காரண தத்துவம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 76

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்துநான்காவது படிக்கட்டில் (76) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "தன் வரலாறு" அதிகாரத்தின் இரண்டாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.
திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், நந்தி ஆதிகுருவின் பேரருளால் சிவாகம அதிகாரத்தைப் பெற்று, மாய விகாரங்களற்ற தூய சிதாகாச மன்றத்தில் பரமசிவனின் ஒப்பற்ற ஆனந்த தாண்டவத்தை நேரிடையாகச் சாக்ஷாத்காரம் செய்து, காலத்தையும் மனத்தையும் தாண்டிய சிவசமாதி நிலையில் நிலைபெற்றார் என்பதை வெளிப்படுத்தினார்.
அப்பாடலின் மையக் கோட்பாடு “சிவயோகியின் உள் அநுபூதி உச்சநிலை என்ன?” என்பதற்கான விடையாக அமைந்து, அதில் குருவருள், அகச் சிதம்பர ரகசியம், நாத-ஸ்பந்த தாண்டவம் மற்றும் காலாதீத சமாதி ஆகியவை பேசப்பட்டன.
ஆனால், இந்த உன்னத மந்திரத்தில் திருமூலர் ஒரு புதிய தத்துவத் திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார். “நான் அந்த அநுபூதி உச்சநிலையை எவ்வாறு அடைந்தேன்?” என்ற தனிநபர் கேள்விக்குப் பதிலாக அல்லாமல்; “அந்த உச்சநிலையை அடைந்த பின்னர் ஏன் மீண்டும் இவ்வுலகில் தோன்றினேன்?” என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கிறார்.
இதனால் முந்தைய பாடல் சிவானுபூதியின் உச்சியை விளக்கியிருந்தால், இப்பாடல் அந்தச் சிவானுபூதியானது உலக நலப் பணியாக, அதாவது லோகசங்கிரகமாக (Loka-saṅgraha) எவ்வாறு பிரவகிக்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.
மேலும், நந்திநாதரின் பேரருள் சித்தத்தில் இறங்குவதற்கு முன்னர் பராசக்தி அனுக்ரஹமும், ஆகம வெளிப்பாட்டிற்கு முன்னர் சக்தி உபாசனையும், சிவஞானத்திற்கு முன்னர் உன்னதப் பக்தியும் சரணாகதியும் இன்றியமையாத அடித்தளங்கள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆகவே முந்தைய பாடல் “சிவதாண்டவ தரிசனம்” என்ற யோக உச்சத்தைப் பேசினால், இப்பாடல் “சக்தி அருளால் உலக நலனுக்காகக் கீழ்நோக்கி இறங்கும் சிவயோகியின் அவதார நோக்கம்” என்ற இன்னும் ஆழமான குருபாரம்பரிய ரகசியத்தைத் திறக்கிறது.
உலக உயிர்களின் மீதான பெருங்கருணையால் தோன்றிய அவதாரக் காரணத்தை விளக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு, முந்தைய பாடல்களில் காணப்பட்ட நந்தி அருள் --> சிவாகம அதிகாரம் --> சிதாகாசத் தரிசனம் --> ஆனந்த தாண்டவ அனுபவம் என்ற உச்ச யோக நிலையைத் தொடர்ந்து, "இப்போது அந்த அநுபூதியைப் பெற்ற சிவயோகி ஏன் உலகப் பரப்பில் தோன்றுகிறார்?" என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் அவதாரக் காரண தத்துவம் (Avatāra-kāraṇa tattva) மற்றும் சக்தி அனுக்ரஹத்தின் (Śakti-anugraha) உலகப்பணி சார்ந்த ஒழுங்கமைப்பில் அமைந்துள்ளது.
திருமூலர் இங்குத் தன் சொந்த வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சாதாரண மனிதக் கதையாகச் சொல்லவில்லை; மாறாக, ஒரு சித்தர் அவதாரத்தின் தத்துவத்தை ஆகமத் தர்க்க வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார்:
அவதாரக் காரணப் பிரகடனம் (இருந்தவக் காரணங் கேள்):
திருமூலர் இங்கு தனது உடலின் இருப்பைப் பற்றிப் பேசவில்லை; தனது ஆன்மீக இருப்பிற்கான காரணத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறார். சாதாரண மனிதன் தனது கர்ம வினையாலான பிறப்பைப் பற்றிக் கூறுவான்; ஆனால் சித்த புருஷர் தனது அவதார நோக்கத்தைப் பற்றிக் கூறுவார்.
உயர்ந்த யோகியின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனில், அவர் எங்குப் பிறந்தார் என்ற புவியியல் எல்லையை விட, அவர் ஏன் உலகப் பரப்பில் தோன்றினார் என்ற அவதார நோக்கத்தை அறிய வேண்டும் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
பிரபஞ்ச நிர்வாகத் தத்துவத் தொடர்பு (இந்திரனே பொருந்திய செல்வப் புவன பதியா):
வெளிப்படையாக இது தேவ லோக இந்திரனை நோக்கிச் சொல்லப்படுவது போலத் தோன்றினாலும், யோக–ஆகமப் பார்வையில் “இந்திரன்” என்பது இந்திரியங்களின் அதிபதி, மனோலோகத்தின் தலைவர், மற்றும் சித்தத்தில் செயல்படும் தேவி–தேவதா சக்திகளின் மையத்தைக் குறிக்கும். எனவே திருமூலர் இங்குப் பிரபஞ்ச நிர்வாகத் தத்துவத்தையே நோக்கிப் பேசுகிறார். ஒரு சித்தரின் அவதாரம் என்பது தற்செயலாக நிகழும் தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல; அது பேரண்ட ஒழுங்கமைப்பின் (Cosmic Order / Ṛta) ஒரு முக்கியப் பகுதியாகும் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சக்தி முன்னிலைப் பரமார்த்தம் (அருந்தவச் செல்வியைச் சேவித் தடியேன்):
இது இப்பாடலின் மகா தந்திர மையப்புள்ளியாகும். திருமூலர் தனது அவதார மூலாதாரத்தைக் கூறும்போது சிவனை அல்லது நந்தியை முதலிற் குறிப்பிடாமல், "அருந்தவச் செல்வி" என்று பராசக்தியைக் குறிப்பிடுகிறார். அருந்தவச் செல்வி என்பது உமாதேவி, ஆதி பராசக்தி, திரிபுரசுந்தரி மற்றும் குண்டலினி சக்தியைக் குறிக்கும். சிவஞானம் வெளிப்படுவதற்கு முன்னர்ச் சக்தி அனுக்ரஹம் இன்றியமையாதது. சிவம் என்பது நிர்விகார சித்தம் (நிலை நிலை); சக்தி என்பது செயற்படும் அருள் (இயக்க நிலை - Spanda). எனவே, சக்தி அருள் இல்லாமல் சிவ அனுபவம் அகத்தே திறக்காது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அகங்காரப் பலிபீடப் பக்தி (பத்தியினாலே):
தந்திர யோக ஆகமப் பொருளில் பக்தி என்பது உணர்ச்சிவசப்படும் வழிபாடன்று, அது அஹங்கார சமர்ப்பணம் (Ahaṅkāra-samarpaṇa) மற்றும் முழுமையான சரணாகதி (Śaraṇāgati) ஆகும். நான் என்ற மையத்தைக் கரைத்துச் சித்தத்தைத் தெய்வீக அருளிற்கு முழுமையாக ஒப்படைப்பதே இதன் தத்துவம். சக்தி அருளைப் பெறுவதற்கான நுழைவாயில் பக்தி; அந்தப் பக்திக்கான ஆதி அடித்தளம் அகங்காரக் கரைசல் ஆகும் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
லோகசங்கிரகக் கருணா பிரவகம் (பரிந்துடன் வந்தனன்):
இங்கு “வந்தனன்” என்பது சாதாரணக் கர்மப் பிறப்பைக் குறிக்கவில்லை; அது உலக உயிர்களின் மீதான உன்னதக் கருணையோடு அருள் நோக்குடன் கீழ்நோக்கி இறங்குதலையும், லோகசங்கிரகப் பணிக்காகத் தோன்றுதலையும் குறிக்கும். சக்தி அருள் பெற்ற உன்னத சாதகன் தனக்காக வாழ்வதில்லை, அவன் உலக நலனுக்காகப் பரமசிவனின் தூய கருவியாக மாறுகிறான் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும்.
🌟 அவதாரக் காரணம்
⬇️
⚖️ பிரபஞ்ச ஒழுங்கு
⬇️
🌺 பராசக்தி உபாசனை
⬇️
🔥 அகங்காரக் கரைசல்
⬇️
🌍 லோகசங்கிரகப் பணி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🔱 அவதார நோக்கத்திலிருந்து பிரபஞ்ச ஒழுங்கிற்கும்,
பிரபஞ்ச ஒழுங்கிலிருந்து பராசக்தி உபாசனையின் வழியாக
அகங்காரக் கரைசலை எட்டி,
இறுதியில் உலக நலனுக்கான லோகசங்கிரகப் பணியாக மலரும்
சிவயோக–சக்தி மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம், முந்தைய பாடல்களில் விவரிக்கப்பட்ட குரு அருள், சிவாகம வெளிப்பாடு மற்றும் சிதாகாசத் தாண்டவ தரிசனம் ஆகியவற்றின் ஆதி மூலாதாரக் காரணம் என்ன என்பதைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது. சிவத்தை அடைவதற்கான கதவு சக்தி; குரு அருளைப் பெறுவதற்கான கதவு பக்தி; உலக நலனுக்காக வாழ்வதற்கான கதவு சரணாகதி என்ற உன்னதத் திரித்துவ ரகசியம் இங்குத் திறக்கப்படுகிறது:
மறைந்திருக்கும் சக்தி வாசல்:
பெரும்பாலான சாதகர்கள் சிவனைக் குறித்துத் தியானிக்க வேண்டும் அல்லது சமாதி அடைய வேண்டும் என்று நேரிடையாக முயல்வார்கள். ஆனால் திருமூலர் அதற்கு முன்னர் நிகழ வேண்டிய ஒரு நுண்ணிய தத்துவத்தை இங்கு வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் “நந்தியைச் சேவித்து வந்தேன்” என்று கூறாமல், “அருந்தவச் செல்வியைச் சேவித்து வந்தேன்” என்கிறார். சைவ ஆகம மரபில், "சக்தி முன்னம், சிவம் பின்னம்" என்ற மறைநெறி உள்ளது; ஏனெனில் சிவம் என்பது நிலை (Sthiti / Static silence), சக்தி என்பது இயக்கம் (Spanda / Living pulsation). சாதகனின் உள்ளத்தில் முதலில் எழும் அருள், பக்தி, நாதம், பிராண இயக்கம் யாவும் சக்தியின் செயல்பாடுகளே என்பதால், சக்தி உபாசனை மற்றும் குண்டலினி விழிப்பு இல்லாமல் சிவயோகம் முழுமையடையாது (Śakti transforms the total consciousness field).
அக யாகப் பக்தி நுட்பம்:
“பத்தியினாலே” என்பதில் பக்தி என்பது சாதாரண வேண்டுதலோ அல்லது உணர்ச்சிப் பெருக்கோ அன்று, அது கர்த்திருத்துவ பாவத்தை அறுக்கும் அகங்கார சமர்ப்பணம் (Ahaṅkāra-samarpaṇa) ஆகும். “நான் செய்கிறேன்”, “நான் அடைவேன்” என்ற தன்முனைப்பு கரையும் போதுதான் உண்மையான பக்தி தொடங்குகிறது. பக்தி என்பது உணர்ச்சி அலையன்று, அது சித்தத்தை அருளுக்குத் திறந்து வைக்கும் உன்னத யோகக் கருவியாகும்; இது மனக் கடினத்தைக் கரைத்துச் சித்தத்தை மென்மையாக்கி, குரு அருள் இறங்குவதற்கான தகுதியை உருவாக்குகிறது (Devotion refines the vessel for śaktipāta).
அனுகம்பா லோகசங்கிரகம்:
“பரிந்துடன் வந்தனன்” என்பதில் 'பரிதல்' என்பது உலக உயிர்களின் மீதான மகா கருணை, அனுகம்பை (Anukampā) மற்றும் உலக நல நோக்கம் ஆகும். சாதாரண சாதகன் தன் தனிப்பட்ட முக்தியை மட்டுமே நாடுவான்; ஆனால் சிவயோகியோ ஒட்டுமொத்த உலகமும் உயர வேண்டும் என்று கருதுகிறான். உண்மையான சிவயோகம் தனிமனித விடுதலையோடு முடிந்துவிடுவதில்லை, அது பிரபஞ்சக் கருணையாக உலகினில் வெளிப்படுகிறது (True samādhi naturally flowers as universal compassion).
சுவதர்ம அவதார விசாரணை:
“இருந்தவக் காரணம்” என்பது சாதகனை ஒரு ஆழமான சுயவிசாரணைக்கு அழைக்கும் தத்துவமாகும். "நான் எங்கிருந்து வந்தேன்?" என்ற வினாவை விடுத்து, "என் ஜன்மத்தின் தெய்வீக நோக்கம் என்ன? இறைவன் என்னை எந்தப் பணிக்காக அனுப்பியிருக்கிறான்?" என்று கேட்கும் போது, கர்ம வாழ்க்கை தர்ம வாழ்க்கையாக, அதாவது சுவதர்ம விழிப்பாக உருமாறுகிறது. சிவயோகியின் வாழ்க்கை புலனின்பத்திற்காக அல்ல, அது புலன்களைத் தாண்டிய இந்திரிய நிக்ரஹ சித்த விழிப்பிற்காகவே ஆகும்.
🌺 பராசக்தி சேவை
⬇️
🔥 அகங்காரக் கரைசல்
⬇️
✨ அருளிறக்கம்
⬇️
🔱 நந்தி அனுக்ரஹம்
⬇️
📜 சிவாகம வெளிப்பாடு
⬇️
🌍 லோகசங்கிரகம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பராசக்தி சேவையிலிருந்து அகங்காரக் கரைசலுக்கும்,
அகங்காரக் கரைசலிலிருந்து அருளிறக்கத்திற்கும்,
அங்கிருந்து நந்தி அனுக்ரஹத்தின் வழியாக
சிவாகம வெளிப்பாட்டை எட்டி,
இறுதியில் உலக நலனுக்கான லோகசங்கிரகப் பணியாக மலரும்
சிவயோக–ஆகம–சக்தி மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது சாதனையில் மிகவும் அடிப்படையான ஒரு நிலைமாற்றத்தை அனுபவிக்கிறான். அவனுடைய சாதனை “நான் சிவனை அடைய வேண்டும்” என்ற தனிநபர் மைய ஆன்மீக சுயநலத்திலிருந்து, “நான் அருளின் தூய கருவியாக மாற வேண்டும்” என்ற பேரண்ட சிவயோக நோக்கத்திற்கு உயர்கிறது:
சக்தி-சிவ சமநிலை யோகம் (Śakti-Śiva Integration):
சிவம், சமாதி, ஞானம் ஆகியவற்றின் மீது மட்டும் உலர்ந்த தத்துவக் கவனம் செலுத்தாமல், சக்தி அனுக்ரஹம் இல்லாமல் சிவானுபூதி கதவுகள் திறக்காது என்பதைச் சாதகன் உணர்கிறான். குண்டலினி சக்தியை உன்னதமாய் மதிக்கத் தொடங்கி, மந்திர ஜபத்தைச் சாதாரண எண்ணிக்கையாகப் பார்க்காமல் சக்தி விழிப்பின் கருவியாகக் காண்கிறான். இதனால் அவனது ஆன்மீகப் பயணம் உலர்ந்த தத்துவப் பாதையிலிருந்து மாறி, சக்தி–சிவ சமநிலையுடைய முழுமையான தந்திர யோகப் பயணமாக மாறுகிறது.
கர்த்திருத்துவ பாவக் கரைசல் (Kartṛtva-Bhāva Elimination): பக்தி என்பது சடங்கு வழிபாடுகளைக் கடந்து அஹங்காரத்தைக் கரைக்கும் அக யாகம் என்பதை அறிகிறான். இதனால் “நான் செய்கிறேன்”, “நான் தியானிக்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவ பாவம் (Kartṛtva-bhāva) முற்றிலுமாகத் தளர்ந்து, “பரமசிவனே எல்லாவற்றையும் செய்கிறான்” என்ற உன்னதச் சரணாகதிப் பரிபாகம் (Śaraṇāgati maturity) அவனுள் இயல்பாகவே நிலைபெறுகிறது.
சுவதர்ம தர்மப் பிரவேசம் (Svadharma Awakening):
“எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற உலகியல் சுயநலக் கேள்விகள் ஒடுங்குகின்றன. “என் பிறப்பின் தெய்வீக நோக்கம் என்ன? என் தர்மம் என்ன?” என்ற உயர்நிலைச் சுயவிசாரணைகள் எழத் தொடங்குவதால், அவனது வாழ்க்கை சாதாரணக் கர்மச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு, லோகசங்கிரக நோக்கமுடைய உன்னதத் தர்மப் பயணமாக, அதாவது சுவதர்ம அவபோதியாக மாறுகிறது.
சிவகருணைப் பிரகாசம் (Śiva-Karuṇā-Prakāśa):
“என் முக்தி, என் ஆனந்தம்” என்ற ஆன்மீகச் சுயநலம் முழுமையாகக் கரைகிறது. “எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ வேண்டும்” என்ற மகா அனுகம்பை (Anukampā) அவனது இதயக் கமலத்தில் மேலெழுவதால், சேவை மனப்பான்மையும் குருபரம்பரையின் உலக நலப் பணியும் விளங்கிச் சிவகருணைப் பிரகாசம் அவனுள் மலர்கிறது.
ஆன்மீக விநய முதிர்ச்சி (Yogic Humility):
உயர்ந்த ஆன்மீக அநுபூதிகள் என்பது தனிப்பட்ட ஈகோவின் முயற்சியால் விளைபவை அல்ல, அவை அருள்-சக்தியின் உன்னத வெளிப்பாடே என்பதை உணர்கிறான். இதனால் ஆன்மீக அகங்காரம் முற்றிலும் நீங்கிச் சாதனையில் அசாத்திய பணிவும் (Vinaya), குரு-சக்தி-சிவம் என்ற ஆகமத் திரித்துவத்தின் அநாதித் தொடர்பும் தெளிவாக விளங்குகின்றன.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட மோக்ஷ நாடலிலிருந்து லோகசங்கிரக அருள் சாதனைக்கும், தனிநபர் ஆன்மீகத்திலிருந்து பேரண்டச் சிவகருணைப் பிரகாசத்திற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. "நான் சாதனையை வலுக்கட்டாயமாகச் செய்யும் கர்த்தா அல்ல, நான் சக்தி அருளால் வடிவமைக்கப்படும் ஒரு தூய கருவி; நான் முக்தியை எனக்காக நாடுமவன் அல்ல, நான் சிவகருணையை உலகினில் வெளிப்படுத்த அனுப்பப்பட்டவன்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே அவதாரம்!
சிவமே அருந்தவச்செல்வி! சிவமே பரிந்துலகைக் காக்க வந்த பத்தியின் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.