மனிதன் வாழ்க்கையில் மிக நெருக்கமாக அறிந்திருப்பது தனது உடல். “நான்” என்று சொல்லும்போது முதலில் உணரப்படுவதும் இந்த உடலே. அதனால் உடல் வலிமையாக இருக்கும்போது வாழ்க்கையும் உறுதியானது போலத் தோன்றுகிறது; இளமை, அழகு, செல்வம், குடும்பம், பதவி, புகழ் ஆகியவை அதனுடன் சேர்ந்தபோது அந்த உறுதி இன்னும் வலுவாகிறது.
ஆனால் திருமூலர் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு அடிப்படைத் தவறை உடைக்கிறார்:
நிலையற்ற உடலை நிலையான ‘நான்’ என்று எண்ணாதே.
இதுவே 144 முதல் 168 வரையான பாடல்களின் மைய ஞானம்.
ஆனால் இதை “உடல் அர்த்தமற்றது”, “உலக வாழ்க்கை பயனற்றது”, “உறவுகள் பொய்” என்று திருமூலர் கூறுவதாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. அவருடைய நோக்கம் அதற்கு மாறானது:
உடல் நிலையற்றது என்பதால் அதை வெறுக்காதே;
அது இருக்கும் காலம் குறுகியது என்பதால் அதைப் பயனுள்ளதாக்கு.
இதிலிருந்தே இந்த அதிகாரத்தின் முழு உபதேசமும் விரிகிறது.
அதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே திருமூலர் உடலை மண், பாத்திரம், கூரை, வீடு, கோயில், பல கூறுகள் சேர்ந்த அமைப்பு போன்ற உருவகங்களால் காட்டுகிறார்.
இதன் நோக்கம் உடலை இழிவுபடுத்துவது அல்ல. மாறாக:
“ஒரே உறுதியான பொருளாகத் தோன்றும் இந்த உடல் உண்மையில் பல கூறுகளின் தற்காலிக ஒருங்கிணைவு”
என்பதை உணர்த்துவது.
மண் பாத்திரமாகிறது; பாத்திரம் மீண்டும் உடைகிறது.
வீடு கட்டப்படுகிறது; பின்னர் சிதைகிறது.
கோயிலாகத் தோன்றும் உடலும் ஒரு காலத்தில் கலைகிறது.
இதிலிருந்து திருமூலர் முதலில் நமது உடல் பற்றிய புரிதலை மாற்றுகிறார்:
உடல் ஒரு நிரந்தர சுயம் அல்ல; ஒரு அமைப்பு.
அமைப்பாக உருவானதற்கு மாற்றமும் சிதைவும் இயல்பு.
அடுத்து திருமூலர் இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறார்.
உடல் இருக்கிறது. ஆனால் உயிருள்ள செயற்பாடு இல்லாதபோது அதே உடலை நாம் முன்பு போல அழைப்பதில்லை.
ஒரு காலத்தில் பெயரால் அழைத்த மனிதனை:
பின்னர் “பிணம்” என்று அழைக்கிறார்கள்.
ஒரு காலத்தில் நடந்து, பேசி, சிரித்து, நேசித்து, செயல்பட்ட உடல்:
பின்னர் படுத்திருக்கிறது.
இதனால் மிக முக்கியமான ஞானக் கேள்வி எழுகிறது:
உடலே முழுமையான மனிதன் என்றால், உடல் இன்னும் இருக்கும்போது மனிதன் எங்கே போனான்?
இந்தக் கேள்வியே யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் ஆழமான உள் விசாரணை.
திருமூலர் படிப்படியாக:
உடல்
மற்றும்
உயிருள்ள மனிதன்
இரண்டையும் ஒரே பொருளாகக் கொள்ளும் மயக்கத்தைத் தளர்த்துகிறார்.
திருமூலர் தொடர்ந்து மனைவி, மக்கள், சுற்றம், ஊரார், அன்புடையோர் ஆகியவர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.
ஒருவர் இறந்தபோது அவர்கள்:
அழுகிறார்கள்,
பின்செல்கிறார்கள்,
இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள்.
இதனால் திருமூலர்:
“உறவுகள் பொய்”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக அவர் மிக நுட்பமான உண்மையை உணர்த்துகிறார்:
அன்பு உண்மையானது; ஆனால் உடலோடு தொடரும் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு.
மனைவி நேசிக்கலாம்.
மக்கள் அழலாம்.
உறவினர் உடன் வரலாம்.
ஊரார் மரியாதை செய்யலாம்.
ஆனால் ஒரு கட்டத்தைத் தாண்டி:
ஒவ்வொருவரும் திரும்பிச் செல்கின்றனர்.
இதன் ஞானம் உறவை விட்டு விலகச் செய்வதல்ல.
மாறாக:
உறவைக் கொண்டிருக்கும்போதே அதன் அருமையை உணரச் செய்வது.
எனவே நிலையாமை உணர்வு:
அன்பைக் குறைக்க வேண்டியதல்ல;
உரிமைப் பற்றைத் தளர்த்தி நன்றியை அதிகரிக்க வேண்டியது.
இந்த அதிகாரத்தில் திருமூலர் செல்வம், மாளிகை, சிவிகை, நாட்டுத் தலைமை, குடை, குதிரை, கொற்றவாள் போன்ற உலக உயர்வுகளையும் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
ஒருவர்:
செல்வந்தராக இருக்கலாம்,
தலைவராக இருக்கலாம்,
ஆயிரம் பேரின் மரியாதையைப் பெறலாம்.
ஆனால் உயிர் பிரியும் தருணத்தில்:
அந்த செல்வமும்,
பதவியும்,
அதிகாரமும்,
சமூக ஆதரவும்
அந்தப் பிரிவைத் தடுக்க முடியாது.
இதன் பொருள்:
செல்வம் தவறு அல்ல; அதைப் நிரந்தர பாதுகாப்பு என்று எண்ணுவதே தவறு.
அதேபோல்:
பதவி தவறு அல்ல; “இந்தப் பதவியே நான்” என்று பற்றுவதுதான் மயக்கம்.
திருமூலரின் ஞானம் உலக வாழ்க்கையை நிராகரிக்கவில்லை. அவர் அதனை மறுவரையறை செய்கிறார்:
செல்வம் → பொறுப்பு
அதிகாரம் → சேவை
புகழ் → பணிவு
செல்வாக்கு → நன்மை
இவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும் உலக வலிமை பந்தமாகாமல் சாதனையாக மாறலாம்.
ஒரு கட்டத்தில் திருமூலர் யாக்கையை கருவிலிருந்து முதுமை வரை காலத்தின் அளவுகளில் காட்டுகிறார்.
கருவில் உருவாகிறது.
பிறக்கிறது.
வளர்கிறது.
உலக வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது.
முதிர்கிறது.
சிதைகிறது.
இதனால் அவர் உணர்த்துவது:
நிலையாமை மரணத்தில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை.
குழந்தை நிலை மறைந்து இளமை வருகிறது.
இளமை மறைந்து முதிர்ச்சி வருகிறது.
முதிர்ச்சி முதுமையாகிறது.
அதாவது:
ஒவ்வொரு வளர்ச்சியும் ஒரு முந்தைய நிலையின் மறைவு.
இதிலிருந்து பெரிய ஞானம் கிடைக்கிறது:
மாற்றம் வாழ்க்கையின் விபத்து அல்ல; வாழ்க்கையின் இயல்பு.
விளக்கின் சுடர் அணைகிறது.
விடிந்த பகல் இருளாகிறது.
மலர் மலர்ந்து வாடுகிறது.
உடல் வளர்ந்து முதிர்கிறது.
இவை அனைத்தையும் மனிதன் பார்க்கிறான்.
ஆனால் அதே மாற்ற விதி:
“எனக்கும் பொருந்தும்”
என்பதை உள்ளார உணராமல் இருக்கிறான்.
இதனால் மாற்றம் வந்தபோது மனம் பதைக்கிறது.
திருமூலர் இதை:
அறிவின்மை
என்று சுட்டுகிறார்.
இங்கு ஒரு முக்கிய வேறுபாடு உள்ளது:
துயரம் ≠ அறியாமை.
அன்புடையவரை இழந்தால் அழுவது இயல்பு.
ஆனால்:
நிலையற்ற ஒன்றை நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்று பற்றிக்கொண்டு, அதன் இயல்பான மாற்றத்தை முற்றிலும் ஏற்க முடியாமல் இருப்பதே ஞானமின்மை.
அதனால் நிலையாமை ஞானம் மனிதனை உணர்ச்சியற்றவனாக்குவதில்லை.
மாறாக:
மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆழமான மனப்பக்குவத்தை உருவாக்குகிறது.
இல்லை.
இது இந்த அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான புரிதல்.
திருமூலரின் தர்க்கம்:
நிலையற்றது → அர்த்தமற்றது
என்பதல்ல.
மாறாக:
நிலையற்றது → அரிய வாய்ப்பு
என்பதாகும்.
உடல் என்றென்றும் இருப்பதில்லை.
அதனால்:
உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே தொழ வேண்டும்.
ஜபிக்க வேண்டும்.
தியானிக்க வேண்டும்.
அறம் செய்ய வேண்டும்.
சேவை செய்ய வேண்டும்.
தவறைத் திருத்த வேண்டும்.
இறையை நினைக்க வேண்டும்.
இதனால் மரண நினைவு:
வாழ்க்கை மறுப்பு
ஆகாமல்,
வாழ்க்கைத் தெளிவு
ஆகிறது.
இந்த அதிகாரம் முழுவதும் மறைமுகமாகக் கேட்கும் கேள்வி:
“நீ எதற்காக காத்திருக்கிறாய்?”
இப்போது உடல் இருக்கிறது.
மனம் செயல்படுகிறது.
வாக்கு இருக்கிறது.
கைகள் இருக்கின்றன.
கால்கள் இருக்கின்றன.
செய்யும் திறன் இருக்கிறது.
ஆனால் மனிதன்:
“பிறகு சாதனை செய்கிறேன்.”
“பிறகு இறையை நினைக்கிறேன்.”
“பிறகு நல்லதைச் செய்கிறேன்.”
என்று ஒத்திப்போடுகிறான்.
திருமூலரின் பதில்:
உடலும் உயிரும் ஒன்றாக இருக்கும் காலமே செயல் செய்யும் காலம்.
இது பயமுறுத்தல் அல்ல.
இது:
ஒத்திப்போடாமைக்கான ஞானம்.
ஒருவர் இறந்தபின் உறவினர் அழலாம்.
மரியாதை செய்யலாம்.
சடங்கு செய்யலாம்.
ஆனால் வாழும் போது அவர் செய்யாமல் விட்ட:
இறைநினைவு,
ஒழுக்கம்,
சாதனை,
உள்ளார்ந்த மாற்றம்
ஆகியவற்றை மற்றவர்கள் அவருக்குப் பதிலாக முழுமையாகச் செய்து முடிக்க முடியாது.
இதுவே குரு–சிஷ்ய உறவிலும் பொருந்துகிறது.
குரு வழிகாட்ட முடியும்;
சாதகர் தான் நடக்க வேண்டும்.
மந்திரம் தரலாம்.
முறையை சொல்லலாம்.
பிழையைச் சுட்டலாம்.
ஆனால்:
சாதனை ஒப்படைக்க முடியாத தனிப்பட்ட பொறுப்பு.
இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிப் பாடல்களில் திருமூலர் இன்னொரு ஆழமான பற்றை உடைக்கிறார்:
“மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்?”
உயிர் பிரிந்த உடலை:
ஒருவர் பழிக்கலாம்,
மற்றொருவர் போற்றலாம்,
ஒருவர் மரியாதை செய்யலாம்.
ஆனால் உயிர் புறப்பட்ட பின் இவை உடலின் அடிப்படை நிலையை மாற்றுவதில்லை.
இதன் வாழும் மனிதனுக்கான ஞானம்:
புகழை உன் அடையாளமாக்காதே.
பழியையும் உன் அடையாளமாக்காதே.
அதாவது:
“நான் பிறருக்கெப்படி தோன்றுகிறேன்?”
என்ற கேள்வியை விட:
“நான் உண்மையில் எப்படி வாழ்கிறேன்?”
என்ற கேள்வி முக்கியமானது.
168-ஆம் பாடலில் உடல் தோற்பை என்றும், உயிர் கூத்தன் என்றும் உருவகிக்கப்படுகிறது.
கூத்தன்:
அரங்கில் வேடம் அணிந்து ஆடுகிறான்.
ஆட்டம் முடிந்ததும்:
வேடத்தை விட்டு நீங்குகிறான்.
அதுபோல்:
உயிர் உடலோடு தொடர்புபட்டு உலக வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறது; பின்னர் உடலை விட்டு நீங்குகிறது.
கூத்தன் புறப்பட்ட பின்:
எஞ்சுவது கூட்டை.
இதனால் அதிகாரம் தொடங்கிய இடமும் முடியும் இடமும் தெளிவாகிறது:
முதலில் நாம் “உடலே நான்” என்று நினைக்கிறோம்.
இறுதியில் திருமூலர் கேட்கச் செய்கிறார்:
“உடலை ‘என் உடல்’ என்று அனுபவித்த அந்த உயிரின் உண்மையான இயல்பு என்ன?”
இதுவே யாக்கை நிலையாமையிலிருந்து ஞான விசாரணைக்கான கதவு.
இந்த அதிகாரத்தின் பாடல்களை ஒரே தொடராகப் பார்த்தால் திருமூலரின் போதனை இவ்வாறு நகர்கிறது:
உடல் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு
↓
அதனால் அது சிதையும்
↓
உயிர் பிரிந்த பின் உடல் மாறுகிறது
↓
உறவுகளின் உடனிருப்பிற்கு எல்லை உண்டு
↓
செல்வம், பதவி, அதிகாரம் மரணத்தைத் தடுக்காது
↓
முழு வாழ்வும் காலத்தின் கீழ் உள்ளது
↓
மாற்றம் இயற்கையின் பொதுவிதி
↓
அதை அறியாத மனமே பதைக்கிறது
↓
உடலும் உயிரும் சேர்ந்திருக்கும்போதே சாதனை செய்ய வேண்டும்
↓
புறவலிமை இறுதி வலிமை அல்ல
↓
புகழும் பழியும் உயிரின் உண்மையான மதிப்பு அல்ல
↓
அப்படியானால் “நான்” யார்?
இந்த இறுதிக் கேள்விக்குத் தள்ளுவதே அதிகாரத்தின் ஆழமான நோக்கம்.
இந்த அதிகாரத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள சில தவறான முடிவுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
திருமூலர்:
உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.
குடும்பத்தை விட்டு ஓடச் சொல்லவில்லை.
செல்வத்தை நிராகரிக்கச் சொல்லவில்லை.
பதவியைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை.
மகிழ்ச்சியை மறுக்கச் சொல்லவில்லை.
மரணத்தை நினைத்து பயப்படச் சொல்லவில்லை.
அவர் சொல்லுவது:
இவற்றில் எதையும் நிரந்தரமான “நான்” என்றும் இறுதி ஆதாரம் என்றும் பற்றாதே.
இதுவே வேறுபாடு.
இந்த அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான நடைமுறை வேறுபாடு:
உடல் பற்று
மற்றும்
உடல் பொறுப்பு
இரண்டும் ஒன்றல்ல.
உடல் பற்று:
“இந்த உடலே நான்; இது என்றும் இருக்க வேண்டும்.”
உடல் பொறுப்பு:
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த அரிய சாதனக் கருவி; இது இருக்கும் காலத்தில் பேணி, பயனுள்ளதாக்க வேண்டும்.”
திருமூலரின் வழி இரண்டாவது.
எனவே:
பேண் — ஆனால் பற்றாதே.
இதுவே யாக்கை நிலையாமையின் நடைமுறை ஞானம்.
இந்த அதிகாரம் மரணத்தைத் தொடர்ந்து பேசுவதால் அது இருண்ட அதிகாரம் போலத் தோன்றலாம்.
ஆனால் அதன் உண்மையான நோக்கம்:
மரணத்தை நினைத்து வாழ்வை வெறுப்பது அல்ல;
மரணத்தை உணர்ந்து வாழ்வை வீணாக்காமல் இருப்பது.
ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதால்:
இன்று அன்பாக இரு.
உடல் மாறும் என்பதால்:
இன்று அதைப் பேண்.
பதவி நிலைக்காது என்பதால்:
இன்று அதைச் சேவையாகப் பயன்படுத்து.
செல்வம் பின்வராது என்பதால்:
இன்று அதை நன்மையாக மாற்று.
புகழ் நிலையற்றது என்பதால்:
பிறருக்காகத் தோன்றுவதைக் காட்டிலும் உண்மையாக வாழ்.
உயிருள்ள காலம் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதால்:
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே.
முழு அதிகாரத்தையும் ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்ல வேண்டுமானால்:
காலத்திற்குள் உருவாகி, பல கூறுகளால் அமைந்து, தொடர்ந்து மாறி, இறுதியில் உயிரால் விடப்படும் இந்த யாக்கையை நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாமல், அது இருக்கும் காலத்திலேயே அறம், அன்பு, பொறுப்பு, சேவை, இறைநினைவு, சாதனை, ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தி, உடலையும் உலக அடையாளங்களையும் தாண்டி உயிரின் உண்மையான இயல்பை அறிய முயல்வதே திருமூலர் கூறும் யாக்கை நிலையாமையின் ஞானம்.
யாக்கை நிலையற்றது
↓
உறவுகள் காலவரம்புடையவை
↓
செல்வமும் பதவியும் இறுதி ஆதாரம் அல்ல
↓
புகழும் பழியும் இறுதி மதிப்பு அல்ல
↓
உடலும் முழுமையான “நான்” அல்ல
↓
வாழும் காலம் அரிய வாய்ப்பு
↓
அறம் + அன்பு + சேவை + இறைநினைவு + சாதனை
↓
“நான் யார்?” என்ற ஞான விசாரணை
திருமூலர் “உடல் அழியும்” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை. “அழியும் உடலையே அழியாத நான் என்று பற்றாதே; அது இருக்கும் காலத்தை வீணாக்காதே; உன்னிடம் வந்த உறவு, செல்வம், பதவி, புகழ் அனைத்தையும் பொறுப்பாகப் பயன்படுத்து; உயிரோடு இருக்கும் போதே இறையை நோக்கித் திரும்பு; இறுதியில் உடலைத் தாண்டி ‘நான் யார்?’ என்பதை அறிய முனை” என்பதே யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தின் முழு உபதேசம்.