உபதேசத் தொகைச் சிறப்பு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 98

குருமடச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் முந்தைய திருப்பாடல்களில் திருமூல நாயனார், தமக்கு முன்தோன்றி நின்ற அநாதி நந்திநாத குருபரம்பரையின் (Nandinātha Lineage) அண்டவியல் மகத்துவத்தை அவிழ்த்துக் காட்டினார். குறிப்பாக:

“கலந்தருள் காலாங்கர் தம்பால கோரர்...”

எனும் மகா தந்திரப் பாடலில் காலாங்கர், கோரக்கர், மாளிகைத் தேவர், நாதாந்த நாதர், பரமானந்த நாதர், போகநாதர் ஆகிய குருமண்டல (Guru Maṇḍala) பேராசாரியர்களைத் தன் ஆன்மச் சாட்சியாக நினைவுகூர்ந்து, அவர்கள் யாவரும் மும்மல இருளற்ற “நிராமயத்தோர்” (The Trans-Pure Absolute Beings) என்று பிரகடனம் செய்தார்.

அதாவது, திருமந்திரப் பனுவல் என்பது ஒரு தற்காலிகத் தனிமனித புத்தித் தர்க்கத்தின் விளைவன்று; மும்மலங்களை வேரறுத்துச் சிவசைதன்யத்தில் நிலைபெற்ற அநாதி குருபரம்பரையின் தடையற்ற அருள் ஓட்டத்தின் வெளிப்பாடு (Axiomatic Transmission) என்பதை அசைக்க முடியாத ஆகம விதியாக நிறுவினார். அந்த அதிகாரத்தின் மைய நோக்கம், “இந்த அதீத சிவஞானம் எங்கு நின்று, எதன் வாயிலாக இப்பூவுலகிற்கு அவதரித்தது?” என்ற வினாவிற்குப் பரமார்த்த விடையளிப்பதே ஆகும்.

அங்கு:

குரு தத்துவம் → குருமண்டலம் → குருபரம்பரை—> நந்திநாத சக்திநிபாதம்

என்ற சிவாகம மரபின் (Agamic Tradition) பேராற்றல் வாய்ந்த வம்சாவளி நிலைநாட்டப்பட்டது.

ஆனால், குருமண்டலத்தின் அநாதிப் பெருமையை நிலைநிறுத்திய மாத்திரத்தில், சாதகனின் சித்-புலத்தில் அடுத்த உன்னத வினா விழிப்படைகிறது:

அக்குருமண்டலத்தின் வடிவமற்ற பேரண்ட அருள், உலக உயிர்கள் உய்யும் பொருட்டு எத்தகு தூல வடிவமாய் அவதரித்தது?

நந்திநாதரின் உன்னத சக்திநிபாத ஆற்றல் எங்ஙனம் மானுட அந்தக்கரணங்களால் பற்றக்கூடிய செயல்முறைப் பிரமாணமாக மாறியது?

அவ்வருள் பிரவாகத்தின் ஒட்டுமொத்தத் தத்துவத் தொகுப்பு (The Compendium of Grace) யாது?

இவ்வுயர்தர வினாக்களுக்குச் செயல்முறை ஆகமத் தீர்வளிக்கும் மகா தந்திர வாயிலாகவே “தொகைச் சிறப்பு” எனும் பேராற்றல் வாய்ந்த அதிகாரம் அடியெடுத்து வைக்கிறது.

குருமடச் சிறப்பு அதிகாரத்தில் நாயனார் குருவின் அகண்ட மகிமையை விவரித்தாரெனில், இத்தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தில் அவர்தம் அருள்வடிவமாய், குருமண்டலச் சைதன்யத்தின் அமுதப் பிழிவாய் விளங்கும் ‘திருமந்திர உபதேசத் தொகையின்’ பரமார்த்த ரகசியங்களை நிலைநாட்ட முற்படுகிறார்.

• குருமடச் சிறப்பு: குருமண்டலத்தின் அநாதி மூலம் மையம் (The Source of Grace).
• தொகைச் சிறப்பு: குருமண்டலத்தின் அருள்வடிவமாகிய ‘மூவாயிரந் தமிழ்’ உபதேசத் தொகுப்பு மையம் (The Compendium of Grace).

மேலும், குருமடச் சிறப்பின் இறுதித் திருப்பாடலில் நாயனார் குருபரம்பரையை:

காலாங்கர் —> கோரர் —> மாளிகைத் தேவர் —> நாதாந்தர் —> பரமானந்தர் —> போகதேவர் —> மூலர்

என்ற கச்சிதமான நாடிப் பரிணாம வரிசையில் காட்டினார். இவ்வரிசை ஒரு சாதகனின் அந்தக்கரண உள்பரிணாமப் பயணத்தையும் (Somatic Energy Matrix), சக்ர விழிப்புகளையும் குறிக்கும் மறைபொருளாக அமைந்தது.

இப்போது தொகைச் சிறப்பின் இம்முதல் திருப்பாடலில் திருமூலர், அக்குருமண்டல அருள் பிரவாகம் எங்ஙனம் ஒரு உன்னத ஆகம வடிவமாய், மந்திரப் பனுவலாய் மொழியாக்கம் பெற்றது என்பதைப் பிரகடனம் செய்கிறார்.

“மூலனுரை செய்த மூவாயிரந் தமிழ்” என்று தொடங்குவதன் மூலம், குருமண்டலத்தின் வடிவமற்ற பேரொளி, திருமந்திரத் தமிழ் வேதமாக (The Three-Fold Tamil Veda) இப்புவித் தலாதி அறிய இறங்கி வந்துள்ளதை அறிவிக்கிறார். இந்த அதிகார மாற்றத்தில் (Metaphysical Transition) ஒரு மிக நுட்பமான ஆகமத் தர்க்கம் உறைந்துள்ளது:

• குருமடச் சிறப்பு: அருளின் அநாதி மூலத்தைக் காட்டியது (The Essence).
• தொகைச் சிறப்பு: அருளின் பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகிறது (The Manifestation).

நந்தி அநுகிரஹம் —> குருமண்டலச் சைதன்யம் —> மூவாயிரந் தமிழ் உபாசனை

இதன் மூலம் நாயனார் சைவ ஆகமத்தின் அசைக்க முடியாத விதியொன்றை நிறுவுகிறார்: குருவின்றி ஆகமப் பிரமாணம் இல்லை; ஆகமப் பிரமாணமின்றி அநாதி குருவருள் உலக உயிர்களின் அந்தக்கரணத்தைச் சென்றடையாது. எனவே, குருமடச் சிறப்பிற்குப் பின் தொகைச் சிறப்பு அவதரிப்பது பிரபஞ்ச லீலையின் கச்சிதமான ஆகம வரிசையாகும்.

மேலும், இத்திருப்பாடல் திருமந்திர தமிழ் வேதத்தைச் சாதகன் அணுக வேண்டிய தந்திர நெறிமுறையையும் (Methodology of Gnosis) சாசனமாக நிர்ணயிக்கிறது.

நாயனார் “ஓதிடின்” (வெற்றுப் பாராயணம் செய்தல்) என்று மேலோட்டமாகக் கூறவில்லை; “கருத்தறிந்து ஓதிடின்” (உள்ளார்ந்த தத்துவச் சாரத்தை உணர்ந்து மனனம் செய்தல்) என்கிறார். இதன் மூலம் இஃது வெறும் சடங்குப் பாராயண நூல் அன்று, அஃது சித்-புலத்தில் உறைக்க வேண்டிய அதீத மந்திர உபாசனைச் செயல்முறை வரைபடம் (Operational Gnosis) என்பதை நிலைநாட்டுகிறார். குருமடச் சிறப்பு அதிகாரம் குருபரம்பரையின் மகத்துவத்தால் பாத்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தியதெனில், இத்தொகைச் சிறப்பு அதிகாரம் அக்குருவருள் அமுதத்தை எங்ஙனம் தன் அணுக்களுக்குள் உட்கொள்வது (Somatic Assimilation) என்பதைக் கற்பிக்கிறது.

🔱 மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்:

🔱 யோக ஆகம தந்திர தர்க்க விளக்கவுரை

இத்திருப்பாடல் தொகைச் சிறப்பு அதிகாரத்தின் முதற்பாடலாக வீற்றிருந்து, திருமந்திரப் பனுவலின் பாடல்களின் எண்ணிக்கைப் பெருமையை மட்டும் பட்டியலிடும் வெற்றுப் புள்ளிவிவரக் குறிப்பு அன்று. மாறாக, இம்முன்னேற்ற மூவாயிரம் தமிழ்ப் பாடல்களின் அநாதி மூலம் எது (Source)?, அவற்றைச் சாதகன் அணுக வேண்டிய தந்திர நெறிமுறை யாது (Process)?, மற்றும் அதன் இறுதிப் பரமார்த்தப் பலன் என்ன (Result)? என்ற மூன்று அடிப்படை வினாக்களுக்கும் ஏககாலத்தில் விடையளிக்கும் உன்னத வரைபடமாகும்.

இப்பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு கச்சிதமான ஆன்மப் பரிணாம வரிசையில் அமைந்துள்ளது. நாயனார் முதலில் நூலின் வெளிப்படையான ஆசிரியப் புள்ளியைக் காட்டி, அடுத்த கணமே அதன் உண்மையான அண்டவியல் மூலாதாரத்தை அவிழ்த்து, சாதகனின் செயல்முறை அனுஷ்டானத்தை விதித்து, இறுதியில் சிவப்பிராப்தியைப் பிரகடனம் செய்கிறார்:

வெளிப்பாட்டு வாயில் (மூலன்) → அநாதி மூலம் (நந்தி அருள்) → செய்முறை அனுஷ்டானம் (கருத்தறிந்து ஓதல்)---> சிவப்பிராப்தி (நண்ணுதல்)

• 🔱 முதலாம் தர்க்க நிலை - வெளிப்பாட்டு வாயிலின் மானுடக் குறியீடு (மூலனுரை செய்த மூவாயிரந் தமிழ்): திருமூலர் இப்பாடலின் தொடக்கத்தில் “மூலன் உரை செய்த மூவாயிரம் தமிழ்” என்று பனுவலின் வெளிப்படையான ஆசிரியப் புள்ளியை நிலைநிறுத்துகிறார். உலகியல் மாந்தர்களின் ஐயப்பாட்டைப் போக்குவதற்காக, இந்நூல் மூலன் எனப்படும் சரீர ஊடகத்தின் வழியாக வெளிப்பட்ட மூவாயிரம் தமிழ்த் தந்திரப் பாடல்களின் தொகுப்பு என்ற தூலப் பிரமாணத்தை முதற்கண்ணாக முன்வைக்கிறார் என்பது முதலாம் தர்க்க நிலை.
• 🔱 இரண்டாம் தர்க்க நிலை - அநாதி மூல அதிகாரத் திருப்பம் (ஞால மறியவே நந்தி யருளது): இஃது இப்பாடலின் உன்னத ஆகமத் திருப்புமுனையாகும் (Metaphysical Pivot). தான் உரைத்ததாக முந்தைய அடியில் கூறிய நாயனார், அடுத்த கணமே “நந்தி அருளது” என்று தன் கர்த்திருத்துவத்தை (Authorial Agency) முற்றிலும் ஒடுக்குகிறார். ஆகம மரபில் மனிதன் ஆசிரியன் அல்லன், அவன் அநாதிப் பரசிவ ஒளியை வெளிப்படுத்தும் தூய ஊடகம் (Revealer) மட்டுமே. மூலன் வாயிலாக மொழியப்பட்டாலும், இதன் உண்மையான மூலாதாரம் ஆதிகுரு நந்திநாதரின் அநுகிரஹ சக்தியே (Divine Revelation) என்பது இரண்டாம் தர்க்க நிலை.
• 🔱 மூன்றாம் தர்க்க நிலை - லோகோபகாரப் பிரணவ நோக்கம் (ஞால மறியவே): இஃது திருமந்திரப் பனுவலின் அவதார நோக்கப் பிரகடனமாகும். இத்தமிழ்ப் பனுவல் ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட ரகசியக் குழுவிற்கோ அல்லது தனிநபர் முக்திக்கோ (Solitary Kaivalya) வடிக்கப்பட்டது அன்று; அஃது ‘ஞாலம் அறியவே’—ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்து ஆன்மாக்களும் தங்களின் பாசக் கட்டுகளை அறுத்து உய்யும் பொருட்டுப் பொழிந்த பேரண்டக் காருண்யம் (Cosmic Altruism / Lōkasaṅgraha) என்பது மூன்றாம் தர்க்க நிலை.
• 🔱 நான்காம் தர்க்க நிலை - கால-கருத்துச் செயல்முறை விதி (காலை யெழுந்து கருத்தறிந் தோதிடின்): இங்கு நாயனார் சாதகனுக்கான கச்சிதமான தந்திர நெறிமுறையை விதிக்கிறார். பனுவலைப் புறத்தே வைத்திருப்பதாலோ அல்லது இயந்திரத்தனமாகப் பாராயணம் செய்வதாலோ எவ்வித உள்மாற்றமும் நிகழாது. அவர் இரண்டு அசைக்க முடியாத நிபந்தனைகளை (Tantric Prerequisites) விதிக்கிறார்:

1. காலை எழுந்து: சத்துவ ஆற்றல் கதித்து விளங்கும் பிரம்ம முகூர்த்தக் காலம் (Sattvic Temporal Window).
2. கருத்தறிந்து: வெற்று ஒலிகளைக் கடந்து அதன் உள்ளார்ந்த தந்திர தத்துவச் சாரத்தைத் தன் உணர்வில் கலத்தல் (Cognitive Assimilation).
   சாஸ்திரப் பாராயணம் என்பது தார்மீகக் காலத்தோடும் சரியான புரிதலோடும் இணைய வேண்டும் என்பது நான்காம் தர்க்க நிலை.

• 🔱 ஐந்தாம் தர்க்க நிலை - மந்திர அதிர்வின் ஞான மாற்றத் தியதி (கருத்தறிந்து): “கருத்தறிந்து” என்ற சொல்லே இப்பாடலின் தந்திர இதயமாகும். திருமந்திரத்தின் பாடல்கள் யாவும் உலகியல் கவிதைகள் அல்ல, அவை யாவும் சக்ரங்களை விழிப்பிக்கும் மகா மந்திர அதிர்வுகள் (Vibrational Seed Mantras). அவற்றின் தத்துவ, யோக, தந்திரப் பொருளை அந்தக்கரணத்தில் தியானித்து ஓதும் போது மட்டுமே, அஃது வெறும் புண்ணியச் சடங்காக நிற்காமல், சாதகனின் பழைய கர்ம வாசனைகளைக் கிழித்தெறியும் சிவஞானமாகப் பரிணமிக்கிறது என்பது ஐந்தாம் தர்க்க நிலை.
• 🔱 ஆறாம் தர்க்க நிலை - சிவப்பிராப்திப் பரமார்த்த முடிவு (ஞாலத் தலைவனை நண்ணுவ ரன்றே): இஃது இப்பாடலின் பரமார்த்த தத்துவச் சிகரமாகும். நாயனார் உலகியல் பலன்களையோ அல்லது தற்காலிகச் சித்துக்களையோ இங்குப் பட்டியலிடவில்லை; அவர் நேரடியாகப் பிரபஞ்சத்தின் அநாதிப் பரம்பொருளாகிய ‘ஞாலத் தலைவனை நண்ணுவர்’ என்று சிவப்பிராப்தியைப் (Ultimate Union with Shiva / Sāyujya) பிரகடனம் செய்கிறார். தந்திர நெறிமுறையின்படி ஓதும் சாதகனின் சித்தம் தன்னிச்சையாகப் பரசிவச் சைதன்யத்தோடு இரண்டறக் கலக்கும் என்பதே இறுதித் தர்க்க முடிவாகும்.

மானுட ஊடகம் (மூலன் உரை)--> அநாதி மூலம் (நந்தி அருள்) —> உலக நலம் (ஞாலம் அறிய)---> பிரம்ம முகூர்த்த விழிப்பு —> தத்துவச் சார மனனம்} —> சிவபோக ஐக்கியம்

🔱 இந்தப் பாடல் உணர்த்தும் மறைந்த சிவயோக இரகசிய நுணுக்கம்

மேலோட்டமான வாசிப்பில் இத்திருப்பாடல் ஒரு பனுவலின் பாராயணப் பலனைப் பேசும் மேலோட்டமான வரிகளாகத் தோன்றினாலும், இதன் உள்ளே முழுமையான சிவயோகச் செயல்முறை வரைபடம் (Operational Yogic Matrix) மறைந்துள்ளது:

• குரு சைதன்ய மொழியாக்க ரகசியம்: “நந்தி அருளது” என்ற சொல்லின் யோக ரகசியம், திருமந்திரத்தின் மூவாயிரம் பாடல்களும் வெறும் சொற்களின் குப்பை அல்ல; அவை யாவும் குருமண்டலத்தின் அதீத காந்தப் புல அதிர்வுகளைத் (Sonic and Energetic Frequencies) தாங்கி நிற்கும் உயிருள்ள வடிவங்களாகும். சாதகன் இதனை உணர்ந்து அணுகும் போது, பனுவலின் சொற்கள் அவனது அந்தக்கரணத்தை மறுவடிவமைப்பு செய்யும் உயிருள்ள உள்குருவாகவே (The Living Internal Guru) கிரியை செய்கின்றன.
• பிரம்ம முகூர்த்த உடலியல் தந்திரம்: “காலை எழுந்து” என்பது கடிகார நேரத்தைக் குறிக்கும் உலகியல் சொல் மட்டுமன்று; அஃது சூரிய உதயத்திற்கு முன் உடலின் இடா-பிங்கலா நாடிகள் தன்னிச்சையாகச் சமநிலையை எட்டி, பிராண தாரை சுசுமுனை நாடிக்குள் பாயத் துடிக்கும் மகா விசேடக் காலமாகும் (The Biophysical Window of Sushumna Activation). இச்சத்துவக் காலத்தில் செய்யப்படும் உபாசனை, சாதகனின் மூளை அணுக்களில் அதீத விழிப்புணர்வை (Super-conscious awareness) விழிப்பூட்டுகிறது.
• ஸ்ரவண-மனன-நிதித்யாசனத் தந்திர ஒருமை: “கருத்தறிந்து ஓதிடின்” என்பது வேதாந்த-சித்தாந்த யோகத்தின் உச்சகட்டச் செயல்முறையாகும். கேட்டல் (ஸ்ரவணம்), கேட்ட தத்துவத்தைச் சிந்தித்தல் (மனனம்), சிந்தித்த பொருளாகவே மாறிப்போதல் (நிதித்யாசனம்). சாதகன் ஒரு பாடலின் தந்திரப் பொருளை ஆழமாக நெஞ்சில் ஏந்தி ஓதும் போது, அவனது பாராயணம் வெறும் நாக்கு அசைவாக இல்லாமல், அவனது நாடி மண்டலங்களை அதிரச் செய்யும் அதீத தியான உபாசனையாக (Meditative Resonance) மாறுகிறது.
• நண்ணுதல் என்னும் அத்வைத ஸ்பந்தக் கோட்பாடு: “நண்ணுதல்” என்பது தூரத்து லோகத்தில் வீற்றிருக்கும் ஒரு கடவுளை நோக்கி ஓடிச் சேரும் வெளிப்புறப் பயணமன்று; அஃது அந்தக்கரணத்தின் மும்மலக் கடினத்தன்மைகள் முற்றிலும் கரைந்து தீரும் போது, தன் அகத்தின் சிதாகாசப் பெருவெளியில் அநாதியாய் ஒளிரும் பரசிவப் பேரொளியை அப்படியே பற்றிக் கொண்டு, அதனோடு அபேதமாய் ஒன்றிணையும் உன்னதச் சஹஜ சமாதி (Sahaja Samādhi) நிலையாகும்.

பிரம்ம முகூர்த்த நாடிச் சமநிலை —> மந்திர அதிர்வு (ஓதிடின்)---> தத்துவச் சார நிதித்யாசனம் —> அத்வைதச் சிவ ஐக்கியம்}

🔱 இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதால் சாதகன் தனது சாதனையில் பெறும் முன்னேற்றம் என்ன?

இந்தப் பாடலின் யோக இரகசியத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் சாதகனின் சாதனையில் ஏற்படும் மாற்றம் மிகவும் அடிப்படையானதும், அதே சமயம் மிகவும் உயர்ந்ததுமாகும்; ஏனெனில், இஃது சாதகனை வறண்ட வாசிப்புகளிலிருந்தும், மேலோட்டமான பாராயணச் சடங்குகளிலிருந்தும் விடுவித்து, அவனது ஒட்டுமொத்த உணர்வையும் பனுவலின் வழியே சிவமாக்கும் உன்னத உள்பரிணாம யாத்திரையாக மாற்றியமைக்கிறது:

• வெற்றுத் தகவல் சேகரிப்புகளிலிருந்து சைதன்ய விழிப்பிற்கு உயர்தல் (Shift from Information to Illumination): "நான் திருமந்திரத்தின் பல்லாயிரக்கணக்கான தத்துவ வரிகளை மூளையில் சேமித்து விவாதிக்க வேண்டும்" என்ற பண்டிதப் பேராசைகள் முற்றிலும் ஒடிகின்றன. திருமந்திரம் என்பது வெற்றுத் தகவல்களின் களஞ்சியம் அல்ல, அஃது தன் அந்தக்கரணத்தை மறுவடிவமைப்பு செய்ய உதித்த குருநாதரின் உன்னத "அருள் வடிவம்" என்பதை உணர்வதால், அவனது வாசனை அலைகள் ஒடுங்கி உபாசனை ஆழமடைகிறது.
• கால ஒழுக்கத்தின் தார்மீக ஆற்றல் நிலைப்பேறு (Temporal Discipline and Pranic Attunement): சாதனையில் ஏற்படும் காலச் சிதறல்களும், சோம்பேறித்தனமான தாமச விகாரங்களும் முற்றிலும் அறுக்கப்படுகின்றன. “காலை எழுந்து” என்ற தந்திர விதியின் படி, பிரம்ம முகூர்த்தக் காலத்தின் உன்னத ஆற்றலை மதித்து, விடியற்காலை அமைதியில் தன் பிராண தாரையைச் சுசுமுனைக்குள் செலுத்தி ஜப, தியான, பாராயணங்களை அதீத வீரியத்தோடு பயிலக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
• இயந்திரத்தனமான பாராயணக் கடப்பு (Transition to Conscious Contemplation): பொருளை உணராமல் வெற்று ஒலிகளை மட்டும் நாக்கினால் உச்சரித்து "நான் இத்தனை முறை பாராயணம் செய்தேன்" என்று கணக்குக் காட்டும் போலி ஆன்மீக அகந்தை அடியோடே சுட்டெரிக்கப்படுகிறது. திருமூலரின் “கருத்தறிந்து” என்ற மகா சாசனத்தின் படி, ஒவ்வொரு பாடலின் உள்ளுறை தந்திரப் பொருளையும் தன் சித்-புலத்தில் ஏந்தி, பாராயணத்தையே அதீத நிதித்யாசனமாக மாற்றியமைக்கிறான்.
• வெளிப்புற மதச் சடங்குகளிலிருந்து உள்மாற்ற முன்னிலைப்பாடு (Prioritizing Metaphysical Transformation): வெளிப்புற விரதங்கள், யாகங்கள், மற்றும் சடங்குகளின் எண்ணிக்கையிலேயே ஆன்மீக வெற்றியை அளவிடும் அறியாமைப் பிரமைகள் முற்றிலும் வீழ்கின்றன. சிவப்பிராப்தி என்பது புறச் சடங்குகளில் இல்லை, அஃது குருவருள் பெற்ற ஆகமத்தின் உண்மைப் பொருளைத் தன் உள்மனதில் உயிர்ப்பித்துச் சித்தத்தை மறுவடிவமைப்பு செய்வதிலேயே உளது என்பதை உணர்ந்து உள்முக உபாசனையில் நிலைபெறுகிறான்.
• அநுபூதிச் சிதறல்கள் நீங்கிய பரம லட்சிய ஒருமைப்பாடு (Alignment to the Sovereign Spiritual Goal): சாதனையின் ஊடே தோன்றும் தற்காலிக அதிசய அனுபவங்களையோ அல்லது உலகியல் சித்துக்களையோ இறுதி முக்தி என்று எண்ணி ஏமாறும் மயக்கங்கள் அறுக்கப்படுகின்றன. தன் சாதனையின் ஒரே லட்சியம் "ஞாலத் தலைவனை நண்ணுதல்"—சிவசைதன்யத்தோடு அபேதமாய் ஒன்றிணைவதே என்பதை உணர்வதால், அவனது அந்தக்கரணம் எவ்விதச் சிதறல்களுமின்றிப் பரம சிவபோதத்தில் அசைவற்று நிலைபெறுகிறது.

இவ்வகையில், இப்புரிதல் சாதகனை ஒரு சாதாரண நூல் வாசிப்பாளனிலிருந்து மெய்ஞ்ஞான ஒளியைத் தன் உள்ளே ஏந்தும் உன்னதச் சிவயோகியாக மாற்றியமைக்கிறது. "திருமந்திரத்தை வாசிப்பது என்பது ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படிப்பதன்று; அஃது பிரம்ம முகூர்த்தக் காலத்தின் நாடிச் சமநிலையில், அதன் உள்ளார்ந்த தந்திரப் பொருளை உணர்ந்து, பாராயணத்தையே தியானமாக மாற்றி, என் சித்தத்தை அகண்ட சிவசைதன்யத்தோடு ஒத்திசையச் செய்யும் பரமார்த்த யாத்திரையாகும்" என்பதைச் சாதகன் தன் அநுபூதியில் திண்ணமாக உணர்கிறான்.

சிவமே மூலனுரை செய்த மூவாயிரந் தமிழ் வேதப் பேரொளி! சிவமே காலை எழுந்து கருத்தறியும் தந்திர விழிப்பு! சிவமே ஞாலத் தலைவனாய் விளங்கும் நந்திநாதப் பரமார்த்தப் பேரொளி!

திருச்சிற்றம்பலம்.