சிவ-சக்தி ஒருமை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 17

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் பதினேழாவது படிக்கட்டில் (17) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

முன்னைய மந்திரத்தில், சிவம் என்பது ஆதி, உடலுள் நின்ற வேதி, அருள் சோதி எனப் போற்றப்பட்டு, அது உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருக்கும் நித்திய உண்மை என்பது நிறுவப்பட்டது.

அந்தப் பரவலான சிவத்தை அறிந்த பின், இந்தப் படிக்கட்டில் திருமூலர் அடுத்த கட்டத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.

அந்தச் சிவ-சக்தி ஒருமையிலேயே (Union) நிலைபெறுவதுதான் பூரணம்; அதிலிருந்து விலகி மனம் புறப் பொருள்களில் சிதறினால் 'மலம்' (குற்றங்கள்) தோன்றி, மீண்டும் தொடக்கத்திலிருந்து சாதனை செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்படும் என்பதை இப்பாடல் எச்சரிக்கிறது.

அந்த யோக-தந்திர மகா மந்திரம் இதோ:

இந்தப் பாடல் ஒரு அரிய தந்திர மந்திரமாகும்.

உண்மையான சிவயோக சித்தி எது என்பதையும், அது ஏன் கைநழுவிப் போகிறது என்பதையும் இப்பாடலின் தர்க்க ஓட்டம் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது:

முதலில் "மாது குலாவிய வாள் நுதல் பாகன்" என்று சிவபெருமான் சக்தியுடன் ஒருமையாக விளங்கும் பரிபூரண நிலை காட்டப்படுகிறது.

இது சிவம்-சக்தி பிரிக்க முடியாத முழுமை. தந்திர மரபில் இது குண்டலினி சக்தி எழுந்து சஹஸ்ராரத்தில் சிவத்துடன் லயிக்கும் பரிபூரண யோக நிலை.

இந்த நிலையில் இருமை இல்லை, மன அலைச்சல் இல்லை, மலம் இல்லை — இதுவே 'சுத்த சிவ அனுபவம்'.

அந்தப் பரிபூரண சிவத்தை விட்டுவிட்டு, "யாது குலாவி" — அதாவது மனம் வேறு எந்தப் புற விஷயங்களுடன் தொடர்பு கொண்டாலும், அங்கே "கோது குலாவி" (குற்றங்கள் சேருதல்) நிகழும்.

மாசு, மலம், பந்தம் ஆகியவை மீண்டும் ஆன்மாவைப் பற்றிக் கொள்ளும்.

தேவர்களே ஆனாலும், சிவ-சக்தி ஒருமையிலிருந்து விலகினால் அவர்கள் குற்றமுடையவர்கள் ஆகிறார்கள்.

அவ்வாறு மாசு சேர்ந்தவர்கள் மீண்டும் "குணம் பயில" வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இன்று யோகம் மற்றும் உபாசனை பயில விரும்புவோர் முதலில் கேட்பது:

"தியானம் சொல்லிக் கொடுங்கள்",

"மந்திரம் சொல்லிக் கொடுங்கள்" என்பதுதான்.

அவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான இரகசியம் "குணம் பயில்வாரே" என்பதில் உள்ளது:

தகுந்த பண்பும் குணமும் (Virtue) இல்லாமல் நீங்கள் எத்தனை உயர்ந்த மந்திரங்களைப் பெற்றாலும், அதில் சித்தி அடைய முடியாது.

அதனால்தான் திருமந்திரத்தின் முதல் தந்திரமே 'வாழ்வியல் ஒழுக்கத்தை' (Ethics) உபதேசிக்கிறது.

பண்புகளை மாற்றிக் கொள்ளாமல் யோகத்தைக் குறுக்கு வழியாகப் பயன்படுத்துவது நேரத்தையும் ஆற்றலையும் வீணடிக்கும் செயலாகும்.

சிவ-சக்தி ஒருமை நிலையில் நிலைத்திருக்காமல், மனம் புற விஷயங்களில் சிதறிச் செல்வதைத் தந்திரத்தில் 'விக்ஷேபம்' என்பார்கள்.

இந்தச் சிதறல் நிகழும்போது ஆணவம், கன்மம், மாயை எனும் மலத்திரயங்கள் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்குகின்றன.

இவ்வாறு ஆன்மா மீண்டும் பந்த நிலைக்குத் திரும்பும்போது, தவம், மன சுத்திகரிப்பு, நாடி சமநிலை ஆகியவற்றின் மூலம் மீண்டும் அந்த ஒருமை நிலையை அடைய வேண்டிய கட்டாயம் (குணம் பயிலுதல்) ஏற்படுகிறது.

சாதகன் உள்ளார்ந்த சிவ-சக்தி லயத்தில் (Internal Union) இடைவிடாது நிலைத்திருப்பதே முக்தி.

மனம் புறத்தில் சிதறினால் மலம் உருவாகி, மீண்டும் நீண்ட சாதனைப் பாதை தேவைப்படும்.

இது தந்திர யோகத்தில் மிக முக்கியமான இரகசியமாகும்.

ஒவ்வொரு முறை சிவத்தில் மனம் ஒன்றும் போது பூரணமாகிறீர்கள்.

புலன் வழி மனம் செல்லும் போது மும் மலங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள்.

சிவமே ஒருமை! சிவமே பண்பு! சிவமே சித்தி!

திருச்சிற்றம்பலம்.