அவதாரப் பிரகடனம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 82

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (82) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் ஒன்பதாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், தாம் பெற்ற அந்த சிவபோக அநுபூதியையும், குருநாதன் நந்தி அநாதியாய் வெளிப்படுத்திய சிவாகமப் பேருண்மைகளையும், தனக்குள்ளேயே பூட்டி வைக்காமல், இவ்வுலகில் உள்ள தகுதியுடைய சீடர்களுக்கு உபதேசித்துப் பரப்புவதற்காகவே தன் சமாதி நிலையிலிருந்து கீழ்நோக்கி இறங்கினேன் என்ற மகா அவதாரக் காரணத்தை விவரித்தார். அந்தப் பாடல், “குருநிஷ்டையின் பேரின்ப விளைவு, உலக உயிர்களின் மீதான மகா கருணையாய் வெளியில் பாய்ந்து மலர்வது” குறித்துப் பேசியது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தப் பரமார்த்த அநுபூதி மேலும் விஸ்தாரமடைந்து, 'பரமசமாதியில் லயிக்காமல் உலகில் தங்கி, நந்தியின் இணையடியால் தான் பெற்ற சிவகாரியத்தின் உண்மையான நோக்கம் என்ன?' என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. இங்குத் திருமூலர், சாதாரண மனிதர்களுக்கான உபதேசமாக மறுபிறவியின் காரணத்தையும், முயற்சியுடனான தவத்தின் அவசியத்தையும் எடுத்துரைப்பதோடு, தன்னுடைய அவதார நோக்கத்தையும் பிரகடனம் செய்கிறார். நந்தியின் அருளால் சிவபதத்தை அடைந்த யோகி, தன்முக்தியில் நிற்காமல், பரமசிவத்தின் பேருண்மையைத் தமிழில் உலகறியச் செய்வதற்காக இறைவனால் உருவாக்கப்பட்ட கருவி என்ற உணர்வை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. ஆகவே முந்தைய பாடல் “குரு அருளால் உருவான சிவகாரியத்தின் பரவலைப்” பேசினால், இப்பாடல் “அந்தச் சிவகாரியத்தின் உள்நோக்கத்தையும் அதன் அநாதி அண்டவியல் தர்க்கத்தையும்” வெளிப்படுத்தும் மகத்தான அவதாரப் பிரகடனமாக விளங்குகிறது.

ஜகத்தின் அறியாமை இருளறுத்துத் தமிழ்மந்திரப் பேருண்மையைத் தாரைவார்க்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம்

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் வரலாற்றுப் பகுதியில் அமைந்திருந்தாலும், இது வெறும் ஒரு சாதாரணச் சுயசரிதைச் செய்தியோ அல்லது வெளிப்புறக் கதைச் சுருக்கமோ அன்று. மாறாக, பிறவி – தவம் – அருள் – அவதார நோக்கம் – ஞானப் பரப்பல் என்ற ஐந்து அடுக்குகளைக் கொண்ட ஒரு ஆழமான சிவாகமத் தர்க்க அமைப்பாகும் (Five-layered Agamic dialectic). முந்தைய பாடல்களில் திருமூலர் தாம் நந்தியின் திருவிணையடியில் நிலைபெற்ற குருநிஷ்டை, காலாதீத அனுபூதி, சிவபத நிஷ்டை ஆகியவற்றைப் பற்றி கூறியிருந்தார். அந்த உயர்ந்த நிலைகளை அடைந்த பின்னரும் அவர் ஏன் இந்த உலகில் தங்கி இருந்தார்? ஏன் திருமந்திரம் போன்ற ஒரு மகா நூலை அருளிச் செய்தார்? என்ற கேள்விக்கான விடையே இந்தப் பாடலாகும்.

பாடலின் இறுதி மகுடமாகத் திகழும் “தமிழ் செய்யுமாறே” என்ற மகா சொல், தனிநபர் சமாதி ஒடுக்கங்களைக் கடந்து, பேரொளி ஞானத்தைப் பல்லுயிரும் உய்யும் வகை மொழியாகப் பிரவகிச் செய்யும் உன்னத லோகசங்கிரக அருள் கடத்தலைக் (Universal transmission of realized light / Loka-saṅgraha) குறிக்கிறது:
🔱 முதல் நிலை: பிறவி என்பது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல (பின்னைநின் றென்னே பிறவி பெறுவது): பாடலின் தொடக்கமே ஒரு கேள்வியுடன் ஆரம்பிக்கிறது. இது சாதாரண வினா அல்ல, இது ஆன்மிகச் சிந்தனையைத் தூண்டும் உள்கேள்வி (Existential inquiry). திருமூலர் இங்குக்கூறுவது, பிறவி என்பது யாரோ ஒருவர் விதித்த தற்காலிகத் தண்டனை அல்ல; அது நிறைவு பெறாத ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடர்ச்சியாகும் என்பதாகும். சைவ சித்தாந்தப் பரமார்த்தத்தின்படி, ஆணவ மலம், கன்ம மலம், மாயா மலம் என்ற மும்மலங்களின் (Three fetters of consciousness) காரணமாக ஜீவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பை அடைகிறது. மறுபிறவியைப் பற்றி அஞ்சுவதற்கு முன், அதற்கான அகக் காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் நிலை: பிறவிக்குக் காரணம் சாதனைக் குறைவு (முன்னைநன் றாக முயறவஞ் செய்கிலிர்): இங்குத் திருமூலர் பிறவிக்கான காரணத்தை நேரடியாகக் கூறுகிறார். அதாவது, "முன்பே முறையான முயற்சி செய்யவில்லை, தவம் செய்யவில்லை, சாதனையை நிறைவு செய்யவில்லை; எனவே மறுபிறவி வருகிறது" என்பதாகும். இங்கு “தவம்” என்பது வெறும் மேலோட்டமான நோன்போ அல்லது உடல் வருத்தமோ அல்ல; அது ஆகமப் பொருளில் சரியா, கிரியா, யோகம், ஞானம் என்ற நான்கு பாதங்களின் ஒழுங்கான நடைமுறையாகும் (Systematic alignment of Charya, Kriya, Yoga, and Jnana). அருள் அனைவருக்கும் கிடைக்கலாம்; ஆனால் அருளை ஏற்கத் தகுதியான ஆன்மீகப் பாத்திரமாக (Inward receptacle) மாறுவது சாதகனின் பொறுப்பு என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: யோகியின் வாழ்க்கை தனிப்பட்டதல்ல (என்னைநன் றாக விறைவன் படைத்தனன்): இங்கு மிக நுண்ணிய தத்துவத் திருப்புமுனை (Metaphysical shift) உள்ளது. முதலில் அவர் பிறவி பற்றிப் பேசுகிறார், பின்னர் தவம் பற்றிப் பேசுகிறார்; அதன் பின்னர் தன்னைப்பற்றிப் பேசுகிறார். ஏன்? ஏனெனில் அவர் ஒரு உன்னத அநுபூதி எடுத்துக்காட்டை முன்வைக்கிறார். அவர் கூறுவது, "நான் இவ்வாறு சாதித்து, இவ்வாறு அருள் பெற்றவன்" என்பதாகும். ஆனால் இதன் மையம் தன்மேல் கொள்ளும் ஆன்மீக அகந்தைப் பெருமை அல்ல, மாறாக இறைவனின் பேரண்ட ஏற்பாடாகும். உயர்ந்த யோகியின் வாழ்க்கை கூட தனிப்பட்ட ஈகோவின் முயற்சியின் விளைவு மட்டுமல்ல; அது தெய்வீக நோக்கத்தின் தூய கருவியாகும் (Conduit of Divine Will) என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: அவதாரத்தின் உண்மையான நோக்கம் (றன்னைநன் றாகத் தமிழ்செய்யு மாறே): இது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவ உச்சநிலையாகும் (Metaphysical climax). இங்கு “தமிழ் செய்தல்” என்பது சாதாரண மொழிபெயர்ப்பு அல்லது எழுத்துப் பணியைக் குறிக்கவில்லை. திருமூலர் சிவத்தை மொழியாக்குகிறார், ஆகமத்தை அநுபூதியாக்குகிறார், அநுபூதியைப் பாடலாக்குகிறார், பாடலைச் சாதகர்களுக்கான மார்க்கமாக மாற்றுகிறார். பரமசிவத்தின் அருள் மனித மொழிக்குள் இறங்குகிறது; இதுவே அருள்வாக்கு (Revealed Word / Vāk). முக்தியை அடைந்த யோகி மௌனத்தில் மட்டும் நிலைக்கவில்லை; உலக நலனுக்காக ஞானத்தைப் பகிர்கிறான் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

⛓️ மும்மலப் பிறவி சுழற்சி
⬇️
🐇🔥 முயல் தவச் சாதனைக் குறைவு
⬇️
🌌✨ இறைவனின் பேரண்ட ஏற்பாடு
⬇️
🕊️ கர்த்திருத்துவ நாசம்
⬇️
📜🕉️ தமிழ்மந்திரச் சுயவெளிப்பாடு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 மும்மலங்களால் இயக்கப்படும் பிறவி சுழற்சியிலிருந்து,
முழுமையடையாத தவச் சாதனைகளின் வரம்புகளை உணர்ந்து,
அங்கிருந்து இறைவனின் பேரண்ட ஏற்பாட்டின் மறைநோக்கை அறிந்து,
“நான் செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவப் பாவம் கரைந்து ஒடுங்கி,
இறுதியில் அருளால் தானாக வெளிப்படும்
தமிழ்மந்திரச் சுயவெளிப்பாட்டாக மலரும்
🔱 சிவாகம–சிவயோக–அருள்மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ மும்மலப் பிறவி சுழற்சி
→ தவச் சாதனைக் குறைவு
→ இறைவனின் பேரண்ட ஏற்பாடு
→ கர்த்திருத்துவ நாசம்
→ தமிழ்மந்திரச் சுயவெளிப்பாடு ✨
🌺 பிறவியின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து அருளின் இயக்கத்திற்கும்,
அருளின் இயக்கத்திலிருந்து அகங்கார கரைசலுக்கும்,
அங்கிருந்து தானாக வெளிப்படும் திருமந்திரப் பேரொளிக்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺
இந்தப் பாடலில் திருமூலர் இரண்டு வகையான பிறப்புகளை மறைமுகமாகச் சுட்டுகிறார். சாதாரண ஜீவனின் பிறப்பு என்பது கர்மத்தின் காரணமாக, மும்மலங்களின் காரணமாக, நிறைவு பெறாத வாசனைகளின் காரணமாக நிகழ்கிறது. ஆனால் ஞானியின் பிறப்போ கர்மவசப்பட்டது அன்று; அது அருளின் காரணமாக, லோகசங்கிரகத்தின் காரணமாக, சிவஞானப் பரப்பலின் காரணமாக நிகழ்கிறது. இதனால் திருமூலர் ஒரு மிகப் பெரிய வேறுபாட்டை நிறுவுகிறார்: ஜீவன் கர்மத்தால் பிறக்கிறது, ஞானி அருளால் அவதரிக்கிறார் (Jiva is born of Karma; the Jnani descends through Anugraha).

🔱 தந்திர நோக்கில் மறைந்திருக்கும் இரகசியம்

“தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறே” என்ற வரி தந்திர நோக்கில் மிகவும் ஆழமானது. பரசிவம் என்பது நிஷ்கல நிலை (Unmanifest absolute); அதிலிருந்து நாதம் (Nāda) தோன்றுகிறது. நாதத்திலிருந்து பிந்து (Bindu) உருவாகிறது, பிந்துவிலிருந்து மந்திரம் விழிப்படைகிறது, மந்திரத்திலிருந்து வாக்கு பிரவகிக்கிறது, வாக்கிலிருந்து மொழி வெளிப்படுகிறது. அதனால் திருமூலர் கூறும் உண்மை: பரசிவம்—> நாதம் —> மந்திரம் —> தமிழ் என்பதாகும். எனவே திருமந்திரம் என்பது வெறும் தமிழ் நூல் அல்ல; அது சிவநாதத்தின் மொழி வடிவமாகும் (Tirumandiram is the sonic form of Śiva-consciousness encoded in Tamil).

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் பிறவி, தவம், இறைவன், தமிழ் ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுவது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் யோக–ஆகம–தந்திர நோக்கில் ஆராய்ந்தால், திருமூலர் இங்குச் சிவயோகத்தின் மிக ஆழமான ஒரு இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, மறுபிறவியைக் கட்டுப்படுத்துவது மரணத்தைத் தவிர்ப்பதால் அல்ல; இப்பிறவியிலேயே சாதனையைப் பூரணப்படுத்துவதால் என்பதாகும். இது சைவ ஆகமம், சித்தர் மரபு, யோக சாஸ்திரம் ஆகிய அனைத்திலும் காணப்படும் மைய உண்மையாகும்:
நிகழ்கால அநுபூதி நிலைப்பாடு: பொதுவாக மனிதன் "அடுத்த பிறவி எப்படி இருக்கும், சுவர்க்கம் கிடைக்குமா, முக்தி எப்போது வரும்" என்று எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பான். ஆனால் திருமூலர் அவனது கவனத்தை எதிர்காலத்திலிருந்து நிகழ்காலத்திற்குத் திருப்புகிறார். அடுத்த பிறவியைப் பற்றி அஞ்சாதே, இந்தப் பிறவியைப் பூரணப்படுத்து; யோகம் என்பது எதிர்கால முக்தியை எதிர்பார்ப்பது அல்ல, இப்பொழுதே முக்திக்குத் தகுதியான நிலையை உருவாக்குவதாகும் (Yoga is present-moment absorption).
அகச் சுத்தி தபஸ் நுட்பம்: “முயல் தவம்” என்பதில் தவம் என்பது வெறும் நோன்போ, காட்டிலிருப்பதோ அல்ல. சைவ ஆகமத்தில் தபஸ் (Tapas) என்பது இந்திரிய நிக்ரஹம், மனோ நிக்ரஹம், பிராண சுத்தி, மந்திர ஜபம், தியானம், சிவசிந்தனை ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த நடைமுறையாகும். தவம் என்பது தன்னை வருத்துவது அல்ல; தன்னை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்துவதேயாகும் (Tapas is subtle energy purification).
முயற்சி-அருள் சமயோக ஒருங்கிணைப்பு: சைவ சித்தாந்தம் முயற்சி (Puruṣakāra) மற்றும் அருள் (Anugraha) ஆகிய இரண்டு கூறுகளையும் கச்சிதமாக இணைக்கிறது. திருமூலர் இங்கு அருள் மட்டும் போதும் என்று சோம்பிக்கிடக்கச் சொல்லவில்லை, "முயல் தவம்" என்று தீவிர முயற்சி செய்யச் சொல்கிறார். முயற்சி கதவைத் திறக்கும்; ஆனால் அருள் மட்டுமே சாதகனை உள்ளே அழைத்துச் செல்லும்.
சுவதர்மத் தத்துவம்: “இறைவன் படைத்தனன்” உணர்த்தும் தந்திர ரகசியம், ஒவ்வொரு சாதகருக்கும் ஒரு தர்மம், ஒரு கர்மம், ஒரு தெய்வீகப் பணி (Divine mission) உண்டு என்பதாகும். சாதனை வளரும்போது “நான் என்ன விரும்புகிறேன்?” என்ற கேள்வி கரைகிறது. அதற்குப் பதிலாக “இறைவன் என்னை எந்தப் பேரண்டப் பணிக்காக அனுப்பியிருக்கிறான்?” என்ற கேள்வி சுவதர்ம விழிப்பாக எழுகிறது.
கர்த்தர்த்துவ பாவம் கரைதல்: “நான் திருமந்திரம் எழுதினேன்” என்று நாயனார் கூறாமல், “இறைவன் என்னைப் படைத்தான்” என்று கூறுவதன் மூலம், யோகத்தின் உச்சியில் “நான் செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவ உணர்வு (Doership / Kartṛtva-bhāva) முழுமையாகக் கரைகிறது. அதற்குப் பதிலாக “பரசிவனே என்னைத் தன் கருவியாகக் கொண்டு செய்கிறான்” என்ற உணர்வு உருவாகிறது. இதுவே அகங்காரக் கரைசலாகும்.

முயற்சி
✖️
✨ அருள்
(Anugraha)
⬇️
🕊️ கர்த்தத்துவ பாவ நாசம்
⬇️
📜🌍 உலக நன்மைக்கான வாக்கு வெளிப்பாடு
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 மனித முயற்சியும் தெய்வீக அருளும் ஒன்றிணையும் போது,
“நான் செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவப் பாவம் கரைந்து ஒடுங்கி,
அங்கிருந்து தனிப்பட்ட சாதனையைத் தாண்டிய
பேரண்ட நோக்கமுள்ள அருள் வாக்கு வெளிப்பட்டு,
இறுதியில் உலக நலனுக்காக ஒலிக்கும்
லோகசங்கிரக வாக்காக மலர்கிறது.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🔱 புருஷகாரமும் அனுக்ரஹமும் சந்திக்கும் இடத்தில்,
தனிமனிதன் மறைந்து அருளே பேசத் தொடங்குகிறது 🔱

🔱 சாதகனில் நிகழும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையை அடைகிறான். அவனது ஆன்மீகப் பயணம் வெறும் "எனக்கு என்ன கிடைக்கும், என் முக்தி என்ன" என்ற தனிநபர் மைய ஆன்மீகச் சுயநலத்திலிருந்து விடுபட்டு, "நான் ஏன் பிறந்தேன், இறைவனின் கருவி நான்" என்ற உன்னத லோகசங்கிரக நோக்கத்திற்கு உயர்கிறது:
ஆன்மீகப் பயம் கரைதல் (From Fear to Spiritual Responsibility): பாவம், புண்ணியம், நரகம், மறுபிறவி பற்றிய அச்சங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. பிறவியைச் சடங்குத் தண்டனையாகப் பார்க்காமல், அது நிறைவு பெறாத ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடர்ச்சியே என்பதை அறிவதால், ஆன்மீகப் பயம் குறைந்து இப்பிறவியைப் பயனுள்ளதாக மாற்ற முயலும் தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு கூடுகிறது.
சாதனைத் தீவிர நிலைப்பாடு (The Evolution of Intensified Dhyana): "இப்போதே வற்புறுத்திச் சாதிக்க வேண்டும்" என்ற பதற்றங்கள் நீங்குகின்றன. "இப்பிறவியை வீணாக்கக் கூடாது" என்ற விழிப்புணர்வு சாதகனுக்குள் வேரூன்றுவதால், மன அழுத்தம் குறைந்து உத்வேகமும் (Utsāha), திடநிஷ்டையும் (Dṛḍha-niṣṭhā) பெருகிச் சாதனையின் தீவிரம் அசாத்தியமாக அதிகரிக்கிறது.
உயிருள்ள தபஸ் விழிப்பு (The Matrix of Tapas): தவம் என்பது உலகத் துறவோ அல்லது உடலை வருத்தும் செயலோ அல்ல என்பதை உணர்கிறான். தவம் என்பது சித்தத்தைச் சிவத்தை நோக்கித் திருப்பும் ஒழுங்கான தூய்மையாக்க முறை என்பதை அறிவதால், ஜபம் ஆழமடைந்து, தியானம் நிலைபெற்று, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் உன்னதச் சாதனையாக மாறுகிறது.
அஹங்காரம் கரைதல் (Dissolution of Doership): “நான் எனது வாழ்க்கையின் முழுமையான கர்த்தா” என்ற போலி அகங்காரம் கரைகிறது. “எனக்குள் ஒரு தெய்வீக நோக்கம் செயல்படுகிறது” என்பதைச் சித்-புலத்தில் உணர்வதால், “நான் செய்தேன்” என்ற தன்முனைப்பு மங்கி, “எல்லாம் அநாதி அருளால் நடந்தது” என்ற அஹங்கார க்ஷயம் கூடுகிறது.
உலக நன்மைக்கான சேவை மலர்ச்சி (Universal Compassion): “எனக்கு முக்தி வேண்டும்” என்ற ஆன்மீகச் சுயநல நாட்டம் மாறுகிறது. உண்மையான ஞானம் தனக்குள் முடிந்துவிடுவதில்லை, அது உலக உயிர்கள் யாவற்றுக்கும் பயன்பட வேண்டும் என்ற லோகசங்கிரக விழிப்புப் பிறப்பதால், குறுகிய நோக்கங்கள் நீங்கிச் சேவை உணர்வும் தர்மப் பணிகளும் ஆன்மீகப் பகிர்தலாக மாறுகின்றன.
சிவகாரியப் பாத்திரப் பரிணாமம் (Transmutation into a Divine Conduit): ஜப எண்ணிக்கைகளுக்காகவோ அல்லது சடங்கு விதிகளுக்காகவோ சாதகன் பயிற்சிகளைச் செய்வதில்லை. தன்னை இறைவனின் பேரண்டக் கருவியாக மாற்றிக்கொள்ளும் நோக்கு பிறப்பதால், அவனது ஆன்மீகம் சடங்குகளிலிருந்து விடுபட்டுச் சாதனை —> சாதகன் —> சாதனப் பாத்திரம் —> சிவகாரியம் என்ற உன்னதப் பரிணாமத்தை எட்டுகிறது.
இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட மோக்ஷ நாடலிலிருந்து லோகசங்கிரகச் சிவகாரியத்திற்கு உயர்த்திச் செல்கிறது. "மறுபிறவியைத் தவிர்ப்பதற்காக மட்டும் அல்ல, இறைவன் எனக்குள் வைத்திருக்கும் தெய்வீகப் பேரண்ட நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகவே நான் சாதனை செய்ய வேண்டும்; சாதனை என்பது என் கடமையல்ல, அது பரசிவனின் கருவியாக மாறும் உன்னத அர்ப்பணச் சிவகாரியம்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே பிறவி! சிவமே முயல்தவம்! சிவமே என்னை நன்றாகப் படைத்த இறைவன்! சிவமே தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யும் மகா காருண்யப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.