அகந்தை நாச ஞானம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 89

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் எண்பத்தியொன்பதாவது படிக்கட்டில் (89) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பதினேழாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், தாம் இயற்றிய திருமந்திரப் பனுவலின் ஒட்டுமொத்தத் தத்துவக் கட்டமைப்பை எண்குறியீட்டுத் தர்க்க நெறியில் விவரித்தார். “மூவாயிரந் தமிழ்” என்ற பிரபஞ்ச விரிவும், “முந்நூறு மந்திரம்” என்ற தந்திரச் சுருக்கமும், “முப்பது உபதேசம்” என்ற செயல்முறை நிஷ்டையும் தனித்தனி வெவ்வேறான ஆன்மீக நிலைகள் அல்ல; அவை யாவும் ஒரே பரமசிவ சைதன்யப் பேரொளியின் வெவ்வேறு தத்துவ அடர்த்தி நிலைகளே என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “தத்துவச் சிதறல்களை ஒரே சைதன்யப் புள்ளியில் ஒடுக்குவதே தந்திரத்தின் சாரம்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தப் பிரபஞ்சச் சமநிலை நியதி மேலும் உன்னதமடைந்து, 'அத்தகு பேரண்டச் சட்டத்தைத் தாங்கி நிற்கும் திருமந்திரப் பனுவல், எத்தகைய தத்துவ அமைப்போடும், குறியீட்டுக் கணக்குகளோடும் இவ்வுலகில் மலர்ந்தது' என்ற வரலாற்றுத் தந்திர வினாவிற்கு விடையளிக்கிறது. திருமூலர் தாம் இயற்றிய திருமந்திரப் பாடல்களின் ஒட்டுமொத்த எண்ணிக்கை, அதன் காலக் கணக்கு, மற்றும் அதன் உள் அமைப்புக் குறியீடுகளைப் பற்றி மிகத் துல்லியமாகப் பிரகடனம் செய்கிறார். குறிப்பாக, தாம் மூவாயிரம் யுகங்கள் இவ்வுலகில் உடலுடன் தங்கி நின்று, வருடத்திற்கு ஒரு திருப்பாடல் வீதம், மூவாயிரம் உன்னத ஆகம மந்திரங்களை உலக உயிர்களின் பாசக் கட்டுகளை அறுப்பதற்காக மொழியாக்கினேன் என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “பிரபஞ்சத்திலும் உடலிலும் ஈசன் நிறுவிய சமநிலை விதியை” எடுத்துரைத்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்தச் சமநிலை விதியை விவரிக்கும் திருமந்திரப் பனுவலின் தந்திர யோகக் கட்டமைப்பையும், அதன் அநாதித் தத்துவக் குறியீட்டுக் கணக்குகளையும்” வெளிப்படுத்தும் உன்னதச் சிவாகம–தந்திரச் சாட்சிப் பாடலாக விளங்குகிறது.

காலக் கணக்குகளைக் கடந்து தமிழ்மந்திரக் குறியீட்டை அவிழ்க்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் மிகவும் ஆழமான ஞானப் பாடல்களில் ஒன்றாகும். வெளிப்படையாக இது பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் சிவபெருமானின் அடி–முடியைத் தேடிய புராண நிகழ்வைப் பற்றிப் பேசுவதாகத் தோன்றினாலும், திருமூலரின் நோக்கம் ஒரு புராணக் கதையை மீண்டும் கூறுவது அல்ல. மாறாக, பரம்பொருளை அறிய மனித அறிவின் வரம்பு என்ன? உண்மையான ஞானம் எங்கே தொடங்குகிறது? அகங்காரம் எவ்வாறு ஆன்மிக முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது? என்ற மூன்று அடிப்படை ஆன்மிகக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதே இப்பாடலின் நோக்கமாகும்:
🔱 அறிவு மற்றும் ஆற்றலின் எல்லைத் தேடல் (அடிமுடி காண்பார் அயன்மால் இருவர்): இங்குத் திருமூலர் முதலில் ஒரு தத்துவத் தேடலை முன்வைக்கிறார். பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் சாதாரணத் தேவதைகள் அல்லர்; பிரம்மா படைப்பின் அறிவுச் சக்தி, விஷ்ணு காக்கும் சைதன்ய ஆற்றல். இந்த இரு பேராற்றல்களும் பரசிவத்தின் அடி–முடியை அறிய முயலுகின்றன. உலகின் மிக உயர்ந்த அறிவும், மிக உயர்ந்த தெய்வீகச் சக்தியும் பரம்பொருளைத் தங்களின் எல்லைக்குட்பட்ட கரணங்களால் அளவிட முயல்கின்றன. பரம்பொருளை அறிய முயற்சிப்பது தவறல்ல, ஆனால் அதனைத் தன்முனைப்பால் பிடித்துவிடலாம் என்று நினைப்பதே அறியாமை என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 அளவுடைய அறிவின் வரம்பு (படி கண்டிலர்): இஃது பாடலின் முதல் முக்கிய தத்துவத் திருப்பமாகும். அவர்கள் தேடினார்கள், ஆனால் எல்லையைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அளவுடைய புத்தியால் அளவிலியை அளக்க முடியாது என்ற மாபெரும் ஆகம விதியைத் திருமூலர் இங்குக் காட்டுகிறார். பிரம்மா மேலே சென்றார், விஷ்ணு கீழே சென்றார், ஆனால் இருவரும் எல்லையை அடையவில்லை. ஏனெனில் பரசிவம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளோ, இடமோ, வடிவோ அன்று; அது எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமான அகண்ட அறிவு வெளி (Infinite consciousness ground). அதன் எல்லையைத் தேடுவது தர்க்க ரீதியாகவே சாத்தியமற்றது என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 தேடலுக்குப் பிந்தைய சுயவிசாரணை (மீண்டும் பார்மிசைக் கூடி): இஃது சாதாரணமாகத் தேடலை முடித்துவிட்டு மீண்டும் பூமிக்கு வந்தனர் என்ற வரலாற்றுப் பொருள் தரலாம்; ஆனால் உள்பொருளில், தீவிரச் சாதனைக்குப் பிந்தைய நேர்மையான சுயவிசாரணையைக் குறிக்கிறது. தேடலின் முடிவில் சாதகன் தன்னிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “நான் உண்மையில் என் கரணங்களால் எதைக் கண்டேன்?” என்பதாகும். இங்குக் குறியீட்டு ரீதியாகப் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் தங்களின் அநுபூதியை நேர்மையாக மதிப்பிட வேண்டிய அகநிலை உருவாகிறது என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 விநய சரணாகதியின் மூலம் ஞானத் திறவு (அடி கண்டிலேன் என்ற அச்சுதன் சொல்ல): இங்கு விஷ்ணு “நான் காணவில்லை” என்று தன் வரம்பை ஒப்புக்கொள்கிறான். இஃது அவனது தோல்வியின் பிரகடனமன்று, இஃது அவனுள் தூய ஞானம் விழித்தெழுந்த உன்னதத் தருணமாகும். ஏனெனில், உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றம் தெரிந்தவற்றைத் தற்பெருமையாகப் பேசுவதால் வருவதல்ல, தன் அறிவின் அறியாமையை நேர்மையோடு ஒப்புக்கொள்வதிலிருந்து தொடங்குவதாகும். விழிப்படைந்த சாதகன் தன் வாசிப்புகளும் தற்காலிக அநுபூதிகளும் அளவில்லாத பரசிவத்திற்கு முன்னால் மிகச் சிறியவை என்பதை உணரும் போது அவனுள் உன்னத "விநயம்" (Spontaneous spiritual humility) பிறக்கிறது என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
🔱 ஆன்மீக அகந்தையின் பந்த வீழ்ச்சி (முடிகண்டனென்றயன் பொய்மொழிந் தானே): இஃது பாடலின் உச்சத் தர்க்கமாகும். பிரம்மா உண்மையில் சிவனின் முடியைப் பார்த்தாரா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல, “ஏன் அவர் பொய் சொன்னார்?” என்ற அகங்காரத்தின் விகாரத்தையே திருமூலர் சுட்டுகிறார். புத்திக்கும் தற்காலிக ஆன்மீக அனுபவங்களுக்கும் ஒரு பெரிய ஆபத்து உண்டு; அது "நான் அறிந்துவிட்டேன், நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்ற எண்ணமாகும். பிரம்மா இந்த ஆன்மீக அகந்தை வலையில் வீழ்கிறான். அறிவின்மை ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குத் தடையல்ல, ஆனால் "நான் அறிந்துவிட்டேன்" என்ற ஆன்மீக அகங்காரமே (Spiritual Ego / Ahankāra) பேரின்பத்திற்குப் பெரும் தடையாகும் என்பது இறுதிப் பரமார்த்த முடிவாகும்.

🔍 பரசிவத் தேடல்
⬇️
📖⚠️ அறிவின் வரம்பு
(படி கண்டிலர்)
⬇️
🌺🔎 சுயவிசாரணை
(பார்மிசைக் கூடி)
⬇️
🙏✨ விநய ஒப்புதல்
(அச்சுதன் வாக்கு)
⬇️
🔥🕊️ அகந்தை நாசம்
(ஞானோதயம்)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
🌺 பரசிவத்தை அறிய முனையும் தேடலிலிருந்து,
அறிவாலும் தர்க்கத்தாலும் அனைத்தையும் அளக்க முடியாது என்ற உண்மையை உணர்ந்து,
அங்கிருந்து சுயவிசாரணையின் அகப் பாதையில் ஆழ்ந்து,
தனது வரம்புகளை விநயத்தோடு ஒப்புக்கொள்ளும் நிலையை எட்டி,
இறுதியில் “நான் அறிவேன்” என்ற அகந்தை கரைந்து,
🔱 ஞானோதயமாக மலரும் பரம சிவவிழிப்பை அடையும் 🔱
🌺 சிவயோக–ஞான–விசாரணை மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
✨ பரசிவத் தேடல்
→ அறிவின் வரம்பு
→ சுயவிசாரணை
→ விநய ஒப்புதல்
→ அகந்தை நாசம் ✨
🔱 தேடலிலிருந்து தாழ்மைக்கும்,
தாழ்மையிலிருந்து சுயவிசாரணைக்கும்,
சுயவிசாரணையிலிருந்து ஞானோதயத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவஞானப் பேர்பயணம் 🔱

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலை வெறும் லிங்கோத்பவ புராண நிகழ்வாக மட்டும் வாசித்தால் அதன் வெளிப்புற வரலாறு மட்டுமே நமக்குத் தெரியவரும். ஆனால் திருமூலர் ஒரு யோகியாகவும், சிவஞானியாகவும், தந்திர உபதேசகராகவும் இதனைப் பயன்படுத்தும் விதத்தை ஆராய்ந்தால், இந்தப் பாடலின் உள்ளே மிகவும் ஆழமான சிவயோக இரகசியம் மறைந்திருப்பதை உணரலாம். உண்மையில் இப்பாடல், பரசிவத்தை மனத்தாலும் புத்தியாலும் அளக்க முடியாது, அகங்காரம் கரைந்து அருள் வெளிப்படும் போதே அது அறியப்படும் என்ற சிவயோகத்தின் மைய உபதேசத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:
பரசிவம் அநுபூதி நிலை ரகசியம்: பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் சிவனின் அடி–முடியைத் தேடிச் செல்லும் காட்சி, சாதகனின் உள்ளத்தில் நிகழும் தீவிர ஆன்மிகப் தேடலாகும். சாதகன் ஆரம்பத்தில் சிவத்தை ஒரு புறப் பொருளாகவோ அல்லது தற்காலிக ஒளிக் காட்சியாகவோ தேடுகிறான். ஆனால் திருமூலரோ, சிவன் என்பது புறத்தே தேடும் பொருளன்று, அது தேடுபவனின் அஹங்காரம் கரையும் போது அவனுள் தன்னிச்சையாக விழித்தெழும் அகண்ட சாட்சி சைதன்ய நிலை (The baseline of Subjective Awareness) என்பதை உணர்த்துகிறார்.
புத்தியின் மேல்நோக்கிய தந்திர விகாரம்: தந்திரப் பார்வையில் பிரம்மாவின் மேல்நோக்கிய இயக்கம் என்பது புத்தியின் தீவிரத் தேடல், தர்க்கத்தின் ஏற்றம், மற்றும் சாஸ்திர ஆராய்ச்சிகளைக் குறிக்கிறது. சாதகன் ஆகமங்களை ஆராயலாம், வேதாந்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம்; ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அறிவு பரசிவத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் வெறும் விரல் மட்டுமே, அது பரசிவமாக மாற முடியாது என்ற உண்மையை உணர வேண்டும். புத்தி தன் வரம்பை உணர்ந்து மௌனமாகாத வரை உன்னதச் சிவ நிஷ்டை கைகூடாது.
மனத்தின் கீழ்நோக்கிய மூல விசாரணை: விஷ்ணுவின் கீழ்நோக்கிய இயக்கம் என்பது காரணங்களைத் தேடும் மனத்தின் சூட்சும விசாரணையாகும். சாதகன் யோகப் பாதையில் "என் கர்மப் பதிவு எங்குள்ளது, என் பிறப்பின் மூலக் காரணம் என்ன?" என்று தன்னுள் தேடுகிறான். மனம் காரண காரியங்களை ஓரளவே ஆராய முடியும், ஆனால் காரணங்களுக்கும் காரணமாய் விளங்கும் அநாதிப் பரசிவத்தை மனத்தால் ஒருபோதும் எட்டிப் பிடிக்க முடியாது என்பதைத் தந்திர யோகம் உணர்த்துகிறது.
கண்டிலேன் என்ற ஞான விழிப்பமைப்பு: “அடி கண்டிலேன்” என்ற விஷ்ணுவின் ஒப்புதல் சிவயோகத்தில் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக வெற்றியாகும். சாதகன் தன் கரணங்களின் பலவீனத்தை உணர்ந்து, "என் அறிவினால் நான் பரம்பொருளை முழுமையாகப் பிடிக்க முடியாது" என்று அகத்தைத் திறக்கும் போதுதான் அவனுள் உண்மையான சரணாகதி பிறக்கிறது. இந்த விநய ஒப்புதலே அவனது காரண சரீரத்தின் அகந்தையைக் கிழித்து அருளிறக்கத்திற்கான (Saktipāta / Descent of Grace) கதவைத் திறக்கிறது.
ஆன்மீக அகங்காரத்தின் பந்தாபாசம்: “முடி கண்டேன்” என்ற பிரம்மாவின் பொய்மொழி, ஒவ்வொரு சாதகனுக்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கும் ஆகப்பெரும் ஆன்மீக அகந்தையைக் குறிக்கும் எச்சரிக்கையாகும். சாதனையில் சிறிது ஒளிக் காட்சிகளோ அல்லது பிராண அதிர்வுகளோ வந்தவுடன் "நான் அடைந்துவிட்டேன், நான் ஞானியாகிவிட்டேன்" என்ற எண்ணம் எழும். உலகியல் அகந்தையை விட இந்த ஆன்மீக அகங்காரம் (Spiritual Narcissism) மிகவும் ஆபத்தானது; ஏனெனில் இஃது விடுதலையைப் போலத் தோன்றி ஆன்மாவை நிரந்தரப் பந்தத்திற்குள் தள்ளிவிடும்.
அனாதி அனந்த அதீத தத்துவம்: யோக தந்திரப் பார்வையில் அடி என்பது ஆதி (தொடக்கம்), முடி என்பது அந்தம் (முடிவு). பரசிவத்திற்குத் தொடக்கமும் இல்லை, முடிவும் இல்லை; அது கால தேசங்களைக் கடந்த அநாதி அனந்த தத்துவம் (Timeless Absolute). எனவே, தன்முனைப்புப் பயிற்சிகளால் அதனை அளவிட முயலாமல், தன் அஹங்காரத்தை முழுமையாகக் கரைத்துச் சிவமயமாய் மிளிர்வதே சிவயோகத்தின் இறுதி இலக்காகும்.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகப் பெரிய உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. அவனது சாதனை வெளிப்புறத் தன்முனைப்பு முயற்சிகளிலிருந்து உள்முக முதிர்ச்சியாக மாறத் தொடங்குகிறது:
அறிவுச் சேகரிப்புப் பிரமைகளிலிருந்து விடுதலை (Integration of Humility over Intellect): சாஸ்திரங்களை மனப்பாடம் செய்து, தர்க்க விவாதங்களின் மூலம் உண்மையைப் பிடித்துவிடலாம் என்ற புத்திசார்ந்த பேராசைகள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. மனம் அறிய முடியாத, புத்தி எட்ட முடியாத பேரறிவு ஒன்று உளது என்பதை உணர்வதால், அவனது ஆன்மீகத் தேடல் வறண்ட பண்டிதத் தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான தியான விநயத்திற்குள் நுழைகிறது.
ஆன்மீக அகங்காரத்தின் வேரறுப்பு (Dissolution of Spiritual Ego): தியானத்தில் ஏற்படும் தற்காலிக ஒளி அதிர்வுகளையோ அல்லது பிராண இயக்கங்களையோ கண்டு "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்று தற்பெருமை கொள்ளும் ஆன்மீக அகந்தை முற்றிலும் சுட்டெரிக்கப்படுகிறது. "நான் கண்டது உண்மையின் ஒரு துளி மட்டுமே, முழுமை அளவில்லாதது" என்ற மாறாத விழிப்புணர்வு பிறப்பதால், சாதகன் பிரம்மாவின் பொய்மை வலையில் விழாமல் தன்னை எப்போதும் தூய்மையாகப் பாதுகாக்கிறான்.
உன்னதச் சரணாகதி அருளிறக்கம் (Transition to Grace-Centered Sadhana): "என் தனிப்பட்ட முயற்சியால் மட்டுமே நான் சிவனை அடைவேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ அழுத்தங்கள் முற்றிலும் கரைகின்றன. விஷ்ணுவின் "கண்டிலேன்" என்ற உன்னத நிலையைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், அவனது சாதனை "நான் செய்கிறேன்" என்ற நிலையிலிருந்து, "அருள் ஓட்டம் தடையின்றி நிகழட்டும்" என்ற உன்னதச் சரணாகதிக்கு நகர்கிறது. இதனால் அவனது அந்தக்கரணம் அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபட்டுச் சாந்தமடைகிறது.
தியானம் முயற்சியிலிருந்து சமர்ப்பணமாக மாறுதல் (Deepening of Meditative Absorption): தியானத்தில் ஏதேனும் ஒன்றைக் காண வேண்டும், சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசைகளின் வேர்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. தேடுபவன் இருக்கும் வரை தேடல் ஓயாது என்பதை அறிவதால், தியான வேளையில் தன் எண்ணங்களையும், தன்முனைப்பையும் முழுமையாக ஈசனிடம் ஒப்படைக்கும் உன்னதச் சமர்ப்பண நிலை கூடுகிறது. இஃது அவனது தியானத்தை அசாத்திய ஆழத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.
ஆன்மீக அநுபூதி நேர்மை முதிர்ச்சி (Cultivation of Absolute Radical Honesty): தன்னுள் நிகழும் ஆன்மீக நிலைகளை மறைக்காமல் அப்படியே ஏற்கும் அசாத்திய நேர்மை பிறக்கிறது. தியானம் கூடாத நாட்களைக் கூடாதென்றும், மனச்சஞ்சலங்களைச் சஞ்சலமென்றும் சாட்சியாக ஏற்கும் பக்குவம் உருவாவதால், அவனது சித்த சுத்தி இயல்பாக முதிர்ச்சியடைகிறது. கற்பனை அநுபூதிகளைப் பேசித் தன்னைத் தானே ஏமாற்றும் அறியாமை வீழ்கிறது.
அனந்த விழிப்பின் திறந்த நிலைப்பேறு (Abiding in Infinite Openness): உண்மை என்பது தன் குறுகிய கருத்துக்களை விட, தற்காலிக அநுபூதிகளை விட மிகப் பெரியது என்ற பேரண்ட விழிப்புணர்வு நிலைபெறுகிறது. இதனால், சாதகன் எவ்விடத்திலும் ஆன்மீகத் தேக்கமடையாமல், எக்கணமும் விரிவடையும் பரசிவச் சைதன்யப் பேரொளியைத் தன்னுள் தாங்கும் தகுதியுடைய உன்னதப் பாத்திரமாகத் தன்னைத் தடையின்றி மாற்றியமைக்கிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை அறிவிலிருந்து பணிவிற்கும், பணிவிலிருந்து சரணாகதிக்கும், சரணாகதியிலிருந்து அருளிறக்கத்திற்கும், அருளிலிருந்து உன்னதச் சிவபோதத்திற்கும் நேரிடையாக முன்னேற்றுகிறது. "சிவத்தை அடைவதைத் தடுப்பது அவனது அறியாமை அல்ல, 'நான் அறிந்துவிட்டேன்' என்ற ஆன்மீக அகங்காரமே; 'நான் அறியவில்லை' என்ற உன்னதப் பணிவு பிறக்கும் போது அருள் தன்னிச்சையாக இறங்குகிறது, அருள் இறங்கும் போது சிவம் அவனுள் சாட்சியாக வெளிப்படுகிறது" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே அடிமுடி கடந்த தாணு! சிவமே அச்சுதனின் விநய வாக்கு! சிவமே அகங்கார இருளறுக்கும் அநாதி அனந்த ஞானப் பேரொளி!