குருவருள் சக்திநிபாதம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 90

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம்

தொண்ணூறாவது படிக்கட்டில் (90) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் பத்தொன்பதாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், தன்முனைப்பு கலந்த வறண்ட கரணங்களினாலும் புறத் தேடல்களினாலும் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் எட்டிப் பிடிக்க முடியாத "செம்பொற் சுடரொளி" போன்ற பரசிவத்தின் அநாதித் தன்மையை விவரித்தார். பிரம்மனும் விஷ்ணுவும் எதைத் தேடித் தோற்றார்களோ, அந்தப் பரம்பொருள் புறத்தே ஓடும் இந்திரியத் தேவர்கள் ஒடுங்கி, அகத்தின் சித்தாகாசப் பெருவெளியில் "செழுஞ்சுடராய்" நிலைபெறும் போது, குருநாதனாகிய நந்தியின் உன்னதச் சரணாகதி மார்க்கத்தினால் மட்டுமே அநுபூதிக்குள் எளிதாக அடங்கும் என்ற அசைக்க முடியாத அவதாரச் சாட்சியத்தை நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “தன்முனைப்பற்ற தூய குருவருள் மார்க்கமே பரசிவச் சாக்ஷாத்காரத்தின் ஒரே திறவுகோல்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தச் சரணாகதியின் நேரிடைப் பலனாக உதித்த "சக்திநிபாத" ( Shaktipata ) அநுபூதி உன்னத வடிவம் பெறுகிறது. 'பரசிவத்தை அறிவால் அறிய முடியாது எனில், அது குருவருளால் எவ்வாறு அறியப்படுகிறது?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் செயல்முறை தந்திர விடையளிக்கிறது. திருமூலர் இங்குச் சிவபெருமானின் ரிஷபம், மான், மழு போன்ற வெளிப்புற உருவச் சின்னங்கள் அனைத்தும் வெறும் புராணக் கதையலங்காரங்கள் அல்ல; அவை யாவும் தற்பரனைச் சுட்டும் உன்னத யோக-தந்திரக் குறியீடுகள் என்பதை அவிழ்க்கிறார். மேலும், சராசரப் பிரபஞ்சத்தின் அநாதிச் சாரமாகிய உள் உண்மையை உள்குருவின் பேரொளியால் தான் உணர்ந்த கணத்திலேயே, ஆதிகுரு நந்திநாதர் தன் அஹங்காரச் சிரசின் மேல் தன் நற்பதங்களைச் சூட்டித் தன்னைச் சிவமயமாக்கிய மகா சக்திநிபாதப் பேரனுபவத்தை இப்பாடலில் பிரகடனம் செய்கிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “புறத்தேடல்களின் அதீத மறுப்பை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த ஒடுக்கத்தின் பலனாகக் குருவருளால் சராசரத்தின் உள் பொருளை உணர்ந்து சிவபாதத்தை நேரடியாகத் தலைமேல் சூடும்” உன்னதச் சிவாகம–தீக்ஷாப் பாடலாக விளங்குகிறது.

சராசரத்தின் உள்மர்மத்தைத் திறந்து சிரசில் சிவபதம் சூட்டும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

தமிழ் இலக்கண விதிப்படி சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் மிக ஆழமான பிரபஞ்ச–மனித–சாத்திர ஒற்றுமைக் கோட்பாட்டை விடுத்து, உபாசனை எவ்வாறு அநுபூதியாக மாறுகிறது என்ற மிக உன்னத ஆகமத் தர்க்கத்தை நிறுவுகிறார். அந்தத் தர்க்கம்: சிவச் சின்னங்கள் —> தற்பரக் குறியீடு —> சராசரப் பிரபஞ்ச வியாபகம் —> உள் உண்மைச் சார விழிப்பு —> சிரசில் சக்திநிபாதம் —> குருவருள் முதிர்ச்சி என்ற உன்னத வரிசையில் அமைந்துள்ளது:

• 🔱 சிவச் சின்னங்களின் தந்திரக் குறியீடு (பெற்றமு மானு மழுவும் பிறிவற்ற தற்பரன்): திருமூலர் முதலில் சிவபெருமானின் கரங்களில் விளங்கும் உருவச் சின்னங்களை முன்வைக்கிறார்; ஆனால் அவர் உருவப் புராண விவரிப்பில் நின்றுவிடாமல் அதன் தத்துவப் பொருளை அவிழ்க்கிறார். பெற்றம் (ரிஷபம்) என்பது தர்ம நிலைத்தன்மை, மான் என்பது அலைபாயும் ஜீவ மனம், மழு என்பது ஆணவ மலங்களை வேரறுக்கும் விவேக ஞான சக்தி. இச்சின்னங்கள் யாவும் “தற்பரன்” என்ற பரம்பொருளோடு பிரியாமல் அநாதியாய் இணைந்துள்ளன. சின்னங்களைப் புறத்தே காண்பது தொடக்கம், அவை சுட்டும் தற்பரனை அகத்தே அறிவதே உண்மை என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 பிரபஞ்ச லீலா விபூதித் தத்துவம் (கற்பனை யாகுஞ் சராசரத்): இதுவரை சிவ உருவச் சின்னங்களைப் பற்றிப் பேசிய திருமூலர், இப்போது சராசரம் எனப்படும் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்திற்குத் தர்க்கத்தை நகர்த்துகிறார். சிவனின் உருவமும், பிரபஞ்சத்தின் வடிவமும் வெவ்வேறானவை அல்ல; அவை யாவும் ஒரே தற்பரனின் சங்கல்பப் பிரதிபலிப்புகள் ( Cosmic imagination / Līlā-vibhūti ). மனிதன், மரம், மலை, உலகங்கள் யாவும் ரிஷப மழுக்களைப் போலவே சிவனைச் சுட்டும் குறியீடுகளே ஆகும். சராசரம் அனைத்தும் சிவமயம் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 உள்ளார்ந்த தத்துவச் சார விழிப்பு (அற்றமு நல்கி): இஃது இப்பாடலின் மகா தந்திரத் திருப்புமுனையாகும். உலகம் எல்லோர் கண்களுக்கும் வடிவங்களாகத் தூலமாகப் புலப்படுகிறது; ஆனால் திருமூலரோ “அற்றம்” என்று அதன் உள்மர்மத்தைக் குறிக்கிறார். அற்றம் என்பது சாரம், மைய உண்மை, மற்றும் தத்துவப் பொருளாகும். சாஸ்திரங்களையும் உலக வடிவங்களையும் புறத்தே காண்பது அறியாமை, உள்குருவின் பேரொளியால் அவற்றின் உள்ளார்ந்த சிவச் சாரத்தை நேரிடையாக உணர்வதே ஞானம். குரு எனக்குப் புறப் பொருட்களை அளிக்கவில்லை, பொருளின் பொருளாகிய சிவத்தையே நல்கினான் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 சஹஸ்ரார சக்திநிபாதப் பேரனுபவம் (அடியேன் சிரத்தினி நற்பத மும்மளித் தான்): தத்துவ வாதங்கள் அனைத்தும் இங்குக் தனிநபர் அநுபூதி உச்சமாக மாறுகின்றன. "சிரத்தினின் நற்பதம்" என்பது கேவலம் வெளிப்புறமாகத் தலைமேல் பாதம் வைக்கும் சடங்கன்று; அது சிஷ்யனின் கர்த்திருத்துவ அகந்தை பலியிடப்பட்ட சஹஸ்ரார உச்சியில் ( Sahasrāra center ) குருவின் சிவசைதன்ய ஆற்றலை நேரிடையாக நிலைநிறுத்தும் மகா சக்திநிபாதத் தீக்ஷையாகும் ( Transmission of Cosmic Energy / Śaktipāta ). நான் சாஸ்திரங்களைக் கற்கவில்லை, நான் சிவபாத அனுகிரஹத்தை நேரிடையாகப் பெற்றேன் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 குருமண்டல நன்றியுரை உச்சநிலை (எங்கணந்தியே): முந்தைய பாடலில் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் தங்களின் தன்முனைப்புக் கரணங்களால் தேடித் தோற்றார்கள்; ஆனால் இப்பாடலோ "எங்கள் நந்தியே அளித்தான்" என்று முடிகிறது. தேடல் கர்த்திருத்துவ நாசமடைந்து குருவருள் சரணாகதியாக மாறும் போது, தேட முடியாத பரசிவம் மிக எளிதாகச் சிரசில் அநுபூதியாகிறது என்ற குருமண்டலப் பேராதார விதியே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🐂🌿🪓 சிவச் சின்னங்கள்
( ரிஷபம் • மான் • மழு )

⬇️

🌍🌌 சராசரப் பிரபஞ்ச வியாபகம்

⬇️

✨🔍 அற்றம்
( உள் உண்மைச் சாரம் )

⬇️

🙏🌺 சிரத்தில் நற்பதம்
( சக்திநிபாதம் )

⬇️

🔱 குருவருள் நிலைப்பேறு

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 ரிஷபம், மான், மழு ஆகிய சிவச் சின்னங்களின் யோக–தந்திர மறைபொருளை உணர்வதிலிருந்து,

அங்கிருந்து சராசரமாக விளங்கும் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்திலும் சிவத்தின் வியாபகத்தை அநுபவித்து,

பின்னர் வெளிப்புற வடிவங்களைக் கடந்த உள் உண்மைச் சாரமாகிய “அற்றம்” எனும் பேருண்மையை உணர்ந்து,

அந்த உணர்வு சிரத்தின் உச்சியில் சக்திநிபாதமாக இறங்கி நிலைபெற்று,

இறுதியில் நந்தி அருளாகிய குருவருளில் அசையாத நிலைப்பேற்றை அடையும்

🔱 சிவாகம–சிவயோக–குருமார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ சிவச் சின்னங்கள்
→ சராசரப் பிரபஞ்ச வியாபகம்
→ அற்றம் (உள் உண்மைச் சாரம்)
→ சிரத்தில் நற்பதம் (சக்திநிபாதம்)
→ குருவருள் நிலைப்பேறு ✨

🌺 குறியீட்டிலிருந்து பேருண்மைக்கும்,
பேருண்மையிலிருந்து உள் சாரத்திற்கும்,
அங்கிருந்து சக்திநிபாத அருளிறக்கத்திற்கும்,
இறுதியில் குருவருள் நிஷ்டை நிலைப்பேற்றிற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடல் வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது சிவபெருமானின் ரிஷபம், மான், மழு ஆகிய சின்னங்களையும், நந்திதேவரின் அருளையும் பற்றிப் பேசுவது போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் திருமூலரின் யோக–தந்திர மொழியில் இவை வெறும் புராணச் சின்னங்கள் அல்ல; சாதகனின் உள்பரிணாமப் பயணத்தை விளக்கும் யோகக் குறியீடுகளாகும்:

• சின்னங்களின் உள் யோக உடலியல் வரைபடம்:

• பெற்றம் (ரிஷபம்): யோகத்தில் இஃது நிலைத்தன்மை, தர்மம், மற்றும் மூலாதாரத்தின் உன்னத ஆதார பலத்தைக் குறிக்கும். சாதகனின் சரீரமும் வாழ்க்கையும் தார்மீக ஒழுக்கத்தில் ரிஷபத்தைப் போல ஸ்திரமாக நிலைபெறாமல் இருந்தால், அவனது பிராண தாரை சுசுமுனையில் ஏறாது. ஒழுக்கமே யோகத்தின் வேர்.
• மான்: இஃது எண்ண அலைகளால் எப்போதும் தாவி ஓடும் ஜீவ மனத்தின் குறியீடாகும். சிவன் தன் கரத்தில் மானை அசைவற்றுப் பிடித்திருப்பது, அவனது அலைபாயும் மனம் முழுமையாகச் சிவ சைதன்யத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஒடுங்கிவிட்டதைக் குறிக்கும். மன அடக்கமே தியானத்தின் விழிப்பாகும்.
• மழு: இஃது விவேகம் மற்றும் ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற முமலங்களை அடியோடே வேரறுக்கும் உன்னத ஞான வாளாகும் ( The battle-axe of discerning wisdom ). மனத்தை அடக்கிய பின்னும் சித்தத்தில் ஒளிந்திருக்கும் வாசனை மலங்களை ஞானாக்னியால் அறுப்பதே மழுவின் ரகசியமாகும்.

• சராசரப் பிரபஞ்சத் தந்திரப் பார்வை: “சராசரத்து அற்றமும் நல்கி” என்ற வரியின் சிவஞான இரகசியம், உலகத்தை மாயை என்று வெறுத்து ஓடுவதல்ல, மாறாக உலக வடிவங்களின் பின்னால் துடிக்கும் ஒரே சிவ சைதன்ய ஸ்பந்தத்தை ( Cosmic Resonance ) உணர்வதே ஆகும். தூல வடிவங்களைக் காண்பவன் ஜீவன்; அவற்றின் பின்னுள்ள சிவச் சாரத்தைக் காண்பவனே உண்மையான சிவயோகியாவான்.
• சஹஸ்ராரச் சிவபதத் தீக்ஷா ரகசியம்: “சிரத்தினின் நற்பதம்” என்பது தந்திர மரபில் மிக உன்னதமான ஆக்ஞா-சஹஸ்ராரப் பரிமாற்ற தீக்ஷையாகும் ( Somatic crown initiation ). குரு தன் அனுகிரஹ ஆற்றலால் சிஷ்யனின் பிராண தாரையைச் சஹஸ்ரார நுழைவாயிலில் பாயச் செய்து, அவனது அகந்தையை அழித்து, அவனது சித்தத்தில் மாறாத சிவசைதன்ய விக்ரஹத்தை நிலைநிறுத்தும் உன்னத ஸ்பந்த மாற்றமாகும்.
• தேடலிலிருந்து பெறுதலுக்கு மாறும் திருப்புமுனை: பிரம்மனும் விஷ்ணுவும் பௌருஷ முயற்சிகளினால் (தன்முனைப்புத் தேடல்) தோற்ற இடத் தத்துவத்தை, திருமூலர் குருவருள் சரணாகதியினால் மிக எளிதாக வென்று காட்டுகிறார். யோகப் பாதையில் தனிநபர் முயற்சிகள் ஒரு எல்லை வரை மட்டுமே பாத்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்; இறுதிப் பரமார்த்தப் பொருளைத் திறந்து வைப்பது குருவருளாகிய சக்திநிபாதம் மட்டுமேயாகும்.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகன், தனது ஆன்மிகப் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனை நிலையை அடைகிறான். அவனது சாதனை வெறும் வறண்ட முயற்சிகளின் தொகுப்பாக இல்லாமல், குரு அருளை ஏற்கத் தயாராகும் உன்னத உள்மாற்றப் பயணமாக மாறுகிறது:

• சாதனையின் தார்மீக அஸ்திவார உறுதிப்பாடு ( Somatic and Moral Integration ): ரிஷபம், மான், மழு ஆகிய சின்னங்களின் தந்திர ரகசியங்களை உணர்வதால், அவனது சாதனை ஆழமடைகிறது. தர்ம ஒழுக்கத்தின் நிலைத்தன்மையும் (ரிஷபம்), மனச் சஞ்சலங்களின் அடக்கமும் (மான்), விவேக ஞானமும் (மழு) இன்றி வெற்று அநுபூதிகளைத் தேடுவது அறியாமை என்பதை உணர்ந்து, தன் வாழ்க்கையையே தூய சிவயோக மண்டலமாக மாற்றியமைக்கிறான்.
• புறச் சடங்குகளிலிருந்து தத்துவ விழிப்பிற்கு உயர்தல் ( Transition from Ritual to Essence ): மூர்த்திகளையும், மந்திரங்களையும், சின்னங்களையும் வெறும் வெளிப்புறச் சடங்குகளாகப் பார்க்கும் மேலோட்டமான நிலை மாறுகிறது. ஒவ்வொரு தந்திரக் குறியீட்டின் பின்னுள்ள உன்னத உள்பொருளைத் தன் அந்தக்கரணத்தில் தியானிக்கத் தொடங்குவதால், அவனது உபாசனை வறண்ட கிரியைகளிலிருந்து விடுபட்டு உயிருள்ள ஞான உபாசனையாக மாறுகிறது.
• உலகியல் வெறுப்பு நீங்கிய பிரபஞ்சச் சிவக்காட்சி ( Awakening of Cosmic Vision / Sarvam Shivamayam ): உலகத்தை ஆன்மீகத்திற்குத் தடையாகக் கருதி வெறுத்து ஓடும் அறியாமை கலந்த மனநிலைகள் முற்றிலும் வீழ்கின்றன. பிரபஞ்சத்தின் வடிவங்கள் யாவும் தற்பரனின் லீலா விபூதிகளே என்பதை உணர்வதால், "உலகம் தடையல்ல, உலகைப் பற்றிய அறியாமைப் பார்வையில்லை தடை" என்ற பக்குவம் பிறந்து, அவனுள் "சர்வம் சிவமயம்" என்ற உன்னதப் பேரண்டக் காட்சி துளிர்க்கிறது.
• குருமண்டலத் தீக்ஷா பாத்திரத் தூய்மையாக்கம் ( Readiness for Shaktipata ): குருவை வெறும் வார்த்தைகளை உபதேசிக்கும் ஆசிரியராகப் பார்க்கும் எல்லைகள் உடைகின்றன. குரு என்பது பிரபஞ்சத்தின் உள் உண்மைகளைத் திறந்து காட்டும் உயிருள்ள சிவ வாயில் என்பதை உணர்வதால், அவனது குருபக்தி அகந்தை கலந்த உணர்ச்சியாக இல்லாமல் பேராற்றல் வாய்ந்த நன்றியுணர்வாக மாறுகிறது. இதனால் அவனது சித்தம் சக்திநிபாத அனுகிரஹத்தைத் தாங்கும் தூய அருள் பாத்திரமாக மாறுகிறது.
• கர்த்திருத்துவத் தியாக அகந்தைக் கரைசல் ( Dissolution of Spiritual Agency / Kartrtva-tyaga ): “நான் ஜபிக்கிறேன், நான் தவம் செய்கிறேன்” என்ற தன்முனைப்புக் கர்த்திருத்துவ அழுத்தங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. திருமூலரின் “நல்கி, அளித்தான்” என்ற சொற்களின் வழியே, ஆன்மீக அநுபூதி என்பது தன்முனைப்பால் பறிப்பதன்று, அது அகந்தை கரையும் போது குருவருளால் தாரை வார்க்கப்படுவது என்பதை உணர்வதால், அவனுள் உன்னதக் கர்த்திருத்துவத் தியாகம் ( Kartṛtva-tyāga ) கைகூடுகிறது.
• நிலையான சிவபத அநுபூதி நிலைப்பேறு ( Stabilization of Sahaja Samadhi ): தியானத்தில் எப்போதும் புதிய புதிய தற்காலிக அநுபூதிகளைத் தேடி அலைபாயும் மயக்கம் தீருகிறது. "சிவபதம்" என்பது இறப்பிற்குப் பின் சேரும் தூரத்து லோகமன்று, அது சஹஸ்ராரத்தில் குருவருளால் நிலைநிறுத்தப்படும் மாறாத சிவசைதன்ய அகநிலை என்பதை அறிவதால், அவனது சாதனை சிதறல்களிலிருந்து விடுபட்டு நிலைபெற்ற சஹஜ நிஷ்டையாக மாறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தேடுபவனிலிருந்து பெறுபவனாகவும், முரட்டுத்தனமாக முயற்சிப்பவனிலிருந்து அருளைத் தாங்கும் பக்குவமுடையோனாகவும், வடிவங்களை வணங்குபவனிலிருந்து அவற்றின் உள் உண்மையாகிய தற்பரனை உணர்பவனாகவும் மாற்றிப் பேரொளி தருகிறது. "தேடலால் சிவனை அணுக மட்டுமே முடியும்; ஆனால் கர்த்திருத்துவ அகந்தையை முழுமையாகக் கரைத்துக் குருவருள் சக்திநிபாதத்தைப் பெறுவதன் மூலம் மட்டுமே சிவனோடு இரண்டறக் கலந்து சிவமயமாக வாழ முடியும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே பெற்றமும் மானும் மழுவும் பிறிவற்ற தற்பரன்!

சிவமே சராசரத்து அற்றம்!

சிவமே சிரத்தில் நற்பதம் அளித்த மூலனின் ஆதிகுரு நந்திப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.