலாம். இங்கே மற்றவரை வெல்வது சாதனை அல்ல; என்னுள் எழுந்த கோபக் களிம்பை அறிதலே சாதனை.

கல்வி — அறிவுச் சேகரிப்பிலிருந்து அகமாற்றத்திற்கு

கல்வியின் நோக்கம் தகவல்களைச் சேகரிப்பது மட்டுமல்ல. “உண்ணின்றுருக்கி” என்ற திருமூலரின் சொல், கற்றது நம்முள் நுழைந்து நமது பழைய புரிதலை மாற்ற வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

உதாரணம்: ஒரு மாணவர் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பைப் பற்றி தேர்வில் சிறந்த பதில் எழுதுகிறார்; ஆனால் தினசரி வாழ்வில் தேவையற்ற பிளாஸ்டிக் பயன்பாட்டைக் குறைக்கவில்லை என்றால் அறிவு இன்னும் வாழ்க்கையாகவில்லை. ஒரு பாடத்தைக் கற்ற பின், “இந்த அறிவால் இன்று என்னுடைய ஒரு செயல் என்ன மாறப்போகிறது?” என்று கேட்பது கல்வியைச் சாதனையாக்கும்.

தலைமைத்துவம் — அதிகாரத்திற்கு மேல் நெறியை வைத்தல்

“தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து” என்பது தலைமைத்துவத்திற்கு மிக ஆழமான கோட்பாடு. தலைமை என்பது “எனக்குக் கீழே எத்தனை பேர்?” என்பதல்ல; “எனக்கு மேலே எந்த நெறியை வைத்திருக்கிறேன்?” என்பதாகும். தலைவருக்கும் மேலாக உண்மை, நீதி, பொறுப்பு, பொதுநலம் ஆகியவை இருக்க வேண்டும்.

உதாரணம்: ஒரு குழுவின் தலைவர் எடுத்த முடிவு தவறானது என்று தரவுகள் காட்டுகின்றன. பதவிப் பெருமைக்காக அதைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, “என்னுடைய ஆரம்ப முடிவு தவறாக இருந்தது; இதைத் திருத்துவோம்” என்று கூறுகிறார். அவர் அதிகாரத்தை இழக்கவில்லை; அகந்தையின் களிம்பை அறுத்ததால் நம்பகத்தன்மையைப் பெறுகிறார்.

தொழில் — ஒவ்வொரு சவாலையும் பக்குவமாக மாற்றுதல்

“வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு” என்பதை நவீன தொழில்வாழ்வில் வாசிக்கும்போது, நமக்கு வந்திருக்கும் சூழ்நிலைகள் அனைத்தும் நமது விருப்பப்படி அமையாது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் நாம் தரும் பதிலை மேம்படுத்த முடியும்.

உதாரணம்: ஒருவர் எதிர்பார்த்த பதவி உயர்வைப் பெறவில்லை. உடனே சக ஊழியர்களைக் குறைகூறுவதற்குப் பதிலாக, தனது திறன், தொடர்பாடல், செயல்திறன், பொறுப்பேற்பு ஆகியவற்றை மதிப்பீடு செய்து அடுத்த ஆறு மாத வளர்ச்சித் திட்டத்தை உருவாக்குகிறார். அப்போது ஏமாற்றமே அவரை அழிக்கும் அனுபவமாக இல்லாமல் தன்னைச் செதுக்கும் சாதனையாகிறது.

சமூக ஊடகம் — பதிவிடுவதற்கு முன் களிம்பைக் காணுதல்

சமூக ஊடகம் நமது அகநிலையை மிக வேகமாக வெளிப்படுத்தும் இடம். கோபம், அங்கீகார ஆசை, பொறாமை, மற்றவரை அவமதிக்கும் விருப்பம் ஆகியவை சில வினாடிகளில் பதிவாகிவிடலாம். இங்கே “உள் நின்று” என்பது மிகப் பயனுள்ள சாதனை.

உதாரணம்: நம்மை விமர்சித்த ஒரு கருத்தைப் பார்த்தவுடன் பதில் எழுதுகிறோம். ஆனால் Post செய்வதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி, “இந்தப் பதில் உண்மையைத் தெளிவாக்குகிறதா, அல்லது என் அகந்தையைப் பாதுகாக்கிறதா?” என்று கேட்போம். இரண்டாவது காரணமே மேலோங்கினால் பதிவிடாமல் விடலாம். அந்த ஒரு நிமிடமே டிஜிட்டல் சாதனை.

நிர்வாகம் — குற்றவாளியைத் தேடாமல் காரணத்தை அறுத்தல்

“களிம்பறுத்தல்” நிர்வாகத்தில் பிரச்சினையின் அறிகுறியை மட்டும் சரிசெய்வதற்குப் பதிலாக அதன் அடிப்படைக் காரணத்தை நீக்குவதாகப் பயன்படுத்தலாம்.

உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் அறிக்கைகள் தொடர்ந்து தாமதமாகின்றன. நிர்வாகி ஊழியர்களைக் கண்டிப்பதுடன் நிற்காமல், வேலைப்பாய்வு, பொறுப்புப் பகிர்வு, தேவையற்ற அனுமதிப் படிநிலைகள், தகவல் தாமதம் ஆகியவற்றை ஆராய்கிறார். காரணம் தெளிவற்ற செயல்முறை என்று தெரிந்தால் அதையே திருத்துகிறார். மனிதரைத் தாக்காமல் களிம்பை அறுப்பது நல்ல நிர்வாகத்தின் அடையாளம்.

ஆன்மிக சாதனை — வெளியே தேடிய சிவத்தை உள்ளே அனுமதித்தல்

இந்தப் பாடலின் முழுமையான பயன்பாடு ஆன்மிக சாதனையில்தான் வெளிப்படுகிறது. சாதகர் இறைவனை வெளியில் வணங்குவதிலிருந்து தொடங்கலாம்; ஆனால் “உண்ணின்றுருக்கி” என்ற நிலைக்கு வரும்போது சாதனை அகத்திற்குள் செல்ல வேண்டும்.

உதாரணம்: தினமும் தியானத்திற்கு முன் சில நிமிடங்கள் குருவின் அல்லது சிவனின் திருவடிகளை சிரசில் மனதால் நிறுவி, மூச்சை அமைதிப்படுத்தலாம். பின்னர், “இன்று என்னுள் எந்தக் களிம்பு அதிகமாக வெளிப்பட்டது—கோபமா, அகந்தையா, பொறாமையா, பற்றா?” என்று அமைதியாகக் கவனிக்கலாம். அதை வெறுப்பதோ மறைப்பதோ இல்லாமல் சிவனருளின் முன் வைக்கலாம். பின்னர் மந்திரம் அல்லது தியானத்தை மேற்கொள்ளலாம். இதனால் ஆன்மிகம் சடங்கிலிருந்து அகமாற்றமாக வளர்கிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரே நாளில் எல்லாக் “களிம்பையும்” அகற்ற வேண்டியதில்லை. திருமூலரின் பாடலை வாழ்வதற்கான தொடக்கம் மிகவும் எளியது:

இன்று என்னைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முக்கிய நிகழ்விலும், “இது என்னுள் எதை வெளிக்காட்டுகிறது?” என்று கவனிப்பேன். என் அகந்தைக்கு மேலாக அறநெறியை வைப்பேன். உடனடி எதிர்வினைக்கு முன் அகத்தைப் பார்ப்பேன். என்னுள் தெரியும் ஒரு களிம்பையாவது அருளின் துணையுடன் திருத்த முயல்வேன்.

அப்போது குடும்பம் உறவுச் சாதனையாகும்; கல்வி ஞானச் சாதனையாகும்; தொழில் திறன் சாதனையாகும்; தலைமை பணிவுச் சாதனையாகும்; சமூக ஊடகம் விழிப்புணர்வுச் சாதனையாகும்; நிர்வாகம் நீதிச் சாதனையாகும்; தியானம் அகத்தூய்மைச் சாதனையாகும்.

வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செய்வது மட்டும் சாதனை அல்ல; வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒவ்வொன்றையும் களிம்பறுக்கும் வாய்ப்பாக மாற்றுவதே திருமூலர் காட்டும் சாதனை வாழ்வியல்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 114

விண்ணின்றிழிந்து வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு
தண்ணின்ற தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து
உண்ணின்றுருக்கியொ ரொப்பிலா வானந்தக்
கண்ணின்று காட்டிக் களிம்பறுத் தானே.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

உயிர் தன் முயற்சியால் மட்டும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்வதில்லை; சிவனருள் உயிரை நோக்கி இறங்கி, அதன் கர்மநிலைக்கு ஏற்ப அதனைப் பக்குவப்படுத்தி, அகத்தில் நின்று இறுகிய தன்மையை உருக்கி, சிவானந்தத்தை உணர்த்தி, இறுதியில் உயிரை மறைத்திருக்கும் மலக்கட்டினை நீக்குகிறது.

இப்பாடலின் மையம் “அருள் உயிரில் எவ்வாறு வேலை செய்கிறது?” என்பதாகும்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	பாடலின் கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	அருள் இறக்கம் — “விண்ணின்றிழிந்து”	சாதகர் சிவனை நோக்கிச் செல்வதற்கு முன்பே சிவனருள் உயிரை நோக்கிச் செயல்படுகிறது.
2	வினைக்கேற்ற பக்குவம் — “வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு”	வாழ்க்கையின் அனுபவங்களும் உடலும் சாதனைக்குரிய களமாக மாற்றப்படலாம்.
3	திருவடி சரணாகதி — “தாளைத் தலைக்காவல் முன்வைத்து”	அகந்தையைவிட உயர்ந்த இடத்தில் சிவநெறி, குருவருள், அறம் ஆகியவற்றை வைக்க வேண்டும்.
4	அக உருக்கம் — “உண்ணின்றுருக்கி”	உண்மையான சாதனை வெளிச்சடங்கில் மட்டும் அல்ல; அகத்தின் இறுக்கம் உருகுவதில் இருக்கிறது.
5	மலநீக்கம் – சிவானந்தம் — “ஆனந்தக் கண்ணின்று காட்டிக் களிம்பறுத்தானே”	சாதனையின் முடிவு தகவலறிவு அல்ல; மறைப்பு நீங்கி சிவானந்தம் அனுபவமாகத் திறப்பதாகும்.

இதன் உள் இயக்கம்:

அருள் → பக்குவம் → சரணாகதி → அக உருக்கம் → ஆனந்த அனுபவம் → மலநீக்கம்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இந்தப் பாடலை ஆழமாக உணர்ந்த சாதகரின் பார்வையில் மூன்று முக்கிய மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன.

முதலில், வாழ்க்கையைப் பற்றிய பார்வை மாறுகிறது.
“எனக்கு ஏன் இது நடந்தது?” என்று மட்டும் கேட்பதற்குப் பதிலாக,

“இந்த அனுபவம் என்னுள் எதைப் பக்குவப்படுத்துகிறது?”

என்று கேட்கத் தொடங்குகிறார்.

இரண்டாவது, சாதனையைப் பற்றிய பார்வை மாறுகிறது.
பூஜை, மந்திரம், யோகம், தியானம் செய்வது மட்டுமே ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அளவுகோல் அல்ல. அவற்றின் விளைவாக அகந்தை குறைகிறதா? கோபம் தணிகிறதா? பற்றுகள் தளர்கின்றனவா? உள்ளம் உருகுகிறதா? என்பதே முக்கியமாகிறது.

மூன்றாவது, இறைவனைப் பற்றிய பார்வை மாறுகிறது.
சிவன் தொலைவில் வணங்கப்படும் தெய்வமாக மட்டும் இல்லாமல்,

“உண்ணின்றுருக்கி” — என்னுள் நின்று என்னை மாற்றுகின்ற அருள்

என்ற அனுபவப் புரிதல் உருவாகிறது.

அதனால் சாதகர்:

வெளித்தேடலிலிருந்து → அகநோக்கிற்கு
அகந்தையிலிருந்து → சரணாகதிக்கு
எதிர்ப்பிலிருந்து → பக்குவத்திற்கு
அறிவிலிருந்து → அனுபவத்திற்கு
பாசத்திலிருந்து → சிவானந்தத்திற்கு

நகரத் தொடங்குகிறார்.

④ ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள

“அருள் இறங்கி, அகத்தை உருக்கி, ஆனந்தம் காட்டி, களிம்பை அறுக்கிறது.”

இந்த ஒரு வரியை நினைவில் வைத்திருந்தாலே பாடல் 114-ன் முழு ஆன்மிக இயக்கத்தையும் மீட்டெடுக்க முடியும்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

விண்ணின்றிழிந்து — அருள் இறக்கம்
வினைக்கீடாய் — வினைக்கேற்ற அருட்செயல்
மெய்கொண்டு — உடம்பு / அனுபவக்களம்
தண் தாள் — அருள் நிறைந்த திருவடி
தலைக்காவல் — சரணாகதி, அருட்பாதுகாப்பு
உண்ணின்று — அகத்தில் நின்று
உருக்கி — அகத்தின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்துதல்
ஒப்பிலா ஆனந்தம் — சிவானந்த அனுபவம்
காட்டி — அறிவித்தல் மட்டுமல்ல; அனுபவமாக உணர்த்துதல்
களிம்பு — உயிரின் அறிவை மறைக்கும் மலம் / மாசு
அறுத்தான் — அருளால் மலநீக்கம்

பாடல் 114 — சார வரைபடம்

சிவம்
↓
அருள் இறங்குகிறது
“விண்ணின்றிழிந்து”
↓
உயிரின் வினைநிலையை அணுகுகிறது
“வினைக்கீடாய் மெய்கொண்டு”
↓
திருவடி தலைக்காவலாகிறது
“தாளைத் தலைக்காவல்”
↓
அருள் அகத்தில் செயற்படுகிறது
“உண்ணின்று”
↓
அகத்தின் இறுக்கம் உருகுகிறது
“உருக்கி”
↓
ஒப்பற்ற ஆனந்தம் திறக்கப்படுகிறது
“ஒப்பிலா ஆனந்தம் காட்டி”
↓
மலம் நீங்குகிறது
“களிம்பறுத்தானே”
↓

உயிர் → சிவானந்தத்தை நோக்கிய பக்குவம்

பாடலின் உயிர்ச்சொல்: களிம்பறுத்தல்
பாடலின் வழி: அருள்
பாடலின் அகச்செயல்: உருக்குதல்
பாடலின் அனுபவம்: ஒப்பிலா ஆனந்தம்
சாதகரின் நிலை: திருவடியின் கீழ் சரணாகதி