குருபாத அடைக்கலம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 81

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்தியொராவது படிக்கட்டில் (81) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் எட்டாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், சிவமங்கை பங்கனாகிய பரமசிவனோடு அகத்தே ஒன்றி, திருவாவடுதுறையாகிய அந்தர்யாகத் தலத்தில் தங்கி, சிவபோதத்தின் அருள் நிழலில் நிலைபெற்று, அகண்ட சிவநாம ஸ்மரணத்தில் வாழ்ந்த தனது சிவயோக நிஷ்டையை வெளிப்படுத்தினார். அந்தப் பாடல், ஒரு யோகி எவ்வாறு சிவ–சக்தி அபேத உண்மையில் நிலைபெற்று, பக்தி, யோகம், ஞானம் ஆகிய மூன்றையும் ஒருமைப்படுத்துகிறான் என்பதைத் துல்லியமாக எடுத்துக்காட்டியது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அவர் அந்த அனுபவத்தை மேலும் ஆழப்படுத்தி, அந்தச் சிவநிஷ்டை எவ்வளவு பரிபக்குவமானது என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார். இங்குத் திருமூலர், தாம் உடலிலேயே எண்ணிலடங்கா காலம் நிலைபெற்றிருந்ததையும், கால வேறுபாடுகளைத் தாண்டிய துரியாதீத சைதன்ய நிலையில் அசைவற்று இருந்ததையும், தேவர்கள் போற்றும் சிவபதத்தை அனுபவித்ததையும் கூறுகிறார். ஆனால் இவை அனைத்தையும் விட உயர்ந்ததாக அவர் இறுதியில் எடுத்துரைப்பது, தனது குருநாதனான நந்தியின் திருவிணையடிகளின் கீழ் நிலைபெற்ற குருநிஷ்டையாகும். ஆகவே முந்தைய பாடல் “சிவத்தில் நிலைபெற்ற யோகியின் உள் வாழ்க்கையை” எடுத்துரைத்தால், இப்பாடல் “அந்தச் சிவநிலை கூட குரு அருளின் அடிப்படையிலேயே நிலைநிற்கிறது” என்ற சைவ ஆகமத்தின் மைய உண்மையை வெளிப்படுத்தும் ஆழ்ந்த ஆன்மீகச் சாட்சிப் பாடலாக உன்னதமாய் விளங்குகிறது.

தேகம், காலம் கடந்து குருவருள் பேராதாரத்தில் ஒடுங்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம் (நவீன மனம் புரியக்கூடிய வடிவம்)

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் வரலாற்றுப் பகுதியில் இடம்பெற்றிருந்தாலும், இது வெறும் வாழ்க்கைச் சம்பவத்தைப் பதிவு செய்யும் எளிய பாடல் அல்ல. மாறாக, ஒரு சிவயோகி எவ்வாறு தேகம் (Deha), காலம் (Kāla), தேவலோகப் பதம் (Deva-pada) ஆகியவற்றைக் கடந்தும், இறுதியில் குருநிஷ்டை (Guru-niṣṭhā) என்ற பரம நிலையிலே நிலைபெறுகிறான் என்பதை விளக்கும் ஆழமான ஆன்மீகப் படிநிலை வரைபடமாகும்.

பாடலின் நான்கு அடிகளிலும் மகுடமாகத் தொடர்ந்து வரும் “இருந்தேன்” என்ற மகா சொல், ஒரு தற்காலிக அனுபவத்தைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக ஒரு நிலைபெற்ற சித்தநிலையைச் சுட்டுகிறது. திருமூலர் இங்கு “கண்டேன்”, “அடைந்தேன்”, அல்லது “அனுபவித்தேன்” என்று கூறாமல் “இருந்தேன்” என்று கூறுவதன் மூலம், அந்த நிலைகள் அனைத்தும் அவருக்குத் தற்காலிக சமாதி அனுபவங்களாக இல்லாமல், நாளாந்தம் வாழப்பட்ட அநாதி உண்மைகளாக இருந்தன என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்:
🔱 முதல் படிநிலை: தேக சைதன்ய நிலைப்பேறு (இருந்தேனிக் காயத்தி லெண்ணிலி கோடி): வெளிப்புறப் பொருளில் இது மிக நீண்ட காலம் உடலுடன் வாழ்ந்ததைக் குறிப்பதாகத் தோன்றினாலும், யோகப் பொருளில் இது அதைவிட ஆழமானது. பொதுவாக மனிதன் உடலாலும், வயதாலும், நோயின் விகாரங்களாலும் கட்டுப்படுகிறான். ஆனால் யோகியோ உடலுக்குள் இருந்தபடியே உடலின் ஜடத் தன்மைகளை வெல்லுகிறான். இதுவே காயசித்தி (Kāya-siddhi), தேகசுத்தி, பிராணநிக்ரஹம் மற்றும் அமரதேக தத்துவம் என்ற சித்தர் மரபுக் கோட்பாடுகளுடன் தொடர்புடையது. முக்தி என்பது உடலை விட்டுத் தப்பி ஓடுவதால் தொடங்குவதில்லை; உடலிலேயே சிவசைதன்யத்தை முழுமையாக நிலைபெறச் செய்வதே உண்மையான யோகத் தொடக்கம் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் படிநிலை: கால விகார அதீத நிலை (இருந்தே னிராப்பக லற்ற விடத்தே): இரவு–பகல் என்பது காலத்தின் முதன்மை அடையாளம். காலம் என்பது மாற்றம், இயக்கம், பிறப்பு மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றின் அநாதி அஸ்திவாரம். யோகி காலத்தைத் தாண்டுகிறான் என்றால், அவனது சித்தம் காலத்தின் உளவியல் பிடியிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறது. இதுவே துரியம் (Turīya), துரியாதீதம் (Turīyātīta), மற்றும் நிர்விகல்ப சமாதி (Nirvikalpa Samādhi) என்று ஆகமங்கள் குறிப்பிடும் அதீத நிலை. தேகத்தின் எல்லைகளை வென்ற பின்னர், சாதகன் காலத்தின் விகார எல்லைகளையும் கடந்து நிற்க வேண்டும் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் படிநிலை: சதாசிவ பத சாக்ஷாத்காரம் (இருந்தே னிமையவ ரேத்தும் பதத்தே): இமையவர் என்பது முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள். அவர்கள் ஏத்தும் பதம் என்பது அழியும் தன்மை கொண்ட சுவர்க்க லோகமோ அல்லது தேவ உலகோ அன்று; ஏனெனில் தேவர்கள் அந்த உயர்ந்த நிலையைப் போற்றுகிறார்களே அன்றி, அதில் எப்போதும் நிலைபெற்றவர்கள் அல்லர். இதனால் திருமூலர் குறிக்கும் பதம், தேவர்களாலும் எட்ட முடியாத சிவபதம், சதாசிவ பதம், மற்றும் பரமசிவ சைதன்ய நிலையாகும். காலாதீத நிலை என்பது வெறும் வெற்றுச் சூன்யக் குறிக்கோள் அல்ல; அதுவே சிவபதத்தின் உன்னத வாயிலாகும் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் படிநிலை: குருவருளின் பேராதாரம் (இருந்தே னென்னந்தி யிணையடிக் கீழே): இதுவே முழுப் பாடலின் பரமார்த்த தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). கவனிக்க வேண்டிய உன்னத நுணுக்கம் என்னவெனில், திருமூலர் ஏற்கனவே தேகத்தை வென்றுள்ளார், காலத்தைக் கடந்துள்ளார், தேவர்கள் போற்றும் சிவபதத்தையும் அடைந்துள்ளார். ஆனால், இவை அனைத்தையும் வரிசையாகச் சொன்ன பிறகும், “என் நந்தி இணையடிக் கீழே இருந்தேன்” என்று முடிக்கிறார். இதுவே சைவ ஆகமத்தின் இதயம். குருவின்றிச் சிவம் அறியப்படாது, குருவின்றி அனுக்ரஹ சக்தி இறங்காது, குருவின்றி அடைந்த சிவபதம் சித்தத்தில் நிலைபெறாது. அதனால், குருவின் திருவடியே சிவபதத்திற்கும் பேராதார மூலாதாரமாகும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🧬 தேக காயசித்தி
⬇️
🕉️🌌 காலாதீத சமாதி
(இராப்பகலற்ற இடம்)
⬇️
🔱✨ சிவபத அநுபூதி
⬇️
🙏🌺 குருவருள் பேராதாரம்
(நந்தி இணையடி)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 தேக காயசித்தியிலிருந்து காலத்தின் எல்லைகளைக் கடந்த
இராப்பகலற்ற சமாதி நிலைக்குள் நுழைந்து,
அங்கிருந்து பரம சிவபதத்தின் நேரடி அநுபூதியை எட்டி,
இறுதியில் அனைத்து சாதனைகளுக்கும் மூல ஆதாரமாகிய
நந்தி இணையடி குருவருள் பேராதாரத்தில் நிலைபெறும்
🔱 சிவயோக–சித்தயோக–பரமசிவ மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ தேக காயசித்தி
→ காலாதீத சமாதி
→ சிவபத அநுபூதி
→ நந்தி இணையடி குருவருள் ✨
🌺 உடலை வென்ற நிலையிலிருந்து காலத்தை வென்று,
காலத்தை வென்ற நிலையிலிருந்து சிவத்தை உணர்ந்து,
சிவத்தை உணர்ந்த நிலையிலிருந்து குருவருள் பேராதாரத்தில் நிலைபெறும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

பொதுவாக உலகியல் ஆன்மீகத்தில் “குரு —> சாதனை —> சிவபதம்” என்ற நேர்க்கோட்டு வரிசையையே நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் திருமூலர் இங்குத் தலைகீழான, ஆழமான உன்னத ஆகம உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, சிவபதத்தை அடைந்த பின்னரும், குருவின் திருவடிக்குக் கீழேதான் யோகி எப்போதும் அசைவற்று இருக்கிறான் என்பதாகும். ஏனெனில், குரு என்பது ஏதோ ஒரு சாதாரண மனித உடல் அல்ல; அது சிவானுக்ரஹத்தின் உயிருள்ள சைதன்ய வடிவமாகும். எனவே, சிவபதம் அடைந்தாலும் குருநிஷ்டை முடிந்துவிடுவதில்லை; அது மேலும் பேராழமடைகிறது.

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு நினைவுக் குறிப்பாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இது ஒரு மகா யோகியின் சாதனை எந்த உச்சத்தை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும் அரிய சிவயோக உபதேச நெறியாகும். சிவயோகத்தின் இலக்கு உடலை விட்டு வெளியேறுவதோ, காலத்தைத் தாண்டுவதோ, தேவர்கள் போற்றும் பதத்தை அடைவதோ அல்ல; இவை அனைத்தையும் கடந்த குரு அருளில் நிலைபெறுதலே அதன் பரம நிறைவு என்ற உன்னத ரகசியம் இங்குத் திறக்கப்படுகிறது:
தேகத்தை தெய்வீகமயமாக்கல்: “இக் காயத்தில் இருந்தேன்” காட்டும் ரகசியம், சாதாரண மனிதன் உடலை ஒரு பாரமாகவும், சில ஆன்மீக மரபுகள் உடலை முக்திக்குத் தடையாகவும் கருதும் மயக்கங்களை உடைப்பதே ஆகும். சித்தர் மரபிலும் சைவ ஆகமத்திலும் உடம்பே ஆலயம், உடம்பே யாகசாலை, உடம்பே சிவன் குடியிருக்கும் திருக்கோயில். தேகத்தை வற்புறுத்தித் துறந்து ஓடுவதே யோகமன்று; தேகத்தைச் சிவ சைதன்யத்தால் நிரப்பிச் சிவமயமாக்குவதே காயசித்தியும் திவ்யதேக தத்துவமுமாகும்.
உளவியல் காலம் கரைதல்: இரவு–பகல் அற்ற இடமாகிய “இராப்பகல் அற்ற இடம்” என்பது காலத்தின் சின்னங்களைக் கடந்து, மனக் கட்டமைப்பில் நிகழும் நேற்று, இன்று, நாளை என்ற கால உணர்வு முற்றிலும் கரையும் நிர்விகல்ப சமாதி நிலையாகும். காலத்தைத் தாண்டுவது என்பது உலகை விட்டு ஓடுவதால் நிகழ்வதன்று; அது மனத்தின் காலக் கணிப்பு விகாரங்களைத் தாண்டித் துரியாதீதத்தில் ஒடுங்குவதாலேயே சாத்தியம்.
தேவ அதீதச் சைதன்யம்: “இமையவர் ஏத்தும் பதம்” என்பது இந்திர லோகம் போன்ற தற்காலிகப் போகப் பதங்கள் அல்ல; அது தேவர்களாலும் எட்ட முடியாத பரசிவ சைதன்ய நிலையாகும். ஆன்மீகம் என்பது சித்திகள் பெறுவதோ அல்லது அற்புதக் காட்சிகள் காண்பதோ அல்ல; அது சித்தங்களைத் தாண்டிப் பரசிவப் பதத்தில் அசைவற்று நிலைபெறும் தூய சைதன்ய நிலையாகும்.
குரு-சிவ அபேத அனுகிரஹம்: தேகம், காலம், சிவபதம் ஆகிய அனைத்தையும் அடைந்த பின்னரும் “நந்தி இணையடிக் கீழே இருந்தேன்” என்று கூறுவதன் மூலம், குருவின் திருவடியே சக்திபாதத்தின் ஆதி மூலாதாரம் என்பது நிலைநாட்டப்படுகிறது. சிவத்தை அடைவதற்குக் குருவின் அனுக்ரஹம் தேவை; அடைந்த சிவபதத்தில் மாறாது நிலைபெறுவதற்கும் குரு தத்துவமே அடைக்கலம். குரு → சிவபதம் —> குருநிஷ்டை ஆழமடைதல் என்ற சுழற்சியே குரு-சிவ அபேத நிலையாகும்.
நிலைபெற்ற அநாதி அடைக்கலம்: பாடல் முழுவதும் ஒலிக்கும் “இருந்தேன்” என்ற சொல், தற்காலிகச் சமாதி நிகழ்வுகளைக் குறிக்காமல், மாறாத விழிப்புணர்வுடன் கூடிய நிலைபெற்ற அடைக்கலத்தைக் குறிக்கும். இந்த உன்னத அடைக்கலமே நந்தியின் இணையடியாகும்.

🧬 தேகத்தைச் சிவமயமாக்கல்
⬇️
🕊️⏳ மனக் காலக் கரைசல்
⬇️
🔱✨ சித்திகடந்த சிவபதம்
⬇️
🙏🌺 குருவருள் நிஷ்டை
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 தேகத்தைச் சிவமயமாக்குவதிலிருந்து,
மனமும் கால உணர்வும் கரைந்து ஒடுங்கும் நிலையை எட்டி,
அங்கிருந்து அனைத்து சித்திகளையும் கடந்த
பரம சிவபத அநுபூதியில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் நந்தி இணையடி குருவருளில் அசையாத நிஷ்டையாக மலரும்
🔱 சிவயோக–ஞான–பரமசிவ அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ தேகத்தைச் சிவமயமாக்கல்
→ மனக் காலக் கரைசல்
→ சித்திகடந்த சிவபதம்
→ குருவருள் நிஷ்டை ✨
🌺 உடலைச் சிவாலயமாக்கி,
மனத்தையும் காலத்தையும் கடந்து,
சித்திகளின் எல்லைகளையும் தாண்டி,
இறுதியில் குருவருள் பேரொளியில் நிலைபெறும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 சாதகனில் நிகழும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது சாதனை பற்றிய பல அடிப்படைத் தவறான எண்ணங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறான். ஆன்மீக முன்னேற்றம் என்பது சில அற்புத அனுபவங்களோ, சில தற்காலிகச் சமாதி நிலைகளோ அல்ல என்பதை உணர்ந்து, அவனது பார்வை அனுபவ மையத்திலிருந்து அருள் மையத்திற்கும், சித்தி மையத்திலிருந்து குருநிஷ்டைக்கும் உயர்கிறது:

தேக ஆலயம் (From Body-Negation to Divine Vessel): “உடம்பே பந்தம், முக்திக்குத் தடை” என்ற குறுகிய எண்ணங்கள் ஒடுங்குகின்றன. உடலைச் சிவ சைதன்யத்தைத் தாங்கும் உன்னதச் சாதனப் பாத்திரமாகக் காண்பதால், ஆசனம், பிராணாயாமம், ஆகார சுத்தி ஆகியவற்றில் தந்திர யோகக் கவனம் கூடி, தேகபுத்தி என்பது தேகயோக புத்தியாக, அதாவது திவ்ய தேக விழிப்பாக மாறுகிறது.
காலாதீத நிசப்தச் சிந்தனை (Transcendence of Temporal Restlessness): வயது, காலம், மரணம் ஆகியவற்றால் தொடர்ந்து துரத்தப்படும் உளவியல் மன அழுத்தம் மற்றும் அவசரங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. யோகம் என்பது காலத்தைப் பற்றிய பயத்தை அகத்தே கரைக்கும் உன்னதப் பாதை என்பதை அறிவதால் தியானத்தின் பேராழமும் காலாதீத நிசப்தச் சிந்தனையும் அவனுள் நிலைபெறுகின்றன.
ஆன்மீக அகங்காரம் கரைதல் (Dissolution of Spiritual Ego): அற்புதச் சித்திகள், யோக சக்திகள், மற்றும் தற்காலிகத் தெய்வக் காட்சிகள் மீதான ஈர்ப்புகள் முற்றிலும் அறுபடுகின்றன. சிவபதம் என்பது தனிப்பட்ட பெருமைக்கான பொருளன்று, குருவருளே அனைத்திற்கும் ஆதி மூலாதாரம் என்பதை உணர்வதால் ஆன்மீக அகங்காரங்களும் அநுபூதிப் பெருமைகளும் வேரோடு கரைகின்றன.
குருநிஷ்டா பரிபாக விழிப்பு (The Maturity of Guru-Niṣṭhā): "குருவிடம் ஏதோ கற்றுக்கொண்டு அடுத்த நிலைக்கு நகர வேண்டும்" என்ற மேலோட்டமான எண்ணம் மாறுகிறது. சிவபதத்தை அடைந்த பின்னரும் குருவின் திருவடியிலேயே சித்தம் நிலைநிற்கும் என்ற ரகசியத்தை அறிவதால், குருவை வெறும் மனித ஆசிரியராகப் பார்க்காமல் சிவானுக்ரஹத்தின் உயிருள்ள பேராதாரமாகக் காணும் குருநிஷ்டை கூடுகிறது.
கர்த்தா பவம் அற்ற தூய சரணாகதி (Ego-less Surrender): “நான் சாதித்தேன், என் முயற்சியால் உயர்ந்தேன்” என்ற கர்த்திருத்துவப் பாவம் (Doership) முற்றிலும் சாய்கிறது. "அநாதி அருளாலேயே நான் எப்போதும் தாங்கிப் பிடிக்கப்படுகிறேன்" என்று அகத்தே உணர்வதால், ஆணவ மலம் கரைந்து, கர்த்திருத்துவம் ஒடுங்கி, நிபந்தனையற்ற தூய சரணாகதி அவனது இதயக் கமலத்தில் மலர்கிறது.
மாறாத நிஷ்டா நிலைப்பேறு (Stabilization of Consciousness): சமாதியை ஏதோ ஒரு கணத்துத் தற்காலிக அனுபவ உச்சமாகப் பார்க்கும் மயக்கம் தீருகிறது. உடல், காலாதீத நிலை, சிவபதம் யாவற்றையும் கடந்தும் மாறாது நிலைபெறும் விழிப்புணர்வே உண்மையான நிஷ்டை என்பதை அறிவதால், அவனது சாதனை தற்காலிகச் சமாதி நிலைகளிலிருந்து மாறி அசைவற்ற சிவநிஷ்டையாக நிலைபேறு கொள்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைச் சித்திகளையும் தற்காலிக அநுபூதிகளையும் தேடி அலையும் நிலையிலிருந்து விடுவித்து, குருவருளின் பேராதார அடைக்கலத்திற்குள் அசைவற்று ஒடுங்கச் செய்கிறது. "உடலை வெல்வது யோகத்தின் தொடக்கம்; காலத்தை வெல்வது அதன் வளர்ச்சி; சிவபதத்தை அடைவது அதன் மலர்ச்சி; ஆனால் குருநாதனின் திருவிணையடியில் ஒரு குழந்தையைப் போலச் சரணடைந்து அருளில் நிலைபெறுவதே அதன் பரம பரிபூரணம்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே காயம்! சிவமே இராப்பகலற்ற இடம்! சிவமே இமையவர் ஏத்தும் பதம்! சிவமே என் நந்தி இணையடிக் கீழே இருக்கும் மாறாத மகா பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.