கயிலை மார்க்கப் பிரவேசம்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 92

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம்

தொண்ணூற்றுயிரண்டாவது படிக்கட்டில் (92) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் இருபத்திரண்டாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், ஞேயம் (அறியப்படுவது), ஞானம் (அறியும் அறிவு), ஞாதா (அறிபவன்) ஆகிய திரிபுடி அமைப்பை முன்வைத்து, அவற்றை வேறுபடுத்திக் காட்டும் மாயை மற்றும் மாமாயையின் தந்திர இயல்புகளை ஆராய்ந்து, இறுதியில் புலன்களாலும் மனத்தாலும் எட்ட முடியாத அகோசரப் பரசிவத்தை விளக்கினார். அறியப்படுவது, அறியும் அறிவு, அறிபவன் ஆகிய மூன்றும் தனித்தனி இறுதி உண்மைகள் அல்ல; அவற்றைத் தாண்டி நிற்கும் அகோசரப் பரசிவமே பரமார்த்த சத்தியம் என்பதைத் தன் அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் மூலம் பிரகடனம் செய்தார். அந்தப் பாடல், “தத்துவச் சிதறல்களைக் கடந்து அகோசரச் சிவவித்தில் ஒடுங்குவதே சிவஞானத்தின் பூரணம்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்தப் பரமார்த்தத் தத்துவ வரைபடம் எவ்வாறு வறண்ட சிந்தனையாக இல்லாமல், குருநாதரின் உன்னத சக்திநிபாதத்தினால் (Śaktipāta) உயிருள்ள அநுபூதியாக மாறுகிறது என்ற செயல்முறை ரகசியம் கட்டவிழ்க்கப்படுகிறது. 'தேவர்களாலும் எட்ட முடியாத அந்த அகோசரப் பரசிவ ஞானத்தை மூலனாகிய சாதகன் எவ்வாறு அடைந்தான்?' என்ற தந்திர வினாவிற்கு இப்பாடல் நேரிடையாக விடையளிக்கிறது. திருமூலர் இங்குத் தன் சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் மூலம், தான் விளக்கிய தத்துவங்கள் யாவும் தன் தனிப்பட்ட புத்தித் திறமையால் வடிக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை யாவும் அளப்பில் பெருமையுடைய "ஆனந்த நந்தி" நாதரின் மகா காருண்ய ஒளியினால் தன் உள்ளே ஏற்றப்பட்ட மெய்ஞ்ஞானச் சோதியே ஆகும் என்று பிரகடனம் செய்கிறார்.

சித்தத்தின் சலனங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்கிய அந்தத் துளக்கற்ற அகவெளியில், ஆனந்தக் கூத்தனாகிய சிவனின் உபதேசச் சொல் தன் பிராண நாடிக்குள் அமுதமாய் இறங்க, அதன் வழியே தான் கயிலை மார்க்கம் எனப்படும் சஹஸ்ராரப் பெருவெளியில் தடையின்றிப் பிரவேசித்த உன்னதத் தந்திர வரலாற்றை இப்பாடலில் வடித்தெடுக்கிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “சிவஞானத்தின் அகோசரத் தத்துவ அமைப்பை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்த ஞானத்தின் மூலமாக விளங்கும் குருவருளையும், அதன் பலனாகச் சித்தம் துளக்கற்று மாறிக் கயிலை மார்க்கத்தில் நுழையும்” உன்னதச் சிவாகம–அநுபூதிப் பாடலாக விளங்குகிறது.

சித்தக் கலக்கம் அறுத்துக் கயிலை மார்க்கத் திருக்கதவைத் திறக்கும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் வரலாற்றுப் பகுதியின் அநாதி அநுபூதிச் சாட்சியங்களுக்கு ஒரு உன்னதக் கோட்பாட்டு மகுடமாகும். முந்தைய பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட அகோசரப் பரசிவத் தத்துவத்தை, இப்பாடல் மெய்ஞ்ஞானச் சோதி விழிப்பு —> குருமண்டல அனுகிரஹம் —> சித்தத் துளக்கமின்மை —> உபதேச அனுஷ்டானம் —> கயிலை மார்க்கப் பிரவேசம் என்ற கச்சிதமான தர்க்க அடுக்காக மாற்றியமைக்கிறது:

• 🔱 மெய்ஞ்ஞானச் சோதியின் அகவிழிப்பு (விளக்கிப் பரமாகு மெஞ்ஞானச் சோதி): திருமூலர் முதலில் “மெய்ஞ்ஞானச் சோதி” என்று தத்துவத்தைத் தொடங்குகிறார். இஃது வறண்ட தர்க்கங்களால் மூளையில் சேமிக்கப்படும் வெற்றுத் தகவலன்று, அது ஈசனோடு ஆன்மாவை இரண்டறக் கலக்கச் செய்யும் உன்னதச் சிதாகாச ஒளியாகும் (The self-luminous light of absolute consciousness). அறியாமை இருளை அடியோடே சுட்டெரிக்கும் இந்த மெய்ஞ்ஞானச் சோதி அகத்தே தூண்டப்படும் போது, சாதகன் பண்டித நிலையிலிருந்து விடுபட்டுச் சிவஞானியாக மாறுகிறான் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 குருமண்டலச் சைதன்யப் பேராதாரம் (யளப்பில் பெருமைய னானந்த நந்தி): அத்தகு மெய்ஞ்ஞானச் சோதி தன்னிச்சையாக உலகத் தர்க்கங்களால் ஏற்றப்படுவதில்லை, அது “அளப்பில் பெருமையன் ஆனந்த நந்தி” என்னும் ஆதிகுருவின் சக்திநிபாத அருளாலேயே சாத்தியமாகிறது. சைவ ஆகம மரபில் குரு என்பது புதிய தகவலைத் தருபவர் அல்லர், அவர் ஆன்மாவின் காரண சரீரத்தில் மறைந்திருக்கும் சிவ சைதன்யத்தை விழிப்புறச் செய்யும் பேராற்றல் அருள் வாயிலாவார் (The conduit of Shaktipata). குருவருளே ஞானத்தின் மூலாதாரம் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 அந்தக்கரணத் துளக்கமற்ற சாந்த நிலை (துளக்கறு மானந்தக் கூத்தன்): இங்கு ஞானத்தின் மிக உன்னதமான நடைமுறை அளவுகோலைத் திருமூலர் நிறுவுகிறார்; அதுவே “துளக்கறு” (சலனமற்ற / அசைவற்ற) நிலையாகும். தந்திர யோகப் பாதையில் அநுபூதியின் வெற்றி என்பது தற்காலிகப் பரவச அலைகளில் இல்லை, அது அந்தக்கரணத்தின் அலைச்சல்களும், சந்தேகங்களும், பயங்களும் முற்றிலும் ஒடுங்கிய அசைவற்ற சாந்த நிலையில் (Unshakable somatic equanimity) மட்டுமே உளது. துளக்கமின்மையே ஞானத்தின் முதல் மலர் என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 உபதேச மகா வாக்கிய அனுஷ்டான முதிர்ச்சி (சொற்போந்து): இஃது இப்பாடலின் உன்னதத் தந்திரத் திருப்புமுனையாகும். திருமூலர் உபதேசத்தைக் கேட்டேன் என்று மேலோட்டமாகக் கூறவில்லை, “சொல் போந்து” என்கிறார்; அதாவது, குருவின் மகா வாக்கிய உபதேசச் சொல் தன் பிராணனோடும், சித்தத்தோடும் ஒன்றிணைந்து அவனது அணுக்களிலேயே வாழ்வியலாக, அனுஷ்டானமாக மாறிய உன்னத நிலையைக் குறிக்கும் (Integration of the Word into internal experience). கேட்டல் வாழ்தலாக மாறுவதே சித்தியாகும் என்பது நான்காவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்கப் பரமார்த்த முடிவு (வளப்பிற் கயிலை வழியில்வந் தேனே): பாடலின் இறுதி முத்தாய்ப்பாகத் திருமூலர், “கயிலை வழியில் வந்தேனே” என்று தன் உள்பயணத்தின் சிகரத்தைப் பிரகடனம் செய்கிறார். தந்திரப் பார்வையில் கயிலை என்பது புற மலைத் தலம் மட்டுமன்றி, மனித உடலின் சிகரமாக விளங்கும் சஹஸ்ராரப் பெருவெளியாகும் (The micro-cosmic summit of Sahasrara). குருநாதர் ஏற்றிய ஒளியின் வழியே, உபதேச அனுஷ்டானத்தின் துணையோடு தான் சஹஸ்ராரச் சிவபோத மார்க்கத்திற்குள் தடையின்றிப் பிரவேசித்தேன் என்ற சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியமே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

✨🔱 மெய்ஞ்ஞானச் சோதி விழிப்பு

⬇️

🌺🙏 ஆனந்த நந்தி
(குருவருள்)

⬇️

🕊️✨ துளக்கமின்மை
(சித்த சாந்தம்)

⬇️

📜🕉️ சொல் போந்து
(அனுஷ்டானம்)

⬇️

🌌👑 கயிலை வழி
(சஹஸ்ரார ஐக்கியம்)

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 மெய்ஞ்ஞானச் சோதியின் அக விழிப்பிலிருந்து,

ஆனந்த நந்தியாகிய குருவருளின் பேரொளியைப் பெற்று,

அங்கிருந்து சித்தத்தின் அலைச்சல்கள் முழுமையாக அடங்கி,

துளக்கமற்ற சாந்த நிலையில் நிலைபெற்று,

கேட்ட ஞானத்தை வாழ்வில் செயல்படுத்தும் அனுஷ்டானப் பாதையில் முன்னேறி,

இறுதியில் கயிலை வழியாகிய சஹஸ்ரார ஐக்கியத்தை எட்டி,

🔱 பரம சிவானந்த அநுபூதியில் நிலைபெறும் 🔱

🌺 சிவயோக–குருமார்க்க–ஞான அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🌺

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ மெய்ஞ்ஞானச் சோதி விழிப்பு
→ ஆனந்த நந்தி (குருவருள்)
→ துளக்கமின்மை (சித்த சாந்தம்)
→ சொல் போந்து (அனுஷ்டானம்)
→ கயிலை வழி (சஹஸ்ரார ஐக்கியம்) ✨

🔱 ஞான ஒளியிலிருந்து குருவருளுக்கும்,
குருவருளிலிருந்து சித்த சாந்திக்கும்,
சித்த சாந்தியிலிருந்து அனுஷ்டான நிஷ்டைக்கும்,
இறுதியில் சஹஸ்ரார கயிலை ஐக்கியத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🔱

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலை வெறும் ஒரு வரலாற்றுப் பயண விவரிப்பாக மட்டும் வாசித்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டால், திருமூலர் இதில் அணுக்கமாகப் புதைத்து வைத்துள்ள மகா சிவயோகத் தந்திர ரகசியத்தை நாம் தவறவிட்டுவிடுவோம். இத்திருப்பாடல், யோகியின் உள்சாதனையில் நிகழும் அறிவின் பரிணாம வரைபடத்தை மிகத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது:

• மெய்ஞ்ஞானச் சோதி என்னும் சிதாகாச ஒளி ரகசியம்: “மெய்ஞ்ஞானச் சோதி” என்பது மனப்பாடம் செய்யப்படும் வேத வரிகளன்று; அது பிராணாயாம முதிர்ச்சியிலும், தியான ஆழத்திலும் சாதகனின் புரூவமத்தியில் (ஆக்ஞா) மற்றும் இதயக் கமலத்தில் விழித்தெழும் சுயம்பிரகாச ஒளியாகும் (Jnana-Jyoti). இந்த ஒளி விழிப்படைந்த மாத்திரத்தில், சாதகனின் புத்தி பிரபஞ்சத்தின் தூல வடிவங்களைக் கடந்து, அவற்றின் பின்னுள்ள பரமார்த்தப் பரசிவப் பொருளை நேரிடையாகத் தரிசிக்கும் தகுதி பெறுகிறது.
• ஆனந்த நந்தியின் சக்திநிபாதத் தத்துவம்: “ஆனந்த நந்தி” என்பது தந்திர மரபில் குரு சிஷ்யனுக்குள் நிகழ்த்தும் சைதன்யப் பரிமாற்றக் குறியீடாகும். குரு புதிய தத்துவங்களைச் சிஷ்யனின் மூளையில் திணிப்பதில்லை; மாறாக, அவனது காருண்ய நோக்கினாலும், தீக்ஷையினாலும் சிஷ்யனின் சுசுமுனை நாடிக்குள் உன்னத ஸ்பந்த அதிர்வை (Sonic and energetic resonance) ஏற்படுத்தி அவனுள் உறைந்து கிடக்கும் சிவ சைதன்யத்தை விழிப்புறச் செய்கிறார்.
• துளக்கற்ற சித்த விருத்தி நிரோத விதிகளும் அளவுகோலும்: “துளக்கறு” என்ற சொல்லின் யோக ரகசியம் மிக ஆழமானது. பல சாதகர்கள் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளையும், நாதங்களையும் கண்டு தங்களின் அகந்தையை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் திருமூலரோ, உண்மையான ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் ஒரே அளவுகோல் சித்த விருத்திகள் முற்றிலும் ஒடுங்கிய அசைவற்ற மன அமைதி (Citta-vṛtti-nirodha) மட்டுமே என்பதை நிலைநாட்டுகிறார். மனக் கலக்கங்கள் கரைவதே முக்தியின் அஸ்திவாரம்.
• மகா வாக்கியச் சொல் போந்த தந்திர அனுஷ்டானம்: “சொல் போந்து” என்பது தந்திர மரபில் மிக உன்னத விதியாகும். கேட்கப்படும் உபதேசச் சொற்கள் வறண்ட தர்க்கங்களாக இருக்கும் வரை பந்தம் நீங்கும்; ஆனால், அந்தச் சொல் பிராண வாயுவோடு கலந்து, சுவாசத்தின் பின்னணியில் அஜபா ஜபமாக அதிரத் தொடங்கும் போது, அது சாதகனின் பழைய கர்ம வாசனைகளைக் கிழித்தெறியும் பேராற்றல் கருவியாக மாறுகிறது (Somatic embodiment of the Guru's Word).
• சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்க உள்வரைபடம்: “கயிலை வழி” என்பது மனித உடலுக்குள் இருக்கும் சுசுமுனை நாடியின் உன்னத மேல்நோக்கிய பாதையாகும் (The vertical path of Sushumna axis). சாதகனின் குண்டலினிச் சக்தி மூலாதார அக்னியிலிருந்து புறப்பட்டு, நாடிச் சுத்தியின் வழியே சக்ர மண்டலங்களைக் கடந்து, சஹஸ்ராரக் கயிலை மலையின் உச்சிக்கு ஏறும் போது, தேக போதம் முற்றிலும் அழிந்து அகண்ட சிவபோதப் பேரானந்தம் நிலைபெறுகிறது.

🙏⚡ குரு சக்திநிபாதம்

⬇️

✨🔱 மெய்ஞ்ஞானச் சோதி

⬇️

🕊️🌺 அந்தக்கரணத் துளக்கமின்மை

⬇️

🌌👑 சுசுமுனைச் சஹஸ்ராரக் கயிலை வழி

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 குருவருளின் சக்திநிபாத இறக்கத்திலிருந்து,

மெய்ஞ்ஞானச் சோதியின் அக ஒளி விழித்தெழ,

அங்கிருந்து மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் ஆகிய அந்தக்கரணங்களின் அலைச்சல்கள் அடங்கி,

துளக்கமற்ற பேரமைதியில் நிலைபெற்று,

இறுதியில் சுசுமுனை நாடியின் அக வழியாக உயர்ந்து,

சஹஸ்ராரக் கயிலை எனும் பரம சிவசந்நிதி ஐக்கியத்தை எட்டும்

🔱 சிவயோக–குருமார்க்க–ஞான அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ குரு சக்திநிபாதம்
→ மெய்ஞ்ஞானச் சோதி
→ அந்தக்கரணத் துளக்கமின்மை
→ சுசுமுனைச் சஹஸ்ராரக் கயிலை வழி ✨

🌺 குருவருளிலிருந்து ஞான ஒளிக்கும்,
ஞான ஒளியிலிருந்து மன அமைதிக்கும்,
மன அமைதியிலிருந்து சுசுமுனை விழிப்பிற்கும்,
இறுதியில் சஹஸ்ராரக் கயிலை சிவஐக்கியத்திற்கும் செல்லும்
பரம சிவயோகப் பேர்பயணம் 🌺

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இந்தப் பாடல் சாதகனை வறண்ட அறிவுச் சேகரிப்புகளிலிருந்து விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உபாசனையையும் சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்கத்தின் உயிருள்ள அநுபூதியாக மாற்றியமைக்கிறது:

• வறண்ட நூல் விவாதங்களிலிருந்து உள்ஒளி விழிப்பு (Shift from Information to Illumination): "நான் இன்னும் எத்தனை சாஸ்திரப் புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும், எத்தனை தத்துவங்களை விவாதிக்க வேண்டும்" என்ற மூளையின் வறண்ட பேராசைகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. சாஸ்திர அறிவு என்பது தகவல் அல்ல, அது தன் உள்ளே விழித்தெழ வேண்டிய "மெய்ஞ்ஞானச் சோதி" என்பதை உணர்வதால், அவனது சித்தம் அலைச்சல்களிலிருந்து விடுபட்டுத் தூய உள்ஒளித் தியானத்தில் லயமாகிறது.
• குரு தத்துவத்தின் பரமார்த்தச் சரணாகதி முதிர்ச்சி (Maturation of Guru-Discipline): குருவை வெறும் சொற்பொழிவாளராகப் பார்க்கும் அறியாமை கலந்த மேலோட்டமான பார்வை மாறுகிறது. குரு என்பது தன் அந்தக்கரணத்தின் அறியாமை இருளை அகற்றிச் சோதி ஏற்றும் பேராற்றல் அருள் வாயில் என்பதை உணர்வதால், அவனது குருபக்தி போலி உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுபட்டு, நிபந்தனையற்ற ஒப்புவித்தலாகவும், உன்னத அனுஷ்டான விநயமாகவும் மலர்கிறது.
• போலி அநுபூதிப் பிரமைகளிலிருந்து விடுபட்ட சாந்த நிலை (Abiding in Authentic Stillness): தியானத்தில் எப்போதாவது தோன்றும் தற்காலிக ஒளிக் காட்சிகளையும், பரவச அலைகளையும் கண்டு "நான் அடைந்துவிட்டேன்" என்று தற்பெருமை கொள்ளும் ஆன்மீக அகந்தையின் வேர்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் உண்மையான அடையாளம் தற்காலிகப் பரவசங்கள் அல்ல, அது சித்தத்தின் கலக்கங்கள் தீர்ந்த "துளக்கற்ற மன அமைதி" என்பதை உணர்ந்து, சாதகன் தன் அகத்தே அசைவற்று நிலைபெறுகிறான்.
• கேட்டல் நிலையிலிருந்து வாழ்தல் நிலைக்கு உயர்தல் (Experiential Integration of Wisdom): "நான் தினமும் எத்தனை மணிநேரம் ஆன்மீக உரைகளைக் கேட்கிறேன்" என்ற புத்திசார்ந்த கணக்கீடுகள் முற்றிலும் வீழ்கின்றன. திருமூலரின் “சொல் போந்து” என்ற ரகசியத்தின் படி, கேட்கும் ஒவ்வொரு உபதேசத்தையும் தன் நாளாந்த வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், சிந்தனையிலும் பிரயோகிக்கும் உன்னதச் செயல்முறை அனுஷ்டானமாக மாற்றியமைக்கிறான்.
• ஆன்மீக இலக்கின் தற்போதைய விழிப்புணர்வு (Somatic Present-Moment Realization): கயிலை, மோக்ஷம், சிவபதம் போன்ற உன்னத ஆன்மீக நிலைகளைத் தூரத்து எதிர்காலத்தில் அல்லது இறப்பிற்குப் பின் அடையும் ஒரு புவியியல் இடமாகக் கருதும் மயக்கம் தீருகிறது. கயிலை என்பது தன் சரீரத்தின் சஹஸ்ரார உச்சியில் எக்கணமும் மலரத் துடிக்கும் அகண்ட சிவபோத நிலை என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை தற்போதைய விழிப்புணர்வாக மாறுகிறது.
• ஆன்மீகக் கர்த்திருத்துவ அஹங்காரக் கரைசல் (Dissolution of Spiritual Agency): “என் சொந்தப் புத்தித் திறமையால் நான் தத்துவங்களை வென்றேன்” என்ற கர்த்திருத்துவ அகந்தையின் வேர்கள் சாய்கின்றன. தன் ஒட்டுமொத்த ஞானமும் ஆனந்த நந்தியின் காருண்ய விளக்கேற்றலால் மட்டுமே சாத்தியமானது என்பதை உணர்வதால், அவனுள் ஏகதத்துவத் தரிசனம் பிறந்து ஆன்மீக அஹங்காரம் முழுமையாகக் கரைகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனின் சாதனையை வெறும் சமயச் செயல்களிலிருந்து விடுத்துச் சிவசக்தியின் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது. "என் தன்முனைப்பு கலந்த வறண்ட சிந்தனைகளால் தேடிப் பிடிக்க முடியாத அந்த அகோசரப் பரசிவத்தை, நான் ஆனந்த நந்தியாகிய குருவின் அருளால் என் உள்ளே மெய்ஞ்ஞானச் சோதியாக ஏற்றி, அந்த ஒளியின் வழியே என் சித்தத் துளக்கங்களை அறுத்து, உபதேசங்களை அனுஷ்டானமாக வாழும் போது மட்டுமே சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்கத்தின் அகண்ட சிவபோதத்தை என் அகத்தே சாக்ஷாத்காரம் செய்ய முடியும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே விளக்கிப் பரமாகும் மெஞ்ஞானச் சோதி! சிவமே ஆனந்த நந்தி! சிவமே துளக்கற்ற ஆனந்தக் கூத்தனின் உபதேசச் சொல்! சிவமே சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்கப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.