கர்த்தாபாவ நாச அருள்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 93

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!

திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் தொண்ணூற்றிமூன்றாவது படிக்கட்டில் (93) அடியெடுத்து வைக்கிறோம். இஃது நாயனாரின் உன்னதத் தத்துவப் பாதையில், தன்வரலாறு கூறும் மகா விசேடப் பகுதியின் இருபத்தியான்றாவது திருப்பாடலாகும்.

முன்னைய பாடலில் திருமூலர், அளப்பில் பெருமையுடைய “ஆனந்த நந்தி” நாதரின் மகா காருண்ய அனுகிரஹத்தினால் தன் உள்ளே ஏற்றப்பட்ட மெய்ஞ்ஞானச் சோதியைப் பற்றி விவரித்தார். சித்தத்தின் சலனங்கள் முற்றிலும் ஒடுங்கிய அந்தத் துளக்கற்ற அகவெளியில், ஆனந்தக் கூத்தனாகிய சிவனின் உபதேசச் சொல் தன் பிராண நாடிக்குள் அமுதமாய் இறங்க, அதன் வழியே தான் கயிலை மார்க்கம் எனப்படும் சஹஸ்ராரப் பெருவெளிக்குள் தடையின்றிப் பிரவேசித்த உன்னதத் தந்திர வரலாற்றைத் தனது சொந்த அநுபூதிச் சாட்சியத்தின் வழியாக நிலைநாட்டினார். அந்தப் பாடல், “குரு உபதேசத்தை அனுஷ்டானமாக வாழ்வதே சஹஸ்ராரக் கயிலை மார்க்கத்தின் திறவுகோல்” என்பதை விளக்கும் உன்னத அஸ்திவாரமாகத் திகழ்ந்தது.

இந்த உன்னத மந்திரத்தில் அந்த உள்பயணத்தின் ஒட்டுமொத்த ஆதாரமும், அதன் இயக்கச் சக்தியும் எத்தகையது என்ற பரமார்த்தப் பேரொளிப் பிரகடனம் நிகழ்கிறது. 'கயிலை மார்க்கத்தில் சாதகனை நடக்கச் செய்த அடிப்படைச் சக்தி எது? அவனது தனிப்பட்ட முயற்சியா அல்லது குருவின் அநாதி அனுகிரஹமா?' என்ற உயர்நிலை வினாவிற்கு இப்பாடல் அசைக்க முடியாத தந்திர விடையளிக்கிறது. திருமூலர் இங்குத் தன் சொந்த முயற்சியையோ, தவசக்தியையோ, கர்த்திருத்துவப் பெருமையையோ முற்றிலுமாகச் சுட்டெரித்துவிட்டு, ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கம் முதல் இறுதி நிலைபேறு வரை அனைத்தும் "நந்தி அருளாலே" மட்டுமே நிகழ்ந்தது என்பதை நான்கு முறை மகா மந்திர முழக்கமாய் முழங்குகிறார்.

தேடலைத் தூண்டி மூலனை நாட வைத்ததும், தன்முனைப்பைக் கரைத்துச் சதாசிவனாக்கினதும், மெய்ஞ்ஞான அமுதத்தை உண்ணச் செய்ததும், இறுதியில் எவ்வித அசைவுமற்ற சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையில் தன்னை நிலைநிறுத்தியதும் குருவருளின் காருண்ய ஸ்பந்தமே என்று தனது அநாதிச் சாட்சியத்தை இப்பாடலில் நிலைநிறுத்துகிறார்.

ஆகவே முந்தைய பாடல் “குருவருளால் கயிலை மார்க்கத்தில் நுழைந்த ஞான விளைவை” விவரித்திருந்தால், இப்பாடல் “அந்தப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உறைந்து நின்று ஒட்டுமொத்தப் பரிணாமத்தையும் நிகழ்த்திய அகண்ட குருவருளின் பேராற்றல் அவசியத்தை” அறுதியிட்டு நிறுவும் மகா சக்திநிபாதப் பாடலாக விளங்குகிறது.

தன்முனைப்பைக் கரைத்துக் குருவருள் வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தும் மகா மந்திரம் இதோ:

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவமும்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

இந்தப் பாடல் திருமந்திரத்தின் குரு–அருள் கோட்பாடுகளுக்கு மகுடம் சூட்டும் ஆகச்சிறந்த அநுபூதித் தர்க்க வரைபடமாகும் (The Matrix of Absolute Grace). முந்தைய பாடலில் விவரிக்கப்பட்ட மெய்ஞ்ஞானச் சோதியின் விளைவுகளை, இப்பாடல் தேடல் விழிப்பு —> அடையாள மாற்றம் —> தத்துவச் சார ஒத்திசைவு —> கர்த்தாபாவ நாச நிலைபேறு என்ற நான்கு அநாதித் தர்க்க அடுக்குகளின் மூலம் குருவருளின் பேராற்றலாக மீள்பரிசீலனை செய்கிறது:

• 🔱 தேடலின் மூல விழிப்புத் தர்க்கம் (நந்தி யருளாலே மூலனை நாடி): திருமூலர் முதலில் “நந்தி அருளாலே மூலனை நாடி” என்று ஆன்மீகத் தேடலின் அஸ்திவாரத் தர்க்கத்தை உடைக்கிறார். சாதாரண மனிதன் தன் சொந்தப் புத்தியால் இறைவனைத் தேடுவதாக எண்ணுகிறான்; ஆனால், உலகப் போகங்களில் மூழ்கிக் கிடக்கும் ஆன்மாவிற்குள் "நான் யார், என் மூலக் காரணம் என்ன?" என்ற தார்மீகத் தேடல் எழுவதே குருவருளின் முதல் சக்திநிபாதக் குறியீடாகும் (The seeking itself is the first symptom of Grace). தேடல் சாதகனின் முயற்சியல்ல, அது அருளின் உந்துதல் என்பது முதல் தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 அத்வைத அடையாள மாற்றுத் தர்க்கம் (பின்நந்தி யருளாற் சதாசிவ னாயினேன்): அடுத்து அவர் “சதாசிவன் ஆயினேன்” என்று தத்துவத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். அவர் சதாசிவனைத் தரிசித்துப் பரவசமடைந்ததாகக் கூறவில்லை, சதாசிவனாகவே மாறிப்போனதாகக் கூறுகிறார். பார்ப்பவன் வேறு, பார்க்கப்படும் தெய்வம் வேறு என்ற பக்தி இருமை நிலை (Duality) முற்றிலும் கரைந்து, தான் சதாசிவ சைதன்யப் பேரொளியாகவே அடையாள மாற்றம் பெற்ற அத்வைத அநுபூதிக்குக் குருவருளே காரணம் என்பது இரண்டாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 அநுபூதிச் சார ஒத்திசைவுத் தர்க்கம் (நந்தி யருளான் மெய்ஞ் ஞானத்து ணண்ணினேன்): மூன்றாவது அடியில் “மெய்ஞ்ஞானத்து உண்ணினேன்” (உள்நுழைந்து ஒன்றினேன்) என்று தத்துவத்தின் அடர்த்தியைக் காட்டுகிறார். மெய்ஞ்ஞானம் என்பது ஏடுகளில் படித்து விவாதிக்கும் வறண்ட கோட்பாடன்று, அது உணர்வின் அணுக்களுக்குள் பாய்ந்து அமுதமாய் உண்ணப்படும் உயிருள்ள அனுபவமாகும் (Somatic consumption of direct gnosis). சாஸ்திரப் பேச்சுகளைக் கடந்து அந்த ஞானப் பெருவெளிக்குள் நேரிடையாகப் பிரவேசிப்பதற்குக் குருவருளே சாவி என்பது மூன்றாவது தர்க்க அடுக்காகும்.
• 🔱 கர்த்தாபாவ நாச நிலைபேற்றுத் தர்க்கம் (நந்தி யருளாலே நானிருந் தேனே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமும், ஒட்டுமொத்தத் திருமந்திரத்தின் இறுதித் தர்க்க முடிவுமாகும் (The ultimate metaphysical collapse of ego). திருமூலர் தான் பெரிய அற்புதங்களைச் செய்ததாகக் கூறவில்லை, “நான் இருந்தேனே” என்று அசைவற்ற தன்மையைப் பிரகடனம் செய்கிறார். "நான் தவம் செய்கிறேன்" என்ற கர்த்திருத்துவ அகந்தை (Sense of doership / Kartṛtva) முழுமையாக அழிந்து, எவ்வித அலைச்சலுமற்ற சஹஜ சமாதிச் சிவநிலையில் அப்படியே உறைந்துபோன இறுதி நிலைபேற்றிற்கு அகண்ட குருவருளே பேராதாரம் என்பது இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

🔍🌺 தேடல் உந்துதல்
(மூலனை நாடல்)

⬇️

🔱✨ அடையாள மாற்றம்
(சதாசிவன் ஆதல்)

⬇️

🕉️💎 ஞானச் சார ஒத்திசைவு
(உண்ணல்)

⬇️

🕊️🔥 கர்த்திருத்துவ நாச நிலைபேறு
(இருத்தல்)

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 மூலப் பரமார்த்த உண்மையை நாடும் அகத் தேடலிலிருந்து,

தனித்த ஜீவ அடையாளம் கரைந்து,
சதாசிவ உணர்வைத் தனது இயல்பான இருப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பரிணாமத்தை எட்டி,

அங்கிருந்து ஞானத்தை வெறும் கருத்தாக அல்லாது,
உயிரின் சாரமாக உள்வாங்கி அதனோடு ஒத்திசைவடைந்து,

இறுதியில் “நான் செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவப் பாவம் முற்றாக அழிந்து,

அசையாத இருப்பு நிலையாக நிலைபெறும்

🔱 சிவஞான–சிவயோக அகப் பரிணாம ஓட்டம் 🔱

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✨ மூலனை நாடல்
→ சதாசிவன் ஆதல்
→ ஞானச் சார ஒத்திசைவு
→ கர்த்திருத்துவ நாச நிலைபேறு ✨

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🔍 மூலனை நாடல்
→ 🔱 சதாசிவன் ஆதல்
→ 💎 ஞானத்தை உண்ணல்
→ 🕊️ இருப்பாக நிலைபெறல்

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

🌺 தேடுபவன் கரைகிறான்...
🌺 அறிபவன் கரைகிறான்...
🌺 செய்பவன் கரைகிறான்...

இறுதியில்,

🔱 சிவமே எஞ்சுகிறது. 🔱

✨ திருச்சிற்றம்பலம் ✨

🔱 இந்தப் பாடல் கூறும் யோக சாதகர்களுக்கான சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

இந்தப் பாடலில் “நந்தி அருளாலே” என்ற சொற்றொடர் நான்கு முறை மீண்டும் மீண்டும் வருவது வெறும் கவிதை நயமோ அல்லது அடுக்குத் தொடரோ அல்ல; அது சைவ ஆகமத்தின் ஐந்தாவது தொழிலாகிய அனுகிரஹ சக்தியின் (The Power of Divine Grace) அண்டவியல் இயக்கத்தை உணர்த்தும் மகா தந்திரச் சுட்டுரையாகும்:

• மூலனை நாடுதலின் குண்டலினி ரகசியம்: “மூலனை நாடுதல்” என்பது வெளிப்புறப் புவியியல் தேடலன்று; அது தன் சரீரத்தின் "மூலாதாரச் சக்ரத்தில்" உறங்கிக் கிடக்கும் ஆதிச் சக்தியாகிய குண்டலினியை உள்குருவின் பேரொளியால் விழிப்புறச் செய்வதாகும். உலகியல் விஷயங்களில் சிதறி ஓடும் பிராண தாரையைத் தன் இருப்பின் அநாதி மூலத்தை நோக்கித் திருப்பிச் சுசுமுனை நாடிக்குள் செலுத்தும் மகா தந்திரத் திருப்புமுனையாகும்.
• சதாசிவரூப அத்வைத அடையாள மாற்றம்: “சதாசிவன் ஆயினேன்” என்ற வரியின் சிவயோக ரகசியம் சாதகனின் அஹங்கார நாசமாகும். உபாசனை முதிரும் போது, ஜபிப்பவன்-ஜபிக்கப்படும் மந்திரம் என்ற இருமைகள் கரைந்து, சாதகன் ஐந்து முகங்களைக் கொண்ட பேரண்டச் சதாசிவப் பெருவடிவமாகவே தன் உணர்வை விரிவடையச் செய்கிறான். ஆன்மா தன் பாசக் கட்டுகளை அறுத்துச் சிவ சுபாவத்தைப் பெறும் உன்னதத் தந்திர நிலை மாற்றமாகும் (Transmutation of identity).
• மெய்ஞ்ஞானத்து உண்ணும் பிராண ஒத்திசைவு: “மெய்ஞ்ஞானத்து உண்ணினேன் / அண்ணினேன்” என்பது சாஸ்திரங்களை மூளையால் வாசிப்பதைக் குறிப்பதன்று; அது தியானத்தின் உச்சத்தில் சஹஸ்ராரத்தில் இருந்து சொரியும் அமுத தாரையைத் தன் நாடி நரம்புகள் எங்கும் பிராண ஓட்டத்தோடு பருகி, ஞானத்தோடு ஆன்மா முழுமையாக ஒன்றிணையக் கூடிய உன்னத அநுபூதி நிலையாகும். ஞானம் இங்குத் தனித்த அறிவாக இல்லாமல் ஜீவனின் இருப்பாகவே மாறுகிறது.
• நானிருந்தேனே என்னும் சஹஜ சமாதி ரகசியம்: “நான் இருந்தேனே” என்ற சொற்கள், யோக மரபின் ஆகப் பெரும்பரமார்த்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. தியானப் பாதையின் ஆரம்பத்தில் ஒளிகளும் நாதங்களும் வந்து போகும்; அவை யாவும் தற்காலிக அனுபவங்களே. ஆனால், இவை யாவற்றையும் கடந்து, "நான் செய்கிறேன்" என்ற அகந்தை முற்றிலும் அழிந்த பின் எஞ்சியிருக்கும் மாறாத, அசைவற்ற சஹஜ சமாதி நிலையே (The state of absolute effortless being / Sahaja-samādhi) இஃதாகும்.
• கர்த்தா பாவ தியாக அருள் விதி: இப்பாடல் சாதகனுக்கு உணர்த்தும் ஆகப் பெரிய தந்திர ரகசியம், முயற்சி கதவைத் திறக்குமே அன்றி அது முக்தியை உருவாக்காது என்பதாகும். முக்தியைத் தருவது குருவருளாகிய அனுகிரஹமே. தன்முனைப்பு கலந்த முயற்சிகள் முற்றிலும் ஒடுங்கி, அருளின் பேராற்றலுக்குத் தன்னை முழுமையாகத் தாரைவார்க்கும் போதே சிவயோகம் சித்தியடைகிறது.

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை உண்மையாக உள்வாங்கும் சாதகனின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகவும் ஆழமான, புரட்சிகரமான உள்மாற்றம் நிகழ்கிறது. அவனது சாதனை மேலோட்டமான பிரயாசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, அருளிறக்கத்தின் மகா அலைக்குள் லயமாகிறது:

• ஆன்மீகக் கர்த்திருத்துவ அகந்தையின் வேரறுப்பு (Annihilation of Spiritual Doership): “நான் இத்தனை ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன், என் முயற்சியால் நான் சக்ரங்களைத் திறந்தேன்” என்ற பயங்கரமான ஆன்மீகத் தற்பெருமையின் (Spiritual Ego / Kartṛtva-bhāva) வேர்கள் அடியோடு சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன. தன் தேடலின் தொடக்கம் முதல் இறுதி நிலைபேறு வரை அனைத்தும் "நந்தி அருளின்" உந்துதலே என்பதை உணர்வதால், ஆன்மீக அகங்காரம் முழுமையாகக் கரைந்து அசாத்திய பணிவு பிறக்கிறது.
• தேடலின் பதற்றங்கள் நீங்கிய அமைதி (Relaxation of the Seeking Mind): ஆன்மீக அனுபவங்களை அவசரமாகப் பறிக்க வேண்டும் என்ற பதற்றங்களும், அழுத்தங்களும் சாதகனை விட்டு முற்றிலும் அகல்கின்றன. தன்னுள் எழும் தார்மீகத் தேடலே அருளின் தொடுதல் என்பதை அறிவதால், அவனது சாதனை அழுத்தங்கள் நிறைந்த போராட்டமாக இல்லாமல், குருவருளின் வழிநடத்தலுக்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்புவிக்கும் பேராண்மைச் சாந்த நெறியாக மாறுகிறது.
• இருமை உபாசனையிலிருந்து அத்வைத ஐக்கியத்திற்கு உயர்தல் (Ascension to Non-Dual Devotion): தெய்வத்தைத் தூரத்து லோகத்தில் வைத்து வணங்கும் மேலோட்டமான இருமைப் பக்தி நிலைகள் முற்றிலும் வீழ்கின்றன. திருமூலரின் “சதாசிவன் ஆயினேன்” என்ற ரகசியத்தின் படி, தன் சாதனையின் லட்சியம் சிவனைத் தரிசிப்பதன்று, சிவமாகவே மாறிப்போவது என்பதை உணர்ந்து தன் அகத்தின் ஆன்ம அடையாளத்தை அத்வைதப் பேரொளியாக மாற்றியமைக்கிறான்.
• தற்காலிக அனுபவ வேட்டைகளிலிருந்து நிலைபேறு நோக்கம் (Shifting from Experiences to Abiding): தியானத்தில் எப்போதாவது தோன்றி மறையும் தற்காலிக ஒளி அதிர்வுகளையும், சித்தக் காட்சிகளையும் துரத்தும் அறியாமை தீருகிறது. அனுபவங்கள் தற்காலிகமானவை, கர்த்திருத்துவம் அழிந்த "நிலைபேறே" (நான் இருந்தேனே) நிரந்தரமானது என்பதை உணர்வதால், அவனது சாதனை தற்காலிகப் பரவசங்களைத் தேடாமல், சித்தத்தின் மாறாத சஹஜ நிஷ்டையை வளர்ப்பதில் ஒருமுகப்படுகிறது.
• முயற்சி மற்றும் அருளின் கச்சிதமான தந்திரச் சமநிலை (Equilibrium of Effort and Grace): "எல்லாம் அருள் என்றால் நான் ஏன் சாதனை செய்ய வேண்டும்?" என்ற சோம்பேறித்தனமான தாமச வாதங்களும், "என் முயற்சியால் மட்டுமே முக்தி" என்ற ராஜச அகந்தையும் ஏககாலத்தில் அழிகின்றன. முயற்சி தன் அந்தக்கரணத்தைச் சுத்தமாக்கும் பொறுப்பு, பூரண அநுபூதி என்பது குருவருளின் கொடை என்ற தந்திரச் சமநிலையை அடைந்து பாதுகாப்பான பாதையில் நிலைபெறுகிறான்.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனைத் தனிப்பட்ட முறையில் போராடும் ஜீவ நிலையிலிருந்து விடுத்துச் சிவவருளின் மகா அலைகளில் திளைக்கும் சிவமயப் பாத்திரமாக மாற்றியமைக்கிறது. "நான் சிவத்தைத் தேடி அடையவில்லை, சிவ அருளே என் அகந்தையைக் கிழித்து என்னைச் சதாசிவமாக்கியது; என் உபாசனையின் அணுவிலும் உறைந்து நின்று என்னைச் சஹஜ சமாதியில் நிலைநிறுத்தியது என் குருநாதனாகிய நந்தியின் அகண்ட அனுகிரஹமே" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே மூலனை நாடவைத்த ஆதி அருள்! சிவமே சதாசிவனாக்கிய பேராற்றல்! சிவமே மெய்ஞ்ஞானத்து உண்ணச் செய்து அசைவற்று "நான் இருந்தேனே" என்று நிலைநிறுத்திய நந்திப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.