சமயோக நியதி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 88

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (88) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பதினைந்தாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், தாம் பெற்ற உன்னதச் சிவானந்தப் பெருவாழ்வு உலக உயிர்கள் அனைத்திற்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற அகண்ட காருண்ய சங்கல்பத்தை வெளிப்படுத்தினார். பரம்பொருளின் அநாதி மறைபொருள் மனித உடலின் அணுக்களுக்குள் மறைந்திருப்பதையும், அதனை விழிப்புறச் செய்யும் பேராற்றல் சாவி "உணர்வுறு மந்திரம்" என்பதையும் விளக்கினார். மேலும், அந்த மந்திரத்தை அஜபா ஜப நிஷ்டையினால் சாதகன் உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ளக் கொள்ள, அது அவனது கர்த்திருத்துவத்தை முழுமையாகக் கரைத்து, அவனைக் காலவரம்பற்ற சிவபோதத்தின் உச்சியிலே கொண்டு போய்த் தலைப்படுத்தும் என்ற யோக–தந்திர இரகசியத்தை எடுத்துரைத்தார். அதாவது முந்தைய பாடல், மந்திரம் ஏன் அவசியம்? மனித உடலுக்கும் பரம்பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன? என்பதற்கான ஆழமான அண்டவியல் விளக்கமாக அமைந்தது.

இப்பாடல் அந்த உள்பயணத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தி, குருவும் மந்திரமும் இறுதியில் சாதகனை எந்த உண்மைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன? என்பதை விளக்குகிறது. நெஞ்சினுள் மந்திரமாக நிலைபெற்ற சிவசைதன்யம், உடலிலும் உலகிலும் சாத்திரங்களிலும் ஒரே தெய்வீக ஒழுங்காக வெளிப்படுவதை திருமூலர் இங்கு காட்டுகிறார். முந்தைய பாடல் குரு–மந்திர உபாசனையின் அவசியத்தை வலியுறுத்தியிருந்தால், இப்பாடல் அந்த உபாசனையின் பலனாக சாதகன் உணர வேண்டிய பிரபஞ்ச சமநிலை நியதியை வெளிப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக, சிவன் உடலிலும், ஏழுலகங்களிலும், தமிழ் சாத்திரங்களிலும் “மிகாமை” என்ற தெய்வீக ஒழுங்கை நிறுவியிருக்கிறான் என்பதை உணர்த்தி, யோகம் என்பது அதீதம் அல்ல; சமநிலையே என்று போதிக்கிறது. ஆகவே இந்தப் பாடல், குரு–மந்திர சாதனையிலிருந்து சமபாவம் (Samabhāva), சமயோகம் (Samatva-yoga), சிவநியதி உணர்வு ஆகிய உயர்ந்த ஞான நிலைகளுக்கு சாதகனை அழைத்துச் செல்லும் அரிய சிவயோகப் பாடலாக விளங்குகிறது.

பிரபஞ்சத்தின் மகா சமநிலைச் சட்டத்தை நிலைநிறுத்தும் உன்னத மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் மிக ஆழமான பிரபஞ்ச–மனித–சாத்திர ஒற்றுமைக் கோட்பாட்டை (Macro-microcosmic isomorphism) வெளிப்படுத்தும் பாடலாகும். வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், சிவன் உடலையும் உலகத்தையும் சாத்திரங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தினான் என்று கூறும் எளிய பாடலாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் திருமூலர் இங்கு ஒரு மிகப் பெரிய ஆகமத் தர்க்கத்தை நிறுவுகிறார். அந்தத் தர்க்கம்: உடலில் உள்ள ஒழுங்கே உலகில் உள்ளது; உலகில் உள்ள ஒழுங்கே சாத்திரத்தில் உள்ளது; சாத்திரத்தில் உள்ள ஒழுங்கே சிவத்தின் வெளிப்பாடு என்பதாகும்:
🔱 பிண்ட உடலியல் அக்னிச் சமநிலை (அங்கி மிகாமை வைத்தான் உடல் வைத்தான்): திருமூலர் உடலைப் பற்றிப் பேசும்போது எப்போதும் அதை வெறும் மாம்சக் கூட்டாகக் கருதுவதில்லை. அவர் பார்வையில் உடல் என்பது சிவன் வடிவமைத்த யோக மண்டலமாகும். மனித உடலுக்குள் ஜடராக்னி, பிராணாக்னி, யோகாக்னி, ஞானாக்னி என்ற பல நிலை அக்னிகள் செயல்படுகின்றன. இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று அளவு மீறினாலும் அல்லது குறைந்தாலும் சமநிலை குலைகிறது. அக்னி மிகுந்தால் நோய், குறைந்தால் சோர்வு, பிராணன் சீர்குலைந்தால் மன அமைதியின்மை, சித்தம் சீர்குலைந்தால் ஆன்மிக வீழ்ச்சி. எனவே, சிவன் உடலை உருவாக்கியதோடு நிற்கவில்லை; அதனைச் சமநிலையில் (Homeostasis) இயங்குமாறு அமைத்தான் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 பிரமாண்ட ஏழுலக அண்டவியல் சமநிலை (எங்கும் மிகாமை வைத்தான் உலகு ஏழையும்): இங்கு அவர் உடலிலிருந்து பிரபஞ்சத்திற்கு நகர்கிறார். இஃது முதலில் பிண்டம் பிறகு பிரமாண்டம் என்ற திருமந்திரத்தின் வழக்கமான தர்க்க முறையாகும். மனித உடலுக்குள் உள்ள ஒழுங்கு தனிப்பட்ட ஒன்றல்ல. அதே நியதி பூமியில், சூரிய மண்டலத்தில், தேவருலகங்களில், தத்துவ உலகங்களில் என ஏழுலகங்களிலும் செயல்படுகிறது. சூரியன் மிக அருகில் வந்தாலும் அல்லது மிகத் தொலைவில் சென்றாலும் உலகம் அழியும்; மழை மிகுந்தாலும் அல்லது இல்லாவிட்டாலும் அழிவு. அதனால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் "மிகாமை" என்ற சமநிலைக் கோட்பாட்டில் இயங்குகிறது. உடலில் உள்ள நியதியே உலகிலும் உள்ளது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 சாத்திர பிரமாண தார்மீகச் சமநிலை (தங்கி மிகாமை வைத்தான் தமிழ்ச் சாத்திரம்): இதுவரை உடல் —>உலகம் என்று வந்த திருமூலர் இப்போது சாத்திரம் என்ற நிலைக்குச் செல்கிறார். ஏனெனில், சாத்திரம் என்பது பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் மொழிபெயர்ப்பாகும். வேதம், ஆகமம், திருமந்திரம் போன்ற ஞானநூல்கள் புதிய உண்மைகளை உருவாக்குவதில்லை; அவை ஏற்கனவே இருக்கும் தெய்வீக நியதியை வெளிப்படுத்துகின்றன. உடலில் இருக்கும் நியதியும், உலகில் இருக்கும் நியதியும், சாத்திரத்தில் சொல்லப்படும் நியதியும் எல்லாம் ஒன்றே; ஆகமம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் உயிருள்ள சட்ட நூல் (Cosmic legal matrix) என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஏக தத்துவப் பரமார்த்தப் பொருள் உச்சம் (பொங்கி மிகாமை வைத்தான் பொருள் தானுமே): இங்குப் பாடலின் உச்சம் வருகிறது. முதலில் உடல், பிறகு உலகம், பிறகு சாத்திரம் என்று வந்த திருமூலர் இப்போது "பொருள்" என்ற அடிப்படை உண்மையைச் சுட்டுகிறார். உடலைப் பார்த்தாலும், உலகத்தைப் பார்த்தாலும், சாத்திரத்தைப் படித்தாலும் அவற்றின் பின்னால் செயல்படும் ஒரே தத்துவம் சிவசைதன்யமே ஆகும். உடல், உலகம், சாத்திரம் யாவும் வெவ்வேறு வடிவங்களாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் பரமார்த்தப் பொருள் ஒன்றுதான், அந்தப் பொருள் பரமசிவன் என்பதாகும்.

🧬 பிண்ட உடல்
(அங்கி சமநிலை)
⬇️
🌍🌌 பிரமாண்ட உலகம்
(ஏழுலகு)
⬇️
📜🕉️ சாத்திரப் பிரமாணம்
(தமிழ் ஆகமம்)
⬇️
🔱✨ ஏக பரமார்த்தப் பொருள்
(சிவம்)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பிண்ட உடலின் அங்கி சமநிலையை உணர்வதிலிருந்து,
அங்கிருந்து ஏழுலகுகளைக் கொண்ட பிரமாண்ட உலகின் பேரமைப்பை அறிந்து,
அந்தப் பேருண்மையை சாத்திரப் பிரமாணமாக விளக்கும் தமிழ் ஆகமத்தின் ஞான வெளிச்சத்தில் நிலைபெற்று,
இறுதியில் பிண்டமும் பிரமாண்டமும் சாத்திரங்களும் சுட்டிக் காட்டும்
🔱 ஒரே பரமார்த்தப் பொருளான சிவத்தில் 🔱
நிறைவுறும்
🌺 சிவாகம–சிவயோக–ஞான மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பிண்ட உடல்
→ பிரமாண்ட உலகம்
→ சாத்திரப் பிரமாணம்
→ ஏக பரமார்த்தப் பொருள் (சிவம்) ✨
🔱 உடலிலிருந்து பிரபஞ்சத்திற்கும்,
பிரபஞ்சத்திலிருந்து ஆகம ஞானத்திற்கும்,
ஆகம ஞானத்திலிருந்து அனைத்திற்கும் ஆதாரமான
ஏக சிவத் தத்துவத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவஞானப் பேர்பயணம் 🔱

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலை ஆழமாக ஆராய்ந்தால், திருமூலர் இங்கு வெறும் பிரபஞ்சப் படைப்பைப் பற்றியோ, சிவனின் மகிமையைப் பற்றியோ பேசவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. மாறாக, ஒரு சிவயோக சாதகன் தனது உடல், பிராணன், மனம், சக்தி, ஞானம் ஆகியவற்றை எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படை யோக இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அந்த இரகசியம் ஒரு சொல்லில் சுருங்கினால் “மிகாமை” அல்லது “சமநிலை” (Samatva) என்பதாகும்:
சமயோக மத்திய மார்க்க ரகசியங்கள்: பல சாதகர்கள் யோகத்தை அதிக ஜபம், அதிக தியானம், அதிக தபஸ், அதிக விரதம் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால் திருமூலர் கூறுவது அதிகம் அல்ல, குறைவும் அல்ல, சமநிலையே யோகம் என்பதாகும். உடலுக்குள் அக்னி அளவுக்கு மீறினால் நோய் உண்டாகும், குறைந்தால் சோர்வு உண்டாகும். அதேபோல் உணவு மிகுந்தால் தடையாகும், குறைந்தால் பலவீனம்; உறக்கம் மிகுந்தால் தாமசம், குறைந்தால் மனச் சஞ்சலம். எனவே, சிவயோகம் என்பது தன்முனைப்பு விகாரங்கள் இன்றி அனைத்தையும் மத்திய மார்க்கத்தில் சமநிலைப்படுத்தும் அறிவு (The science of moderation / Mitācāra) ஆகும்.
பிண்ட-பிரமாண்ட ஒத்திசைவுக் கோட்பாடு: யத்பிண்டே தத் பிரமாண்டே (Yat piṇḍe tat brahmāṇḍe) என்ற தந்திர விதியின்படி, சாதகன் தனது உடலைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினால் அவன் பிராண ஓட்டத்தையும், சக்ர அமைப்பையும், சித்தத்தின் இயக்கத்தையும் நுட்பமாக அறிகிறான். இந்தப் புரிதல் வளரும்போது பிரபஞ்சமும் இதே நியதியில்தான் இயங்குகிறது என்பதை அவன் அகத்தே அநுபூதியாக அனுபவிக்கிறான். இதனால் "நான் தனித்தவன்" என்ற அஹங்கார உணர்வு மெதுவாகக் கரையத் தொடங்குகிறது.
பாதுகாப்பான குண்டலினி அக்னி ஒழுங்கு: தந்திரப் பார்வையில் குண்டலினி சக்தி என்பது மூலாதாரத்தில் உறங்கும் உன்னத அக்னியாகும் (யோகாக்னி). பல சாதகர்கள் சக்தி உடனே வெடித்து எழ வேண்டும், சக்ரங்கள் அவசரமாகத் திறக்க வேண்டும் என்று பதற்றப்படுகிறார்கள். ஆனால் திருமூலரோ "மிகாமை வைத்தான்" என்று எச்சரிக்கிறார். குண்டலினி எழுச்சி என்பது முறையான நாடி சுத்தி, சித்த சுத்தி, மற்றும் குருவின் அனுகிரஹத்துடன் மிக நிதானமான சமநிலையோடு நிகழ வேண்டும்; இல்லையெனில் சக்தி சமநிலையின்மை ஏற்பட்டு உடலும் மனமும் பாதிப்படையும். தந்திர மரபில் சமயோகமே (Balanced Integration) உண்மையான சித்தியைக் கொடுக்கும்.
சாத்திர பிரமாணங்களின் பரமார்த்த லட்சியம்: உண்மையான ஞான நூல்களாகிய வேத ஆகமங்கள் அற்புதங்களைச் செய்து காட்டுவதற்காக எழுதப்படவில்லை, அவை மனிதனைச் சாந்த சமநிலைக்கு (Equanimity) அழைத்துச் செல்வதற்காகவே தோன்றியவை. இந்த ரகசியத்தை உணரும் போது சாதகன் வெறும் நூலறிவைச் சேகரிக்கும் பண்டித நிலையிலிருந்து விடுபட்டு, அந்த ஞானத்தை அப்படியே தன் வாழ்வில் வாழும் உண்மையான சிவயோகியாக மாறுகிறான்.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் முன்னேற்றம் மிகவும் ஆழமானதும், நீண்டகாலப் பயனளிப்பதும் ஆகும். ஏனெனில், இந்தப் பாடல் சாதகனுக்குப் புதிய தியான முறையைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை; மாறாக, எந்த யோகத்தையும் வெற்றிகரமாக்கும் பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படைச் சட்டமாகிய "மிகாமை" என்னும் சமநிலையை (Samatva) எடுத்துரைக்கிறது:
ஆன்மீக அவசர நிலைகளிலிருந்து விடுதலை (Freedom from Spiritual Impatence): "விரைவில் குண்டலினி எழ வேண்டும், அற்புதங்கள் நிகழ வேண்டும்" என்ற அறியாமை கலந்த அவசர ஆன்மீக மனநிலை முற்றிலும் ஒடுங்குகிறது. பிரபஞ்சப் படைப்பே சமநிலையின் மீதுதான் இயங்குகிறது என்பதை அறிவதால், சாதகன் தற்காலிக அநுபூதிப் பரவசங்களைத் துரத்துவதை விடுத்துத் தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக் கொள்வதில் கவனம் செலுத்துகிறான். இதனால் அவனது தினசரி சாதனை எவ்விதத் தொய்வுமின்றி நிலையானதாக மாறுகிறது.
உடலியல் ஆலய உன்னத ஒழுக்கம் (Somatic Sanctification / Mitācāra): உடலை ஆன்மீகத்திற்குத் தடையாகக் கருதிப் புறக்கணிக்கும் தவறான போக்குகள் வீழ்கின்றன. தேகம் என்பது ஆன்மீகத்தின் முதல் தந்திர ஆய்வகம் என்பதை உணர்வதால், உன்னத மிதாசார நெறிமுறை கைகூடுகிறது. உணவில் தூய ஒழுக்கமும், உறக்கத்தில் விழிப்புணர்வு கலந்த சமநிலையும், ஆசனத்தில் ஸ்திரத்தன்மையும், பிராணாயாமத்தில் அளவறிந்து இயங்கும் முதிர்ச்சியும் தன்னிச்சையாக வளர்கின்றன.
பிராண சக்திச் சமநிலை நிலைப்பாடு (Pranic Equilibrium): பிராணனைத் தேவையின்றிப் பலவந்தமாகப் பெருக்குவதை விடுத்து, அதனைச் சீராகச் சமநிலைப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறான். "சக்தியை அநாவசியமாக அதிகப்படுத்துவதற்கு முன், அதனைச் சமநிலைப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்" என்ற குருவின் மௌன உபதேசம் அவனுக்குள் வேலை செய்கிறது. பிராணாயாமத்தை எந்திரத்தனமான எண்ணிக்கைகளுக்காகச் செய்யாமல், நாடிச் சமநிலைக்காகச் செய்வதால் மனம் அசாத்திய அமைதியில் ஆழ்கிறது.
பாதுகாப்பான குணசுத்திச் சாதனை (Safe Kundalini Integration): குண்டலினி எழுச்சியை ஏதோ ஒரு மாயாஜால வெடிப்பாகக் கருதாமல், அது மகா சக்திச் சமநிலை என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறான். இதனால், தேவையற்ற கற்பனை அநுபூதிகளில் சிக்காமல் நாடி சுத்தி, சித்த சுத்தி, குண சுத்தி, மற்றும் தார்மீக வாழ்க்கை ஒழுங்குகளில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்துகிறான். இஃது அவனைக் கடுமையான ஆன்மீகப் பக்கவிளைவுகளில் இருந்து பாதுகாக்கிறது.
நூலறிவிலிருந்து அநுபூதி ஞானத்திற்கு உயர்தல் (Transition to Direct Wisdom): சாத்திரங்களை வெறும் வெற்றுத் தகவல்களாகச் சேகரிக்கும் அகந்தை வாதங்கள் ஒடுங்குகின்றன. ஒவ்வொரு ஆகம விதியையும் "இஃது என் அந்தக்கரணத்தை எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துகிறது?" என்ற உன்னதக் கேள்வியோடு அணுகத் தொடங்குவதால், சாத்திரப் படிப்பு என்பது வெறும் அறிவுச் சுமையாக இல்லாமல் அவனது அக விழிப்பைத் திறக்கும் சாவி என்பது தெளிவாகிறது.
உன்னத யோகச் சமபாவ மலர்ச்சி (Samatvam yoga ucyate): ஆன்மீகப் பயணத்தில் ஏற்படும் தற்காலிக ஏற்ற இறக்கங்கள், உற்சாக விரக்திகள் முற்றிலும் கரைகின்றன. "மிகாமை" என்ற பிரபஞ்சச் சட்டத்தை வாழ்வில் பதிப்பதன் மூலம் வெற்றி வந்தாலும் துள்ளுவதில்லை, தோல்வி வந்தாலும் உடைவதில்லை, தற்காலிக அநுபூதிகள் வந்தாலும் பற்றுவதில்லை, வராவிட்டாலும் மனச்சோர்வு கொள்வதில்லை என்ற உன்னதச் சமபாவம் (Equanimity / Samabhāva) அவனுள் நிலைபெறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தன்முனைப்பு விகாரங்களிலிருந்து விடுவித்துச் சிவசக்தியுடன் முழுமையாக ஒத்திசையச் செய்கிறது. "ஆன்மீக முன்னேற்றம் என்பது பிரயாசப்பட்டு அதிகம் செய்வதில் இல்லை; ஈசன் உடலிலும் உலகிலும் சாத்திரங்களிலும் நிறுவியுள்ள 'மிகாமை' என்ற தெய்வீகச் சமநிலையைத் தனது வாழ்க்கையிலும் சாதனையிலும் கச்சிதமாக நிலைநிறுத்துவதே சிவயோகம்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே அங்கி மிகாமை வைத்த உடல்! சிவமே உலகு ஏழின் சமநிலை! சிவமே தமிழ்ச் சாத்திரப் பொருளாகிய மகா சமநிலைப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.