இயல்பான சிவநிஷ்டை

திருமூலர் படிக்கட்டு - 80

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பதாவது படிக்கட்டில் (80) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் ஏழாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், பராசக்தியின் திருவடிகளை அடைந்து, அவளருளால் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு, தன்னுடைய ஆன்மீக வாழ்வு எவ்வாறு பராசக்தியின் அனுக்ரஹத்தில் நிலைபெற்றது என்பதை எடுத்துரைத்தார். அந்தப் பாடலில், ஞானம், இச்சை, ஆனந்தம், முக்தி ஆகிய அனைத்து உணர்வு நிலை மாற்றங்களுக்கும் மூலாதாரமாகிய சக்தியின் அருள் அசைக்க முடியாதபடி வலியுறுத்தப்பட்டது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்த அநுபூதி மேலும் விஸ்தாரமடைந்து, பராசக்தியின் அருளால் சிவ–சக்தி அபேதத் தனித்துவ மெய்ம்மையில் நிலைபெற்ற ஒரு யோகியின் மிக ஆழமான உள்நிலையைத் திருமூலர் பிரகடனம் செய்கிறார்.

இங்கு அவர் தனக்குக் கிடைத்த தெய்வீக அநுபூதியை நான்கு உன்னதத் தத்துவ அடுக்குகளாகக் கூறுகிறார்: சிவ–சக்தி ஐக்கியம், சிவசந்நிதியில் வாழ்தல், சிவபோதத்தின் அருள் நிழலில் நிலைபெறுதல், மற்றும் இடைவிடாத சிவநாம ஸ்மரணம் ஆகியவையே அவை.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “சக்தியின் அருள் சாதகனை ஆட்கொள்வது” குறித்துப் பேசியிருந்தால், இப்பாடல் “அந்த அருள் சாதகனை எவ்வாறு நிலையான சிவநிஷ்டையில் நிறுவுகிறது” என்பதை விளக்கும் இயல்பான தந்திரத் தொடர்ச்சியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். இவ்வாறு திருமூலர், அருளால் தொடங்கிய சாதனை, சிவத்தில் நிலைபெறும் அசைவற்ற நிஷ்டையாக எவ்வாறு மலர்கிறது என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

பரசிவ சைதன்யத்தின் மாறாத அசைவற்ற அநுபூதியைத் தாரைவார்க்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

🔱 யோக ஆகம-தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் ஆன்மீக வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண நினைவுக்கூற்றோ அல்லது மேலோட்டமான வரலாற்றுச் செய்தியோ அன்று. வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், அவர் சிவனை அடைந்தார், திருவாவடுதுறையில் தங்கியிருந்தார், சிவபோதியில் நிலைத்தார், சிவநாமம் ஓதினார் என்று மட்டுமே கூறுவது போலத் தோன்றும்.

ஆனால் அதன் உள்முக ஆகமத் தளங்களில் ஆராய்ந்தால், இஃது ஒரு சிவயோக சாதகன் எவ்வாறு பரம் பொருளோடு ஒன்றி விடுகிறான் என்பதற்கான அசாத்தியமான அக ஆன்மீக வரைபடம் (Metaphysical road map) ஆகும்.

குறிப்பாக, இந்தப் பாடலின் நான்கு அடிகளிலும் மகுடமாக மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும் “சேர்ந்திருந்தேன்” என்ற மகா சொல், தற்காலிகப் பரவசக் கிளர்ச்சிகளைக் கடந்து அசைவற்று நிலைபெற்ற உன்னதச் சிவநிஷ்டையைக் (Śiva-niṣṭhā) குறிக்கிறது.

திருமூலர் இங்கு “கண்டேன்”, “அடைந்தேன்”, அல்லது “அனுபவித்தேன்” என்று கூறாமல் “சேர்ந்திருந்தேன்” என்கிறார். அதாவது, இது ஒரு கணம் தோன்றி மறையும் ஆன்மீக விகாரமன்று; இது காலமற்ற நிலைத்த ஒன்றிப்பாகும் (Eternal Abidance / Sahaja-samādhi). இதுவே முழுப் பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பின் அசைக்க முடியாத அஸ்திவாரமாகும்.
🔱 முதல் நிலை: சிவ–சக்தி அபேதத் தத்துவ ஒருமை (சேர்ந்திருந் தேன்சிவ மங்கைதன் பங்கனைச்): பாடல் தொடங்கும் முதல் அடியிலேயே திருமூலர் நேரடியாக “சிவனைச் சேர்ந்தேன்” என்று கூறாமல், “சிவமங்கை தன் பங்கன்” என்று அர்த்தநாரீசுவரத் தத்துவத்தை அகத்தே சாக்ஷாத்காரம் செய்கிறார். இது மிகவும் நுண்ணிய ஆகமத் தொடக்கம்; ஏனெனில் சைவ ஆகமத்தின் ஆதி உண்மை, சிவம் இல்லாமல் சக்தி இல்லை; சக்தி இல்லாமல் சிவம் வெளிப்படாது என்பதாகும். சிவயோகத்தின் உண்மையான தொடக்கம் சிவ–சக்தி அபேதத்தை (Essential non-duality of Śiva and Śakti) உணர்வதே ஆகும். சாதகன் சிவனை மட்டும் நோக்கினாலும் முழுமையில்லை, சக்தியை மட்டும் நோக்கினாலும் முழுமையில்லை; இரண்டும் பிரிக்க முடியாத ஒன்றே என்ற அநுபூதிப் பெருவெளியில் சித்தம் நிலைபெற வேண்டும்.
🔱 இரண்டாம் நிலை: தத்துவம் அந்தர்யாகத் தலமாக இறங்குதல் (சேர்ந்திருந் தேன்சிவ னாவடு தண்டுறை): அடுத்த வரியில் “சிவன் ஆவடுதண்டுறை சேர்ந்திருந்தேன்” என்று நாயனார் மொழிகிறார். இங்குத் திருவாவடுதுறை என்பது வெறும் வெளிப்புறப் புவியியல் தலம் என்று மட்டும் சுருக்கிப் பார்த்தால் பாடலின் தந்திர ஆழம் குறைந்து விடும். திருமூலரின் ஆகமப் பார்வையில் தலம், கோயில், சந்நிதி என்பவை யாவும் உள் யோகப் பொருள்களையும் ஏககாலத்தில் குறிப்பன. ஆவடுதண்டுறை என்பது வெளியில் உள்ள புண்ணியத் தலத்தைக் குறிக்கும் அதே வேளையில், உள்நிலையில் சிவம் அசைவற்று உறையும் இதய ஆகாசத்தையும், அதாவது தஹராகாசத்தையும் (Dahara-ākāśa / Pure consciousness field) குறிக்கும். சிவ–சக்தி தத்துவம் முதலில் புத்தியில் ஞானமாகத் தோன்றி, பின்னர் அது ஜீவன் வாழும் அநுபூதித் தலமாகவே மாறுகிறது என்பது இதன் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: சிவபோதத்தின் அருள் நிழல் அடைக்கலம் (சேர்ந்திருந் தேன்சிவ போதியி னீழலிற்): அடுத்த கட்டமாக “சிவபோதியின் நீழலிற் சேர்ந்திருந்தேன்” என்று கூறுகிறார். இங்குப் பாடலின் மையத் தந்திரத் திருப்புமுனை நிகழ்கிறது; ஏனெனில், தலம் என்பது கூட ஒரு குறிப்பிட்ட யோக ஆதாரமே, ஆனால் போதம் (Bodha) என்பது எல்லையற்ற உள் விழிப்பு உணர்வாகும். சிவபோதம் என்பது சிவனைப் பற்றிய வறண்ட சாஸ்திர அறிவு அல்ல, அது சிவமாகவே விழித்திருக்கும் தூய சைதன்ய நிலையாகும் (Pure Śiva-consciousness). சிவசந்நிதி அனுபவம், இறுதியில் சிவபோதமாக உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். இங்கு “நீழல்” (நிழல்) என்ற சொல் மிகவும் அழகானது; அது சாதகனைப் பவக்கடலின் வெம்மையிலிருந்து எப்போதும் காக்கும் உன்னத அனுக்ரஹ அருள் நிழலைக் குறிக்கும். ஞானம் என்பது வெறும் தத்துவக் கருத்தல்ல, அது சாதகனை எப்போதும் அரவணைக்கும் அருள் அடைக்கலமாகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: நாத-ஸ்மரணத்தின் அகண்ட ஓட்டம் (சேர்ந்திருந் தேன்சிவ னாமங்க ளோதியே): பாடலின் இறுதி வரியாக “சிவ நாமங்கள் ஓதியே” என்று முடிகிறது. இங்கு ஒரு உன்னத யோக இரகசியம் ஒளிந்துள்ளது. பொதுவாக, "சிவபோதத்தை அடைந்துவிட்ட ஒரு ஞானிக்கு மீண்டும் நாமஜபம் தேவையா?" என்றதொரு வினா எழலாம். ஆனால் திருமூலர் “ஆம், தேவையே” என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். நாமம் —> தியானம்→ போதம் என்று செல்லும் கீழ்நோக்கிய பாதை மட்டுமல்ல; போதம் → நாமம் என்றும் ஒரு உள்முகச் சுழற்சி (Spiritual feedback loop) யோகிகளுக்குள் நிகழ்கிறது. அநுபூதிச் செல்வரான ஞானி கூட நாமத்தை விடுவதில்லை; ஏனெனில் நாமம் என்பது வெறும் உலகியல் சொல் அல்ல, அது பிராணனைச் சீரமைக்கும் ஆதி நாதம் (Nāda), மந்திர சைதன்யம் (Mantra-caitanya), மற்றும் அகண்ட சிவ ஸ்மரணமாகும். சிவபோதத்தின் உன்னத உச்சியிலும் நாமஸ்மரணம் அகண்ட ஓட்டமாகத் தொடர்கிறது என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔱 முழு தர்க்க ஓட்டம் (The Metaphysical Progression)

இந்தப் பாடலின் முழு உள் தத்துவக் கட்டமைப்பு பின்வருமாறு சீராக விரிகிறது:

🔱 சிவ–சக்தி அபேத தரிசனம்
⬇️
🌺 உள் சிவசந்நிதி அநுபூதி
⬇️
✨ சிவபோத சைதன்ய நிலைப்பாடு
⬇️
🕉️🌊 அகண்ட நாமஸ்மரணப் பிரவாகம்
⬇️
🧘🔱 மாறாத சிவநிஷ்டை நிலைப்பேறு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சிவமும் சக்தியும் வேறல்ல என்ற அபேத தரிசனத்திலிருந்து,
உள்ளார்ந்த சிவசந்நிதியின் நேரடி அநுபூதியை எட்டி,
அங்கிருந்து சிவபோத சைதன்யத்தில் நிலைபெற்று,
இடைவிடாத அகண்ட நாமஸ்மரணப் பிரவாகமாக மனமும் உயிரும் உருகி,
இறுதியில் எந்த நிலையிலும் சலனமுறாத
மாறாத சிவநிஷ்டை நிலைப்பேற்றை அடையும்
சிவஞான–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சிவ–சக்தி அபேத தரிசனம்
→ உள் சிவசந்நிதி அநுபூதி
→ சிவபோத சைதன்யம்
→ அகண்ட நாமஸ்மரணம்
→ மாறாத சிவநிஷ்டை ✨
🔱 தரிசனத்திலிருந்து அநுபூதிக்கும்,
அநுபூதியிலிருந்து அகண்ட சிவநிலைக்கும் செல்லும்
பரம சிவமார்க்கப் பேர்பயணம் 🔱

திருமூலர் இங்கு நான்கு முறை “சேர்ந்திருந்தேன்” என்று கூறுவதன் மூலம் ஒரு மிக நுண்ணிய ரகசியத்தை வழங்குகிறார். அவர் சிவனை அடைந்தேன், தலத்தை அடைந்தேன், ஞானத்தை அடைந்தேன், நாமத்தை ஓதினேன் என்று தனித்தனிப் பிரிவுகளாகச் சொல்லவில்லை. மாறாக, இவை அனைத்திலும் ஏககாலத்தில் “சேர்ந்து இருந்தேன்” என்கிறார். இதன் உன்னதப் பொருள், சிவம், சக்தி, தலம், போதம், நாமம் என்ற ஐந்தும் தனித்தனி வெவ்வேறான விஷயங்கள் அல்ல; அவை ஒரே சிவசைதன்யத்தின் ஐந்து அநுபூதி வெளிப்பாடுகளே (Five aspects of the single unified Consciousness) என்பதாகும்.

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல், திருமூலரின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண சுயசரிதைக் குறிப்பாக மட்டும் அல்லாமல், ஒரு உயர்ந்த சிவயோகியின் உள் சாதனை எவ்வாறு முதிர்ச்சியடைகிறது என்பதைச் சுருக்கமாகக் கூறும் மகா யோக சூத்திரமாகும். இப்பாடலின் அகப்பொறியில் சக்தி —> சிவம் —> ஞானம் —> நாமம் —> நிஷ்டை என்ற முழுமையான சிவயோகப் பரிணாமம் மறைந்திருக்கிறது:
அர்த்தநாரீசுவர யோக நிலை: “சிவமங்கை தன் பங்கனைச் சேர்ந்திருந்தேன்” என்பது சாதாரண பக்தி மொழி அல்ல. சைவ ஆகமத்தில் அர்த்தநாரீசுவர தத்துவம் என்பது ஒரு புற உருவ விளக்கம் மட்டுமல்ல, அது இருமைப் பார்வை (Duality / Dvaita-dṛṣṭi) முற்றிலும் கரைந்து போகும் உன்னத யோக நிலையாகும். சாதாரண மனம் சிவத்தையும் சக்தியையும் இரண்டாகப் பார்க்கிறது; ஆனால் யோகியின் அநுபூதியிலோ சிவமும் சக்தியும் பிரியாத ஒன்றேயாகும். இந்த இருமைப் பார்வை கரையாமல் சிவயோகம் ஒருபோதும் பூரணமடையாது.
உள் சந்நிதித் தலப் பிரவேசம்: “சிவன் ஆவடுதண்டுறை” என்பதில் திருமூலர் ஒரு தலத்தைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், சித்தர் மரபில் தலம் என்பது இதய ஆகாசம் (Dahara-ākāśa), சிதாகாசம் (Cid-ākāśa), மற்றும் சஹஸ்ரார மண்டலம் போன்ற உள் யோக மையங்களையே குறிக்கும். சாதகன் ஒரு நாள் வெளிப்புறக் கோயிலுக்குச் செல்கிறான்; பின்னர் அவனது நாடிச் சுத்தியின் விளைவாக அவனது உடம்பே கோயிலாக அவனுள் திறக்கிறது. அதுவே அந்தர்யாக நிலையாகும்.
சிவபோத சாக்ஷாத்காரம்: “சிவபோதியின் நீழல்” என்பது ஒரு தற்காலிக மனவியல் அனுபவமோ அல்லது சாஸ்திர அறிவோ அன்று; அது சாக்ஷி பாவம் (Sākṣī-bhāva) முதிர்ந்து சிவசாக்ஷாத்காரமாக நிலைபெறும் மாறாத விழிப்புணர்வு உணர்வு நிலையாகும். அதுவே, கருத்துகளைக் கடந்து சாதகனை எப்போதும் பாதுகாக்கும் அருள் நிழலாகும்.
மந்திர நாத அதீதச் சுழற்சி: சிவபோதம் பெற்ற பின்னரும் சிவநாமம் ஓதுவதன் யோக ரகசியம், நாமம் என்பது வெறும் வாய்சொல் அல்ல, அது சுஷும்னை நாடிக்குள் அதிரும் மந்திர நாதச் சைதன்ய அலை என்பதாகும். நாமம் என்பது சமாதிக்கு முன் செய்யும் பயிற்சி மட்டுமல்ல; அது சமாதிக்குப் பின்பும் பிராணனைச் சிவதாரையாக ஓடச் செய்யும் அகண்ட அஜபா ஜப ஓட்டமாகும்.
அநுபூதி கடந்த நிலைத்தன்மை: "கண்டேன், உணர்ந்தேன்" என்று கூறாமல் "சேர்ந்திருந்தேன்" என்று நாயனார் உரைப்பது, யோகத்தின் இறுதி இலக்கு என்பது தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளோ அல்லது பரவச உணர்வுகளோ அல்ல, அது சிவசைதன்யத்தில் அசைவற்று நிலைபெறும் சஹஜ நிஷ்டையே (Perpetual Abidance) என்பதை நிலைநாட்டுகிறது. பக்தி நாமமாகவும், யோகம் சிவ-சக்தி ஐக்கியமாகவும், ஞானம் சிவபோதமாகவும் மலர்ந்து மூன்றும் ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன.

🔱 சாதகன் பெறும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு மகா நிலைமாற்றத்தை அடைகிறான். அந்த மாற்றம், 'சாதனையை ஏதோ வற்புறுத்திச் செய்யும் ஒரு பயிற்சி' என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, 'சிவ சைதன்யத்திலேயே எப்போதும் சேர்ந்திருக்கும்' உன்னத நிலைக்கான அகமாற்றமாகும்:
நிஷ்டா மைய ஆன்மீகம் (From Experience to Abidance): ஆரம்பநிலை சாதகன் பல நேரங்களில் தியானத்தில் "ஒளி கண்டேனா, நாதம் கேட்டேனா, சக்தி எழுந்ததா" என்று தற்காலிக ஆன்மீக அனுபவங்களைத் தேடி அலைவான். ஆனால் இப்பாடலைப் புரிந்த பின், யோகத்தின் இலக்கு தற்காலிகப் பரவசங்கள் அல்ல, அது நிலைபெற்ற விழிப்புணர்வே என்பதை உணர்வதால், அனுபவ வேட்டைகளை விடுத்து நிலையான சிவநிஷ்டையை நோக்கிச் சித்தம் திரும்புகிறது.
சிவ-சக்தி சமரச விழிப்பு (Śakti-Śiva Dynamic Balance): சிவம் தனி, சக்தி தனி என்ற இருமைப் பார்வைகளிலிருந்து சாதகன் முழுமையாக வெளியேறுகிறான். சக்தி என்பது சிவத்தின் உள்முக இயக்கம், சிவம் என்பது சக்தியின் பேராதார மூலாதாரம் என்பதை உணர்வதால், அவனது உபாசனை ஆழமடைந்து குண்டலினி சாதனையும் சிவதியானமும் கச்சிதமான சமநிலையைப் பெறுகின்றன.
அந்தர்யாகத் தலப் பிரவேசம் (Antaryāga Transition): வெளிப்புறத் தல யாத்திரைகளின் அவசியத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் அதே வேளையில், உண்மையான திருத்தலம் தன் இதய ஆகாசமே என்பதைச் சாதகன் அநுபூதி கொள்கிறான். அவனது யாத்திரை உள்முகப் பயணமாக மாறி, உடம்பே தியான விண்வெளியாக உருமாற ஈசன் உள்ளும் புறமும் ஏககாலத்தில் அநுபூதியாகிறான்.
போதமய அநுபூதி மலர்ச்சி (Jñāna —> Anubhūti): சிவனைப் பற்றிய நூல் சாஸ்திரங்களைச் சேகரிக்கும் புத்திசார்ந்த நிலைகளைக் கடந்து, சிவபோத விழிப்பில் திளைக்கத் தொடங்குகிறான். வறண்ட அறிவு நிலைகள் மாறி, அது அகத்தே எப்போதும் விழித்திருக்கும் சாக்ஷி பாவ அநுபூதியாக உருமாறுவதால், சாஸ்திர அறிவு அநாதிச் சிவசாக்ஷாத்காரமாக முதிர்ச்சியடைகிறது.
அகண்ட அஜபா ஜப ஒத்திசைவு (Akhaṇḍa-smaraṇa): நாமஜபத்தைச் சாதாரண ஆரம்பநிலைப் பயிற்சியாகக் கருதும் அலட்சியம் மாறுகிறது. நாமம் என்பது பிராணனைச் சிவமயமாக்கும் நாத அலை என்பதை அறிவதால், ஜபம் இயந்திரத் தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு அகண்ட அஜபா ஜபமாக மாறுகிறது; அவனது சுவாசமும் நாமமும் தன்னிச்சையாக ஒன்றத் தொடங்குகின்றன.
சஹஜ சிவயோக ஜீவநாடி ஓட்டம் (Sahaja Śivayoga): பக்தி, யோகம், ஞானம் மூன்றும் தனித்தனிப் பிரிவுகள் அல்ல, அவை ஒரே சிவ அநுபூதியின் மூன்று முகங்கள் என்பதை உணர்வதால் சமய வாதங்கள் ஒடுங்குகின்றன. சாதகன் தியான நேரத்தில் மட்டும் சிவனை நினைக்காமல், நடக்கும் போதும், பேசும் போதும், உறங்கும் போதும் தடையற்ற சிவநினைவாகிய சஹஜ சிவயோகத்தில் வாழத் தொடங்குகிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைச் சாதனை செய்யும் கர்த்தா என்ற நிலையிலிருந்து, சிவத்திலேயே திளைத்து வாழும் உன்னத அருள் பாத்திரமாக மாற்றியமைக்கிறது. "சிவத்தை ஒருமுறை அநுபூதி கொள்வது மட்டும் சாதனையின் வெற்றியன்று; சிவ–சக்தி உண்மையில் நிலைபெற்று, சிவபோதத்தின் அருள் நிழலில் வாழ்ந்து, அகண்ட சிவநாம ஸ்மரணத்தில் உறைவதே உண்மையான சிவயோக முன்னேற்றம்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே சிவமங்கைதன்பங்கன்! சிவமே சிவன் ஆவடுதண்டுறை! சிவமே சிவபோதியின் நீழலில் என்றும் சேர்ந்து இருக்கும் அநாதிப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.