சீலாங்க வேதம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 78

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தியெட்டாவது படிக்கட்டில் (78) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இது "குருபாரம்பரியம்" அதிகாரத்தின் பதினொன்றாவது திருப்பாடலின் உன்னத செயல்முறை விளக்கமாகும்.

திருமந்திரத்தின் முந்தைய பாடலில் திருமூலர், தாம் சதாசிவ தத்துவத்தில் அசைவற்று நிலைபெற்று, முத்தமிழும் வேதமும் தோன்றுவதற்குக் காரணமான அந்த ஆதி மூல சைதன்யத்தை, மனோவிருத்திகள் முற்றிலும் ஒடுங்கிய சாட்சி நிலையில் நேரடியாக அநுபூதி செய்தார் என்பதை வெளிப்படுத்தினார்.

அப்பாடலின் மையக் கோட்பாடு “சாதகன் எவ்வாறு மனத்தைத் தாண்டிச் சதாசிவ அநுபூதியை அடைகிறான்?” என்பதாக அமைந்து, அதில் உள்முக அக யோகப் பயணம், சித்தவிருத்தி நிரோதம், அசங்க உதாசீன சாட்சி நிலை மற்றும் அபரோக்ஷ சிவானுபூதி ஆகியவை துல்லியமாக விவரிக்கப்பட்டன.

ஆனால், இந்த உன்னத மந்திரத்தில் திருமூலர் அந்தப் பரமார்த்த அனுபவத்தின் விளைவாக வெளிப்பட்ட தமது அவதார நோக்கத்தை உலகிற்குப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

முந்தைய பாடல் "அவர் அகத்தே என்ன உணர்ந்தார்?" என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக இருந்தால், இப்பாடல் "அந்தப் பரம சத்தியத்தை உணர்ந்த பின்னர் ஏன் மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வந்தார்?" என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கும் மகா கருணா சங்கல்பமாக அமைகிறது.

சதாசிவ தத்துவத்தைத் தன்னுள் அனுபவித்த உன்னத யோகி, அந்த விசித்திர அநுபூதியத் தனக்குள் மட்டுமே சமாதிக்குள் பூட்டி வைத்துக் கொள்ளவில்லை; மாறாகச் சிவ-சக்தி இணைந்து அகத்தே அருளிய பேரண்டத் திருக்கூத்தின் மூல ரகசியத்தையும், அதன் உள் மறைந்துள்ள உன்னத வேத ஞானத்தையும் அகில உலகிற்கும் வெளிப்படுத்தும் பரமகாருண்யப் பணியை ஏற்றார் என்பதை இப்பாடல் காட்டுகிறது.

ஆகவே, முந்தைய பாடல் சதாசிவ அநுபூதியின் அகநிலையை விளக்கியிருந்தால், இப்பாடல் அந்த அநுபூதி ஆகமமாகவும், உபதேசமாகவும், உலக உயிர்களின் உய்விற்கான திருமந்திரமாகவும் வெளிப்படும் உன்னத அருள் பிரவாகத்தை விளக்குகிறது. ஒரு வகையில் கூறினால், முந்தைய பாடல் “சிவத்தை உணர்ந்த யோகி”யை அறிமுகப்படுத்துகிறது; இப்பாடலோ “அந்தச் சிவானுபூதியை மனிதகுலத்திற்கு மொழியாக, ஆகமமாக, திருமந்திரமாக அருள வந்த ஜகத்குரு”வை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.

இதனால் இந்த இரு பாடல்களும் இணைந்து, “சதாசிவ அநுபூதி → திருக்கூத்து ரகசிய உணர்வு → ஆகம வெளிப்பாடு —> உலக நல உபதேசம்” என்ற திருமூலரின் தெய்வீகப் பணியின் தொடர்ச்சியான இரு நிலை மாற்றங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

உலக உயிர்களின் அறியாமை இருள் நீங்கத் திருக்கூத்து ரகசியத்தை அருளும் மகா மந்திரம் இதோ:

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

திருமந்திரத்தின் இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு, திருமூலர் இதுவரை கூறிய அனைத்து பாடல்களுக்கும் ஒரு மகா விளக்கத் திறவுகோலாக (Key checklist) அமைந்து; "இவ்வளவு உயர்ந்த சதாசிவ அநுபூதிகளையும், மனோவிருத்தி நிரோதங்களையும் அடைந்த நான், ஏன் இவ்வுலகில் தோன்றித் திருமந்திரத்தை அருளினேன்?" என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கும் “சிவ-சக்தி ஐக்கியம் —> திருக்கூத்து —> பஞ்சகிருத்திய ரகசியம் —> வேதத்தின் உள் பொருள் —> ஆகம வெளிப்பாடு —> திருமந்திர உபதேசம்” என்ற ஆகம-யோக-தந்திர தத்துவ ஒழுங்கமைப்பில் அமைந்துள்ளது:
அதிகாரத் தகுதிச் சீட விளிப்பு (மாலாங்க னேயிங் கியான்வந்த காரண):
திருமூலர் இங்குப் பொதுவான உலகக் கூட்டத்திடம் பேசவில்லை; தமது முதன்மைச் சீடரான மாலாங்க முனிவரை நேரிடையாக விளித்துப் பேசுகிறார். இது ஒரு மிக முக்கியமான ஆகமக் குறியீடு (Yogic archetype) ஆகும்; ஏனெனில் ஆகம மரபில் உயர்ந்த ரகசிய ஞானம் என்பது தகுதியற்ற கூட்டத்திற்காக விவாதிக்கப்படுவதில்லை, அது பக்குவமடைந்த தகுதியுள்ள சீடனுக்கே உபதேசிக்கப்படும். ஞானம் அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருந்தாலும், அதன் பேராழம் தகுதியுடைய மனத்திற்கே திறக்கப்படுகிறது. மேலும் அவர் “பிறந்த காரணம்” என்று சொல்லாமல் “வந்த காரணம்” என்கிறார். சித்தர்களின் தோற்றம் என்பது கர்மவசப்பட்ட பிறப்பன்று; அது உலக உயிர்கள் மீது கொள்ளும் பெருங்கருணையாலான அருள் அவதார நோக்கமாகும் (Avatāra-kāraṇa tattva) என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
சிவ-சக்தி சமரச வினிமயோகம் (நீலாங்க மேனிய ணேரிழை யாளொடு):
இங்கு நீலமேனியன் (நீலாங்க மேனியன்) என்பது நஞ்சினை உண்ட கறையினைக் கண்டத்தில் தாங்கிய பரமசிவனையும், நேர் இழையாள் என்பது அவனோடு பிரியாது ஐக்கியமாகி நிற்கும் பராசக்தியையும் குறிக்கும். சிவன் தனியாக நின்று எதையும் உபதேசிக்கவில்லை; சிவ-சக்தி இணைந்து நின்றே இவ்வுலகிற்கு உபதேசித்தனர் என்ற தனித்துவமான ஆகமக் கோட்பாட்டைத் திருமூலர் இங்கு நிறுவுகிறார். சிவம் என்பது சுத்த சைதன்யம் (Pure Consciousness); சக்தி என்பது அதன் உள்முகத் துடிப்பாகிய பேரண்ட ஆற்றல் (Dynamic Power / Spanda). சக்தியற்ற சிவம் வெளிப்படாது; சிவமற்ற சக்தி திசை பெறாது என்பதால், பிரபஞ்சத்தின் எல்லா ஆகமங்களும், மந்திரங்களும், யோக முறைகளும் இந்தச் சிவ-சக்தி ஐக்கியத்தின் உன்னத வெளிப்பாடுகளே என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
ஆதி மூல தத்துவக் குறியீடு (மூலாங்க மாக மொழிந்த):
“மூலாங்கம்” என்பது வெறும் ஏதோ ஒரு சமுதாய அடிப்படைப் பகுதி அல்ல; அது பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் முதற் காரணமாக விளங்கும் ஆதி மூல ரகசியமும் பேரண்டத் தத்துவமுமாகும் (Primordial archetype). நான் இவ்வுலகிற்கு விளக்க வந்திருப்பது ஏதோ ஒரு தற்காலிக வெளிப்புற மத வழக்கங்களோ அல்லது வறண்ட கோட்பாடுகளோ அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் சிருஷ்டி முதல் அனுக்ரஹம் வரை இயங்கும் அநாதி மறைநெறி விதிமுறையாகும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
பஞ்சகிருத்திய ஸ்பந்தத் தாண்டவம் (திருக்கூத்தின்):
இது இப்பாடலின் மகா ஆழமான தத்துவ மையப்புள்ளியாகும். பெரும்பாலானோர் திருக்கூத்து என்றால் சிதம்பரத்தில் நிகழும் நடராஜரின் வெளிப்புற நடனத்தை மட்டுமே நினைப்பார்கள். ஆனால் திருமூலரின் ஆகமப் பார்வையில் திருக்கூத்து என்பது பஞ்சகிருத்திய இயக்கம், அதாவது சிருஷ்டி (உருவாக்கம்), ஸ்திதி (நிலைத்தல்), சம்ஹாரம் (கரைதல்), திரோதானம் (மறைத்தல்), மற்றும் அனுக்ரஹம் (அருளால் விழிப்பித்தல்) ஆகிய ஐந்து பேரண்ட இயக்கங்களின் ஒருங்கிணைந்த ஸ்பந்த ஆற்றலாகும் (Cosmic pulsation). பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு ஜட இயந்திரமன்று, அது சிவ-சக்தியின் பேராற்றல் பொங்கும் ஆனந்தத் தாண்டவமே என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
பரஞ்ஞான வேத இயல்பு (சீலாங்க வேதத்தைச்):
“சீலம்” என்பது இங்குக் கேவலம் ஒழுக்க விதியைக் குறிப்பதன்று; அது பேரண்டத் திருக்கூத்தின் உள் இயல்பு மற்றும் அடிப்படைத் தன்மையைக் குறிக்கும். எனவே “சீலாங்க வேதம்” என்பது திருக்கூத்தின் உள் இயல்பை அணுவணுவாக விளக்கும் உன்னதப் பரஞ்ஞானமாகும். வேதம் என்பது வெறும் ஏடுகளில் எழுதப்பட்ட மந்திரத் தொகுப்பு அல்ல; அது பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் உள் விதியைத் தன்னுள் உணர்த்தும் பேரொளி ஞானம். திருக்கூத்தின் உண்மையான இயல்பை அகத்தே அறிதலே வேதத்தின் உண்மைப் பொருள் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
அநுபூதி வாணிப் பிரவாகம் (செப்பவந் தேனே):
இது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). திருமூலர் “நான் முக்தி பெற வந்தேன்” என்றோ, “சித்திகளைப் பெற்றுப் புகழ் பெற வந்தேன்” என்றோ சொல்லவில்லை; மாறாக “செப்ப வந்தேன்” என்கிறார். தாம் அகத்தே அநுபூதி கொண்ட பரமசிவ-பராசக்தி திருக்கூத்து ரகசியத்தை, உலக உயிர்களின் உய்விற்காக வாக்கு வடிவமாக உரைக்கவே வந்தேன் என்று பிரகடனம் செய்கிறார். சிவானுபூதி கருணையாக வெளியில் பாயும்போது சிவாகமம் உருவாகிறது; அந்த ஆகமம் அகில உலகிற்கும் மொழியப்படும் போது திருமந்திரம் விழித்தெழுகிறது என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔱 சிவ–சக்தி ஐக்கியம்
⬇️
🌺 மூலாங்க ரகசியம்
⬇️
💃🔥 பஞ்சகிருத்தியத் திருக்கூத்து
⬇️
📖✨ சீலாங்க வேத ஞானம்
⬇️
🕉️ திருமந்திர வெளிப்பாடு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சிவ–சக்தி ஐக்கியத்திலிருந்து மூலாங்க ரகசியத்திற்கும்,
மூலாங்க ரகசியத்திலிருந்து பஞ்சகிருத்தியத் திருக்கூத்தின் பேருண்மைக்கும்,
அங்கிருந்து சீலாங்க வேத ஞானத்தின் அக வெளிப்பாட்டை எட்டி,
இறுதியில் திருமூலர் அருளிய திருமந்திரப் பேரொளியாக மலரும்
சிவாகம–சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சிவம் → சக்தி → கூத்து → ஞானம் → திருமந்திரம் ✨

சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்த மந்திரம் காட்டும் சிவயோக இரகசியம், இதுவரை திருமூலர் விவரித்த குருபாரம்பரை, நந்தி அருள், சிவாகம வெளிப்பாடு, மற்றும் சதாசிவ தத்துவ அநுபூதி ஆகிய அனைத்திற்கும் ஒரு மகா-சாரவாக்கியம் (Ultimate summary) போல விளங்கி, பின்வரும் உன்னத தந்திர ரகசியங்களைத் திறக்கிறது:
சிவ-சக்தி ஐக்கிய அநுபூதி ரகசியம்: “நீலாங்க மேனியன் நேர் இழையாளொடு” உணர்த்தும் ஆகம உண்மை, சாதகன் நிர்குணப் பிரம்மத்தையோ அல்லது உலர்ந்த சைதன்யத்தை (Pure Consciousness) மட்டுமே தேடி அலையக் கூடாது என்பதாகும். சைதன்யத்தோடு சேர்ந்து அதன் ஸ்பந்த ஆற்றலாகிய சக்தி விழிப்படைய வேண்டும்; குண்டலினி எழ வேண்டும்; நாதம் உயிர்ப்பெடுக்க வேண்டும். சக்தியுடன் ஒன்றிய போதுதான் சிவம் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது (Śivaḥ Śaktyā yukto yadi bhavati śaktaḥ). சிவயோகம் என்பது சிவ-சக்தி ஐக்கிய அனுபவமே ஆகும்.
அகச் சிதம்பர ஸ்பந்த அநுபூதி: திருக்கூத்து என்பது சிதம்பரக் கோயிலில் மட்டும் நிகழும் வெளிப்புறக் காட்சியன்று; அது பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ஸ்பந்த அதிர்வாகும் (Spanda / Cosmic pulsation). உள்முக யோகத்தில் நமது இதயத் துடிப்பு, சுவாச ஓட்டம், பிராண இயக்கம், குண்டலினி எழுச்சி, நாதத் துளை மற்றும் சிந்தனையின் தோற்றம் யாவும் அந்தப் பேரண்டத் திருக்கூத்தின் அக வெளிப்பாடுகளேயாகும். உன் உடலுக்குள்ளேயே அந்த ஆனந்தத் தாண்டவம் இடைவிடாது நிகழ்கிறது என்பதை உணரும்போது தியானம் உயிர்பெறுகிறது.
மனச் சித்தப் பஞ்சகிருத்திய அவதானம்: திருக்கூத்து காட்டும் பஞ்சகிருத்திய ஓட்டத்தைச் சாதகன் தன் மன இயக்கத்திற்குள் நேரிடையாகக் காணத் தொடங்குகிறான். அவனது ஒவ்வொரு எண்ணமும் தோன்றுவது சிருஷ்டி; அது நிலைபெற்று நிற்பது ஸ்திதி; அது தியானத்தில் கரைவது சம்ஹாரம்; உண்மை மறைந்து போவது திரோதானம்; உள்முக விழிப்புணர்வு தோன்றுவது அனுக்ரஹம் ஆகும். இவற்றுள் விழிப்படையும் போது, சாதகன் தனது மனத்தைப் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு சிறிய பிரதிபலிப்பாகக் காண்கிறான்.
உள் இயல்பு வேத சாக்ஷாத்காரம்: “சீலாங்க வேதம்” என்பது ஏட்டுப் புத்தகங்கள் அன்று; அது திருக்கூத்தின் உள் இயல்பை விளக்கும் அபரோக்ஷானுபூதி (Aparokṣānubhūti) ஆகும். வேதாந்தமோ அல்லது ஆகமமோ வெறும் மனப்பாடக் கல்வியாக இருந்தால் பலனில்லை; அவற்றின் மூல நாத அனுபவம் சுஷும்னை நாடிக்குள் விழித்தெழ வேண்டும்.
தேக தேவாலய இரகசியம்: மனித உடலே ஒரு மகா சிதம்பரம் ஆகும். இதனுள் “நீலாங்க மேனியன்” என்பது பரசிவமாகவும்; “நேர் இழையாள்” என்பது மூலாதாரத்துச் சுருண்டிருக்கும் குண்டலினி சக்தியாகவும்; “திருக்கூத்து” என்பது சுஷும்னை நாடி வழியே பாயும் நாத-ஸ்பந்த இயக்கமாகவும் விளங்குகின்றன. மூலாதாரத்திலிருந்து சஹஸ்ரார அம்பலம் வரை நிகழும் சக்தி எழுச்சியே உண்மையான சிதம்பர ரகசியமாகும்.
🔱 சிவம்
(Pure Consciousness)
⚡ சக்தி
(Dynamic Spanda)
⬇️
🎶🕉️ சுஷும்னை நாதத் தாண்டவம்
⬇️
🌌✨ அகச் சிதம்பர அநுபூதி
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 தூய விழிப்புணர்வான சிவமும்,
இயங்கும் ஸ்பந்த சக்தியான சக்தியும்
ஐக்கியமடையும் போது,
அந்த பேரொளி சுஷும்னை நாடியில்
நாதத் தாண்டவமாக வெளிப்பட்டு,
இறுதியில் சாதகனை
அகச் சிதம்பர அநுபூதியின்
பேரானந்த மௌன வெளியில் நிலைநிறுத்துகிறது.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சிவம் + சக்தி
→ நாதம்
→ தாண்டவம்
→ சிதம்பரம் ✨
🔱 சிவயோக–தந்திர அகப் பரிணாமத்தின் உன்னத இரகசியம் 🔱

சாதனையில் ஏற்படும் நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது சாதனையில் ஒரு மிகப்பெரிய பரிணாம முன்னேற்றத்தை அடைகிறான். அவனது பார்வை முற்றிலும் மாறிச் சிவம், சக்தி, நாதம், பிராணன், சித்தம், பிரபஞ்சாதி யாவும் ஒரே திருக்கூத்தின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகளே என்ற உன்னத ஒருமை அநுபூதி பிறக்கிறது:
சிவ-சக்தி ஐக்கிய அவபோதி (Śiva–Śakti Aikya Awareness): சிவம் வேறு, சக்தி வேறு என்ற தத்துவ இருமைப் பார்வை (Duality) முற்றிலும் ஒடுங்குகிறது. சிவம் என்பது சுத்த சைதன்யம், சக்தி என்பது அதே சைதன்யத்தின் துடிப்பு (Spanda) என்பதை உள்முகமாக உணர்வதால், அத்வைதப் பார்வை ஆழமாகிக் குண்டலினி சாதனையும் சிவதியானமும் ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன.
நாத-ஸ்பந்த அவபோத விழிப்பு (Nāda–Spanda Awareness): தியானம் என்பது வெறும் உயிரற்ற வறண்ட அமைதியோ அல்லது சடலப் போன்ற ஒடுக்கமோ அன்று, அது பரமசிவனின் ஆனந்த தாண்டவத்தின் வெளிப்பாடு என்பதை உணர்கிறான். இதனால் அவனது சுவாசம், பிராணன், இதயத் துடிப்பு யாவும் தெய்வீக நடனமாக மாறப் பிராண அவதானமும், நாதானுஸந்தானமும் தியானத்தில் இயல்பாக விழித்தெழுகின்றன.
உயிருள்ள ஆகம அவபோதி (Āgama Awareness): வேதம் என்பது நூல், ஆகமம் என்பது சடங்கு என்ற மேலோட்டமான எண்ணங்கள் கரைகின்றன. வேதம் என்பது திருக்கூத்தின் உள் இயல்பு, ஆகமம் என்பது அந்த இயல்பைத் தன்னுள் அனுபவிக்கச் சொல்லும் தந்திர யோக வழி என்பதை உணர்வதால், சாஸ்திர வாசிப்பு அனுபவ நோக்கத்தோடு இணைந்து மந்திரங்கள் சித்தத்தில் உயிருடன் வேலை செய்யத் தொடங்குகின்றன.
பஞ்சகிருத்திய பேரண்ட ஒத்திசைவு (Pañcakṛtya Awareness): தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு இன்ப துன்ப அனுபவங்களையும், எண்ண அலைகளின் தோற்ற மறைவுகளையும் பஞ்சகிருத்தியத் திருக்கூத்தின் ஒரு அங்கமாகவே காண்கிறான். இதனால் உலகியல் அலைச்சல்களுக்கு மத்தியில் ஒரு பற்றற்ற சாட்சி பாவமும், பேரண்ட ஒழுங்கமைப்போடு ஒத்திசைந்து வாழும் உன்னத அமைதியும் கூடுகின்றன.
தேக தேவாலய அநுபூதி (Deha-Devalaya Awareness): உடலை வெறும் தசைப் பிண்டமாகப் பார்க்காமல், அதனைச் சிவயோக மண்டலமாகக் காண்கிறான். மூலாதாரத்தைத் திருக்கூத்து தொடங்கும் பீடமாகவும், சுஷும்னையை மகா நடனக் கூடமாகவும், ஆக்ஞையை நாதம் ஒளிரும் சபையாகவும், சஹஸ்ராரத்தைச் சிதம்பரப் பெருவெளியாகவும் அகத்தே நேரிடையாக அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.
சிவகருணைப் பரிபாக மலர்ச்சி (Śiva-Karuṇā Paripāka): “செப்ப வந்தேனே” என்ற திருமூலரின் அவதார வாக்கின் ஆழத்தை உணர்வதால், சாதகனின் ஆன்மீகச் சுயநலம் முற்றிலுமாக ஒடுங்குகிறது. சாதனை என்பது எனக்கான முக்தி மட்டும் அன்று, பெற்ற அநுபூதிப் பேரொளி உலக உயிர்களின் துயர் துடைக்கும் மகா கருணையாகப் பகிரப்பட வேண்டும் என்ற லோகசங்கிரக அருள் நெறி அவனுள் மலர்கிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட ஜபப் பயிற்சிகளிலிருந்து பேரண்டச் சிவ-சக்தி ஐக்கிய அநுபூதிக்கும், வறண்ட மௌனங்களிலிருந்து நாத-ஸ்பந்த நடன விழிப்பிற்கும் உயர்த்திச் செல்கிறது. "சிவதாண்டவம் என்பது எங்கோ தூரத்தில் இருக்கும் சிதம்பரக் கோயிலில் மட்டும் நிகழ்வதன்று; அது என் சுவாசத்தில், என் பிராணனில், என் சித்தத்தில், என் குண்டலினியில், என் விழிப்புணர்வில் ஒவ்வொரு கணமும் நிகழும் பேரண்டத் துடிப்பு" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே மாலாங்கன்! சிவமே நீலாங்கமேனியன் நேரிழையாள்! சிவமே மூலாங்கமாக மொழிந்த திருக்கூத்துப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.