சதாசிவ அநுபூதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 77

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' என்னும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தியேழாவது படிக்கட்டில் (77) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "திருமூலர் தன்வரலாறு" அதிகாரத்தின் நான்காவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.

திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், தாம் இவ்வுலகிற்கு வந்ததற்கான காரணத்தை மிக ஆழமாக வெளிப்படுத்தினார். அங்கு அவர், பராசக்தியாகிய அருந்தவச் செல்வியைப் பக்தியுடன் உபாசித்ததன் மூலம் பேரருள் பெற்றார் என்றும்; அந்த உன்னத அருளே அவரை உலக உயிர்களின் உய்விற்கான லோகசங்கிரகப் பணிக்காக உலகில் தோன்றி அவதரிக்கச் செய்தது என்றும் விளக்கினார். அந்தப் பாடலின் மையக் கோட்பாடு “சக்தி உபாசனை—> பக்தி → அருள்—> அவதார நோக்கம்” என்பதாக அமைந்து, திருமூலரின் பூலோக வருகையின் தூய காரணத்தை விளக்கியது.

ஆனால், இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அவர் இன்னும் ஆழமான அக யோக நிலைக்குள் நம்மை நேரிடையாக அழைத்துச் செல்கிறார். “நான் ஏன் வந்தேன்?” என்ற அவதாரக் காரண விசாரணையிலிருந்து, “நான் எந்தச் சித்த நிலையில் நிலைபெற்றிருந்தேன்?” என்ற உயர்நிலை வினாவிற்குப் பதிலளிக்கத் தொடங்குகிறார்.

பராசக்தி அருளால் உலகிற்கு வந்த திருமூலர், எந்த யோக நிஷ்டையில் அசைவற்று நிலைபெற்று, எந்த அதீத தத்துவத்தை நேரடியாக அநுபூதி செய்து, எவ்வாறு மனத்தைக் கடந்து சதாசிவ உண்மையை உணர்ந்தார் என்பதை இப்பாடல் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆகவே, முந்தைய பாடல் அருள் கீழ்நோக்கி இறங்கிய அவதாரக் காரணத்தை விளக்கியிருந்தால், இப்பாடல் அந்த அருள் இறங்கிய பின் சாதகனின் சித்தத்தில் நிகழும் சதாசிவ அனுபவப் பரிணாமத்தை அணுவணுவாக விளக்குகிறது. ஒரு வகையில் கூறினால், முந்தைய பாடல் சக்தி அனுக்ரஹத்தின் ஆரம்பத்தை எடுத்துரைத்தது; இப்பாடல் அந்த அனுக்ரஹம் சதாசிவ அநுபூதியாக மலர்ந்த உச்ச யோக நிஷ்டையை எடுத்துரைக்கிறது. இதனால் இந்த இரு பாடல்களும் இணைந்து, “சக்தி சேவை —> பக்தி —-> அருள் → யோக நிஷ்டை —>மனோநிரோதம்—> சாட்சி சித்தம் —> சதாசிவ அநுபூதி” என்ற திருமூலர் காட்டும் சிவயோகப் பரிணாம வரிசையின் தடையற்ற இரண்டு படிக்கட்டுகளாக விளங்குகின்றன.

தூய உணர்வின் சதாசிவ அநுபூதியை அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு மிகவும் நுண்ணிய “சதாசிவ தத்துவம் → நாத–வாக் வெளிப்பாடு → யோக நிஷ்டை → மனோவிருத்தி நிரோதம் → சாட்சி சித்தம் —> நேரடி சிவானுபூதி” என்ற சிவாகம–சிவயோக பரிணாம வரிசையில் கச்சிதமாக அமைந்துள்ளது. திருமூலர் இங்குத் தமது உள் நிலையை விளக்குவதன் மூலம், ஒரு சிவயோகியின் அகப்பயண வரைபடத்தை ஆகமத் தர்க்க வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார்:
சுத்த தத்துவ விழிப்பு நிலை (சதாசிவந் தத்துவம்): திருமூலர் இங்கு“சிவம்” என்று மட்டும் கூறாமல் “சதாசிவம்” என்று குறிப்பிட்டிருப்பது மிக முக்கியமானது. சைவ ஆகமங்களில் சதாசிவ தத்துவம் என்பது சுத்த தத்துவங்களின் பரப்பில், “அகம்–இதம்” (Aham–Idam / நான்-இது) இரண்டும் ஒன்றாகத் தோன்றும் உன்னத நிலைமை ஆகும். அங்கே இன்னும் முழுமையான அத்வைத லயம் நிகழவில்லை என்றாலும்; “நான்” என்ற சித்தம் பரமசிவத்தோடு ஒத்திசைந்து ஒன்றாக விழித்தெழுகிறது. உண்மையான சிவயோகம் புற உலக ஜட அனுபவங்களில் இல்லை; அது சதாசிவ தத்துவ விழிப்பிலேயே தொடங்குகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
நாத-பிரம்ம வாக் வெளிப்பாடு (முத்தமிழ் வேதம்): இங்குத் திருமூலர் மூன்று வேறுபட்ட உலகியல் பொருட்களைப் பட்டியலிடவில்லை; மாறாக ஒரு மிக ஆழமான நாத-பிரம்ம (Nāda-Brahman) தர்க்கத்தை நிறுவுகிறார். சதாசிவ தத்துவம் என்பது பரஞ்ஞானத்தின் ஆதி மூலாதாரமாகும். அதிலிருந்தே நாதம் (Nāda), வாக் (Vāk), மந்திரம் (Mantra), வேதம் (Veda) மற்றும் முத்தமிழ் (Iyal–Isai–Nāṭakam) ஆகிய அனைத்து வெளிப்பாடுகளும் உருவாகின்றன. சதாசிவம் என்பது மூலச் சித்தம்; வேதம் என்பது அதன் ஞான ஒலி; முத்தமிழ் என்பது அதே சித்தத்தின் மொழி வடிவப் பண்பாட்டு வெளிப்பாடு என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
ஸ்திர சமாதி நிஷ்டை நிலைப்பாடு (இதாசனியாய்த் திருந்தேன்): “திருந்தேன்” என்பது இப்பாடலின் மிக ஆழமான சொல். அவர் “அறிந்தேன்” என்றோ அல்லது “கண்டேன்” என்றோ சொல்லாமல், “திருந்தேன்” என்கிறார். இதன் உள்முகப் பொருள், 'அந்தச் சதாசிவ நிலையிலேயே நான் அசைவற்று நிலைபெற்றிருந்தேன்' என்பதாகும். யோக மரபில் தாரணை (Dhāraṇā), தியானம் (Dhyāna), சமாதி (Samādhi) என்ற நிலைகள் வரினும், “திருந்தல்” என்பது ஒரு கணத் தற்காலிக அனுபவமன்று, அது நிலையான நிஷ்டை (Niṣṭhā / Avasthāna) ஆகும். சதாசிவ தத்துவம் என்பது புத்தியால் கிரகிக்கப்படும் வறண்ட தத்துவமன்று; அதில் முழுமையாக நிலைபெற வேண்டும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
சித்தவிருத்தி நிரோதத் திறவு (மனம் நீங்கி): இது பாடலின் மிக முக்கியமான யோகச் சொல்லாகும். இங்கு “மனம்” என்பது நினைவுகள், சங்கல்ப-விகல்பங்கள், உலகியல் ஆசைகள் மற்றும் அகங்கார அலைகளைக் குறிக்கும். மனம் நீங்குதல் என்பது மூளை செயலிழக்கும் மயக்க நிலையோ அல்லது ஜட நிலையோ அன்று; அது தந்திர யோகத்தின் உன்னத சித்தவிருத்தி நிரோதம் (Citta-vṛtti-nirodha) ஆகும். சதாசிவ தத்துவத்தில் நிலைபெறுவதற்கு மனோவிருத்தி நிரோதம் இன்றியமையாதது என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அசங்க சைதன்ய சாட்சி சித்தம் (உதாசனியாய்): இது சமஸ்கிருதத்தின் “உதாசீன” (Udāsīna) என்ற தத்துவக் கருத்துடன் நேரிடையாகத் தொடர்புடையது. உதாசீன நிலை என்பது உலகை அலட்சியம் செய்வதோ அல்லது உணர்ச்சியற்றுப் போவதோ அன்று; அது பற்றற்ற சாட்சி நிலை, சமபாவம் மற்றும் அசங்க சைதன்யம் (Asaṅga Caitanya / Sākṣī-bhāva) ஆகும். அங்கே யோகி எல்லாவற்றையும் காண்கிறான், அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் எதனோடும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளாமல் பற்றற்ற சாட்சியாக விளங்குகிறான். மனம் முழுமையாக அடங்கிய பின்னர்ச் சாட்சி சித்தம் வெளிப்படுகிறது என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
நேரடி அபரோக்ஷ அநுபூதி (உடனே உணர்ந்தோமால்): இங்குக் குறிக்கப்படும் “உணர்தல்” என்பது நூல்களைப் படித்தறிவதோ, அனுமானிப்பதோ அல்லது வறண்ட தர்க்கம் செய்வதோ அன்று. அது நேரடியாகச் சிவமாகவே மாறும் அபரோக்ஷானுபூதி (Aparokṣānubhūti) ஆகும். சதாசிவ தத்துவத்தை வேதம் மூலமாகவோ அல்லது முத்தமிழ் மூலமாகவோ மட்டும் நான் புறத்தே அறிந்ததில்லை; மனம் நீங்கிச் சாட்சி நிலை அகத்தே விழித்தொளிர்ந்த போது, அதை நான் நேரடியாகவே உணர்ந்து கொண்டேன் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔱 சதாசிவ தத்துவம்
⬇️
📖🎼 வேத–முத்தமிழ் மூல நிலை
⬇️
🧘 யோக நிஷ்டை
⬇️
🕊️ மனோவிருத்தி நிரோதம்
⬇️
👁️ சாட்சி சித்தம்
⬇️
✨ அபரோக்ஷ அநுபூதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சதாசிவ தத்துவத்திலிருந்து வேத–முத்தமிழ் மூலநிலைக்கும்,
அங்கிருந்து யோக நிஷ்டையின் வழியாக
மனோவிருத்தி நிரோதத்தை எட்டி,
சாட்சி சித்தத்தில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் நேரடி சிவஞான அனுபவமான
அபரோக்ஷ அநுபூதியாக மலரும்
சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் கூறும் சிவயோக இரகசியம் மிகவும் ஆழமானது. சிவத்தைப் பற்றிய நூல் அறிவும் (Jñāna / Indirect knowledge), சிவத்தை நேரடியாகத் தன்னுள் உணரும் அநுபூதியும் (Anubhūti / Direct experience) ஒன்றல்ல என்ற உன்னதப் பரமார்த்த உண்மையை இது சுட்டுகிறது:
சதாசிவச் சித்த இலக்கு: பெரும்பாலான சாதகர்கள் தியானத்தில் தோன்றும் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகள், மந்திர சித்திகள், மற்றும் குண்டலினி சக்தி எழுச்சிகளையே இறுதி இலக்காக எண்ணிக் மயங்குவர். ஆனால் திருமூலர் “சதாசிவ தத்துவம்” என்ற சொல்லால் உண்மையான இலக்கைச் சுட்டுகிறார். சதாசிவம் என்பது சிவமும் சக்தியும் பிரியாது, “அகம்” மற்றும் “இதம்” கச்சிதமாக ஒருங்கிணையும் உன்னதப் பரமசிவ சித்தத்தின் ஆதி விழிப்பு நிலை ஆகும். சாதனையின் இலக்கு தற்காலிக அனுபவ வேட்டையன்று, சதாசிவச் சித்தத்தில் அசைவற்று நிலைபெறுவதே ஆகும்.
மறைநெறி நாதத் தர்க்கம்: வேதம், ஆகமம், மந்திரம், தமிழ், தத்துவம் யாவும் சதாசிவ சித்தத்தின் வெவ்வேறு வெளிப்பாட்டு வடிவங்களே ஆகும். வேதம் என்பது சதாசிவத்தின் நாத வடிவம்; முத்தமிழ் என்பது அதன் மொழி வடிவம்; மந்திரம் என்பது அதன் சக்தி வடிவம். நூல்களும் சாஸ்திரங்களும் உண்மையைச் சுட்டும் விரல்களேயன்றி, உண்மை அவற்றுக்கெல்லாம் அப்பால் கடந்து நிற்கிறது என்ற உன்னத யோக விழிப்பு இங்கு நிகழ்கிறது.
ஸ்திர சமாதி நிலைப்பாடு: “திருந்தேன்” என்னும் சொல்லின் மூலம், தியானத்தில் தோன்றும் சில நிமிட ஆனந்த அலைகளோ அல்லது தற்காலிகச் சமாதி நிலைகளோ மட்டும் போதாது, அந்த அநாதி அநுபூதியிலேயே சித்தம் எப்போதும் மாறாது நிலைபெற வேண்டும் என்ற ஸ்திர சமாதி ரகசியத்தை (Niṣṭhā / Stabilization) யோகிகளுக்குத் திருமூலர் உணர்த்துகிறார்.
மனோவிருத்தி நிரோதக் கதவு: “மனம் நீங்கி” என்பது மனத்தின் அழிவோ அல்லது சிந்திக்க முடியாத மூடத் தன்மையோ அன்று; அது சங்கல்ப-விகல்ப அலைகளும், ஆசை, பயம் மற்றும் நினைவு ஓட்டங்களும் முற்றிலும் அடங்கும் சித்தவிருத்தி நிரோதம் (Citta-vṛtti-nirodha) ஆகும். மனத்தின் அலைச்சல்கள் ஓயாதவரை சிவம் அகத்தே மறைந்திருக்கும்; மனம் முழுமையாக அமைதியடையும் போது மட்டுமே பரசிவ சைதன்யம் தன்னிச்சையாக வெளிப்படும்.
அசங்க சாட்சி விழிப்பு: “உதாசனியாய்” என்பது அலட்சியப் போக்கோ உணர்ச்சியற்ற ஜடத் தன்மையோ அன்று; அது அகங்காரத்தைக் கரைக்கும் உன்னதச் சாட்சி பாவம் (Sākṣī-bhāva) ஆகும். சாதகன் எல்லாவற்றையும் கவனித்தும் எதிலும் சிக்காமல் பற்றற்ற சாட்சியாக மாறும்போது, அவனது போலித் தன்முனைப்பு வேரோடு சாய்கிறது. அதுவே, சிவனைப் பற்றிப் புறத்தே அறிவதைத் தாண்டி, அகத்தே சிவமாகவே வாழும் அபரோக்ஷானுபூதிக்கு (Aparokṣānubhūti) வழிவகுக்கிறது.

📚 நூல்கள் வழி அறிவு
⬇️
🧘 யோக நிஷ்டை
⬇️
🕊️ மனோநிரோதம்
⬇️
👁️ சாட்சி சித்தம்
⬇️
✨ அபரோக்ஷ சிவானுபூதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🔱 ஏட்டறிவிலிருந்து யோக நிஷ்டைக்கும்,
யோக நிஷ்டையிலிருந்து மனோநிரோதத்திற்கும்,
மனோநிரோதத்திலிருந்து சாட்சி சித்த நிலைக்கும்,
இறுதியில் நேரடி சிவஞான அனுபவமான
அபரோக்ஷ சிவானுபூதிக்குச் செல்லும்
சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது சாதனையில் மிக உன்னதமானதொரு திருப்புமுனையை எட்டுகிறான். அவனது ஆன்மீகப் பயணம் வெறும் ஏட்டுத் தகவல் சேகரிப்புகளிலிருந்து (Information accumulation) விடுபட்டு, முழுமையான தூய உணர்வு நிலை மாற்றமாகிய சித்தப் பரிணாமத்திற்குச் (Consciousness transformation) சாட்சியாக மாறுகிறது:
அநுபூதி ஞானப் பரிபாகம் (Anubhava-Jñāna-Paripāka): வேதம், ஆகமம், தத்துவம் யாவும் இலக்கு அல்ல, அவை சதாசிவ அநுபூதியை நோக்கிச் செலுத்தும் வழிகாட்டிகள் மட்டுமே என்பதைச் சாதகன் உணர்கிறான். சாஸ்திர மேற்கோள்களை மூளையில் சேகரிக்கும் வெற்றுப் பண்டிதப் பழக்கம் ஒடுங்கி, உபதேசங்களை ஏடுகளில் படிப்பதை விடுத்து அதைத் தன் சொந்த அநுபூதியாக வாழ முயலும் ஞானப் பரிபாகம் கூடுகிறது.
சித்தவிருத்தி நிரோத நோக்கு (Citta-Vṛtti-Nirodha Orientation): “நான் என்ன மந்திரம் ஜெபிக்கிறேன், எத்தனை முறை எண்ணுகிறேன்” என்ற வெளிப்புறக் கர்த்திருத்துவக் கணக்குகளைத் தாண்டி, மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தால் எந்த ஜபமும் பலன் தராது என்ற யோக எதார்த்தத்தை அறிகிறான். இதனால் மன அவதானம் (Mindfulness), பிராண ஒழுங்கு மற்றும் சித்த சுத்தியின் மூலம் சித்தவிருத்திகளை அடக்கும் உன்னத உள்முக நோக்கு ஆழமடைகிறது.
நிஷ்டா பரிபாக நிலைப்பாடு (Niṣṭhā-Paripāka): தியானத்தில் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் தற்காலிக ஒளிகளையோ அல்லது நாதப் பரவசங்களையோ கண்டு சாதகன் ஏமாறுவதில்லை. தற்காலிக அநுபூதி வேட்டைகளை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிட்டு, அந்த அநாதி அமைதியிலேயே தனது சித்தத்தை எப்போதும் மாறாது நிலைநிறுத்தும் ஸ்திர சமாதி நிஷ்டையைத் தினசரி சாதனையில் வளர்த்துக் கொள்கிறான்.
சாட்சி பாவ சித்தி (Sākṣī-Bhāva-Siddhi): உலகியல் இன்ப துன்பங்களாலும், பாராட்டுப் பழிகளாலும் அலைக்கழிக்கப்படும் மன நிலை மாறுகிறது. “நான் உலகை அனுபவிக்கும் போலி ஈகோ அல்ல, நான் எல்லாவற்றையும் கவனிக்கும் அசங்கச் சாட்சி” என்ற விழிப்புணர்வு சாதகனுக்குள் வேரூன்றுவதால், ராக-த்வேஷங்கள் ஒடுங்கி உன்னத மனச் சமநிலை கைகூடுகிறது.
சதாசிவ சைதன்யப் பரிணாமம் (Sadāśiva-Awareness): “சிவம் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது” என்ற வறண்ட தத்துவக் கருத்து மாறி, “சதாசிவனே என் ஒட்டுமொத்தச் சித்தத்தின் ஆதி மூலாதாரம்” என்ற நேரடி அநுபூதி பிறக்கிறது. செயல் மைய ஆன்மீகச் சடங்குகள் ஒடுங்கி, சைதன்ய மைய உள்முகத் தியானம் கூடுவதால், அத்வைதப் புரிதல் ஆழமாகி மரணத்தைப் பற்றிய பதற்றங்கள் கூட வேரோடு மறைகின்றன.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைப் புத்தக ஞானத்திலிருந்து அநுபூதி உணர்விற்கும், மந்திர எண்ணிக்கையிலிருந்து சித்த சுத்திக்கும், தற்காலிகப் பரவசங்களிலிருந்து ஸ்திர நிஷ்டைக்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. "சிவத்தை அறிவதற்கு நூல்களும் சாஸ்திரங்களும் போதும்; ஆனால் சிவமாகவே உருகி வாழ அகத்தின் மனம் முழுமையாக நீங்க வேண்டும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே சதாசிவம்! சிவமே முத்தமிழ் வேதம்! சிவமே மனம் நீங்கி உதாசனியாய் உணரும் அபரோக்ஷப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.