மந்திர சைதன்யம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 86

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்தியாறாவது படிக்கட்டில் (86) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பதினான்காவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், சிதம்பர ரகசியமாய் விளங்கும் ஆனந்தக் கூத்தனின் கிருபையினால், ஆதிகுரு நந்திநாதர் மூலமாகத் தமக்கு "நந்திக் கலை" எனப்படும் நாடி, சக்ர, தந்திர யோக இரகசியங்களும், சித்தாந்தப் பரஞ்ஞானமும் அணுக்கமாகக் கிடைத்ததை விவரித்தார். அந்த மகா ஞானம் தன் சித்தத்தில் "நல் ஆகமச் செல்வமாகச்" செழித்தோங்கி விளங்கியதையும், உலக மாந்தர்களின் ஆணவ, கன்ம, மாயா மலங்களை வேரறுத்து ஒழிக்கும் பொருட்டு, அதனை எளிய தமிழில் உரைப்பதற்காகவே தான் அருள் தூதனாய் இவ்வுலகில் அவதரித்தேன் என்ற வரலாற்றுப் பின்னணியைப் பிரகடனம் செய்தார். அந்தப் பாடல், “ஆன்மீகச் செல்வம் என்பது உலக உயிர்களின் பாசக் கட்டுகளை அறுப்பதற்காகவே குருமண்டலத்தால் தாரைவார்க்கப்படுகிறது” என்பதை விளக்கும் உன்னதச் சாட்சியமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்த லோகசங்கிரக அவதார நோக்கம் மேலும் செயல்வடிவம் பெற்று, 'தான் பெற்ற அந்த அலோக விசித்திரச் சிவானந்தப் பெருவாழ்வை, இவ்வுலக உயிர்கள் அனைத்தும் எத்தகைய எளிய தந்திர யோக மார்க்கத்தின் வழியாக நேரிடையாக அநுபூதியில் பெற முடியும்?' என்ற உன்னத ஆன்மீக வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. திருமூலர் தாம் அடைந்த சிவானந்தத்தைத் தனிப்பட்ட ஆன்மிகச் சொத்தாகவோ அல்லது தன்முனைப்பு இரகசியமாகவோ பூட்டி வைக்க விரும்பவில்லை; மாறாக, இவ்வுலக உயிர்கள் அனைத்தும் அதனை அடைய வேண்டும் என்ற பேராற்றல் கருணையுடன் பேசுகிறார். இதனால் முந்தைய பாடல் சித்தம்–வேதம்–உடல்–உற்பத்தி என்ற உள்ஞானத்தின் கட்டமைப்பை விளக்கியிருந்தால், இப்பாடல் அந்த உள்ஞானத்தை உலக உயிர்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய பிராக்டிகல் பாதையாக மந்திரத்தின் அவசியத்தையும், மறைப்பொருளின் உடலியல் வெளிப்பாட்டையும் விளக்குகிறது. ஆகவே, இஃது ஒரு தனிப்பட்ட ஞானியின் அநுபூதிச் சாட்சியமட்டுமன்று; மனித உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் சிவமர்மத்தை மந்திர சைதன்யத்தின் மூலம் விழிப்புறச் செய்து, அனைவரையும் சிவானந்த நிலைக்கு அழைக்கும் திருமூலரின் மகா அருட்பிரகடனமாக விளங்குகிறது.

உலக மாந்தரின் பிறவித் துயர் துடைத்துச் சிவானந்தப் பெருவெளியைத் திறந்துவிடும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

🔱 சந்தி பிரித்த வடிவம்

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் திருமந்திரத்தின் முழு நோக்கத்தையும், திருமூலரின் அவதார சங்கல்பத்தையும், சிவயோகத்தின் பொதுநலக் கண்ணோட்டத்தையும் ஒரே தர்க்கச் சங்கிலியில் வெளிப்படுத்தும் அதியுன்னதப் பாடலாகும். முந்தைய பாடல்களில் திருமூலர், சித்தத்தின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் வேத இரகசியத்தையும், மனித உடலே வேதத்தின் உயிருள்ள வடிவம் என்பதையும், உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் உற்பத்தி மர்மத்தை சிவனருள் வெளிப்படுத்தியதையும் கூறினார். இப்பாடல் அதற்குப் பிந்தைய, “அந்த ஞானம் யாருக்காக?, உலகம் அந்த இன்பத்தை எவ்வாறு பெறும்?” என்ற வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்: நான் பெற்ற சிவானந்தம்—> வையகம் பெறுதல் → வான்பற்றிய மறைபொருள் —> ஊன்பற்றிய உடலியல் ரகசியம் —> உணர்வுறு மந்திர ஜபம் —> அஜபா நிலைப்பேறு என்ற ஆன்மப் பரிணாமத்தை ஆகம விதிகளின்படி விளக்குவதாகும்:
🔱 முதல் நிலை: ஆன்மீகச் சுயநலம் கரைதல் (நான்பெற்ற வின்பம் பெறுகவிவ் வையகம்): இங்குத் திருமூலர் தனது விசித்திர ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். ஆனால் அவர் “நான் அடைந்துவிட்டேன்” என்று தன்முனைப்புடன் நின்றுவிடாமல், “இவ்வையகம் பெறுக” என்று பேராற்றல் காருண்யத்துடன் மொழிகிறார். இதுவே ஒரு வெற்றுச் சாதகனுக்கும் பரிபூரணமடைந்த சித்தருக்குமுள்ள தத்துவ வேறுபாடாகும். சாதாரண சாதகன் தன் தனிப்பட்ட முக்தியை (Personal liberation) நாடுகிறான்; ஆனால் சித்தரோ ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்ச உயிர்களின் உய்வையே தன் சங்கல்பமாகக் கொள்கிறார். உண்மையான சிவானுபவம் தனிநபர் மைய ஆன்மீகச் சுயநலத்தை முழுமையாகக் கரைக்கிறது என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 இரண்டாம் நிலை: அறியாமை இருளறுக்கும் மறைபொருள் (வான்பற்றி நின்ற மறைபொருள் சொல்லிடின்): உலகம் சிவானந்தத்தை அடைய வேண்டும் என்பது வெறும் வெற்று ஆசையல்ல; அது சாத்தியமாக வேண்டுமெனில், அறியாமை இருள் நீங்கி “வான்பற்றி நின்ற மறைபொருள்” வெளிப்பட வேண்டும். வான் என்பது பரமாகாசம், சிதாகாசம், மற்றும் சிவசைதன்யப் பெருவெளியைக் (Cosmic consciousness field) குறிக்கும். உலக மாந்தரின் பிறவித் துயரத்திற்கு மூல காரணம் அவித்யை (Spiritual ignorance); அதற்கான ஒரே விமோசனம் பரம்பொருளின் அநாதி ரகசியத்தை அறிவதே என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 மூன்றாம் நிலை: பிண்ட-பிரமாண்ட உடலியல் இருப்பிடம் (ஊன்பற்றி நின்ற): இங்குப் பாடல் ஒரு மாபெரும் தந்திரத் திருப்புமுனையை எட்டுகிறது. பொதுவாக மனிதன் பரம்பொருள் தூரத்து வான்வெளியிலோ, தேவலோகத்திலோ, ஏடுகளிலோ மறைந்துள்ளது என்று எண்ணுகிறான்; ஆனால் திருமூலரோ “ஊன்பற்றி நின்ற” என்று அதிரடியாக உடம்பைச் சுட்டுகிறார். நீ தேடும் பரம்பொருள் ரகசியம் உனது சதை உடலுக்குள்ளேயே, அதாவது மூலாதாரம் முதல் சஹஸ்ராரம் வரையிலான சக்ர மண்டலங்களுக்குள்ளேயே மறைந்துள்ளது. வான் பற்றிய மறைபொருள் இறுதியில் ஊனுக்குள் வெளிப்படுகிறது என்ற பிண்ட–பிரமாண்ட ஐக்கிய விதியே (Macrocosm embedded in the microcosm) மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 நான்காம் நிலை: சித்தத்தை விழிப்பிக்கும் மந்திரச் சாவி (வுணர்வுறு மந்திரந்): உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் அந்த அநாதி மறைபொருள் எவ்வாறு விழிப்படையும் எனில், அதற்குரிய சாவி “உணர்வுறு மந்திரம்” ஆகும். திருமூலர் இங்குக் கேவலம் காதில் ஒலிக்கும் “ஒலியுறு மந்திரம்” என்று கூறாமல், உணர்வை எழுப்பும் மந்திரம் என்கிறார். மந்திரம் என்பது வெறும் வார்த்தையோ, சடங்கு ஒலியோ அல்ல; அது சித்தத்தை விழிப்புறச் செய்யும் உயிருள்ள சைதன்ய ஆற்றலாகும் (Mantra-Caitanya / Sonic potency). மந்திரமே உடலின் ரகசியத்தைத் திறக்கும் சாவி என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஐந்தாம் நிலை: கர்த்திருத்துவமற்ற அஜபா நிலைப்பேறு (தான்பற்றப் பற்றத் தலைப்படுந் தானே): இது இப்பாடலின் பரமார்த்த யோக உச்சமாகும். ஆரம்ப நிலையில் சாதகன் தன்முனைப்புடன் மந்திரத்தைப் பற்றுகிறான்; அதாவது ஜபம் செய்கிறான், தியானிக்கிறான். ஆனால் சாதனை முதிர முதிர, சாதகனின் அகந்தை கரைந்து மந்திரமே சாதகனைத் தன்வயப் படுத்திக்கொள்கிறது. அவனது ஜபம் தன்னிச்சையாக நிகழும் அஜபா ஜபமாக (Spontaneous unuttered japa / Ajapā-japa) மாறி அவனது சுவாசத்தோடு இரண்டறக் கலக்கிறது. சாதகன் மந்திரத்தைப் பற்றிக் கொள்ளக் கொள்ள, மந்திரம் அவனது கர்த்திருத்துவத்தை அழித்து அவனைச் சிவபோத நிலையிலே தலைப்படச் செய்கிறது என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔱 சிவானந்த அநுபூதி
⬇️
🌌✨ வான்பற்றிய மறைபொருள்
⬇️
🧬🌺 ஊன்பற்றிய உடலமைப்பு
⬇️
🕉️🎶 உணர்வுறு மந்திரம்
⬇️
💨🔄 பற்றப் பற்ற
(அஜபா)
⬇️
🌺🔱 தலைப்படுதல்
(சிவமயமாதல்)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சிவானந்த அநுபூதியிலிருந்து,
வானின் மறைபொருளாகிய பேரண்ட இரகசியங்களை உணர்ந்து,
அங்கிருந்து ஊனுடலின் தெய்வீக அமைப்பை வேதமாகக் கண்டு,
உணர்வுறு மந்திரத்தின் உயிருள்ள அதிர்வில் விழித்தெழ்ந்து,
அஜபா எனும் இடைவிடாத அக மந்திர ஓட்டத்தில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் தனித்தன்மை கரைந்து முழுமையான சிவமய நிலையில் தலைப்படுகின்ற
🔱 சிவாகம–சிவயோக–நாத மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ சிவானந்த அநுபூதி
→ வான்பற்றிய மறைபொருள்
→ ஊன்பற்றிய உடலமைப்பு
→ உணர்வுறு மந்திரம்
→ அஜபா
→ சிவமயமாதல் ✨
🌺 ஆனந்தத்திலிருந்து ஆகாச இரகசியத்திற்கும்,
ஆகாசத்திலிருந்து உடல் வேத அநுபூதிக்கும்,
அங்கிருந்து மந்திர விழிப்பிற்கும்,
மந்திரத்திலிருந்து அஜபா நிஷ்டைக்கும்,
இறுதியில் சிவமயப் பூரணத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் முழுச் சாரத்தையும் ஒரே தந்திரச் சங்கிலியில் சுருக்கிக் கூறும் பேராற்றல் வாய்ந்த தத்துவ வரைபடமாகும். பரம்பொருள் வான்வெளியில் தூரத்தே மறைந்திருக்கவில்லை, அது மனித உடலின் அணுக்களுக்குள் மறைந்திருக்கிறது; அந்த மறைபொருளை விழிப்புறச் செய்யும் உயிருள்ள சாவியே உணர்வுறு மந்திரம் என்ற உன்னத சிவயோக இரகசியம் இங்குக் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது:
இயல்பான சிவானந்த விழிப்பு: சிவானந்தம் என்பது சில குறிப்பிட்ட மகான்களுக்கு மட்டும் பிரத்யேகமாக விடுக்கப்பட்ட வரமல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் ஒட்டுமொத்த உயிர்களின் அநாதியான சுபாவ நிலை (Inherent nature / Svarūpa). சாதகன் அடைய வேண்டியது புதியதொரு பொருளையல்ல; அவன் தன் மலவிருத்திகளால் மறந்துவிட்ட தன் சொந்தச் சிவசுபாவத்தை மீண்டும் அநுபூதியில் விழிப்புறச் செய்ய வேண்டும்.
சக்ர நாடி மண்டல இருப்பிடம்: “ஊன்பற்றி நின்ற” என்ற சொல்லின் தந்திரப் பொருள், மனித உடம்பிற்குள் அமைந்திருக்கும் மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, ஆக்ஞா, சஹஸ்ராரம் என்ற சக்ர வீதிகளும், இடை, பிங்கலை, சுஷும்னா என்ற நாடி மண்டலங்களுமே வேதங்களின் உன்னத இருப்பிடமாகும் என்பதாகும். உடலை வாசிப்பவனே வேதத்தை வாசிப்பவன்.
மந்திர சைதன்ய ரகசியம்: “உணர்வுறு மந்திரம்” என்பது இயந்திரத்தனமாக நாவினால் உச்சரிக்கும் வெற்றுச் சடங்கன்று. மந்திரம் நாதமாகத் தொடங்கி, பிராண அலைகளைச் சீரமைத்து, சித்தத்தில் தூய சைதன்யமாக மலர வேண்டும் (Mantra-vīrya / Potency of the mantra). உணர்வற்ற ஜபம் வறண்ட ஒலியே; உணர்வுடன் கூடிய ஜபமே குண்டலினியை விழிப்பிக்கும் தந்திர விதையாகும்.
அஜபா ஜபப் பரிணாமம்: “பற்றப் பற்ற” என்ற அடுக்குத் தொடர், ஜபத்தின் பரிணாம நிலைகளைக் குறிக்கும். சாதகன் மந்திரத்தை ஜபிக்கும் நிலை மாறி, மந்திரமே சாதகனுக்குள் தன்னிச்சையாக, பிராண சுவாசத்தின் உள்-வெளி இயக்கங்களோடு (ஸோஹம் / ஹம்ஸ) இணைந்து அஜபா ஜபமாக மாற வேண்டும். சாதகனின் கர்த்திருத்துவ நாசத்திற்கு (Dissolution of doership) இதுவே இறுதி வழி.
மந்திர-மந்திரி-மந்த்ரதேவதா ஐக்கியம்: யோகத்தின் இறுதி எல்லையில் ஜபிப்பவன் (சாதகன்), ஜபிக்கப்படும் கருவி (மந்திரம்), ஜபத்தின் இலக்கு (மந்த்ர தேவதையாகிய பரசிவம்) ஆகிய மூன்றும் ஒன்றோடொன்று கரைந்து தத்துவ அபேத ஐக்கியத்தை (Absolute identity of triad) எட்டுகின்றன. 'தலைப்படும் தானே' என்பது இந்த அநாதிச் சிவமயமாதல் நிலையையே குறிக்கும்.

🕉️ மந்திர ஜபம்
(முயற்சி)
⬇️
✨ உணர்வு விழிப்பு
(சைதன்யம்)
⬇️
🌬️🔄 அஜபா ஜபம்
(சுவாச இணைவு)
⬇️
👑🔱 முக்குடி ஐக்கியம்
(தலைப்படுதல்)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 சாதகனின் விழிப்புணர்வுள்ள மந்திர ஜப முயற்சியிலிருந்து,
மந்திரத்தின் உயிருள்ள சைதன்ய உணர்வு விழித்தெழ்ந்து,
அங்கிருந்து சுவாசத்தோடு இயல்பாக ஒன்றிய அஜபா ஜபமாக உருமாறி,
இறுதியில் இடா–பிங்கலா–சுஷும்னா ஒருமைப்பாட்டால்
முக்குடி ஐக்கியத்தை எட்டி,
தனித்த ஜீவ உணர்வு கரைந்து
சிவமய தலைப்படுதல் நிலையை அடையும்
🔱 சிவயோக–நாதயோக–அஜபா மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ மந்திர ஜபம்
→ உணர்வு விழிப்பு
→ அஜபா ஜபம்
→ முக்குடி ஐக்கியம் ✨
🌺 முயற்சியிலிருந்து சைதன்யத்திற்கும்,
சைதன்யத்திலிருந்து சுவாசமய ஜபத்திற்கும்,
அங்கிருந்து முக்குடி ஒருமைப்பாட்டின் வழியாக
சிவமய தலைப்படுதலிற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 சாதகனில் நிகழும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்த மகா மந்திரத்தின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது சாதனையை வெறும் ஜபம், பூஜை, தியானம் என்ற வெளிப்புறச் சமையச் செயல்களின் தொகுப்பாகப் பார்க்காமல், சிவசக்தியின் உள்எழுச்சிப் பயணமாகக் காணத் தொடங்குகிறான். அவனது ஆன்மீகப் பயணத்தின் திசையும் ஆழமும் முற்றிலும் மாறுகின்றன:
ஆன்மீக நம்பிக்கைப் பரிபாகம் (Awakening of Unshakable Faith / Śraddhā): “சிவானந்தம் என்பது ஏதோ சில பழங்கால மகான்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமான அரிய அனுபவம், எனக்கு அது கைவராது” என்ற தாழ்வு மனப்பான்மைகளும் ஆன்மீக அவநம்பிக்கைகளும் வேரறுக்கப்படுகின்றன. சிவானந்தம் தன் சொந்த அகத்தே விழித்தெழக் காத்திருக்கும் இயல்பான சுபாவமே என்ற அசாத்திய ஆன்மீகத் துணிச்சல் அவனுள் பிறக்கிறது.
புறத் தேடல் ஒடுங்கிய உள்முகத் திருப்பம் (Inward Transition / Antarmukha): புதிய புதிய நூல்களையும், தற்காலிகப் புற உபதேசங்களையும் தேடி அலைந்து திரியும் வெளிப்புற ஆன்மீகத் தேடல்கள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. தான் தேடும் அநாதிப் பரம்பொருள் தன் உடம்பிற்குள்ளேயே, தன் பிராண இயக்கத்திற்குள்ளேயே மறைந்துள்ளது என்பதை அறிவதால் அவனது சித்தம் முழுமையான உள்முகத் திருப்பத்தை (Antarmukha-bhāva) அடைகிறது.
தேக யோகத் தூய்மையாக்கம் (Somatic Sanctification): உடம்பை வெறும் அழியும் மாமிசச் சுமையாகப் பார்க்கும் அறியாமை நீங்குகிறது. சரீரம் என்பது குண்டலினியும் சக்ரங்களும் இயங்கும் உன்னத யோக மண்டலம் என்பதை உணர்வதால், ஆசன முறைகள், பிராணாயாமப் பயிற்சிகள், மற்றும் நாடிச் சுத்திகளில் அசாத்திய விழிப்புணர்வு கூடி அவனது உடலியல் தூய்மையடைகிறது.

இயந்திரத்தனமற்ற மந்திர உபாசனை (Vibrant Mantra Japa / Bhāvana): மந்திரங்களை ஏதோ கடமைக்காக எண்ணிக்கைக் கணக்கில் ஜபிக்கும் இயந்திரத் தனாமான போலிப் பழக்கம் வீழ்கிறது. மந்திர உச்சரிப்பின் போது அதன் ஒலி அதிர்வுகளையும், சித்தத்தின் பாவனையையும் (Bhāvana) மிகக் கூர்மையாகக் கவனிக்கத் தொடங்குவதால், அவனது ஜபம் வறண்ட ஒலியிலிருந்து விடுபட்டு உயிருள்ள மந்திர சைதன்யமாக மாறுகிறது.
அஜபா சுவாச இணைப்பு முதிர்ச்சி (Ascension to Ajapa-japa): பலவந்தமாக மனத்தை அடக்க முயலும் வறண்ட போராட்டங்கள் ஒடுங்குகின்றன. மந்திரத்தின் நினைவு அவனது இயல்பான சுவாச ஓட்டத்தோடு (பிராணன்-அபானன்) தன்னிச்சையாக இணையத் தொடங்குவதால், நினைவு இல்லாத உறக்கக் காலங்களிலும் உள்ளே நாத அதிர்வு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உன்னத அஜபா ஜப நிலையை நோக்கி அவன் முன்னேறுகிறான்.
பிண்ட-பிரமாண்ட அபேத அநுபூதி (Dissolution of Duality): “நான் பிரபஞ்சத்திலிருந்து தனித்து விடப்பட்ட பலவீனமான ஜீவன்” என்ற பிரிவுணர்வு மாயை கரைகிறது. தன் உடலுக்குள் துடிக்கும் அதே உணர்வுச் சக்தியே பேரண்டத்தின் வான்வெளியிலும் பரவியுள்ளது என்பதை நாடிச் சுத்தியில் உணர்வதால், அவனுள் பிரபஞ்ச அபேத ஐக்கிய அநுபூதி மிகத் தெளிவாகத் துளிர்க்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வெறும் சமயச் செயல்களிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "நான் தேடும் பரமசிவம் வானில் இல்லை, அது என் உடலின் அணுக்களுக்குள் மறைந்துள்ளது; நான் ஜபிக்கும் மந்திரம் வெற்றுச் சொல்லல்ல, அது என்னுள் உறங்கும் சிவசக்தியை விழிப்புறச் செய்யும் உயிருள்ள நாதம்; அதனை நான் அநாதியாய்ப் பற்றி நிற்கப் பற்றி நிற்க, அது என் அகந்தையைக் கரைத்து என்னைச் சிவானந்தப் பெருவெளியில் நிலைநிறுத்தும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே நான்பெற்ற இன்பம்! சிவமே வான்பற்றி நின்ற மறைபொருள்! சிவமே ஊன்பற்றி நின்ற உணர்வுறு மந்திரத் தலைப்பாடு!

திருச்சிற்றம்பலம்.