நித்திய ஸ்மரண யோகம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 87

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்தியேழாவது படிக்கட்டில் (87) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பதின்மூன்றாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், தாம் பெற்ற உன்னதச் சிவானந்தப் பெருவாழ்வு உலக உயிர்கள் அனைத்திற்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற அகண்ட காருண்ய சங்கல்பத்தை வெளிப்படுத்தினார். பரம்பொருளின் அநாதி மறைபொருள் மனித உடலின் அணுக்களுக்குள் மறைந்திருப்பதையும், அதனை விழிப்புறச் செய்யும் பேராற்றல் சாவி "உணர்வுறு மந்திரம்" என்பதையும் விளக்கினார். மேலும், அந்த மந்திரத்தை அஜபா ஜப நிஷ்டையினால் சாதகன் உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ளக் கொள்ள, அது அவனது கர்த்திருத்துவத்தை முழுமையாகக் கரைத்து, அவனைக் காலவரம்பற்ற சிவபோதத்தின் உச்சியிலே கொண்டு போய்த் தலைப்படுத்தும் என்ற யோக–தந்திர இரகசியத்தை எடுத்துரைத்தார். அதாவது முந்தைய பாடல், மந்திரம் ஏன் அவசியம்? மனித உடலுக்கும் பரம்பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன? என்பதற்கான ஆழமான அண்டவியல் விளக்கமாக அமைந்தது.

இப்பாடல் அந்தக் கோட்பாட்டை மேலும் ஆழப்படுத்தி, மந்திரம் எவ்வாறு உயிர்ப்படைகிறது? மந்திரத்தின் பின்னால் உள்ள குருத்தத்துவத்தின் அநாதி இடம் என்ன? என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. திருமூலர் இங்குப் பிறப்பற்ற பரமசிவனை அடையும் நேரிடை வழியாக "பேர்நந்தி" என்ற ஆதிகுருவை முன்வைத்து, முப்பத்துமுக்கோடி தேவர்களுக்கும் வணக்கத்திற்குரிய குருத்தத்துவத்தின் பேராதாரத்தை எடுத்துரைக்கிறார். மந்திரம் என்பது வெறும் வெற்று ஒலித் தொடர் அல்ல; அது குருவின் அருள் சைதன்யத்தை இதயக் கமலத்தில் நிலைநிறுத்தும் உன்னத ஸ்பந்த சக்தி என்பதை வலியுறுத்துகிறார். எனவே முந்தைய பாடல் மந்திரத்தின் மகத்துவத்தை எடுத்துரைத்திருந்தால், இப்பாடல் மந்திரத்தை உயிர்ப்பிக்கும் குரு–சைதன்யத்தின் மகா தத்துவத்தையும், நெஞ்சினுள் மறவாமலிருக்கும் நித்திய ஸ்மரணத்தின் அவசியத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் சாதகன், மந்திரத்தை வெறும் வறண்ட கிரியை ஜபமாக அல்லாமல், குருவை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தும் சிவயோகப் பாதையாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.

குரு சைதன்யத்தின் பேரொளியால் மந்திரத்தை உயிர்ப்பிக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது நந்திதேவரைப் புகழ்ந்து, அவரை வணங்கும் முறையை எடுத்துரைப்பதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் திருமூலர் இங்கு வெறும் பக்திப் பாடலைப் பாடவில்லை. மாறாக, சிவத்தை அடைய விரும்பும் சாதகன் எந்த வரிசையில் முன்னேற வேண்டும்? என்ற மிக முக்கியமான சிவயோக–ஆகமத் தர்க்கத்தை அமைத்துக் காட்டுகிறார். இந்தப் பாடலின் கருத்து ஓட்டம், சிவம்—> குரு —> மந்திரம் —> இதயம் —> நித்திய ஸ்மரணம் —> சிவானுபவம் என்ற ஆன்மிகப் பரிணாம வரிசையில் அமைந்துள்ளது:
அநாதி இலக்கு பரமசிவம் (பிறப்பிலி நாதனைப்): திருமூலர் முதலில் “பிறப்பிலி நாதன்” என்று பரமசிவனைச் சுட்டுகிறார். இங்கு அவர் சிவனை உருவமுடைய தேவதையாக அல்ல, பிறப்பு–இறப்பு அற்ற, காலம்–தேசம்–நிமித்தம் ஆகியவற்றைக் கடந்த நிஷ்கலப் பரம்பொருளாக (Unmanifest Absolute) எடுத்துரைக்கிறார். இதன் மூலம் சாதகனின் இலக்கு சாதாரண உலகியல் அனுகிரஹங்கள் அல்ல; அநாதி, அனந்த, நிர்விகார சிவநிலை என்பதாகும். இலக்கு பரமசிவம் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
அதிதேவதா குரு வெளிப்பாடு (பேர்நந்தி தன்னைச்): ஆனால் உடனே திருமூலர் சிவனைப் பற்றிப் பேசுவதை விட்டுவிட்டு, “பேர்நந்தி தன்னைச்” என்று குருவை முன்வைக்கிறார். இதுவே பாடலின் இரண்டாவது முக்கியத் தர்க்கம்; ஏனெனில் பரமசிவம் என்பது அளவற்ற, அருவ, அப்பாற்பட்ட தத்துவம். அதை நேரடியாகப் பற்றிக் கொள்ள சாதாரண ஜீவ மனத்திற்கு இயலாது. ஆகவே, சிவம் தன்னை உலகினில் குருத்தத்துவமாக வெளிப்படுத்துகிறது. சிவாகம மரபில் பரசிவன் —> நந்தி —> சனகாதி முனிவர்கள் —> குருபரம்பரை என்ற ஞான ஓட்டம் (Lineage transmission stream) கூறப்படுகிறது. எனவே, சிவத்தை அடைய வேண்டுமெனில் குருவை அடைய வேண்டும் என்ற ஆகம நியதியை நிறுவுகிறார்.
தேவ கரண ஒருமைப்பாடு (சிறப்பொடு வானவர் சென்று கை கூப்பி): இது வெறும் தேவர்கள் நந்தியை வணங்குகிறார்கள் என்ற புராணக் காட்சியல்ல. திருமூலர் இங்கு ஒரு உன்னதத் தர்க்கத்தை உருவாக்குகிறார். தேவர்களே வணங்குகின்ற குருத்தத்துவத்தை மனிதன் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது என்பதே அது. சைவ ஆகமங்களில் குருவானவர் தேவதைகளுக்கும் குருவாகக் கருதப்படுகிறார்; ஏனெனில் தேவதைகள் தற்காலிகச் சக்தியை வழங்கலாம், ஆனால் குரு மட்டுமே அநாதி முக்தி ஞானத்தை வழங்குகிறார். தேவர்கள் வணங்கும் தத்துவத்தை சாதகன் எவ்வளவு பேராழமாகப் போற்ற வேண்டும் என்ற சிந்தனையை நிலைநாட்டுகிறார்.
அந்தர்யாக இதயத் திருப்பம் (மறப்பிலர் நெஞ்சினுள் மந்திர மாலை): இங்குத் திருமூலர் வெளிப்புற வணக்கங்களிலிருந்து உள்நோக்கிய அந்தர்யாகச் சாதனைக்குச் சாதகனை அழைத்துச் செல்கிறார். இதுவரை சிவம் → குரு → வணக்கம் என்ற வெளிப்புற வரிசை இருந்தது; இப்போது நெஞ்சு → மந்திரம் → நினைவு என்ற உள்சாதனைக்கு மாறுகிறது. இதுவே பாடலின் முக்கிய திருப்பம்; ஏனெனில் குருவை வெளிப்புறமாக ஒருமுறை வணங்குவது மட்டும் போதாது, குருவை நெஞ்சினுள் நிலைநிறுத்த வேண்டும். அந்த நிலைநிறுத்தலின் உயிருள்ள கருவியே "மந்திர மாலை" ஆகும். மந்திரம் இங்கு வெறும் ஒலித் தொடர் அல்ல, அது குருவின் சைதன்ய வடிவம் என்பதால் குருவை நினைப்பது, மந்திரத்தை ஜபிப்பது, சிவத்தை நினைப்பது என்ற மூன்றும் ஒன்றாகின்றன.
அகண்ட நித்திய ஸ்மரணம் (மறப்பிலர்): இந்தச் சொல் மிக முக்கியமான தந்திர இடத்தைப் பெறுகிறது; ஏனெனில் திருமூலர் பக்தியின் உச்சத்தைத் தற்காலிகத் தரிசனமாகவோ அல்லது சடங்குப் பூஜையாகவோ கூறவில்லை. அவர் “மறவாமை” என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். சைவ மரபில் அகண்ட நித்திய ஸ்மரணம் (Akhaṇḍa-smaraṇa) என்பதே உயர்ந்த உபாசனை. ஒருவன் ஜபிக்கும் நேரத்தில் மட்டும் சிவனை நினைத்தால் அது ஆரம்பநிலை. ஆனால் விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகிய மூன்று அவஸ்தைகளிலும் (Three states of consciousness) சிவ நினைவு பின்னணியில் ஓடிக் கொண்டிருந்தால், அதுவே உயர்ந்த யோகநிலை. இதனைத்தான் திருமூலர் "மறப்பிலர்" என்ற ஒரு சொல்லில் அடக்குகிறார்.
உரைப்பொடு கூடிநிற்கும் அஜபா நிலை (உறைப்பொடுங் கூடிநின் றோதலு மாமே): இங்கு ஜபம் என்பது ஒரு செயல் அல்ல; அது ஒரு நிலைத்தன்மை. ஆரம்பத்தில் சாதகன் மந்திரத்தை ஓதுகிறான், பின்னர் அவன் மந்திரத்தோடு வாழ்கிறான். இறுதியில் மந்திரம், மனம், சுவாசம், சித்தம் யாவும் ஒன்றாகின்றன. இதுவே அஜபா ஜபம் (Spontaneous unuttered resonance) என்று யோக மரபில் அழைக்கப்படுகிறது. மந்திரத்தை இடையறாது ஓதி நின்றால், அது சாதகனின் உள்ளத்தில் குரு சைதன்யத்தை நிலைநிறுத்தும்; குரு சைதன்யம் நிலைநிறுத்தப்பட்டால் சிவபோதம் தன்னிச்சையாக உதிக்கும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔱 பிறப்பிலி நாதன்
(சிவம்)
⬇️
🙏🌺 பேர்நந்தி
(குரு)
⬇️
✨🙌 வானவர் கை கூப்பல்
(பூஜை)
⬇️
❤️🕉️ நெஞ்சினுள் மந்திரம்
(ஹ்ருதய நிஷ்டை)
⬇️
🌊🔱 மறப்பிலர்
(நித்திய ஸ்மரணம்)
⬇️
🌬️🎶 கூடி நின்று ஓதல்
(அஜபா)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பிறப்பற்ற பரமசிவ நாதனிடமிருந்து,
பேர்நந்தி குருவருளின் வழியாக அருள் ஓட்டம் இறங்கி,
அங்கிருந்து வானவர்களும் வணங்கும் பூஜை நிலையை எட்டி,
நெஞ்சினுள் இடைவிடாது ஒலிக்கும் மந்திரத்தில் ஹ்ருதய நிஷ்டை பெற்று,
மறப்பில்லாத நித்திய ஸ்மரணமாக மனமும் உயிரும் உருகி,
இறுதியில் சுவாசமும் சைதன்யமும் ஒன்றிய அஜபா ஜபமாக இயல்பாகவே ஓடுகின்ற
🔱 சிவயோக–பக்தியோக–நாதயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பிறப்பிலி நாதன்
→ பேர்நந்தி
→ பூஜை
→ ஹ்ருதய நிஷ்டை
→ நித்திய ஸ்மரணம்
→ அஜபா ✨
🌺 சிவத்திலிருந்து குருவருளுக்கும்,
குருவருளிலிருந்து இதய மந்திர நிஷ்டைக்கும்,
அங்கிருந்து இடைவிடாத நினைவிற்கும்,
இறுதியில் அஜபா எனும் சுவாசமய சிவசிந்தனைப் பிரவாகத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலை வெறும் நந்திதேவரைப் போற்றும் பக்திப் பாடலாக வாசித்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டால், திருமூலர் இதில் மறைத்து வைத்துள்ள மிகப் பெரிய சிவயோக இரகசியத்தை நாம் தவறவிட்டுவிடுவோம். உண்மையில் இந்தப் பாடல், சிவயோகத்தின் முழு உள்மார்க்கத்தை பரசிவம் → குரு → மந்திரம் —> இதய நிஷ்டை என்ற நான்கு அடுக்குகளில் வெளிப்படுத்தும் அரிய தந்திர ரகசியமாகும்:
குருமுகேன சிவஞான ரகசியம்: பரமசிவம் என்பது பிறப்பற்றது, வடிவமற்றது, காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது. அத்தகைய பரசிவத்தைச் சாதாரண மனம் நேரடியாகப் பற்றிக் கொள்ள இயலாது. ஆகவே, சிவம் தன்னை குருத்தத்துவமாக வெளிப்படுத்துகிறது. சிவாகமங்கள் “குருமுகேன சிவஞானம்” (Śivajñāna through the Guru's mouth) என்று கூறுகின்றன. சிவஞானம் நேரடியாக மனதில் உதிப்பதில்லை, அது குருவின் அனுகிரஹத்தின் வழியாகவே வெளிப்படுகிறது. எனவே, இந்தப் பாடலில் நந்தி என்பது ஒரு தனிநபர் அல்ல, அது குருத்தத்துவத்தின் ஆதிமூலம் (Primordial Principle of Guru-tattva). திருமூலர் நந்தியைப் பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம், உண்மையில் அவர் குருபரம்பரையின் அவசியத்தையே எடுத்துரைக்கிறார்.
ஹ்ருதய நிஷ்டை உள்குரு தத்துவம்: வெளிப்புற குரு இறுதியில் உள்குருவாக மாற வேண்டும். பலர் குருவை வெளியில் தேடி அலைகிறார்கள்; ஆனால் திருமூலரோ “மறப்பிலர் நெஞ்சினுள் மந்திர மாலை” என்று கூறுகிறார். குருவை ஒருமுறை வணங்குவது ஆரம்பம், குருவின் வார்த்தையைப் பின்பற்றுவது அடுத்த கட்டம்; ஆனால் உண்மையான யோகம் என்பது குருவை நெஞ்சினுள் நிலைநிறுத்துவதே ஆகும். இதுவே ஹ்ருதய நிஷ்டை (Heart-center absorption). குருவின் உருவம், உபதேசம், மந்திரம், அருள் ஆகியவை இதயத்தில் இடையறாது உயிர்ப்புடன் வாழும் நிலைதான் திருமூலர் கூறும் “மறப்பிலர்” நிலை.
மந்திர வீர்ய சைதன்ய விக்ரஹம்: மந்திரம் என்பது ஒலி அல்ல, அது குரு சைதன்யத்தின் உயிர்ப்புள்ள வடிவமாகும். பொதுவாகச் சாதகன் மந்திரத்தை ஒரு வெறும் சொற்தொடராகக் கருதுகிறான்; ஆனால் திருமூலரோ “மந்திர மாலை” என்கிறார். ஏன் “சொல் மாலை” என்று கூறவில்லை எனில், தந்திர மரபில் மந்திரம் என்பது தேவதை, மந்திரம் என்பது சக்தி, மந்திரம் என்பது குருவின் நேரடிச் சைதன்ய வடிவம் (Mantra is the vibratory body of consciousness). ஒரு மந்திரம் குருவின் உபதேசத்தால் உயிர்பெறும்போது அது வெறும் ஒலியாக இருப்பதில்லை. அது சாதகனின் சித்தத்தை மாற்றும் உயிர்ப்புள்ள சக்தியாக மாறுகிறது. அதனால் தான் ஆகமங்களில் மந்திரம் – தேவதை – குரு இவை மூன்றும் வேறுபட்டவை அல்ல (Identity of Guru, Mantra, and Devata) என்று கூறப்படுகிறது.
அகண்ட நித்திய ஸ்மரண யோகம்: இந்தப் பாடலில் “மறப்பிலர்” என்ற ஒரு சொல்லுக்குள் திருமூலர் முழு யோக ரகசியத்தையும் அடக்கி வைத்துள்ளார். பெரும்பாலான சாதகர்கள் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மட்டும் தியானம் செய்கிறார்கள். ஆனால் சிவயோகத்தின் உச்சம் ஜப நேரத்தில் மட்டும் சிவ நினைவு கொள்வதன்று, அது வாழ்க்கை முழுவதும் சிவ நினைவுடன் திளைப்பதே ஆகும். இதுவே நித்திய ஸ்மரணம் (Nitya-smaraṇa) என்று அழைக்கப்படுகிறது. உண்ணும்போது, நடக்கும் போது, பேசும் போது, உறங்கும் முன், சுவாசத்தின் பின்னணியில் கூடச் சிவ நினைவு பின்னணியாக ஓடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
பிராண அஜபா ஜபப் பரிணாமம்: பாடலின் இறுதியில் “கூடி நின்று ஓதலும் ஆமே” என்று கூறுகிறார். இங்கு “ஓதுதல்” என்பது வெறும் வாயால் சத்தம் போட்டு உச்சரிப்பது அல்ல. சைவ யோகத்தில் ஜபம் வைகரி, உபாம்சு, மானசிக நிலைகளைக் கடந்து, நான்காவது நிலையான அஜபா ஜபம் (Spontaneous unuttered resonance) என்னும் நிலையை எட்ட வேண்டும். மந்திரம் இதயத்தில் நிலைபெற்றுவிட்டால், சாதகன் ஜபிப்பதை நிறுத்தினாலும் மந்திரம் அவனுள் தன்னிச்சையாகத் தொடரும். அப்போது சுவாசமே மந்திரமாகிறது, உயிரே ஜபமாகிறது, சித்தமே சிவநாமமாகிறது.
தேவ கரண சக்தி சமநிலை: “வானவர் சென்றுகை கூப்பி” என்ற வரி யோகப் பார்வையில், தேவர்கள் என்பது உடலின் தெய்வீகச் சக்திகளாகிய பிராண சக்தி, புத்தி சக்தி, சித்த சக்தி, மற்றும் குண்டலினி சக்தியைக் குறிக்கும். இவை அனைத்தும் குரு சைதன்யத்தின் முன் தலைவணங்கி ஒடுங்குகின்றன. குருத்தத்துவம் விழித்தவுடன், உடலுக்குள் இருக்கும் சக்திகள் அனைத்தும் ஒருமைப்பட்டுச் சக்தி சமநிலை, நாடி சுத்தி, மற்றும் சித்த ஏகாக்ரதா (Somatic equilibrium and mental integration) ஆகியவை இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன.

🙏🔱 குரு தத்துவம்
⬇️
❤️🕉️ ஹ்ருதய நிஷ்டை
⬇️
✨🎶 மந்திர சைதன்யம்
⬇️
🌊🔱 நித்திய ஸ்மரணம்
⬇️
🌬️🕉️ அஜபா ஜபம்
⬇️
⚖️🌺 சக்தி சமநிலை
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 குரு தத்துவத்தின் அருள்விழிப்பிலிருந்து,
இதயத்தின் ஆழத்தில் நிலைபெறும் ஹ்ருதய நிஷ்டையை எட்டி,
அங்கிருந்து மந்திரம் உயிருள்ள சைதன்யமாக விழித்தெழ,
நித்திய ஸ்மரணமாக மனமும் உயிரும் சிவநினைவில் உருகி,
சுவாசத்தோடு ஒன்றிய அஜபா ஜபமாக இயல்பாக ஓடத் தொடங்கி,
இறுதியில் இடா–பிங்கலா–சுஷும்னா சக்திகள் சமநிலையடைந்த
🔱 சிவயோக–நாதயோக–ஹ்ருதய மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ குரு தத்துவம்
→ ஹ்ருதய நிஷ்டை
→ மந்திர சைதன்யம்
→ நித்திய ஸ்மரணம்
→ அஜபா ஜபம்
→ சக்தி சமநிலை ✨
🌺 குருவருளிலிருந்து இதய நிலைப்பாட்டிற்கும்,
இதய நிலைப்பாட்டிலிருந்து மந்திர உயிர்ப்பிற்கும்,
அங்கிருந்து இடைவிடாத சிவநினைவிற்கும்,
இறுதியில் அஜபா ஜபத்தின் வழியாக சக்தி சமநிலைக்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 சாதகனில் நிகழும் உள்நிலை நிலைமாற்றம்

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இந்தப் பாடல் சாதகனின் கவனத்தை வெளிப்புற ஆன்மிகச் சடங்குகளிலிருந்து உள்முகச் சிவயோகப் பயணத்திற்கு மாற்றுகிறது. சாதனையின் மையம் வெறும் வெளிப்புறச் செயலில் இல்லை, அது நினைவின் தூய்மையில் உள்ளது; நினைவின் மையம் அலைபாயும் மனதில் இல்லை, அது அசைவற்ற இதயத்தில் உள்ளது; இதயத்தின் மையம் வெற்று மந்திரத்தில் இல்லை, அது குரு சைதன்யத்தில் உள்ளது என்ற உண்மையைச் சாதகன் உணர்கிறான்:
சரணாகதிக் குரு விழிப்பு (Transition to Absolute Surrender): குருவை ஒரு சாதாரண மனித வழிகாட்டியாக மட்டும் பார்க்கும் மேலோட்டமான பார்வை மாறுகிறது. குரு என்பது அறிவு தருபவர் மட்டுமல்ல, அது சிவசக்தி ஓடும் உயிருள்ள அருள் வாயில் என்பதை உணர்வதால், வெளிப்புற மரியாதைகள் உள்முகச் சரணாகதியாக உருமாறுகின்றன. உபதேசங்களை ஏடுகளில் சேமிப்பதை விடுத்துக் குரு சைதன்யத்தை நெஞ்சினுள் நிலைநிறுத்தும் போது சாதனை ஒருமுகப்படத் தொடங்குகிறது.
உயிருள்ள மந்திர உபாசனை முதிர்ச்சி (Vibrant Mantra Sadhana): மந்திர ஜபத்தை எண்ணிக்கைக் கணக்குகளின் அடிப்படையில் செய்யும் இயந்திரத்தனமான போலிப் பழக்கம் வீழ்கிறது. மந்திரத்தின் வெற்றி எண்ணிக்கையில் இல்லை, அது நினைவின் ஆழத்தில் உள்ளது என்பதை உணர்வதால், ஜபம் இயந்திரச் செயலில் இருந்து உயிருள்ள உபாசனையாக மாறுகிறது. ஒவ்வொரு மந்திர உச்சரிப்பும் சிவசக்தியுடன் தொடர்பு கொள்ளும் பேராற்றல் வாயிலாக மாறி ஜபத்தை உயிர்ப்பிக்கிறது.
அகண்ட ஸ்மரண யோகப் பரிணாமம் (Cultivation of Constant Awareness): தியானத்தைக் குறிப்பிட்ட நேரப் பயிற்சியாகப் பார்க்கும் எல்லைகள் உடைபடுகின்றன. வேலை செய்யும் போது, நடக்கும் போது, உண்போது, பேசும் போது என அன்றாட வாழ்க்கையின் பின்னணியில் மந்திர நினைவு தடையின்றி ஓடத் தொடங்குவதால், அவனுள் உன்னதச் ஸ்மரண யோகம் விழிப்படைகிறது. மனம் வெளிப்புற விஷயங்களில் சிதறாமல் தடுத்து நிறுத்தப்படுவதால் சித்த சுத்தி இயல்பாக வளர்கிறது.
ஹ்ருதய நிஷ்டா பாவ மலர்ச்சி (Shift from Cognition to Feeling): தியானத்தை வெறும் புத்திசார்ந்த மனப் பயிற்சியாகச் செய்யும் வறண்ட போராட்டங்கள் ஒடுங்குகின்றன. உண்மையான ஆன்மிக மாற்றம் இதயத்திலேயே நிகழ வேண்டும் என்பதை “நெஞ்சினுள்” என்ற வரியின் மூலம் அறிவதால், தியானம் சிந்தனையிலிருந்து தூய உணர்விற்கு நகர்கிறது. பக்தி, கருணை, அருள் ஆகிய குணங்கள் வளர்ந்து மனத்தின் கடினத்தன்மை கரைந்து இதயத்தின் மென்மை வெளிப்படுகிறது.
அஜபா பிராண ஒத்திசைவு (Ascension to Automatic Resonance): சாதகன் மந்திரத்தை பலவந்தமாகச் ஜபிக்கும் நிலை மாறி, மந்திரமே சாதகனைத் தன்வயப்படுத்தும் உன்னதத் திருப்புமுனை நிகழ்கிறது. மந்திரம் அவனது சுவாசத்துடன் இயல்பாக இணைந்து, சுவாசம் உள்ளே செல்லும் போதும் வெளியே வரும் போதும் தன்னிச்சையாக அதிரும் அஜபா ஜப நிலையை நோக்கி அவனது பிராண தாரை முதிர்ச்சியடைகிறது.
அத்வைதச் சிவபோத சாக்ஷாத்காரம் (Merging into Shiva-consciousness): “நான் ஜபிக்கிறேன்” என்ற அகந்தை கலந்த தொடக்கநிலை உணர்வுகள் முற்றிலும் கரைகின்றன. “குரு அருளால் ஜபம் தன்னிச்சையாக நடைபெறுகிறது” என்று உணர்ந்து, இறுதியில் ஜபிப்பவனும் சிவமே, ஜபமும் சிவமே, ஜபிக்கப்படும் மந்திரமும் சிவமே என்ற உன்னத அத்வைத அநுபூதியை நோக்கி அவனது சைதன்யம் நகர்கிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை வெளிப்புறச் செயல்களின் தொகுப்பிலிருந்து விடுத்துச் சிவசக்தியின் உள்எழுச்சிப் பயணமாகக் காணச் செய்கிறது. "குருவை வெளியில் வணங்குவது சாதனையின் தொடக்கம்; குருவை நெஞ்சினுள் மந்திரமாக நிலைநிறுத்தி மறவாமல் வாழ்வதே சாதனையின் வளர்ச்சி; மந்திரம் சுவாசமாக மாறி, நினைவு நித்தியமாகி, குரு சைதன்யம் இதயத்தில் நிலைபெறும் போது சிவபோதம் தானாக மலர்கிறது" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்ந்துகொள்கிறான்.

சிவமே பிறப்பிலி நாதன்! சிவமே பேர்நந்தி! சிவமே நெஞ்சினுள் மந்திரமாலையாய் உறைந்து ஓதும் அநாதிப் பேரொளி!