லோகாதீத சைதன்யம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 84

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்துநான்காவது படிக்கட்டில் (84) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பதினொன்றாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், பராசக்தியினுடைய ஞான அருளின் வழிகாட்டுதலால் ஆதிகுரு நந்தியின் அநாதி குருமண்டலப் பேரொளிப் புலத்தினுள் பிரவேசித்ததையும், ஊனமில்லாத ஒன்பது கோடி யுகங்களாகத் தன்னுள் நிகழ்ந்த அதீவிர அகப் பரிபாக முதிர்ச்சியையும் விவரித்தார். மேலும், குருநாதனின் அநுபூதிச் சைதன்யத்திலிருந்து "ஞானப்பால்" என்னும் பேராற்றல் அமுதத்தை அணுக்கமாகப் பெற்றுத் தனது ஆதிநாதனை உபாசித்து, மகா சிவபோத விழிப்புணர்வுப் பேரொளி நிழலின் கீழ் அசைவற்று நிலைபெற்றிருந்த அக நிஷ்டையை வெளிப்படுத்தினார். அந்தப் பாடல், “தகுதியான சிவஞானச் சைதன்யம் சாதகனுக்குள் எவ்வாறு குரு-சக்தி-ஞான பரம்பரையின் மூலமாக ஊட்டப்படுகிறது” என்பதை விளக்கும் உன்னதச் சாட்சியமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தப் பரமார்த்த அநுபூதி மேலும் விஸ்தாரமடைந்து, 'சிவபோதத்தின் அருள் நிழலில் நிலைபெற்ற அந்த மகா யோகியின் சைதன்யப் பரப்பு, எவ்வாறு பிரபஞ்ச ஒட்டுமொத்த எல்லைகளையும் கடந்து விரிந்து பரவியது' என்ற உயர்நிலை தத்துவ வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. சிவபோத நிழலில் நிலைபெற்ற யோகி, அங்கேயே நின்றுவிடாமல், சிவமுனி நிலையை அடைந்து, சித்தநிலையைத் தாண்டி, மலங்களை வெல்லும் சிவஞானத்தில் பரிபூரணமடைந்து, தேவர்–அசுரர்–நரர் ஆகிய பல உலகங்களின் இயல்புகளையும் அறிந்த முனிவராக விளங்குவதை இங்குத் திருமூலர் கூறுகிறார். மேலும், அந்த உயர்ந்த சைதன்ய நிலையிலிருந்து உலக நலனுக்காக வான்மார்க்கம் வழியாக இறங்கிய அருள் இயக்கமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆகவே முந்தைய பாடல் “ஞானம் எவ்வாறு பெறப்படுகிறது?” என்பதை விளக்கியிருந்தால், இப்பாடல் “அந்த ஞானத்தில் நிலைபெற்ற யோகியின் சைதன்யம் எவ்வாறு பிரபஞ்ச அளவிற்கு விரிகிறது?” என்பதை வெளிப்படுத்தும் ஆழமான சிவயோகச் சாட்சிப் பாடலாக உன்னதமாய் விளங்குகிறது.

பிரபஞ்ச வியாபக லோகசங்கிரக அருள் பிரவாகத்தைத் தாரைவார்க்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம்

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. முந்தைய பாடலில் அவர், பராசக்தியினுடைய அருளால் நந்தி சந்நிதியை அடைந்து, ஞானப்பாலைப் பெற்று, சிவபோத நிழலில் நிலைபெற்றதை அடுக்கடுக்காக விவரித்தார். இப்பாடல் அதற்கு அடுத்த கட்டமாக, “அந்த ஞானத்தில் நிலைபெற்ற பிறகு யோகியின் சைதன்யம் எவ்வாறு பிரபஞ்சப் பரப்பில் விரிகிறது?” என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறது. இதனால் இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்: சிவநிஷ்டை —> சித்தநிலை → ஞான பரிபூரணம்—> லோகாதீத சைதன்யம் → உலக நலனுக்கான இறக்கம் என்ற ஆன்மிகப் பரிணாமத்தை ஆகமத் தர்க்க வடிவில் விளக்குவதாகும்:
🔱 முதல் நிலை: மார்க்கத்தின் உயிருள்ள வெளிப்பாடு (செல்கின்ற வாற்றிற்): இங்கு “ஆறு” என்பது வெறும் உலகியல் பாதையன்று. சைவ ஆகமங்களில் மார்க்கம் (Mārga) என்பது சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நான்கு பாதங்களையும் குறிக்கும். திருமூலர் தம்மைப் பாதையில் நடக்கும் ஒரு சாதாரணச் சாதகனாகக் காட்டவில்லை; மாறாக, அந்தப் பாதையின் உன்னத உச்சியை எட்டி, மார்க்கமே தானாக மாறிய பேராற்றல் நிலையைக் காட்டுகிறார். சாதகன் முதலில் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுகிறான்; பின்னர் அவனே மார்க்கத்தின் உயிருள்ள வெளிப்பாடாக (Embodiment of the path) மாறுகிறான் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் நிலை: சிவமுனி சித்த நிலை (சிவமுனி): இது சமூகப் பட்டமன்று, இஃது ஒரு உன்னதச் சித்தநிலை. 'முனி' என்றால் மனம் மௌனமானவன்; 'சிவமுனி' என்றால் மனம் விகாரங்கள் நீங்கிச் சிவசைதன்யத்தில் முழுமையாகக் கரைந்தவன். சாதகன் இனி உலகையோ அல்லது தன்முனைப்பையோ மையமாகக் கொண்டு வாழ்வதில்லை; அவன் தூய சிவசைதன்யத்தையே மையமாகக் கொண்டு வாழ்கிறான். சாதனையின் முதல் பெரிய வெற்றி, மனம் சிவத்தில் நிலைபெறுதலாகும் (Mind absorbed in Śiva) என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: முயற்சியற்ற சுபாவச் சித்தி (சித்தசன்): இங்குத் திருமூலர் ஒரு முக்கியமான தத்துவ வேறுபாட்டைச் சுட்டுகிறார். சிவத்தைத் தியானிப்பவன் சிவமுனி; ஆனால், அந்தத் தியானமே அவனது இயல்பான சுபாவமாக மாறும்போது அவன் 'சித்தன்' ஆகிறான். யோகம் என்பது இனி பலவந்தமாகச் செய்யும் பயிற்சியோ பிரயாசையோ அல்ல, அது அவனது இயல்பான அநாதி நிலை. சிவநெறி நிஷ்டை இடைவிடாது தொடர்ந்தால் அது சித்தநிலையாக (Sahaja stabilization) உருமாறுகிறது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: மலங்களை வெல்லும் பரஞ்ஞானம் (வெல்கின்ற ஞானத்து மிக்கோர் முனிவராய்ப்): இங்கு மிக முக்கியமான ஆகம உண்மை ஒளிந்துள்ளது. பலர் சித்திகளே ஆன்மீகத்தின் இறுதி எல்லை என்று எண்ணி மயங்குவர்; ஆனால் திருமூலரோ, சித்தநிலைக்குப் பின்பும் உயர்ந்த பரஞ்ஞானம் உள்ளது என்று நிறுவுகிறார். “வெல்கின்ற ஞானம்” என்பது ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மும்மலங்களை (Three fetters of consciousness) வேரறுத்து வெல்லும் சிவஞானமாகும். சித்தி என்பது வெளிப்புறச் சக்தியைத் தரும் (Occult power); ஆனால் ஞானம் மட்டுமே அநாதி முக்தியைத் தரும் (Jñāna alone liberates) என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஐந்தாம் நிலை: முக்குண லோக அண்டவியல் வரைபடம் (பல்கின்ற தேவர் அசுரர் நரர்தம்பால்): இஃது வெறும் உலக உயிரினங்களின் பட்டியல் அல்ல, இஃது ஒரு பிரபஞ்ச அண்டவியல் வரைபடமாகும் (Cosmic blueprint). திருமூலர் தேவலோகம், அசுரலோகம், மனிதலோகம் ஆகிய முப்பரிமாண உலகங்களின் இயல்புகளையும் அறிந்தவர். உள்முக யோகப் பொருளில், தேவர் என்பது சத்துவ குணத்தையும் (Sattva), அசுரர் என்பது ரஜஸ்–தமஸ் கலந்த அகங்கார ஆற்றலையும் (Rajas-Tamas), நரர் என்பது இவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட கலப்பு நிலைகளையும் குறிக்கும். உண்மையான யோகி வெளிப்புற உலகங்களையும், உள் குண நிலைகளையும் ஏககாலத்தில் அறிந்திருப்பான் என்பது ஐந்தாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஆறாம் நிலை: சுஷும்னா வான்மார்க்க இயக்கம் (ஒல்கின்ற வான்வழி ஊடு): இங்கு “வான்” என்பது வெளிப்புற ஆகாயத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. சைவ ஆகமத்தில் ஆகாச தத்துவம் என்பது எல்லைகளைத் தாண்டிய சைதன்யப் பெருவெளியாகும் (Cid-ākāśa / Transcendent space). யோக தந்திரத்தில் இஃது சுஷும்னா நாடி, பிரம்மநாடி, மற்றும் நாதாந்த மார்க்கத்தைக் குறிக்கும். ஞான பரிபூரணமடைந்த சித்தன், தேக வரம்புகளால் கட்டுப்படுத்தப்படாத அதீதச் சைதன்ய இயக்கத்தைப் பெறுகிறான் என்பது ஆறாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஏழாம் நிலை: லோகசங்கிரகக் காருண்யப் பிரவேசம் (வந்தேனே): இஃது பாடலின் மறைமுக உச்சநிலையாகும். திருமூலர் “அங்கேயே சமாதியில் ஒடுங்கி இருந்தேன்” என்று சொல்லாமல், “வந்தேன்” என்கிறார். அதாவது, உயர்ந்த பிரபஞ்ச நிலைகளை அடைந்து அங்கேயே தனிமையில் லயிக்காமல், உலக உயிர்களின் உய்விற்காக, லோகசங்கிரக அருள் நெறிக்காக மீண்டும் இவ்வுலகப் பரப்பில் கீழ்நோக்கி இறங்கினார் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும்.

🚶 மார்க்கப் பயணம்
⬇️
🧘🔱 சிவமுனி நிலை
⬇️
✨ சித்த நிலை
(சித்தசன்)
⬇️
🔥⛓️ மலங்களை வெல்லும் ஞானம்
⬇️
🌍🌌✨ மூவகை லோக அநுபூதி
⬇️
🕉️🌠 சுஷும்னா வான்வழி
⬇️
🌺📜 வந்தேனே
(லோகசங்கிரகம்)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சாதகனின் மார்க்கப் பயணத்திலிருந்து,
சிவமுனி நிலையை அடைந்து,
அங்கிருந்து சித்தசன் எனும் சித்த நிலையில் நிலைபெற்று,
ஆணவம், கன்மம், மாயை எனும் மலங்களை வெல்லும் ஞானத்தைப் பெற்று,
மூவகை லோகங்களின் பேருண்மையை அநுபவித்து,
சுஷும்னா நாடியின் வான்வழிப் பேரோட்டத்தில் உயர்ந்து,
இறுதியில் தனக்காக அல்லாது உலக நலனுக்காக மீண்டும் இறங்கி வரும்
🔱 லோகசங்கிரகப் பணி எனும் பரம சிவயோகப் பூரணத்திற்குச் செல்கிறது 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ மார்க்கப் பயணம்
→ சிவமுனி நிலை
→ சித்தசன்
→ மலம் வெல்லும் ஞானம்
→ மூவகை லோக அநுபூதி
→ சுஷும்னா வான்வழி
→ லோகசங்கிரகம் ✨
🌺 தேடலிலிருந்து சித்திக்கும்,
சித்தியிலிருந்து ஞானத்திற்கும்,
ஞானத்திலிருந்து பேரண்ட அநுபூதிக்கும்,
அங்கிருந்து உலக நலனுக்காக அருளோடு திரும்பி வருவதற்குமான
சிவயோக–சித்தயோக–லோகசங்கிரக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் திருமூலரின் வரலாற்றுச் செய்தியாக மட்டும் கருதப்பட்டால் அதன் தந்திர ஆழம் மறைந்து விடும். உண்மையில் இஃது ஒரு சிவயோகியின் உள்பரிணாமம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை விளக்கும் அரிய ஆகம வரைபடமாகும்; சாதனையின் இலக்கு சித்திகளைப் பெறுவது அல்ல, சித்திகளைத் தாண்டிச் சிவஞானத்தில் நிலைபெற்றுப் பின்னர்ச் சிவசங்கல்பத்தின் தூய கருவியாக மாறுவதே என்ற உன்னத ரகசியம் இங்குத் திறக்கப்படுகிறது:
மனத்தைக் கரைக்கும் மௌன ரகசியம்: “சிவமுனி” நிலையின் மூலம், சிவயோகத்தின் மிகப் பெரிய போராட்டம் வெளிப்புற உலகோடு அல்ல, அது தன் அகத்தின் மனம், வாசனை, புலன்கள் மற்றும் அஹங்கார அலைகளோடு நிகழ்வது என்பதை நாயனார் உணர்த்துகிறார். மனம் புறவிஷயங்களில் அலைபாயும் வரை தியானம் என்பது ஒரு பலவந்தப் போராட்டமே; ஆனால் சிவமுனி நிலை என்பது மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல, மனத்தைச் சிவசைதன்யத்தில் முழுமையாகக் கரைப்பதே ஆகும் (Dissolution of mind in Śiva).
சக்தி-ஞான தந்திரச் சமநிலை: “சித்தசன்” நிலையை எட்டிய பின்னரும் அங்கேயே நின்றுவிடக் கூடாது. சாதகர்கள் பல நேரங்களில் தற்காலிகத் தரிசனங்கள், ஒளி அநுபூதிகள், மற்றும் யோகச் சித்திகளையே இறுதி எல்லை என்று எண்ணி மயங்குவர். சித்தி என்பது ஒரு தற்காலிகப் பக்கவிளைவு மட்டுமே, சிவஞானமே இறுதி இலக்கு; சித்திகளின் மூலம் விழிப்படையும் ஆற்றல் (சக்தி) உன்னை உயர்த்தலாம், ஆனால் பரஞ்ஞானம் (ஞானம்) மட்டுமே உன்னை முழுமையாக விடுவிக்கும்.
மும்மல வெல்வடிவ யோகம்: “வெல்கின்ற ஞானம்” என்பது உலகத்தை வெளிப்புறமாக வெல்வதன்று; அது தன்னுள் உறையும் ஆணவம் (நான் என்ற தனித்தன்மை மயக்கம்), கன்மம் (கடந்த வினைவாசனைப் பதிவுகள்), மாயை (பிரிவுணர்வை உண்டாக்கும் மறைப்பு) ஆகிய முக்குண மூல மலங்களை அகத்தே முழுமையாக வெட்டி வீழ்த்தும் பரம சிவயோகமாகும். உலகை வெல்வதை விட ஆணவத்தை வெல்வதே ஆகப்பெரும் யோகச் சித்தியாகும்.
அகண்ட சுஷும்னா வான்மார்க்கம்: “வான்வழி” என்பது பஞ்சபூத ஆகாயம் அல்ல, அது இடா-பிங்கலை நாடிகளின் அலைச்சல்கள் ஒடுங்கிச் சுஷும்னா நாடி வழியாகப் பிராணன் பிரம்மரந்திரத்தை நோக்கி மேலெழும்பும் போது திறக்கும் அக ஆகாசப் பெருவெளியாகும் (Cid-ākāśa pathway). உயர்ந்த யோகப் பயணம் புறவெளியில் நிகழ்வதன்று, அது சுஷும்னா எனும் உள் வான்வழியிலேயே நிகழ்கிறது.
சகுண லோக குண அவதானம்: தேவர், அசுரர், நரர் என்பது சாதகனின் உள்ளேயே உறையும் முக்குண நிலைகளின் குறியீடாகும். சத்துவ குணத்தின் அமைதி தேவ நிலை; அகங்காரப் போட்டியும் கோபமும் அசுர நிலை; இவ்விரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட அலைச்சல் மனித (நர) நிலை. யோகம் என்பது வெளிப்புறப் பயணமன்று; அது தன் உள் உலகங்களை அணுவணுவாக ஆராய்ந்து கடக்கும் சுயகவனிப்பு (Svādhyāya) முறையாகும்.

🔱 சாதகன் பெறும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு மகா நிலைமாற்றத்தை அடைகிறான். அவனது சாதனை என்பது ஏதோ சில குறிப்பிட்ட பயிற்சிகளின் இயந்திரத் தொகுப்பு அல்ல; அது ஜீவன் சிவமாக உருமாறும் உன்னதச் சைதன்யப் பரிணாமம் (Consciousness Evolution) என்பதை அவன் தன் அகத்தே நேரிடையாக உணர்கிறான்:
ஞான வேட்கை முதிர்ச்சி (From Occult Seeking to Jñana): தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகள், பிராண அதிர்வுகள், மற்றும் யோகச் சித்திகள் மீதான கவர்ச்சிகள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. சித்தி என்பது இடைக்காலப் படிக்கட்டே அன்றி, மும்மலங்களை அறுக்கும் சிவஞானமே இறுதி இலக்கு என்பதை உணர்வதால், சித்தி ஆசைகள் மறைந்து தூய ஞான வேட்கை அவனுள் விழித்தெழுகிறது.
இயல்பான சிவநெறி நிஷ்டை (Spontaneous Stabilization): மனத்தைக் கட்டாயப்படுத்தி அடக்க முயலும் போராட்ட நிலை மாறுகிறது. மனத்தை எதிரியாகப் பார்க்காமல், அதன் அலைச்சல்களைச் சிவசிந்தனையாகிய அகண்ட ஸ்மரணத்தில் அசைவற்று நிலைநிறுத்த பழகுவதால் தியானம் அவனது இயல்பான சுபாவமாக மாறி, மனநிக்ரஹப் போராட்டங்கள் உன்னதச் சிவநெறி நிஷ்டையாக முதிர்ச்சியடைகின்றன.
ஆணவக் க்ஷயச் சுயசுத்தி (Internal Purification / Anava-kshaya): "என்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களோ அல்லது வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளோ என் துன்பத்திற்குக் காரணமல்ல; என் உள்ளே உறையும் ஆணவம், கன்ம வாசனை, மாயை ஆகிய மலங்களே உண்மையான தடைகள்" என்பதை அறிகிறான். பிறரை மாற்ற முயலும் வீண் அலைச்சல்களை விடுத்து, தன்னுள் நோக்குவதால் அசாத்திய ஆணவக் க்ஷயம் (Āṇava-kṣaya) கைகூடுகிறது.
உள்முகச் சுயகவனிப்பு முதிர்ச்சி (Svādhyāya / Subtle Discernment): தனக்குள்ளேயே இருக்கும் சத்துவ (தேவ), ரஜஸ்-தமஸ் (அசுர), மற்றும் கலப்பு (நர) குண நிலைகளைச் சாட்சியாகக் கவனிக்கும் நுண்ணிய விழிப்புணர்வு பிறக்கிறது. ஆன்மீகப் பொறாமைகளும், போட்டி மனப்பான்மைகளும் ஒடுங்கி, அவனது உள்முகச் சுயகவனிப்பு (Svādhyāya) மிகச் சூட்சுமமாக வளர்கிறது.
சைதன்ய விரிவு அநுபூதி (Pranic Ascension into Cid-akasha): குண்டலினி எழுச்சி என்பது ஏதோ சில தற்காலிக உடல் சிலிர்ப்புகள் அல்ல என்பதை உணர்கிறான். இஃது பிராணன் இடை-பிங்கலைகளைத் தாண்டிச் சுஷும்னா வான்வழியினுள் பிரவேசித்து, சித்தத்தை மேலோங்கச் செய்யும் பேரண்டச் சைதன்ய விரிவு என்பதை அறிவதால், தற்காலிக அலைச்சல்கள் நின்று ஸ்திரமான அக நிஷ்டை கூடுகிறது.
லோகசங்கிரக அருள் அர்ப்பணம் (Conduit for Cosmic Welfare): உயர்ந்த சமாதி நிலைகளை எட்டிய பின்னர் உலகை வெறுத்து ஓட வேண்டியதில்லை என்ற பரமார்த்த உண்மை தெளிவாகிறது. பேரருள் ஆணை இட்டால் உலக உயிர்களின் துயர் துடைக்க மீண்டும் உலகப் பரப்பிற்குள் இறங்க வேண்டும் என்ற லோகசங்கிரக நோக்கம் பிறப்பதால், தன்முக்தி நாட்டம் என்பது பிரபஞ்சச் சிவகாரிய அர்ப்பணமாக உருமாறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தன்முனைப்புப் பயிற்சிகளிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசங்கல்பத்தின் பேரண்டக் கருவியாக மாற்றியமைக்கிறது. "சாதனையின் இலக்கு தற்காலிக அனுபவங்களோ அல்லது சித்திகளோ அல்ல; சிவஞானத்தில் நிலைபெற்று, உள் மலங்களை முழுமையாக வென்று, சிவசங்கல்பம் தடையின்றிச் செயல்படும் அருள் கருவியாக மாறுவதே" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் உணர்கிறான்.

சிவமே ஆறு! சிவமே சிவமுனி சித்தசன்! சிவமே வான்வழி ஊடுவந்து லோகசங்கிரகம் செய்யும் மகா காருண்யப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.