திரிபுடி நாசச் சிவஞானம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 91

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம்

தொண்ணூற்றியொராவது படிக்கட்டில் (91) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் இருபதாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், ரிஷபம், மான், மழு போன்ற சிவபெருமானின் வெளிப்புறத் தந்திரச் சின்னங்களின் பின்னுள்ள உன்னத உள்பொருளையும், சராசரப் பிரபஞ்சத்தின் அநாதிச் சாரமாகிய உள் உண்மைகளையும் விவரித்தார். ஆதிகுரு நந்திநாதரின் மகா காருண்ய சக்திநிபாதத்தினால், சாதகனாகிய தனது சஹஸ்ரார உச்சியில் குருநாதர் தன் நற்பதங்களை நிலைநிறுத்தித் தன்னைச் சிவமயமாக்கிய மகா தீக்ஷாப் பேரனுபவத்தைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “குருவருள் சக்திநிபாதமே சராசரத்தின் உள்மர்மத்தைத் திறக்கும் மகா சாவி” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தச் சக்திநிபாதத்தின் உச்சக்கட்டப் பலனாக விளங்கும் பரம சிவஞானப் பகுப்பு வரைபடம் முற்றிலும் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது. 'குருநாதர் சிரசில் பாதம் சூட்டித் திறந்த அந்தச் சராசரத்தின் உள் உண்மை எத்தகைய தத்துவ அமைப்பைக் கொண்டது?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது. திருமூலர் இங்குத் தற்காலிகப் பக்திப் பரவசங்களையோ, மேலோட்டமான தியான அலைகளையோ விடுத்து, சைவ ஆகமங்களின் சிகரமாக விளங்கும் தத்துவ மகா ரகசியங்களைப் பகுத்துக் காட்டுகிறார்.

அறியப்படும் பொருள், அறியும் அறிவு, அறிபவன் என்ற திரிபுடி மர்மங்களையும், மாயை, மாமாயை ஆகியவற்றின் தந்திர எல்லைகளையும் கடந்து, புலன்களுக்கு எட்டாத அகோசரப் பரசிவம் எவ்வாறு சராசரத்தின் சர்வவியாபக வித்தாக (வீயமாக) வீற்றிருக்கிறது என்பதைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் மூலம் பிரகடனம் செய்கிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “குருவருளால் சிவபதம் பெற்ற அனுகிரஹ முறையை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த அனுகிரஹத்தால் விளைந்த அதியுன்னதச் சிவஞானத் தத்துவ அமைப்பை முழுமையாகப் பகுத்து விளக்கும்” மகா கோட்பாட்டுப் பாடலாக விளங்குகிறது.

திரிபுடி மாயையைக் கடந்து அகோசரச் சிவவித்தைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவமும்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் ஞானயோகப் பகுதிகளின் பேராற்றல் வாய்ந்த தத்துவ வரைபடமாகும் (Epistemological and Metaphysical Matrix). முந்தைய பாடலில் வெளிப்பட்ட குருவருள் அனுகிரஹத்தை, இப்பாடல் திரிபுடி லயம் —> மாயா விகாரக் கடப்பு —> சக்திக் கூட்டமைப்பு தரிசனம் —> அகோசர சர்வவியாபகச் சிவ ஐக்கியம் என்ற கச்சிதமான தர்க்கத் தொடராக மாற்றியமைக்கிறது:

• 🔱 திரிபுடி தத்துவ மர்மப் பகுப்பு (ஞேயத்தை ஞானத்தை ஞாதுருவத்தினை): திருமூலர் முதலில் சைவ யோகத்தின் மிக உன்னத விதியாகிய திரிபுடியை (The Triad of Consciousness) முன்வைக்கிறார். ஞேயம் (அறியப்படும் பொருள்), ஞானம் (அறியும் செயல்), ஞாதா (அறிபவன்). சாதாரண ஜீவ நிலையின் அறியாமையில் இவை மூன்றும் தனித்தனியாகத் தோன்றும். "நான் (ஞாதா) தியானத்தின் மூலம் (ஞானம்) சிவனை (ஞேயம்) அறிகிறேன்" என்ற இருமைப் போராட்டத்தை உடைத்து, தியான முதிர்ச்சியில் இம்மூன்றும் ஒன்றோடொன்று கரைந்து தூய சைதன்யமாக மாறும் ரகசியத்தை முதற்புள்ளியாக நிறுவுகிறார்.
• 🔱 மாயா விகாரங்களின் அநாதி எல்லை (மாயத்தை): அடுத்து அவர் “மாயம்” என்று அசுத்த மாயா சக்தியைச் சுட்டுகிறார். தந்திரப் பார்வையில் மாயை என்பது புற உலகமன்று, அது "நான் வேறு, சிவம் வேறு, உலகம் வேறு" என்று பேதங்களை உண்டாக்கும் இருமைப் பார்வையின் (Duality-inducing potency) விகாரமாகும். யோகியின் போராட்டம் உலகத்தோடு அல்ல, அவனது அந்தக்கரணத்தில் தோன்றும் பேதப் பார்வையோடுதான் என்ற தத்துவ எல்லையை வகுத்துக் காட்டுகிறார்.
• 🔱 மாமாயாப் பராசக்திச் சுருக்கத் தியதி (மாமாயை தன்னில் வரும்பரை ஆயத்தை): அடுத்து அவர் சுத்த வித்தையாகிய மாமாயையையும், அதிலிருந்து தோன்றும் பராசக்தியின் கூட்டமைப்பையும் (The collective host of Parashakti / Matrix of Manifestation) சுட்டுகிறார். மாமாயை என்பது அறியாமை இருளன்று, அது பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்கான சிவசக்தியின் பேரொளி வாயிலாகும். யோகி இந்நிலையை எட்டும் போது உலகத்தை மாயை என்று தள்ளாமல், சராசரம் யாவும் பராசக்தியின் ஒளிரும் அலைகளே என்ற மகா சக்தி தரிசனத்தை அடைகிறான்.
• 🔱 அகோசர சர்வவியாபகச் சிவ அநுபூதி உச்சம் (அச்சிவன் றன்னை யகோசர வீயத்தை): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமாகும். பரசிவனை “அகோசரன்” (புலன்களுக்கும் புத்திக்கும் எட்டாதவன்) என்றும், அதே சமயம் “வீயம்” (அனைத்திலும் சர்வவியாபகமாய் உறைந்திருக்கும் வித்து) என்றும் முரண்பாட்டுத் தர்க்கத்தின் (Paradoxical Dialectic) மூலம் விளக்குகிறார். பரசிவம் என்பது தனிப்பட்ட ஒரு ஒளிக் காட்சியோ அல்லது அநுபூதிப் பொருளோ அன்று, அது எல்லா அனுபவங்களையும் தாங்கி நிற்கும் அகண்ட சாட்சிப் பேரறிவாகும்.
• 🔱 குருமண்டல அதிகாரப் பிரகடனம் (முற்றும் விளக்கியிட்டேனே): இறுதி அடியில் “முற்றும் விளக்கிட்டேனே” என்று திருமூலர் பேரதிகாரத்தோடு முழங்குகிறார். இஃது அவனது தனிநபர் தற்பெருமை அன்று, அது குருமண்டலத்தின் அசைக்க முடியாத பிரகடனமாகும். திருமந்திரம் என்பது வெறும் பக்திப் பாடல்களின் தொகுப்பன்று, அது பக்தி —-> யோகம் —> ஞானம் —> பரசிவ அநுபூதி என்ற முழுமையான சிவஞானப் பாதையின் உன்னத வரைபடமாகும் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔍📖 திரிபுடி பகுப்பு
(ஞேயம் • ஞானம் • ஞாதா)

⬇️

🌫️🚪 மாயா பேதக் கடப்பு

⬇️

🌺✨ மாமாயாப் பராசக்தி தரிசனம்

⬇️

🕉️🌱 அகோசரச் சிவ வித்து
(வீயம்)

⬇️

🔱📜 முழு ஞானப் பிரகடனம்

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 ஞேயம், ஞானம், ஞாதா எனும் திரிபுடி வேறுபாடுகளை ஆராய்வதிலிருந்து,

அங்கிருந்து மாயை உருவாக்கும் பேத உணர்வின் எல்லைகளைத் தாண்டி,

மாமாயையாக விளங்கும் பராசக்தியின் பேரருளைத் தரிசித்து,

பின்னர் புலன்களாலும் மனத்தாலும் பற்ற முடியாத அகோசரச் சிவ வித்தாகிய (வீயம்) ஆதிமூல உண்மையை உணர்ந்து,

இறுதியில் அனைத்துப் பேதங்களும் கரைந்த

🔱 முழு ஞானப் பிரகடனமாக மலரும் 🔱

🌺 சிவாகம–சிவஞான–பராசக்தி மார்க்க அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ திரிபுடி பகுப்பு
→ மாயா பேதக் கடப்பு
→ மாமாயாப் பராசக்தி தரிசனம்
→ அகோசரச் சிவ வித்து (வீயம்)
→ முழு ஞானப் பிரகடனம் ✨

🔱 அறிபவன்–அறிவு–அறியப்படுவது என்ற மூவகைப் பேதத்திலிருந்து,
பேதமற்ற பராசக்தி அநுபூதிக்கும்,
அங்கிருந்து அகோசர சிவவித்தின் பேருண்மைக்கும்,
இறுதியில் பூரண ஞான வெளிப்பாட்டிற்கும் செல்லும்
பரம சிவஞானப் பேர்பயணம் 🔱

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலை வெறும் தத்துவப் பெயர்களின் பட்டியலாக மட்டும் வாசித்துப் புறக்கணித்துவிட்டால், திருமூலர் இதில் அணுக்கமாகப் புதைத்து வைத்துள்ள மகா சிவயோகத் தந்திர ரகசியத்தை நாம் தவறவிட்டுவிடுவோம். இத்திருப்பாடல், யோகியின் உள்சாதனையில் நிகழும் அறிவின் பரிணாம வரைபடத்தை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது:

• ஞேயத்திலிருந்து ஞாதாவை நோக்கிய தந்திரப் பயணம்: சாதாரண மனிதனின் சித்தம் எப்போதும் "ஞேயம்" எனப்படும் வெளிப்புற அறியப்படும் பொருட்களின் (உடல், செல்வம், சாஸ்திரங்கள், தற்காலிகப் பரவசங்கள்) மீதே அலைபாயும். யோகத்தின் உண்மையான நோக்கம் உலகப் பொருட்களை அறிவதன்று, "இவற்றை அறியும் சாட்சி ஆன்மா யார்?" என்ற ஞாதாவை (The Witness-Subject) நோக்கிய உள்முகத் திருப்பமாகும். ஆசனமும் பிராணாயாமமும் இறுதியில் ஞேய ஒடுக்கத்தை ஏற்படுத்திச் சாட்சி உணர்வை எழுப்பவே தோன்றின.
• திரிபுடி லயம் என்னும் உன்னத சமாதிக் கோட்பாடு: தியானத்தின் ஆரம்பத்தில் சாதகன், தியானச் செயல், தியானப் பொருள் என்ற மூன்று பிரிவுகள் (திரிபுடி) இருக்கும். தியானம் கதித்து முதிரும் போது, தியானிப்பவனின் அஹங்காரம் கரைந்து, தியானச் செயல் ஒடுங்கி, தியானப் பொருளாகிய சிவம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். அறிபவனும் அறியப்படும் பொருளும் ஒன்றோடொன்று அபேதமாய் இணையும் இந்த உன்னத நிலையே திரிபுடி லயம் (Dissolution of the Triad / Tripuṭi-laya) எனப்படும் சஹஜ நிஷ்டையாகும்.
• மாயா விகாரப் பார்வை மாற்றம்: “மாயம்” என்பது புறத்தே இருக்கும் ஜட உலகமன்று, அது அந்தக்கரணத்தில் தோன்றும் பேதப் பார்வையாகும். யோக சாதகன் உலகத்தோடு போராட வேண்டியதில்லை; அவன் தன் அகத்தே எழும் "நான்-நீ" என்ற இருமைப் பார்வையின் வேர்களை நாடிச் சுத்தியின் மூலம் அறுத்தெறிந்தால் மாயை தன்னிச்சையாகக் கரையும்.
• அகோசரப் பரசிவ நிஷ்டா ரகசியம்: பரசிவம் “அகோசரன்” என்பதால், அதனை ஒரு குறிப்பிட்ட தியான அனுபவமாகவோ, ஒளியாகவோ, நாதமாகவோ புத்தியால் வரையறுக்க முயலக் கூடாது. ஒளிகளையும் நாதங்களையும் கடந்து, அந்த அனுபவங்களை எல்லாம் தன் சித்-புலத்தில் சாட்சியாகத் தாங்கி நிற்கும் அகண்ட சைதன்யப் பேரொளியே பரசிவம் என்பதை உணர்வதே அதீத சிவயோக ரகசியமாகும் (Consciousness as the Substratum of all experiences).
• சர்வவியாபகச் சிவ வித்து (வீயம்) அநுபூதி: வீயம் என்பது வித்து; பேரண்டத்தின் அணுக்களுக்குள்ளும், சாதகனின் பிராணத் துடிப்புகளுக்குள்ளும் அநாதியாய் உறைந்திருக்கும் சிவ வித்தாகும். சிவன் தூரத்து லோகத்தில் இல்லை, கோயிலில் இல்லை, அது தன் உள்வடிவமாய், இறுதியில் தான் மட்டுமேயாய் விளங்கும் சர்வவியாபகப் பேரறிவு என்பதை உணர்வதே சிவஞானத்தின் பூரணமாகும்.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாக உள்வாங்கும் சாதகனின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகப் பெரிய உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. அவனது சாதனை சாதாரண பக்தி, சடங்கு வழிபாடுகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, அறிவின் இயல்பையே ஆராயும் சிவஞான யோகத்தின் மையப் பகுதிக்குள் நுழைகிறது:

• புறப் பொருள் வேட்டைகளிலிருந்து சாட்சி விழிப்பு (Shift from Object to Witness): தியானத்தில் ஏதேனும் ஒரு புதிய ஒளிக் காட்சியையோ, நாதத்தையோ, தற்காலிக அநுபூதிகளையோ தேடி அலைபாயும் புற ஞேயப் பற்றுகள் முற்றிலும் ஒடுங்குகின்றன. "இந்த ஒளியைக் காண்பவன் யார், இந்த அனுபவத்தை உணரும் சாட்சி யார்?" என்ற ஞாதாவை நோக்கிய ஆழமான சிவவிசாரணை அவனுள் விழிப்படைவதால், அவனது சாதனை அசைவற்ற சாட்சிப் பாவத்தில் (Sākṣī-bhāva) நிலைபெறுகிறது.
• சித்த விருத்தி ஒருமைப்பாட்டுச் சாந்தம் (Cessation of Mental Fluctuations): சஞ்சலமான எண்ண அலைகளோடும் உணர்ச்சிகளோடும் தன்னைத் தானே அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் அறியாமை வீழ்கிறது. "கோபமும் துன்பமும் மனத்தில் எழும் வெறும் விருத்திகளே, நான் அவற்றைக் கவனிக்கும் தூய ஞாதுருவம் (சாட்சி)" என்ற விழிப்புணர்வு நாடி மண்டலங்களில் பதிவதால், சித்த விருத்திகள் தன்னிச்சையாக ஒடுங்கி அசாத்திய சாந்த நிலை கைகூடுகிறது.
• இருமைப் போராட்டங்கள் நீங்கிய சமநிலை (Transcendence of Dualistic Struggle): உலகத்தை ஏதோ ஆன்மீகத்திற்கு எதிரானது என்று கருதி வெறுத்து ஓடும் போலித் துறவுக் குழப்பங்கள் தீருகின்றன. மாயை என்பது உலகமன்று, அது அந்தக்கரணத்தின் பேதப் பார்வயே என்பதை அறிவதால், "நான்-நீ", "இது-அது" என்ற இருமை உணர்வுகளின் வேர்களை ஆராய்ந்து, உலக வடிவங்களின் பின்னுள்ள பராசக்தி இயக்கத்தை ஏற்கும் உன்னதச் சமநிலை பிறக்கிறது.
• திரிபுடி லய உன்னதச் சமாதித் தகுதி (Readiness for Triputi-Laya): தியானிப்பவன் வேறு, தியானப் பொருள் வேறு என்ற தியானக் கர்த்திருத்துவ அழுத்தங்கள் முற்றிலும் கரைகின்றன. தியானத்தின் உச்சத்தில் தன் அகந்தையை முழுமையாகக் கரைத்து, திரிபுடி லயம் எனப்படும் அதீத சஹஜ சமாதி நிலைக்குத் தன் அந்தக்கரணத்தைத் தயார்படுத்திக் கொள்கிறான். இஃது அவனது தியானத்தை வறண்ட பயிற்சிகளிலிருந்து விடுத்துச் சிவபோதமாக்குகிறது.
• அனுபவப் பிரமைகளைக் கடந்த பேரறிவு நிலைப்பாடு (Abiding in Non-Dual Awareness): தியானத்தில் ஏற்படும் தற்காலிகச் சக்தி வெடிப்புகளை இறுதி முக்தி என்று கருதி ஏமாறும் மயக்கங்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. பரசிவம் என்பது புலன்களால் அறியப்படும் ஒரு தற்காலிக அனுபவப் பொருளன்று, அது எல்லா அனுபவங்களுக்கும் ஆதாரமான அகோசரப் பேரறிவு என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை அனுபவ வேட்டைகளிலிருந்து விடுபட்டு மாறாத சிவப் புள்ளியில் நிலைபெறுகிறது.
• சாத்திரப் பனுவல்களின் அநுபூதி மொழியாக்கம் (Living the Wisdom of Shastra): சாஸ்திரப் பாடல்களை வெறும் மூளையில் சேமித்து விவாதிக்கும் பண்டிதப் பெருமைகள் முற்றிலும் கரைகின்றன. திருமந்திரம் என்பது வெற்றுத் தகவல்களின் குப்பை அன்று, அது தன் உள்வடிவத்தை மாற்றியமைக்கும் சிவஞானப் பாதையின் உயிருள்ள வரைபடம் என்பதை உணர்ந்து, ஒவ்வொரு பாடலையும் தன் சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியமாக மாற்றியமைக்கிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைப் பொருளை அறியும் நிலையிலிருந்து சாட்சியை அறியும் நிலைக்கும், சாட்சியிலிருந்து மாயையைத் தாண்டும் நிலைக்கும், மாயையிலிருந்து அகோசரப் பரசிவத்தில் சர்வவியாபகமாய் நிலைபெறும் நிலைக்குமாய் உன்னதமாக உயர்த்துகிறது. "உலகத்தை அறிவது ஞானத்தின் தொடக்கம்; அறிபவனை அறிவது ஞானத்தின் வளர்ச்சி; அறிபவன்-அறிவு-அறியப்படும் பொருள் என்ற மூன்றும் ஒரே சிவசைதன்யத்தின் வெவ்வேறு அலைநீளங்களே என்பதை உணர்வதே ஞானத்தின் பூரணம்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே ஞேயம்! சிவமே ஞானம்! சிவமே ஞாதுருவம்! சிவமே அகோசர வீயமாக விளங்கும் ஏகப் பரமார்த்தப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.