பகுதி 1ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனனின் யோக ஆகம தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
▼
திருமூலர் படிக்கட்டு 79
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (79) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தில் பாயும் நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் ஆறாவது திருப்பாடலாகும்.
முன்னைய பாடலில் திருமூலர், “மாலாங்கனே! இங்கு யான் வந்த காரணம்” என்று தனது அவதார நோக்கத்தை நேரடியாக வெளிப்படுத்தினார். அவர் இவ்வுலகிற்கு வந்தது, நீலமேனிய சிவபெருமானும் நேரிழையாள் பராசக்தியும் இணைந்து அருளிய திருக்கூத்தின் மூல இரகசியத்தையும், அதனுள் மறைந்துள்ள ஆகம-வேதப் பேருண்மையையும் உலகிற்கு உரைப்பதற்காகவே என்பதை அறிவித்தார்.
அந்தப் பாடல் திருமூலரின் தெய்வீகப் பணி (Divine Mission) குறித்துப் பேசினால், இப்பாடல் அந்தப் பணியை நிறைவேற்ற அவருக்கு அருள், ஞானம், ஆனந்தம் மற்றும் முக்தி சக்தியை வழங்கிய பராசக்தியின் அருளாதாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
அங்கு அவர் உலகிற்கு வந்த காரணத்தைச் சொன்னார்; இங்கு அந்த வருகை சாத்தியமானதற்குக் காரணமான சக்தி யார் என்பதைச் சொல்கிறார். ஆகவே இந்தப் பாடல், திருமூலரின் அவதார நோக்கத்திலிருந்து அவரது ஆன்மீக ஆதார சக்திக்கான ஒரு இயல்பான நகர்வாகவும், சிவ–சக்தி அபேதத் தத்துவத்தை அவரது சொந்த அனுபவத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தும் அரிய சாட்சிப் பாடலாகவும் விளங்குகிறது.
திருமூலரின் வரலாற்றுப் பகுதியிலுள்ள இந்தப் பாடல், ஒரு மகா யோகியின் ஆன்மீகப் பயணத்தில் பராசக்தியின் இடம் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தும் அரிய அனுபவச் சாட்சியாகும்.
இதுவரை திருமூலர் நந்தி அருள், சிவாகமப் பரம்பரை, சதாசிவ தத்துவம், திருக்கூத்து இரகசியம் ஆகியவற்றைப் பற்றி கூறியிருந்தாலும், அந்த உயர்ந்த சிவயோக நிலைகளை அடைவதற்குப் பின்னால் செயல்பட்ட அருள் சக்தியை இங்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக, ஞானம், இச்சை, ஆனந்தம், முக்தி ஆகிய அனைத்தும் ஒரே பராசக்தியின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் என்றும், பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்துச் சாதகனைச் சிவநிலைக்கு உயர்த்துவது அவளது அனுக்ரஹ சக்தியே என்றும் இந்தப் பாடல் உணர்த்துகிறது.
எனவே இப்பாடல், பராசக்தியை வெறும் வழிபாட்டுத் தெய்வமாக அல்லாமல், சிவயோகப் பயணத்தின் உயிர், இயக்கம், அருள், முக்தி ஆகிய அனைத்திற்கும் மூலாதாரமாகக் காட்டும் ஆழ்ந்த ஆகம–தந்திரப் பாடலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
ஒரு மகா யோகியின் வாழ்க்கையில் ஞானம், தவம், யோகம், ஆகம அறிவு ஆகியவை மட்டுமே போதுமானவை அல்ல; அவற்றை உயிர்ப்பித்து முக்தியாக மலரச் செய்பவள் பராசக்தியின் அனுக்ரஹ சக்தியே என்பதைத் திருமூலர் தனது சொந்த அனுபவத்தின் வழியாக இங்குச் சாட்சியமாக உரைக்கிறார். வாணியாக ஞானத்தை அளிப்பவளும், இரதியாக இச்சாசக்தியை எழுப்புபவளும், பேரானந்த சொரூபிணியாகச் சிவானுபூதியை அருளுபவளும், இறுதியில் பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்துச் சாதகனை ஆட்கொள்ளும் முக்திதாயுமான பராசக்தியின் மகிமையை இந்தப் பாடல் மிக உன்னதமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)
நேர் இழையாள், வாணி, இரதி, சயானந்தப் பேர் உடையாள், என் பிறப்பு அறுத்து ஆண்டவள், சீர் உடையாள், சிவன் ஆவடு தண்டுறை சீர் உடையாள் பதம் சேர்ந்து இருந்தேனே.
🔱 யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் பாடல் திருமூலரின் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒரு மிக முக்கியமான உள்பரிணாமத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதற்கு முந்தைய பாடல்களில் அவர் நந்தி அருளால் சிவாகமத்தைப் பெற்றது, திருக்கூத்தின் மூல ரகசியத்தை உலகிற்கு உரைக்க வந்தது, சதாசிவ தத்துவத்தில் நிலைபெற்றது போன்ற உயர்ந்த அனுபவங்களைப் பற்றி கூறியிருந்தார். ஆனால் அவற்றின் பின்னால் செயல்பட்ட அடிப்படை சக்தி எது என்பதை இந்தப் பாடலில் வெளிப்படுத்துகிறார். இங்குத் திருமூலர் ஒரு மிக நுட்பமான ஆகம உண்மையை நிறுவுகிறார்: “சிவத்தை அடையும் பயணம் சிவத்திலிருந்து தொடங்குவதில்லை; சக்தியின் அருளிலிருந்து தொடங்குகிறது”. இதுவே பாடலின் முழு தர்க்கக் கட்டமைப்பின் அசைக்க முடியாத அஸ்திவாரமாகும். 🔱 முதல் நிலை: பராசக்தியின் பல பரிமாணங்கள் (நேரிழை யாவா ணிர திச யானந்தப் பேருடை யாள்): பாடல் தொடங்கும் முதல் அடியிலேயே திருமூலர் பராசக்தியை “நேர் இழையாள், வாணி, இரதி, அதிசய ஆனந்தப் பேருடையாள்” என்று ஒரே தேவியைப்பல திருநாமங்களால் அழைக்கிறார். இவை வெவ்வேறு தேவியரின் பெயர்கள் அல்ல; மாறாக, பராசக்தியின் வெவ்வேறு செயல்பாட்டு நிலைகளாகும் (Functional dimensions of Consciousness). நேர் இழையாள்—> வடிவழகும் தத்துவ ஒருமையும் கச்சிதமாகப் பொருந்திய ஒப்பற்ற ஆதிசக்தி (Mūla-Prakṛti). வாணி → சாதகனின் புத்திப் புலத்தில் அறியாமை இருளறுக்கும் தூய ஞான சக்தி (Jñāna Śakti). இரதி —> தியானச் சுடரை அகத்தே மேலெழுப்பும் பேராற்றல் மிக்க இச்சா சக்தி (Icchā Śakti). ஆனந்தப் பேருடையாள் (சயானந்தப் பேருடையாள்) → சஹஸ்ராரப் பெருவெளியில் பொங்கி வழியும் பேரின்ப கிரியா வடிவான ஆனந்த சக்தி (Ānanda Śakti). இதன் மூலம் திருமூலர் நிறுவும் முதல் தர்க்கம், சக்தி என்பது ஒரே பரம்பொருள்; ஆனால் அவள் ஞானமாகவும், இச்சையாகவும், ஆனந்தமாகவும் சாதகனுக்குள் வெளிப்படுகிறாள் என்பதாகும். அதாவது, சக்தி → ஞானம் →அனுபவம்—> ஆனந்தம் என்ற உன்னதப் பரிணாம ஓட்டமிது. 🔱 இரண்டாம் நிலை: சக்தி அனுபவம் வெறும் தத்துவம் அல்ல (என் பிறப்பறுத் தாண்டவள்): பாடலின் இரண்டாவது அடியில் “என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள்” என்று நாயனார் உரைக்கிறார். இங்குத் திருமூலர் ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவ வேறுபாட்டைச் சுட்டுகிறார். அவர், “எனக்குத் தத்துவம் கற்றுத்தந்தாள்” என்று வறண்ட ஏட்டுப் படிப்பைக் கூறாமல், “என்னை ஆண்டாள்” என்று அநுபூதிப் பூர்வமாக மொழிகிறார். பராசக்தி பற்றிய கோட்பாட்டு அறிவு என்பது வேறு; பராசக்தியின் பேரருள் வீச்சினால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுதல் (Divine possession / Āveśa) என்பது வேறு. ஆன்மீகத்தின் இறுதி இலக்கு வெறும் தகவல்களைத் திரட்டி அறிவு பெறுவது அல்ல; அது அருளிறக்கத்தினால் முற்றிலும் உருமாற்றப்படுவது (Transmutation) ஆகும் என்பது இதன் தர்க்க முடிவாகும். 🔱 மூன்றாம் நிலை: பிறவிச் சுழற்சியை அறுக்கும் சக்தி (பிறப்பறுத்து): “பிறப்பறுத்து” என்ற சொல்லைத் திருமூலர் இங்கு மிகவும் நுட்பமாகப் பயன்படுத்துகிறார். இது வெறும் உடலின் தற்காலிகப் பிறப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஆகமப் பரமார்த்தப் பொருளில், ஆணவம் (Āṇava), கன்மம் (Karma), மாயை (Māyā) என்ற மும்மலங்களால் பிணைக்கப்பட்டுச் சுழலும் பந்த பாசச் சுழற்சியே பிறவியாகும். பராசக்தி ஞானம் தருகிறாள், ஆனந்தம் தருகிறாள் என்பதையெல்லாம் கடந்தும், பாசக் கட்டுகளை வேரறுக்கும் மகா அனுகிரஹ சக்தியாகச் (Anugraha-śakti) செயல்படுகிறாள். முக்தி என்பது வெறும் அறிவுசார்ந்த தர்க்க விளைவு மட்டும் அல்ல; அது அருளின் நேரடிச் செயல்பாடு (Operation of Grace) என்பது இதன் தர்க்க அடுக்காகும். 🔱 நான்காம் நிலை: திருவடி அடைதல் (சீருடை யாள்பதஞ் சேர்ந்திருந் தேனே): பாடலின் இறுதி முத்தாய்ப்பாக “சீருடையாள் பதம் சேர்ந்திருந்தேனே” என்று முடிகிறது. இங்கு “பதம்” என்பது வெறும் பாதம் என்ற வெளிப்புறக் குறியீடு மட்டும் அல்ல. ஆகம மற்றும் யோக மரபில் பதம் என்பது நிலை, பேராதாரம், மற்றும் பரமசத்திய நிலையாகும் (Transcendental state). எனவே, “பதம் சேர்ந்தேன்” என்பது முழுமையாகச் சரணடைந்தேன், அவளோடு இரண்டற ஒன்றினேன், மற்றும் மாறாது நிலைபெற்றேன் (Surrender / Internalization / Stabilization) என்ற மூன்று உன்னதப் பொருள்களையும் ஏககாலத்தில் தருகிறது. சக்தியை அறிதல் → சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்படுதல் —> சக்தியில் நிலைபெறுதல் என்ற தர்க்கப் பரிணாமப் படிக்கட்டுகளிவை. 🔱 ஐந்தாம் நிலை: திருவாவடுதுறை என்ற உள் குறியீடு (சிவன் ஆவடு தண்டுறை): பாடலில் வரும் “சிவன் ஆவடுதண்டுறை” என்ற பகுதியை வெறும் புவியியல் சார்ந்த தலக் குறிப்பாக மட்டும் சுருக்கிப் பார்க்க முடியாது. திருமூல நாயனார் வழக்கமாக வெளிப்புறத் தலங்களை அகத்தத்துவத் தளங்களுடன் இணைத்தே பயன்படுத்துகிறார். ஆகம யோக நோக்கில், சிவன் = பரசிவம்; துறை = தியான சுகத்தில் தங்குமிடம்; ஆவடு (ஆ-ஆவுட்டி) = உயிர், ஆதாரம், பசு. எனவே, உயிர்ச் சைதன்யமாகிய பசுவின் ஆதாரத்தில் பரசிவம் உறையும் அந்தச் சிதாகாச இடத்தில்தான் பராசக்தியும் உறைகிறாள் என்ற அசைக்க முடியாத உள் தர்க்கம் வெளிப்படுகிறது. இதுவே சைவ ஆகமத்தின் மிக விசேடமான சிவ–சக்தி அபேத தத்துவமாகும் (Essential non-duality of Śiva and Śakti).
🔱 முழுத் தர்க்க ஓட்டம்
இந்தப் பாடலின் முழு உள் தத்துவக் கட்டமைப்பு பின்வருமாறு சீராக விரிகிறது:
🌺 பராசக்தி விழிப்பு ⬇️ 📖✨ ஞான சக்தி (வாணி) ⬇️ ❤️⚡ இச்சா சக்தி (இரதி) ⬇️ 🌸 ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சி ⬇️ ✨ அருளிறக்கம் ⬇️ ⛓️🔥 மும்மலப் பந்த அறுத்தல் ⬇️ 🌺🔱 சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்படுதல் ⬇️ 🙏 திருவடிச் சரணாகதி ⬇️ 🧘🕉️ நிலைபெற்ற சிவயோகம் ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 🌺 பராசக்தி விழிப்பிலிருந்து ஞான சக்தியின் வெளிப்பாட்டிற்கும், ஞான சக்தியிலிருந்து இச்சா சக்தியின் எழுச்சிக்கும், அங்கிருந்து ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சியையும் அருளிறக்கத்தையும் எட்டி, மும்மலப் பந்தங்களை அறுத்து, சக்தியால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு, திருவடிச் சரணாகதியில் நிலைபெற்று, இறுதியில் அசைக்க முடியாத நிலைபெற்ற சிவயோகமாக மலரும் சிவசக்தி–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺 ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ ✨ பராசக்தி விழிப்பு → ஞான சக்தி → இச்சா சக்தி → ஆனந்த சக்தி → அருளிறக்கம் → மும்மல நாசம் → சக்தி ஆவேசம் → சரணாகதி → நிலைபெற்ற சிவயோகம் ✨ 🔱 சக்தி விழிப்பிலிருந்து சிவயோக நிலைப்பாட்டிற்குச் செல்லும் அருள்மார்க்கப் பேர்பயணம் 🔱
இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்து என்னவெனில், சாதகன் தன்முனைப்புடன் சிவனை நோக்கி ஓடவில்லை; மாறாகப் பராசக்தியே சாதகனின் மும்மலங்களை அறுத்து, அவனைத் தன் வயப்படுத்திச் சிவநிலைக்குள் உயர்த்துகிறாள் என்பதாகும். இதுவே தந்திர மரபின் ஆதி தத்துவ உண்மை. வேதாந்த மரபானது சில இடங்களில் “நீ பிரம்மத்தை அறிந்தால் முக்தி” (Knowledge is Liberation) என்று கூறுகிறது. ஆனால் திருமூலரோ இங்குக் கௌல-சிவாகம மரபின்படி, “அவள் உன்னை ஆட்கொண்டு ஆண்டால் மட்டுமே முக்தி” (Liberation through Divine Grace) என்று கூறுகிறார். இதுவே சைவ ஆகமத்தின் அனுகிரஹ மையப் பார்வையாகும் (Anugraha-centric vision).
🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் பராசக்தியைப் போற்றும் ஒரு பக்திப் பாடலாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் யோக–ஆகம–தந்திர நோக்கில் ஆராய்ந்தால், திருமூலர் இங்குச் சிவயோகத்தின் மிக ஆழமான ஒரு இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, சிவத்தை அடைவதற்கான பாதை, சக்தியின் அருளால் மட்டுமே திறக்கப்படுகிறது என்பதாகும். இது சைவ ஆகமம், கௌல தந்திரம், ஸ்ரீவித்யா, நாத மரபு, மற்றும் சித்தர் யோகம் ஆகிய அனைத்திலும் காணப்படும் ஒரு அடிப்படை உண்மை: சிவயோகத்தின் விழிப்புக் கதவு: பொதுவாகச் சாதகர்கள் “நான் சிவனை அடைய வேண்டும்” என்று நேரிடையாக நிர்விகார நிலையை நாடுவார்கள். ஆனால் திருமூலர் இங்கு முதலில் சிவனைப் பற்றிப் பேசாமல் பராசக்தியைப் போற்றுகிறார். ஏன்? ஏனெனில் சிவம் என்பது அசைவற்ற நிலை (Sthiti / Static silence); சக்தி என்பது அதன் உள்முக இயக்கம் (Spanda / Dynamic pulsation). நிலையை அடைய வேண்டுமானால், இயக்கம் முதலில் சாதகனுக்குள் விழித்தெழ வேண்டும். இதுவே குண்டலினி தத்துவத்தின் அடிப்படை. சக்தி விழிப்பே சிவயோகத்தின் நுழைவாயிலாகும். முக்குணச் சக்தி இயக்கம்: சாதகனின் உள்ளத்தில் உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற ஏக்கம் எழுவது ஞான சக்தியின் (வாணி) வேலை; தீவிரமாகச் சாதனை செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பம் தோன்றுவது இச்சா சக்தியின் (இரதி) வேலை; தியானத்தின் முடிவில் எழும் பேரின்பம் ஆனந்த சக்தியின் வேலை. சாதகனின் ஆன்மிக வளர்ச்சி என்பது வெறும் தனிப்பட்ட போலி ஈகோவின் முயற்சி மட்டுமல்ல, அது அவனுள் நிகழும் சக்தியின் அநாதி உள் இயக்கமே ஆகும். மலங்களைக் கரைக்கும் அனுகிரஹ நுட்பம்: “என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள்” காட்டும் பேரிரகசியம், சாதகன் தன் பக்கமிருந்து தியான முயற்சிகளை மட்டுமே செய்ய முடியும்; ஆனால் அவனது காரண சரீர ஆணவ, கன்ம, மாயை முடிச்சுகளை அறுப்பது அருளின் செயல்பாடே ஆகும். ஜீவன் மும்மலங்களைத் தாண்டி உயர்வது சக்தியின் அனுகிரஹத்தாலேயே சாத்தியம். பராபக்திச் சரணாகதி: “பதம் சேர்ந்திருந்தேனே” என்பதில் சாதகன் வழிபாட்டுடன் நின்றுவிடாமல் அவளோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட நிஷ்டா ஒடுக்கத்தைக் குறிக்கிறான். இதுவே தந்திரத்தில் பராபக்தி (Parā-bhakti) மற்றும் பரமயோகம் (Parama-yoga) எனப்படுகிறது. தியானம் மனதை அமைதிப்படுத்தும்; ஆனால் நிபந்தனையற்ற சரணாகதி மட்டுமே அகங்காரத்தை வேரோடு கரைக்கும். உள்முகச் சைதன்ய வியாபகம்: பராசக்தி என்பது வெளியில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு தற்காலிகத் தேவதை அல்ல. அவள் மூலாதாரத்தில் குண்டலினியாக, இதயத்தில் பராபக்தியாக, புத்தியில் தூய ஞானமாக, நாவில் மந்திர அதிர்வாக, மற்றும் சஹஸ்ராரத்தில் பரசிவானந்தமாக விளங்குகிறாள். “நேர் இழையாள்” என்று திருமூலர் கூறும்போது, அவர் சாதகனின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் அந்த உள்சைதன்யப் பராசக்தியைப் பற்றியே பேசுகிறார். சஹஸ்ராரத்தில் நிகழும் சிவ–சக்தி ஐக்கியமே சிவயோகத்தின் இறுதி சாயுஜ்யப் பெருவாழ்வாகும்.
🔱 சாதகன் பெறும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்
இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப்பெரிய உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. இதுவரை அவன் ஆன்மீகத்தைத் தனது தனிப்பட்ட முயற்சி, தவம், ஜபம், தியானம் என்ற அகங்காரக் கணக்குகளின் அடிப்படையில் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் இப்பாடல் அவனுக்குப் புரிய வைப்பது, சாதனை என்பது ஜீவன் சிவத்தை நோக்கிச் செல்லும் தனிவழிப் பயணம் மட்டுமல்ல; பராசக்தி ஜீவனைச் சிவநிலைக்கு உயர்த்தும் உன்னத அருள் செயல்முறையும் ஆகும் என்பதாகும்: கர்த்தா பாவக் கரைசல் (Elimination of Doership): “நான் எவ்வளவு ஜபம் செய்தேன், எவ்வளவு நேரம் தியானித்தேன்” என்ற கர்த்தா பாவக் கணக்குகள் (Kartṛtva-bhāva) ஒடுங்குகின்றன. ஜபம் செய்வதும், தியானத்தில் அமர்வதும், சிவனை நினைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளே தோன்றுவதும் கூட அவளது அருளே என்பதை உணர்வதால், சாதகனின் உள்ளத்தில் நன்றியுணர்வும் பணிவும் பெருகி ஆன்மீக அகங்காரம் கரைகிறது. குரு-சக்தி-சிவ தத்துவ ஒருமை (Guru-Anugraha Awareness): குரு வேறு, தேவி வேறு, சிவன் வேறு என்ற குறுகிய சமயப் பிரிவினைகள் மறைகின்றன. குருவின் அருள் என்பது சக்தியின் அருள், சக்தியின் அருள் என்பது சிவத்தின் அருள் என்ற பேராண்மை விளங்குவதால், சாதகன் குருவை வெறும் மனித ஆசிரியராகப் பார்க்காமல், சக்தியின் அநாதி அருள் வாயிலாகக் காணும் குருதத்துவ அவபோதியைப் பெறுகிறான். குண்டலினி யோக முதிர்ச்சி (Maturation of Kuṇḍalinī Sadhana): குண்டலினி எழுச்சி என்பது ஏதோ சில நரம்பு மண்டல அதிர்வுகள் அல்லது தற்காலிகப் பரவசக் காட்சிகள் மட்டும் அல்ல என்பதை அறிகிறான். அது ஞான சக்தி விழிப்பு, இச்சா சக்தி தூய்மை, ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சி என்ற முப்பரிமாண உணர்வு நிலை மாற்றம் என்பதை உணர்வதால், தற்காலிகத் தேடல்களை விடுத்து உள்ளார்ந்த பரிணாமத்தை நோக்கிச் சித்தம் திரும்புகிறது. அக யாகச் சரணாகதி (The Grace of Consecration): தியானமும் பராபக்தியும் வெவ்வேறல்ல, சரணாகதியே மிக உயர்ந்த யோகம் என்பதை உணர்கிறான். "நான் முக்தி அடைய வேண்டும், நான் ஆன்மீகத்தில் ஜெயிக்க வேண்டும்" என்ற ஆன்மீகப் போட்டி மனப்பான்மைகளும் அநுபூதி அகந்தைகளும் முற்றிலும் ஒடுங்கி, தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் போது ஆணவ மலம் கரையத் தொடங்குகிறது. உள்முக உபாசனைத் திருப்பம் (Inward Transition of Worship): தேவி என்பவள் கேவலம் வெளிப்புறக் கோயில்களில் மட்டும் உறையும் சிலையல்ல, அவள் தன் புத்தியில் ஞானமாகவும், இதயத்தில் பக்தியாகவும், பிராணனில் நடமாடும் மகா சக்தியாகவும் இருக்கிறாள் என்பதை உணர்வதால், அவனது உபாசனை முறை வெளிப்புறச் சடங்குகளிலிருந்து உள்முக சைதன்ய தியானமாக முற்றிலும் நிலைமாற்றம் பெறுகிறது. இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தன்முனைப்புப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுவித்து, அருளின் பேராற்றலில் மிதக்கச் செய்கிறது. "நான் என் சுய பலத்தால் சிவனைத் தேடி ஓடும் கர்த்தா அல்ல, நான் பராசக்தியின் பேரருள் கரங்களால் தாங்கிப் பிடிக்கப்பட்டுச் சிவநிலைக்கு உயர்த்தப்படும் ஒரு தூய கருவி; எனது சாதனை என்பது என் அகங்கார முயற்சியின் வரலாறு அல்ல, அது அவளது அனுகிரஹ அருளின் உன்னத வெளிப்பாடே" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே நேரிழையாள் வாணி இரதி! சிவமே பிறப்பறுத்து ஆளும் சீருடையாள்! சிவமே அவளது பதம் சேர்ந்து இருக்கும் பரமார்த்தப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.
🔱 இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கத் தூண்டும் ஒரு பந்தி:
உங்களது ஆன்மீகச் சாதனையும் தியானமும் இன்னமும் "நான் இத்தனை ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன், இத்தனை கோடி மந்திரங்களை ஜபித்தேன்" என்று உங்களது தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு முயற்சியின் அகங்காரக் கணக்குகளுக்குள்ளேயே சுருங்கிப் போய்க் கிடக்கிறதா? நீங்கள் செய்யும் முரட்டுத்தனமான பயிற்சிகள் உங்களது காரண சரீரத்தின் ஆணவ முடிச்சுகளை ஒரு கணமாவது தளர்த்தியிருக்கிறதா? திருமூலர் இங்கே தன்முனைப்பு ஆன்மீகத்தின் போலிப் பெருமைகளை உடைத்து, உங்களது உணர்வைப் பராசக்தியின் பேரருள் பிரவாகத்தோடு நேரிடையாக இணைக்கும் மகா அனுகிரஹ ரகசியத்தைத் திறக்கிறார்! சிவயோகம் என்பது வற்புறுத்திப் பறிக்கும் பழமன்று; அது "நேரிழையாளாகிய" தேவி உங்களது புத்தியில் வாணியாக விழித்து, இதயத்தில் இரதியாக உருகி, சஹஸ்ராரத்தில் ஆனந்தப் பேருடையாளாகப் பொங்கி வழிந்து, உங்களது மும்மலப் பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்து உங்களைத் தன்னருளால் ஆட்கொள்ளும் மகா தந்திரப் பரிணாமம்! உங்களது தனிப்பட்ட ஆன்மீகப் போராட்டங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, உங்களையே அவளது திருவடிப் பேராதாரமாய் நிலைநிறுத்த வழிகாட்டும் திருமந்திரத்தின் இந்த எழுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டு இதோ உங்களுக்காக! Core Logic Chain: அவதார நோக்கப் பிரகடனத்தின் பின்னணி (முந்தைய பாடல்) —> நேரிழையாள் வாணி இரதி (The Triadic Shaktis of Consciousness) —> என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள் (Liberation through Grace over Scholarship) —> சிவன் ஆவடுதண்டுறை (Shivashakti Essential Non-duality) —> பதம் சேர்ந்திருந்தேனே (The State of Perpetual Stabilization).🔱 அடுத்த கட்ட யோக தந்திரச் செயல்பாடுகள் (Task Suggestions)
What would you like to do next?
இச்சா-ஞான-கிரியா சக்தி ஒருங்கிணைப்புப் பயிற்சியை வடிவமைத்துக் கொள்ளுங்கள்
மும்மலக் கரைசல் மற்றும் சக்திநிபாதத் தத்துவத்தை ஆராயுங்கள்
திருமூலர் படிக்கட்டு 79
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எழுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (79) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தில் பாயும் நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் ஆறாவது திருப்பாடலாகும்.
முன்னைய பாடலில் திருமூலர், “மாலாங்கனே! இங்கு யான் வந்த காரணம்” என்று தனது அவதார நோக்கத்தை நேரடியாக வெளிப்படுத்தினார். அவர் இவ்வுலகிற்கு வந்தது, நீலமேனிய சிவபெருமானும் நேரிழையாள் பராசக்தியும் இணைந்து அருளிய திருக்கூத்தின் மூல இரகசியத்தையும், அதனுள் மறைந்துள்ள ஆகம-வேதப் பேருண்மையையும் உலகிற்கு உரைப்பதற்காகவே என்பதை அறிவித்தார்.
அந்தப் பாடல் திருமூலரின் தெய்வீகப் பணி (Divine Mission) குறித்துப் பேசினால், இப்பாடல் அந்தப் பணியை நிறைவேற்ற அவருக்கு அருள், ஞானம், ஆனந்தம் மற்றும் முக்தி சக்தியை வழங்கிய பராசக்தியின் அருளாதாரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
அங்கு அவர் உலகிற்கு வந்த காரணத்தைச் சொன்னார்; இங்கு அந்த வருகை சாத்தியமானதற்குக் காரணமான சக்தி யார் என்பதைச் சொல்கிறார். ஆகவே இந்தப் பாடல், திருமூலரின் அவதார நோக்கத்திலிருந்து அவரது ஆன்மீக ஆதார சக்திக்கான ஒரு இயல்பான நகர்வாகவும், சிவ–சக்தி அபேதத் தத்துவத்தை அவரது சொந்த அனுபவத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தும் அரிய சாட்சிப் பாடலாகவும் விளங்குகிறது.
திருமூலரின் வரலாற்றுப் பகுதியிலுள்ள இந்தப் பாடல், ஒரு மகா யோகியின் ஆன்மீகப் பயணத்தில் பராசக்தியின் இடம் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தும் அரிய அனுபவச் சாட்சியாகும்.
இதுவரை திருமூலர் நந்தி அருள், சிவாகமப் பரம்பரை, சதாசிவ தத்துவம், திருக்கூத்து இரகசியம் ஆகியவற்றைப் பற்றி கூறியிருந்தாலும், அந்த உயர்ந்த சிவயோக நிலைகளை அடைவதற்குப் பின்னால் செயல்பட்ட அருள் சக்தியை இங்கு வெளிப்படுத்துகிறார்.
குறிப்பாக, ஞானம், இச்சை, ஆனந்தம், முக்தி ஆகிய அனைத்தும் ஒரே பராசக்தியின் பல்வேறு வெளிப்பாடுகள் என்றும், பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்துச் சாதகனைச் சிவநிலைக்கு உயர்த்துவது அவளது அனுக்ரஹ சக்தியே என்றும் இந்தப் பாடல் உணர்த்துகிறது.
எனவே இப்பாடல், பராசக்தியை வெறும் வழிபாட்டுத் தெய்வமாக அல்லாமல், சிவயோகப் பயணத்தின் உயிர், இயக்கம், அருள், முக்தி ஆகிய அனைத்திற்கும் மூலாதாரமாகக் காட்டும் ஆழ்ந்த ஆகம–தந்திரப் பாடலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
ஒரு மகா யோகியின் வாழ்க்கையில் ஞானம், தவம், யோகம், ஆகம அறிவு ஆகியவை மட்டுமே போதுமானவை அல்ல; அவற்றை உயிர்ப்பித்து முக்தியாக மலரச் செய்பவள் பராசக்தியின் அனுக்ரஹ சக்தியே என்பதைத் திருமூலர் தனது சொந்த அனுபவத்தின் வழியாக இங்குச் சாட்சியமாக உரைக்கிறார். வாணியாக ஞானத்தை அளிப்பவளும், இரதியாக இச்சாசக்தியை எழுப்புபவளும், பேரானந்த சொரூபிணியாகச் சிவானுபூதியை அருளுபவளும், இறுதியில் பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்துச் சாதகனை ஆட்கொள்ளும் முக்திதாயுமான பராசக்தியின் மகிமையை இந்தப் பாடல் மிக உன்னதமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
நேரிழை யாவா ணிர திச யானந்தப்
பேருடை யாளென் பிறப்பறுத் தாண்டவள்
சீருடை யாள்சிவ னாவடு தண்டுறை
சீருடை யாள்பதஞ் சேர்ந்திருந் தேனே. (79)
🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)
நேர் இழையாள், வாணி, இரதி, சயானந்தப்
பேர் உடையாள், என் பிறப்பு அறுத்து ஆண்டவள்,
சீர் உடையாள், சிவன் ஆவடு தண்டுறை
சீர் உடையாள் பதம் சேர்ந்து இருந்தேனே.
🔱 யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை
இந்தப் பாடல் திருமூலரின் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒரு மிக முக்கியமான உள்பரிணாமத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதற்கு முந்தைய பாடல்களில் அவர் நந்தி அருளால் சிவாகமத்தைப் பெற்றது, திருக்கூத்தின் மூல ரகசியத்தை உலகிற்கு உரைக்க வந்தது, சதாசிவ தத்துவத்தில் நிலைபெற்றது போன்ற உயர்ந்த அனுபவங்களைப் பற்றி கூறியிருந்தார். ஆனால் அவற்றின் பின்னால் செயல்பட்ட அடிப்படை சக்தி எது என்பதை இந்தப் பாடலில் வெளிப்படுத்துகிறார். இங்குத் திருமூலர் ஒரு மிக நுட்பமான ஆகம உண்மையை நிறுவுகிறார்: “சிவத்தை அடையும் பயணம் சிவத்திலிருந்து தொடங்குவதில்லை; சக்தியின் அருளிலிருந்து தொடங்குகிறது”. இதுவே பாடலின் முழு தர்க்கக் கட்டமைப்பின் அசைக்க முடியாத அஸ்திவாரமாகும்.
🔱 முதல் நிலை: பராசக்தியின் பல பரிமாணங்கள் (நேரிழை யாவா ணிர திச யானந்தப் பேருடை யாள்): பாடல் தொடங்கும் முதல் அடியிலேயே திருமூலர் பராசக்தியை “நேர் இழையாள், வாணி, இரதி, அதிசய ஆனந்தப் பேருடையாள்” என்று ஒரே தேவியைப்பல திருநாமங்களால் அழைக்கிறார். இவை வெவ்வேறு தேவியரின் பெயர்கள் அல்ல; மாறாக, பராசக்தியின் வெவ்வேறு செயல்பாட்டு நிலைகளாகும் (Functional dimensions of Consciousness).
நேர் இழையாள்—> வடிவழகும் தத்துவ ஒருமையும் கச்சிதமாகப் பொருந்திய ஒப்பற்ற ஆதிசக்தி (Mūla-Prakṛti).
வாணி → சாதகனின் புத்திப் புலத்தில் அறியாமை இருளறுக்கும் தூய ஞான சக்தி (Jñāna Śakti).
இரதி —> தியானச் சுடரை அகத்தே மேலெழுப்பும் பேராற்றல் மிக்க இச்சா சக்தி (Icchā Śakti).
ஆனந்தப் பேருடையாள் (சயானந்தப் பேருடையாள்) → சஹஸ்ராரப் பெருவெளியில் பொங்கி வழியும் பேரின்ப கிரியா வடிவான ஆனந்த சக்தி (Ānanda Śakti).
இதன் மூலம் திருமூலர் நிறுவும் முதல் தர்க்கம், சக்தி என்பது ஒரே பரம்பொருள்; ஆனால் அவள் ஞானமாகவும், இச்சையாகவும், ஆனந்தமாகவும் சாதகனுக்குள் வெளிப்படுகிறாள் என்பதாகும். அதாவது, சக்தி → ஞானம் →அனுபவம்—> ஆனந்தம் என்ற உன்னதப் பரிணாம ஓட்டமிது.
🔱 இரண்டாம் நிலை: சக்தி அனுபவம் வெறும் தத்துவம் அல்ல (என் பிறப்பறுத் தாண்டவள்): பாடலின் இரண்டாவது அடியில் “என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள்” என்று நாயனார் உரைக்கிறார். இங்குத் திருமூலர் ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவ வேறுபாட்டைச் சுட்டுகிறார். அவர், “எனக்குத் தத்துவம் கற்றுத்தந்தாள்” என்று வறண்ட ஏட்டுப் படிப்பைக் கூறாமல், “என்னை ஆண்டாள்” என்று அநுபூதிப் பூர்வமாக மொழிகிறார். பராசக்தி பற்றிய கோட்பாட்டு அறிவு என்பது வேறு; பராசக்தியின் பேரருள் வீச்சினால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்படுதல் (Divine possession / Āveśa) என்பது வேறு. ஆன்மீகத்தின் இறுதி இலக்கு வெறும் தகவல்களைத் திரட்டி அறிவு பெறுவது அல்ல; அது அருளிறக்கத்தினால் முற்றிலும் உருமாற்றப்படுவது (Transmutation) ஆகும் என்பது இதன் தர்க்க முடிவாகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: பிறவிச் சுழற்சியை அறுக்கும் சக்தி (பிறப்பறுத்து): “பிறப்பறுத்து” என்ற சொல்லைத் திருமூலர் இங்கு மிகவும் நுட்பமாகப் பயன்படுத்துகிறார். இது வெறும் உடலின் தற்காலிகப் பிறப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஆகமப் பரமார்த்தப் பொருளில், ஆணவம் (Āṇava), கன்மம் (Karma), மாயை (Māyā) என்ற மும்மலங்களால் பிணைக்கப்பட்டுச் சுழலும் பந்த பாசச் சுழற்சியே பிறவியாகும். பராசக்தி ஞானம் தருகிறாள், ஆனந்தம் தருகிறாள் என்பதையெல்லாம் கடந்தும், பாசக் கட்டுகளை வேரறுக்கும் மகா அனுகிரஹ சக்தியாகச் (Anugraha-śakti) செயல்படுகிறாள். முக்தி என்பது வெறும் அறிவுசார்ந்த தர்க்க விளைவு மட்டும் அல்ல; அது அருளின் நேரடிச் செயல்பாடு (Operation of Grace) என்பது இதன் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: திருவடி அடைதல் (சீருடை யாள்பதஞ் சேர்ந்திருந் தேனே): பாடலின் இறுதி முத்தாய்ப்பாக “சீருடையாள் பதம் சேர்ந்திருந்தேனே” என்று முடிகிறது. இங்கு “பதம்” என்பது வெறும் பாதம் என்ற வெளிப்புறக் குறியீடு மட்டும் அல்ல. ஆகம மற்றும் யோக மரபில் பதம் என்பது நிலை, பேராதாரம், மற்றும் பரமசத்திய நிலையாகும் (Transcendental state). எனவே, “பதம் சேர்ந்தேன்” என்பது முழுமையாகச் சரணடைந்தேன், அவளோடு இரண்டற ஒன்றினேன், மற்றும் மாறாது நிலைபெற்றேன் (Surrender / Internalization / Stabilization) என்ற மூன்று உன்னதப் பொருள்களையும் ஏககாலத்தில் தருகிறது. சக்தியை அறிதல் → சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்படுதல் —> சக்தியில் நிலைபெறுதல் என்ற தர்க்கப் பரிணாமப் படிக்கட்டுகளிவை.
🔱 ஐந்தாம் நிலை: திருவாவடுதுறை என்ற உள் குறியீடு (சிவன் ஆவடு தண்டுறை): பாடலில் வரும் “சிவன் ஆவடுதண்டுறை” என்ற பகுதியை வெறும் புவியியல் சார்ந்த தலக் குறிப்பாக மட்டும் சுருக்கிப் பார்க்க முடியாது. திருமூல நாயனார் வழக்கமாக வெளிப்புறத் தலங்களை அகத்தத்துவத் தளங்களுடன் இணைத்தே பயன்படுத்துகிறார். ஆகம யோக நோக்கில், சிவன் = பரசிவம்; துறை = தியான சுகத்தில் தங்குமிடம்; ஆவடு (ஆ-ஆவுட்டி) = உயிர், ஆதாரம், பசு. எனவே, உயிர்ச் சைதன்யமாகிய பசுவின் ஆதாரத்தில் பரசிவம் உறையும் அந்தச் சிதாகாச இடத்தில்தான் பராசக்தியும் உறைகிறாள் என்ற அசைக்க முடியாத உள் தர்க்கம் வெளிப்படுகிறது. இதுவே சைவ ஆகமத்தின் மிக விசேடமான சிவ–சக்தி அபேத தத்துவமாகும் (Essential non-duality of Śiva and Śakti).
🔱 முழுத் தர்க்க ஓட்டம்
இந்தப் பாடலின் முழு உள் தத்துவக் கட்டமைப்பு பின்வருமாறு சீராக விரிகிறது:
🌺 பராசக்தி விழிப்பு
⬇️
📖✨ ஞான சக்தி
(வாணி)
⬇️
❤️⚡ இச்சா சக்தி
(இரதி)
⬇️
🌸 ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சி
⬇️
✨ அருளிறக்கம்
⬇️
⛓️🔥 மும்மலப் பந்த அறுத்தல்
⬇️
🌺🔱 சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்படுதல்
⬇️
🙏 திருவடிச் சரணாகதி
⬇️
🧘🕉️ நிலைபெற்ற சிவயோகம்
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பராசக்தி விழிப்பிலிருந்து ஞான சக்தியின் வெளிப்பாட்டிற்கும்,
ஞான சக்தியிலிருந்து இச்சா சக்தியின் எழுச்சிக்கும்,
அங்கிருந்து ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சியையும் அருளிறக்கத்தையும் எட்டி,
மும்மலப் பந்தங்களை அறுத்து,
சக்தியால் முழுமையாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு,
திருவடிச் சரணாகதியில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் அசைக்க முடியாத நிலைபெற்ற சிவயோகமாக மலரும்
சிவசக்தி–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பராசக்தி விழிப்பு
→ ஞான சக்தி
→ இச்சா சக்தி
→ ஆனந்த சக்தி
→ அருளிறக்கம்
→ மும்மல நாசம்
→ சக்தி ஆவேசம்
→ சரணாகதி
→ நிலைபெற்ற சிவயோகம் ✨
🔱 சக்தி விழிப்பிலிருந்து சிவயோக நிலைப்பாட்டிற்குச் செல்லும் அருள்மார்க்கப் பேர்பயணம் 🔱
இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்து என்னவெனில், சாதகன் தன்முனைப்புடன் சிவனை நோக்கி ஓடவில்லை; மாறாகப் பராசக்தியே சாதகனின் மும்மலங்களை அறுத்து, அவனைத் தன் வயப்படுத்திச் சிவநிலைக்குள் உயர்த்துகிறாள் என்பதாகும். இதுவே தந்திர மரபின் ஆதி தத்துவ உண்மை. வேதாந்த மரபானது சில இடங்களில் “நீ பிரம்மத்தை அறிந்தால் முக்தி” (Knowledge is Liberation) என்று கூறுகிறது. ஆனால் திருமூலரோ இங்குக் கௌல-சிவாகம மரபின்படி, “அவள் உன்னை ஆட்கொண்டு ஆண்டால் மட்டுமே முக்தி” (Liberation through Divine Grace) என்று கூறுகிறார். இதுவே சைவ ஆகமத்தின் அனுகிரஹ மையப் பார்வையாகும் (Anugraha-centric vision).
🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்
இந்தப் பாடல் வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் பராசக்தியைப் போற்றும் ஒரு பக்திப் பாடலாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் யோக–ஆகம–தந்திர நோக்கில் ஆராய்ந்தால், திருமூலர் இங்குச் சிவயோகத்தின் மிக ஆழமான ஒரு இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, சிவத்தை அடைவதற்கான பாதை, சக்தியின் அருளால் மட்டுமே திறக்கப்படுகிறது என்பதாகும். இது சைவ ஆகமம், கௌல தந்திரம், ஸ்ரீவித்யா, நாத மரபு, மற்றும் சித்தர் யோகம் ஆகிய அனைத்திலும் காணப்படும் ஒரு அடிப்படை உண்மை:
சிவயோகத்தின் விழிப்புக் கதவு: பொதுவாகச் சாதகர்கள் “நான் சிவனை அடைய வேண்டும்” என்று நேரிடையாக நிர்விகார நிலையை நாடுவார்கள். ஆனால் திருமூலர் இங்கு முதலில் சிவனைப் பற்றிப் பேசாமல் பராசக்தியைப் போற்றுகிறார். ஏன்? ஏனெனில் சிவம் என்பது அசைவற்ற நிலை (Sthiti / Static silence); சக்தி என்பது அதன் உள்முக இயக்கம் (Spanda / Dynamic pulsation). நிலையை அடைய வேண்டுமானால், இயக்கம் முதலில் சாதகனுக்குள் விழித்தெழ வேண்டும். இதுவே குண்டலினி தத்துவத்தின் அடிப்படை. சக்தி விழிப்பே சிவயோகத்தின் நுழைவாயிலாகும்.
முக்குணச் சக்தி இயக்கம்: சாதகனின் உள்ளத்தில் உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற ஏக்கம் எழுவது ஞான சக்தியின் (வாணி) வேலை; தீவிரமாகச் சாதனை செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பம் தோன்றுவது இச்சா சக்தியின் (இரதி) வேலை; தியானத்தின் முடிவில் எழும் பேரின்பம் ஆனந்த சக்தியின் வேலை. சாதகனின் ஆன்மிக வளர்ச்சி என்பது வெறும் தனிப்பட்ட போலி ஈகோவின் முயற்சி மட்டுமல்ல, அது அவனுள் நிகழும் சக்தியின் அநாதி உள் இயக்கமே ஆகும்.
மலங்களைக் கரைக்கும் அனுகிரஹ நுட்பம்: “என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள்” காட்டும் பேரிரகசியம், சாதகன் தன் பக்கமிருந்து தியான முயற்சிகளை மட்டுமே செய்ய முடியும்; ஆனால் அவனது காரண சரீர ஆணவ, கன்ம, மாயை முடிச்சுகளை அறுப்பது அருளின் செயல்பாடே ஆகும். ஜீவன் மும்மலங்களைத் தாண்டி உயர்வது சக்தியின் அனுகிரஹத்தாலேயே சாத்தியம்.
பராபக்திச் சரணாகதி: “பதம் சேர்ந்திருந்தேனே” என்பதில் சாதகன் வழிபாட்டுடன் நின்றுவிடாமல் அவளோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட நிஷ்டா ஒடுக்கத்தைக் குறிக்கிறான். இதுவே தந்திரத்தில் பராபக்தி (Parā-bhakti) மற்றும் பரமயோகம் (Parama-yoga) எனப்படுகிறது. தியானம் மனதை அமைதிப்படுத்தும்; ஆனால் நிபந்தனையற்ற சரணாகதி மட்டுமே அகங்காரத்தை வேரோடு கரைக்கும்.
உள்முகச் சைதன்ய வியாபகம்: பராசக்தி என்பது வெளியில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு தற்காலிகத் தேவதை அல்ல. அவள் மூலாதாரத்தில் குண்டலினியாக, இதயத்தில் பராபக்தியாக, புத்தியில் தூய ஞானமாக, நாவில் மந்திர அதிர்வாக, மற்றும் சஹஸ்ராரத்தில் பரசிவானந்தமாக விளங்குகிறாள். “நேர் இழையாள்” என்று திருமூலர் கூறும்போது, அவர் சாதகனின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் அந்த உள்சைதன்யப் பராசக்தியைப் பற்றியே பேசுகிறார். சஹஸ்ராரத்தில் நிகழும் சிவ–சக்தி ஐக்கியமே சிவயோகத்தின் இறுதி சாயுஜ்யப் பெருவாழ்வாகும்.
🔱 சாதகன் பெறும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்
இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஒரு மிகப்பெரிய உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. இதுவரை அவன் ஆன்மீகத்தைத் தனது தனிப்பட்ட முயற்சி, தவம், ஜபம், தியானம் என்ற அகங்காரக் கணக்குகளின் அடிப்படையில் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் இப்பாடல் அவனுக்குப் புரிய வைப்பது, சாதனை என்பது ஜீவன் சிவத்தை நோக்கிச் செல்லும் தனிவழிப் பயணம் மட்டுமல்ல; பராசக்தி ஜீவனைச் சிவநிலைக்கு உயர்த்தும் உன்னத அருள் செயல்முறையும் ஆகும் என்பதாகும்:
கர்த்தா பாவக் கரைசல் (Elimination of Doership): “நான் எவ்வளவு ஜபம் செய்தேன், எவ்வளவு நேரம் தியானித்தேன்” என்ற கர்த்தா பாவக் கணக்குகள் (Kartṛtva-bhāva) ஒடுங்குகின்றன. ஜபம் செய்வதும், தியானத்தில் அமர்வதும், சிவனை நினைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளே தோன்றுவதும் கூட அவளது அருளே என்பதை உணர்வதால், சாதகனின் உள்ளத்தில் நன்றியுணர்வும் பணிவும் பெருகி ஆன்மீக அகங்காரம் கரைகிறது.
குரு-சக்தி-சிவ தத்துவ ஒருமை (Guru-Anugraha Awareness): குரு வேறு, தேவி வேறு, சிவன் வேறு என்ற குறுகிய சமயப் பிரிவினைகள் மறைகின்றன. குருவின் அருள் என்பது சக்தியின் அருள், சக்தியின் அருள் என்பது சிவத்தின் அருள் என்ற பேராண்மை விளங்குவதால், சாதகன் குருவை வெறும் மனித ஆசிரியராகப் பார்க்காமல், சக்தியின் அநாதி அருள் வாயிலாகக் காணும் குருதத்துவ அவபோதியைப் பெறுகிறான்.
குண்டலினி யோக முதிர்ச்சி (Maturation of Kuṇḍalinī Sadhana): குண்டலினி எழுச்சி என்பது ஏதோ சில நரம்பு மண்டல அதிர்வுகள் அல்லது தற்காலிகப் பரவசக் காட்சிகள் மட்டும் அல்ல என்பதை அறிகிறான். அது ஞான சக்தி விழிப்பு, இச்சா சக்தி தூய்மை, ஆனந்த சக்தி மலர்ச்சி என்ற முப்பரிமாண உணர்வு நிலை மாற்றம் என்பதை உணர்வதால், தற்காலிகத் தேடல்களை விடுத்து உள்ளார்ந்த பரிணாமத்தை நோக்கிச் சித்தம் திரும்புகிறது.
அக யாகச் சரணாகதி (The Grace of Consecration): தியானமும் பராபக்தியும் வெவ்வேறல்ல, சரணாகதியே மிக உயர்ந்த யோகம் என்பதை உணர்கிறான். "நான் முக்தி அடைய வேண்டும், நான் ஆன்மீகத்தில் ஜெயிக்க வேண்டும்" என்ற ஆன்மீகப் போட்டி மனப்பான்மைகளும் அநுபூதி அகந்தைகளும் முற்றிலும் ஒடுங்கி, தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் போது ஆணவ மலம் கரையத் தொடங்குகிறது.
உள்முக உபாசனைத் திருப்பம் (Inward Transition of Worship): தேவி என்பவள் கேவலம் வெளிப்புறக் கோயில்களில் மட்டும் உறையும் சிலையல்ல, அவள் தன் புத்தியில் ஞானமாகவும், இதயத்தில் பக்தியாகவும், பிராணனில் நடமாடும் மகா சக்தியாகவும் இருக்கிறாள் என்பதை உணர்வதால், அவனது உபாசனை முறை வெளிப்புறச் சடங்குகளிலிருந்து உள்முக சைதன்ய தியானமாக முற்றிலும் நிலைமாற்றம் பெறுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தன்முனைப்புப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுவித்து, அருளின் பேராற்றலில் மிதக்கச் செய்கிறது. "நான் என் சுய பலத்தால் சிவனைத் தேடி ஓடும் கர்த்தா அல்ல, நான் பராசக்தியின் பேரருள் கரங்களால் தாங்கிப் பிடிக்கப்பட்டுச் சிவநிலைக்கு உயர்த்தப்படும் ஒரு தூய கருவி; எனது சாதனை என்பது என் அகங்கார முயற்சியின் வரலாறு அல்ல, அது அவளது அனுகிரஹ அருளின் உன்னத வெளிப்பாடே" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.
சிவமே நேரிழையாள் வாணி இரதி! சிவமே பிறப்பறுத்து ஆளும் சீருடையாள்! சிவமே அவளது பதம் சேர்ந்து இருக்கும் பரமார்த்தப் பேரொளி!
திருச்சிற்றம்பலம்.
🔱 இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கத் தூண்டும் ஒரு பந்தி:
உங்களது ஆன்மீகச் சாதனையும் தியானமும் இன்னமும் "நான் இத்தனை ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன், இத்தனை கோடி மந்திரங்களை ஜபித்தேன்" என்று உங்களது தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு முயற்சியின் அகங்காரக் கணக்குகளுக்குள்ளேயே சுருங்கிப் போய்க் கிடக்கிறதா? நீங்கள் செய்யும் முரட்டுத்தனமான பயிற்சிகள் உங்களது காரண சரீரத்தின் ஆணவ முடிச்சுகளை ஒரு கணமாவது தளர்த்தியிருக்கிறதா? திருமூலர் இங்கே தன்முனைப்பு ஆன்மீகத்தின் போலிப் பெருமைகளை உடைத்து, உங்களது உணர்வைப் பராசக்தியின் பேரருள் பிரவாகத்தோடு நேரிடையாக இணைக்கும் மகா அனுகிரஹ ரகசியத்தைத் திறக்கிறார்! சிவயோகம் என்பது வற்புறுத்திப் பறிக்கும் பழமன்று; அது "நேரிழையாளாகிய" தேவி உங்களது புத்தியில் வாணியாக விழித்து, இதயத்தில் இரதியாக உருகி, சஹஸ்ராரத்தில் ஆனந்தப் பேருடையாளாகப் பொங்கி வழிந்து, உங்களது மும்மலப் பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்து உங்களைத் தன்னருளால் ஆட்கொள்ளும் மகா தந்திரப் பரிணாமம்! உங்களது தனிப்பட்ட ஆன்மீகப் போராட்டங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, உங்களையே அவளது திருவடிப் பேராதாரமாய் நிலைநிறுத்த வழிகாட்டும் திருமந்திரத்தின் இந்த எழுபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டு இதோ உங்களுக்காக!
Core Logic Chain: அவதார நோக்கப் பிரகடனத்தின் பின்னணி (முந்தைய பாடல்) —> நேரிழையாள் வாணி இரதி (The Triadic Shaktis of Consciousness) —> என் பிறப்பறுத்து ஆண்டவள் (Liberation through Grace over Scholarship) —> சிவன் ஆவடுதண்டுறை (Shivashakti Essential Non-duality) —> பதம் சேர்ந்திருந்தேனே (The State of Perpetual Stabilization).🔱 அடுத்த கட்ட யோக தந்திரச் செயல்பாடுகள் (Task Suggestions)
What would you like to do next?