முந்தைய யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் திருமூலர் சாதகரின் முதல் பெரிய பற்றை உடைத்தார்: “இந்த உடலே நிலையான நான்” என்ற மயக்கம். உடல் உருவாகிறது, மாறுகிறது, முதிர்கிறது, உயிரால் விடப்படுகிறது; உறவு, பதவி, புகழ் எதுவும் அந்த இறுதி எல்லையை மாற்றுவதில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினார்.
அங்கேயே திருமூலரின் விசாரணை நிற்கவில்லை.
உடலே நிலையானதல்ல என்றால், அந்த உடல் வாழும் காலத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளும் செல்வம் எவ்வாறு நிலையானதாகும்?
இந்தக் கேள்விக்கான அடுத்த ஞானப் பயணமே செல்வம் நிலையாமை.
இங்கு சோதிக்கப்படுவது பணம் மட்டும் அல்ல; “என்னுடையது”, “இது என்னைக் காப்பாற்றும்”, “இன்னும் கிடைத்தால் நான் நிறைவடைவேன்” என்று மனம் உருவாக்கும் உடைமைச் சார்பு.
சிவயோக சாதகருக்கு இது மிக முக்கியமான அகப்பயிற்சி. உடல் பற்றை விட்டும் செல்வப்பற்றில் மனம் சிக்கியிருந்தால், சாதனை இன்னும் புறச்சார்பிலேயே உள்ளது. செல்வப்பற்று ஆசை, அச்சம், இழப்புப் பயம், ஒப்பீடு, அகந்தை ஆகியவற்றை வளர்த்தால் மனம் சிவத்தை நோக்கி ஒருமுகப்படுவது கடினமாகிறது.
169–177 பாடல்கள் சாதகரை:
உடைமைப் பற்றிலிருந்து பொறுப்புணர்விற்கு,
குவிப்பிலிருந்து தர்மப் பயன்பாட்டிற்கு,
வெளிப்பாதுகாப்பிலிருந்து இறைசார்பிற்கு
நகர்த்துகின்றன.
எனவே இந்த அதிகாரம் செல்வத்தைத் துறக்கச் சொல்லும் உபதேசம் அல்ல; செல்வம் மனத்தை ஆளாத நிலையை உருவாக்கும் சிவயோக அகச்சுத்திகரிப்பு.
யாக்கை நிலையாமை “உடலே நான் அல்ல” என்று விழிப்பூட்டுகிறது; செல்வம் நிலையாமை “என்னுடையது என்பதும் நான் அல்ல” என்று அடுத்த பற்றை அவிழ்க்கிறது.