ஞானப்பால் அநுபூதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 83

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்துமூன்றாவது படிக்கட்டில் (83) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பத்தாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், மறுபிறவியின் காரணம் சாதனைக் குறைவும் தவப் பரிபூரணமின்மையும் என்பதை எடுத்துரைத்து, இப்பிறவியிலேயே முயற்சியுடனான தவத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்தினார். அதேவேளை, தன்னை இறைவன் உலக நலனுக்காகவும் (Loka-saṅgraha), சிவஞானத்தைத் தமிழில் வெளிப்படுத்துவதற்காகவும் ஒரு தூய கருவியாகப் படைத்தான் என்ற தனது அவதார நோக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். அந்தப் பாடல் திருமூலரின் தெய்வீக உலகப் பணியின் நோக்கத்தைப் பேசினால், இப்பாடல் அந்தப் பணியை நிறைவேற்ற அவரைத் தகுதிப்படுத்திய உள் ஆன்மப் பரிணாமத்தை அணுவணுவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு மகா யோகியின் வாழ்க்கையில் வெறும் தர்க்க அறிவோ, சாஸ்திர வாசிப்போ மட்டும் போதாது; அவனைச் சிவஞானத்தின் உயிருள்ள பாத்திரமாக மாற்றுவது பராசக்தியின் ஞான அருளும், குருநாதன் நந்தியின் குருமண்டல அனுக்ரஹமுமே என்பதைத் திருமூலர் தனது சொந்த அனுபவத்தின் வழியாக இங்குச் சாட்சியமாக உரைக்கிறார். வாணியாக ஞானத்தை அளிப்பவளும், இரதியாக இச்சாசக்தியை எழுப்புபவளுமான பராசக்தியின் பேரருளால், நந்தியின் குருமண்டலத்தை அடைந்து, ஒன்பது கோடி யுகங்களாகத் தன்னுள் நிகழ்ந்த நீண்ட பரிபாகத்தின் வழியாக ஞான அமுதத்தைப் பெற்று, எவ்வாறு சிவபோத நிழலில் நிலைபெற்றார் என்பதை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. ஆகவே, இப்பாடல் திருமூலரின் அவதார நோக்கத்திற்குப் பின்னால் விளங்கும் குரு–சக்தி–ஞான பரம்பரையின் ஆழமான ஆன்மிகச் சாட்சியாகத் திகழ்கிறது.

சிவஞானச் சைதன்ய அமுதம் ஊட்டப்படும் உன்னத ரகசியத்தைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம்

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் வரலாற்றுப் பகுதியில் அமைந்திருந்தாலும், இது ஒரு மகா யோகியின் ஆன்மிக வளர்ச்சி எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதற்கான அரிய சிவயோக அக வரைபடமாகும் (Metaphysical road map). முந்தைய பாடலின் அவதாரப் பிரகடனத் தொடர்ச்சியாக, "அத்தகு தெய்வீகப் பணியை நிறைவேற்றும் தகுதி எனக்குள் எவ்வாறு உருவானது?" என்ற வினாவிற்குத் திருமூலர், சக்தி அருள், குரு சந்நிதி, ஞானப் பரிபாகம், உபாசனை மற்றும் சிவபோத நிஷ்டை ஆகியவற்றின் பரஸ்பரத் தந்திரத் தொடர்பை ஆகமத் தர்க்க வடிவில் வரிசைப்படுத்துகிறார்:
🔱 முதல் நிலை: ஞானத்தின் ஆதிமூலம் பராசக்தியே (ஞானத் தலைவிதன்): பாடல் தொடங்கும் முதல் அடியிலேயே திருமூலர் ஞானத்தின் ஆதி மூலாதாரமாகக் குருவைச் சுட்டாமல், “ஞானத் தலைவி” என்று பராசக்தியைக் குறிப்பிடுகிறார். இது மிகவும் ஆழமான தந்திரத் தொடக்கமாகும்; ஏனெனில் சைவ ஆகமங்களின்படி, சிவம் என்பது அருளின் அசைவற்ற பேராதாரம், சக்தி என்பது அந்த அருளின் வெளிப்பாட்டு இயக்கம் (Spanda) ஆகும். இச்சாசக்தி, ஞானசக்தி, கிரியாசக்தி ஆகிய முச்சுடர்களுள் ஞானசக்தியே சிவபோதத்திற்கான விழிப்புக் கதவு. குருவை அடைவதற்கும், சாதனையில் ஈர்ப்புத் தோன்றுவதற்கும் முன்பே சக்தி அருள் சாதகனின் வாழ்வில் செயல்படத் தொடங்குகிறது. ஞானம் முதலில் சக்தியாக அகத்தே இறங்குகிறது, பின்னர் அது குருவின் வாயிலாக வெளிப்படுகிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் நிலை: சக்தி அருள் குருமண்டலத்திற்குள் செலுத்துதல் (நந்தி நகர்புக்கு): அடுத்ததாக “நந்தி நகர் புக்கு” என்று நாயனார் மொழிகிறார். இங்குக் குறிக்கப்படும் “நகர்” என்பது சாதாரண உலகியல் இடமன்று, அது ஆகமப் பார்வையில் அநாதியான குருமண்டலம், தீட்சா பரம்பரை, மற்றும் குருவட்ட உணர்வுப் புலத்தைக் (Guru consciousness field) குறிக்கும். குருநாதனைக் கண்டறிவதும், மகா மந்திர தீட்சையைப் பெறுவதும் ஏதோ தற்செயலாக உலகினில் நிகழும் தற்செயல் சம்பவங்கள் அல்ல; அவை பராசக்தியின் அனுகிரஹத்தால் மட்டுமே கச்சிதமாக வழிநடத்தப்படும் பேரண்ட ஏற்பாடாகும். குருமண்டலப் பிரவேசம் என்பது உள்யோகப் பயணத்தின் உன்னதத் தொடக்கமே என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: காலங்கடந்த சித்தப் பரிபாக முதிர்ச்சி (யூனமி லொன்பது கோடி யுகந்தனுள்): அடுத்து “ஊனமில் ஒன்பது கோடி யுகந்தனுள்” என்று கூறுகிறார். இங்குக் குறிக்கப்படும் 'ஒன்பது கோடி யுகம்' என்பது கணித ரீதியான கால எண்ணிக்கையோ அல்லது வெளிப்புற யுகக் கணக்கோ அல்ல; அது சாதகனின் காரண சரீரத்தில் நிலவும் மலவிருத்திகளை அறுப்பதற்குத் தேவைப்படும் ஆழமான அகப் பரிபாகத்தைக் (Paripāka / Core refinement process) குறிக்கும். குருமண்டலத்தை அடைவது என்பது ஆரம்ப வாயிலே அன்றி, குருவின் அநாதி அருளிறக்கத்தைத் தாங்கிப் பிடிப்பதற்கேற்ற தகுதியான ஆன்மீகப் பாத்திரமாகச் சித்தம் உருமாறுவதற்கு நீண்ட கால உள்முகப் பரிணாமம் தேவை என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: சைதன்ய அமுது ஊட்டுதல் (ஞானப்பா லாட்டியென்): இது இப்பாடலின் மகா தந்திர யோக இதயமாகும். “ஞானப்பால் ஆட்டி” என்பது தர்க்க வாதங்களால் அல்லது புத்தக வாசிப்புகளால் ஞானத்தைக் கற்றுக்கொள்வதைக் குறிப்பதன்று; அது குருவின் அநுபூதிச் சைதன்யத்திலிருந்து சீடனின் உள்ளத்திற்குள் நேரிடையாகத் தாரைவார்த்து ஊட்டப்படும் தூய உணர்வுப் பரிமாற்றமாகும் (Transmission of living consciousness). இங்குக் குருவே தாயாகவும், சீடனே குழந்தையாகவும், ஞானமே பாலாகவும் மாறும் போது, குழந்தை பாலை ஆராயாமல் உட்கிரகிப்பது போலச் சீடனும் குருவின் சைதன்யத்தை அப்படியே உட்கிரகிக்கிறான். ஞானம் என்பது தகவல் அல்ல, அது பரிமாறப்படும் தூய சைதன்யம் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஐந்தாம் நிலை: ஞான முதிர்ச்சியில் ஆழமாகும் பராபக்தி (நாதனை யர்ச்சித்து): அடுத்து “என் நாதனை அர்ச்சித்து” என்று நாயனார் உரைக்கிறார். ஞானப்பால் பெற்ற பின்னரும் அர்ச்சனை உபாசனை தொடர்கிறது என்ற வரியின் மூலம், "ஞானம் வந்துவிட்டால் கிரியைகளோ, உபாசனைகளோ தேவையில்லை" என்ற போலி வாதங்களைத் திருமூலர் தகர்க்கிறார். பக்தி ஞானமாக முதிர்ச்சியடைவது எவ்வளவு உண்மையோ, அவ்வளவு உண்மை ஞானம் மலர்ந்த பின்னர் அது மேலும் பேராழமிக்க பராபக்தியாக, அதாவது கர்த்திருத்துவமற்ற அர்ச்சனையாக உருமாறுவதாகும். உண்மையான ஞானி பக்தியை இழப்பதில்லை; அவன் பக்தியின் வடிவமாகவே மலர்கிறான் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஆறாம் நிலை: சிவபோத நிழலின் அசைவற்ற நிஷ்டை (நானு மிருந்தேனற் போதியின் கீழே): பாடலின் இறுதி முத்தாய்ப்பாக “நானும் இருந்தேன் நற்போதியின் கீழே” என்று முடிகிறது. திருமூலர் இங்கு “நான் மகா ஞானி ஆனேன்” என்று அநுபூதி அகந்தைப் பாராட்டாமல், “போதியின் கீழே இருந்தேன்” என்று உன்னதத் தந்திரத் தாழ்மையோடு மொழிகிறார். 'போதி' என்பது சிவஞான விழிப்புணர்வுப் பேரொளி; 'கீழே இருந்தேன்' என்பது அந்தப் பேரொளியின் கீழ் தன்முனைப்பைக் கரைத்துச் சாட்சியாகத் திளைத்திருந்த அசைவற்ற சிவநிஷ்டையைக் (Continuous abidance) குறிக்கும். ஞானத்தின் மீது உரிமை கொண்டாடாமல், அதன் அருள் நிழலில் அடைக்கலமாகி வாழ்வதே சிவயோகத்தின் பரம நிறைவு என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🌺 ஞானத் தலைவி
(சக்தி)
⬇️
🙏🔱 நந்தி நகர்
(குரு)
⬇️
⏳✨ ஒன்பது கோடி யுகம்
(பரிபாகம்)
⬇️
🥛🕉️ ஞானப்பால்
(சைதன்ய ஊட்டம்)
⬇️
🌸🎶 நாதன் அர்ச்சனை
(பராபக்தி)
⬇️
🌳🧘 நற்போதியின் கீழ்
(சிவநிஷ்டை)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 ஞானத் தலைவியான பராசக்தியின் அருள்விழிப்பிலிருந்து,
நந்தி நகராகிய குருவருள் நெறியில் நுழைந்து,
எண்ணிலடங்கா காலப் பரிபாகத்தின் வழியாக உள்ளம் முதிர்ச்சி பெற்று,
ஞானப்பாலாகிய சைதன்ய ஊட்டத்தைப் பெற்று,
நாதன் அர்ச்சனையாகிய பராபக்தியில் உருகி,
இறுதியில் நற்போதியின் கீழ் அசைக்க முடியாத சிவநிஷ்டையில் நிலைபெறும்
🔱 சிவசக்தி–குருமார்க்க–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சக்தி
→ குரு
→ பரிபாகம்
→ ஞானப்பால்
→ பராபக்தி
→ சிவநிஷ்டை ✨
🌺 அருளின் விழிப்பிலிருந்து குருவருள் வழிகாட்டுதலுக்கும்,
குருவருள் வழிகாட்டுதலிலிருந்து சைதன்யப் போஷணைக்கும்,
அங்கிருந்து பராபக்தியின் உருகலுக்கும்,
இறுதியில் அசையாத சிவநிஷ்டை நிலைப்பேற்றிற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல், ஒரு சிவயோகியின் ஆன்மிக வளர்ச்சி எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை விளக்கும் அரிய தந்திர யோக வரைபடமாகும். இப்பாடலின் அகப்பொறியில் மறைந்துள்ள உன்னத மறைபொருள்கள் பின்வருமாறு:
குருமண்டல நுழைவிற்கு சக்தி ரகசியம்: சைவ ஆகம நெறிப்படி, குருவை அடைவதற்கும் முன்பே சாதகனின் சித்-புலத்தில் பராசக்தி செயல்படத் தொடங்குகிறாள். மந்திர அதிர்வுகளில் ஈர்ப்புத் தோன்றுவதும், ஆன்மீகத் தாகம் மேலெழுவதும் சக்தியின் மறைமுக இயக்கங்களே. சக்தி விழிப்பே குருமண்டல நுழைவிற்கான ஆதித் திறவுகோலாகும்.
பாத்திரத் தகுதித் தத்துவம்: குருவைத் தரிசிப்பது என்பது வாசலின் நுழைவு மட்டுமே; உள் பயணம் அங்குதான் தொடங்குகிறது. குருவைப் பெறுவது அருளிறக்கம் என்றால், அந்த அருளைக் காரண சரீரத்தில் சிதறாமல் தாங்கிப் பிடிப்பதற்கேற்ற பாத்திரமாகத் தன்னைத் தயாரிப்பதே "ஒன்பது கோடி யுகம்" உணர்த்தும் அசைவற்ற சாதனையாகும். அவசரப்படும் சாதகன் தேங்கிவிடுவான்; பரிபாகமடையும் சாதகனே சிவமாக உருமாறுவான்.
சைதன்ய ஊட்டுதல் ரகசியம்: குருநாதர் சாஸ்திரத் தத்துவங்களை மூளைக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை; அவர் தன் சொந்த அநுபூதி அதிர்வைச் சீடனின் காரண சரீரத்திற்குள் நேரிடையாகப் பாய்ச்சுகிறார். வறண்ட தர்க்கங்களால் சிவஞானம் கைவருவதில்லை; அது குருவின் மகா கிருபையினால் உள்ளத்தில் தன்னிச்சையாக ஊட்டப்பட்டு விழித்தெழும் உயிருள்ள சக்தியாகும்.
பராபக்தி மலர்ச்சி: ஞானத்தின் உச்சியில் பக்தி அழிவதில்லை, அது கர்த்திருத்துவ பாவங்கள் அற்ற தூய பராபக்தியாக (Parā-bhakti) விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. அர்ச்சனை என்பது இங்கு வெளிப்புறச் சடங்கன்று; அது தன்முனைப்பைக் கரைத்துச் சிவபோதத்தில் திளைக்கும் அகத்தூய்மை உபாசனையாகும்.
போதி நிழல் அடைக்கலம்: சிவபோதம் என்பது ஒரு தற்காலிக அனுபவ அலையன்று; அது போதி மரத்தின் நிழல் போலச் சாதகனை எப்போதும் தழுவி நிற்கும் எல்லையற்ற விழிப்புணர்வு நிலையாகும். ஞானத்தின் மீது ஆன்மீக ஈகோ உரிமை கொண்டாடாமல், அதன் அருள் நிழலில் அடைக்கலமாகி ஸ்திரமாக உறைவதே சஹஜ சமாதி ரகசியமாகும்.

🔱 சாதகன் பெறும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு மகா உள்மாற்றத்தை அடைகிறான். அவனது ஆன்மீகப் பயணம் வெறும் "ஞானத்தைத் தேடித் திரட்டும் பண்டிதன்" என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, "ஞானத்தாலேயே முற்றிலும் உருமாற்றப்படும் தூய சைதன்யம்" என்ற உன்னதப் பரிணாமத்தை எட்டுகிறது:
குருமண்டல விழிப்பு (From Teacher to Divine Conduit): குருவைத் தத்துவ அறிவுரைகள் வழங்கும் ஒரு சாதாரண மனித ஆசிரியராகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான பார்வை மாறுகிறது. குரு என்பவர் தன் சித்தம் மற்றும் நாடி மண்டலங்களை மாற்றியமைக்கும் மகா சிவசக்தி வெளிப்பாட்டு வாயில் என்பதை உணர்வதால், உபதேசங்களை ஏடுகளில் வாசிப்பதை விடுத்து, அதைத் தன் சொந்தச் சித்தத்தில் வாழ முயலும் குருநிஷ்டை கூடுகிறது.
திடநிஷ்டாப் பரிபாகப் பொறுமை (The Matrix of Dridha-Nishtha): "யோகப் பயிற்சிகளைத் தொடங்கிய உடனே எனக்கு அற்புதச் சித்திகள் வர வேண்டும்" என்ற அவசரங்களும், பிறரோடு தன்னை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மனச்சோர்வுகளும் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது கால அவசரங்களால் விளைவதன்று, அது தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பால் நிகழும் உள்முகப் பரிபாகமே என்பதை உணர்வதால் சாதனையில் அசாத்திய திடநிஷ்டை (Dṛḍha-niṣṭhā) பிறக்கிறது.
வித்யா கர்வ நாசச் சுத்தி (Dissolution of Spiritual Arrogance): “எனக்குச் சாஸ்திரங்கள் தெரியும், நான் பல ரகசியங்களை அறிந்துவிட்டேன்” என்ற புத்திசார்ந்த அறிவு அகந்தைகள் முற்றிலும் சாய்கின்றன. ஞானம் என்பது சேகரிக்கும் தகவலல்ல, அது அகத்தைக் கரைக்கும் உயிருள்ள அமுது என்பதை உணர்வதால், அறிவு அகந்தை நீங்கி, உள் ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன் விழிப்படைந்து உன்னத வித்யா கர்வ நாசம் (Vidyā-garva-nāśa) கைகூடுகிறது.
சமரசப் பராபக்தி ஒருங்கிணைப்பு (The Oneness of Bhakti and Jnana): பக்தியையும் ஞானத்தையும் வெவ்வேறான தனித்தனிப் பாதைகளாகப் பார்க்கும் அறியாமை தீருகிறது. ஞானம் மலர்ந்த பின்பே தூய பராபக்தி விழிப்படையும் என்பதை அறிவதால், அவனது அர்ச்சனைகளும், ஜபங்களும், தியானங்களும் இயந்திரத் தன்மையிலிருந்து விடுபட்டுக் காதலும் பேரின்பமும் நிறைந்த உயிருள்ள தந்திர யோகமாக மாறுகின்றன.
நிஷ்டா மைய நிலைப்பேறு (From Experience to Abidance): தியானத்தில் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் தற்காலிக ஒளி-நாத அனுபவங்களைத் தேடி அலைவது முற்றிலும் ஒடுங்குகிறது. ஒரு நாள் கிடைத்த பரவச அலைகள் போதாது, அந்த ஆதிப் போதிச் சுடரின் குளுமையான அருள் நிழலிலேயே சித்தம் எப்போதும் மாறாது நிலைபெற வேண்டும் என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை தற்காலிக அனுபவ வேட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு ஸ்திர நிஷ்டையாக மாறுகிறது.
அருளிறக்கப் பாத்திரப் பரிபாகம் (The Receptacle of Grace): “எனக்கு எப்போது முக்தி வரும், எப்போது சித்தி கிடைக்கும்” என்று அருளை வற்புறுத்திக் கேட்கும் தன்முனைப்பு அடங்குகிறது. "அநாதி அருள் என்னுள் தங்குவதற்கேற்ற தூய்மையான ஆன்மீகப் பாத்திரமாக நான் மாறுகிறேனா?" என்று சாதகன் தன்னுள் கேட்கத் தொடங்குவதால், அவனது நாளாந்த வாழ்க்கை ஒழுங்குற்று, சித்தம் தூய்மையடைந்து, சாதனையில் அசாத்திய நேர்மையும் தூய்மையும் விழிப்படைகின்றன.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தகவல் சேகரிப்புகளிலிருந்து விடுத்துச் சிவஞானச் சைதன்யப் பரிமாற்றத்திற்கு நேரிடையாக அழைத்துச் செல்கிறது. "சிவஞானம் என்பது நான் புறத்தே கற்றுக்கொள்ளும் ஏட்டுப் பொருளன்று, அது குருநாதனின் திருக்கரங்களால் என் உள்ளத்தில் ஊட்டப்பட்டு வளர்க்கப்படும் உயிருள்ள சைதன்யம்; அந்தச் சைதன்யம் பக்தியாக மலர்ந்து, சிவபோதமாக விரிந்து, என்னைச் சிவநிஷ்டையில் நிலைநிறுத்தும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே ஞானத்தலைவி! சிவமே நந்தி நகர்! சிவமே ஊனமில் ஒன்பது கோடி யுகந்தனுள் ஞானப்பாலூட்டும் நற்போதிப் பேரொளி!