“என்னுடையது” என்ற உடைமை உணர்விலிருந்து “எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பு” என்ற விழிப்பிற்கு, முடிவில்லா குவிப்பிலிருந்து தர்மப் பயன்பாட்டிற்கு, குடும்பப் பற்றிலிருந்து விழிப்பான அன்பிற்கு, வேட்கையிலிருந்து சிவவேட்கைக்கு, நிலையற்ற உலகச் சார்பிலிருந்து அண்ணலை எண்ணும் நிலையான சிவசார்பிற்கு சாதகரை படிப்படியாக அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை ஞானம்.
திருமந்திரத்தின் செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தை மேலோட்டமாக வாசித்தால், “பணம் நிலையற்றது; செல்வத்தைப் பற்றாதே” என்ற சாதாரண அறவுரை போலத் தோன்றலாம். ஆனால் 169 முதல் 177 வரை திருமூலர் அமைத்துள்ள கருத்துத் தொடரை முழுமையாகப் பார்த்தால், இது செல்வத்தைப் பற்றிய அதிகாரம் மட்டுமல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
இது மனிதன் தனது பாதுகாப்பை எதில் தேடுகிறான், “என்னுடையது” என்ற உணர்வு எப்படி உருவாகிறது, குடும்பப் பொறுப்பு எப்போது செல்வப்பற்றாக மாறுகிறது, நிலையாமையை அறிந்திருந்தும் ஏன் வேட்கை குறையவில்லை, இறுதியில் எந்தச் சார்பு உண்மையாக நிற்கிறது ஆகியவற்றை ஆராயும் ஆழமான சிவயோக உபதேசமாகும்.
திருமூலரின் நோக்கம்:
செல்வத்தை அழிப்பது அல்ல;
செல்வம் மனத்தின் மீது கொண்டுள்ள ஆட்சியை அழிப்பது.
இதற்கு முன் திருமூலர் யாக்கை நிலையாமையில் ஒரு பெரிய மயக்கத்தை உடைத்தார்:
“உடலே நான்”
என்ற அடையாளத்தை.
அதற்குப் பின் செல்வம் நிலையாமையில் அடுத்த மயக்கத்தைத் தொடுகிறார்:
“இது என்னுடையது.”
இதனால் இரண்டு அதிகாரங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்கின்றன:
உடலே நான் அல்ல
↓
என்னுடையது என்று பற்றுவதும் நான் அல்ல
உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்த பின், உடலைச் சுற்றி நாம் அமைத்துக்கொண்ட:
வீடு,
நிலம்,
பணம்,
அதிகாரம்,
குடும்பப் பாதுகாப்பு,
சமூக நிலை
ஆகிய அனைத்தின் உண்மையான இடத்தையும் விசாரிக்க வேண்டும்.
செல்வம் நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முதல் அடிப்படை:
திருமூலர் செல்வத்தைத் தீமையாகக் கூறவில்லை.
செல்வம்:
எனவே:
செல்வம் பயனற்றது அல்ல.
ஆனால் அதன் பயன்பாடு:
அது நிரந்தர ஆதாரம் என்பதைக் குறிக்காது.
சிவயோக சாதகரின் தெளிவு இதுவாக இருக்க வேண்டும்:
செல்வம் கருவி; இறுதி சார்பு அல்ல.
169-ஆம் பாடலிலேயே திருமூலர் அரசன், யானை, தேர், பொருள் போன்ற உலக ஆற்றல்களை எடுத்துக் கொண்டு:
அவை பிறரிடம் செல்லக்கூடும்
என்று காட்டுகிறார்.
இங்கு மிக முக்கியமான உண்மை:
நான் இன்று வைத்திருப்பது
என்றென்றும் என்னுடையது அல்ல.
அதனால் செல்வத்தைப் பற்றிய மன மொழி மாற்றப்பட வேண்டும்:
“இது என்னுடையது”
என்பதிலிருந்து:
“இது இப்போது என்னிடம் உள்ளது”
என்ற நிலைக்கு.
அதையும் கடந்தால்:
“இது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பு”
என்ற நிலைக்கு.
இந்த ஒரு மாற்றமே:
உரிமை அகந்தையை
பொறுப்புணர்வாக மாற்றுகிறது.
170-ஆம் பாடலில் திருமூலர் மாறுகின்ற நிலவையும், மழைமேகத்தையும் எடுத்துச் செல்வத்தின் மாற்றத்தன்மையை உணர்த்துகிறார்.
செல்வம்:
பெருகலாம்,
குறையலாம்,
இழக்கப்படலாம்,
மீண்டும் உருவாகலாம்.
இதில் ஆச்சரியம் இல்லை.
ஆனால் சிவயோகத்தின் உண்மையான கேள்வி:
செல்வம் மாறும் போதெல்லாம் என் மனமும் மாற வேண்டுமா?
செல்வம் பெருகும்போது:
அகந்தை பெருகுகிறதா?
செல்வம் குறையும்போது:
என் சுயமதிப்பு உடைகிறதா?
அப்படியானால்:
செல்வம் வெளியில் இல்லை;
அது மனத்தின் மையத்தில் அமர்ந்துவிட்டது.
இதனால் சாதகரின் முதல் உள்பயிற்சி:
வெளியில் செல்வம் அலைந்தாலும், உள்ளத்தில் நீ அலைந்து விடாதே.
171-ஆம் பாடலில் திருமூலர் நிழலை எடுத்துக்கொள்கிறார்.
நிழல் எப்போதும் நம்மோடு இருப்பதுபோலத் தோன்றுகிறது.
ஆனால்:
அது நமக்கு இறுதி பாதுகாப்பாக இருக்க முடியாது.
அதேபோல்:
“என் வீடு”,
“என் நிலம்”,
“என் பணம்”,
“என் சொத்து”
என்ற மொழி உலகப் பயன்பாட்டில் சரியானது.
ஆனால் ஆன்மிக ரீதியில்:
உடைமை என்பது காலத்திற்குள் உள்ள உறவு; உயிரின் நிரந்தர இயல்பு அல்ல.
எனவே சிவயோகி:
உடைமையை மறுப்பதில்லை;
அதன் மேல் உருவாகும்:
அடையாளத்தைத் தளர்த்துகிறார்.
172-ஆம் பாடலின் தேனீ உருவகம் இதை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது.
தேனீ:
உழைக்கிறது,
திரட்டுகிறது,
சேமிக்கிறது.
ஆனால் இறுதியில்:
வேறு ஒருவர் அதை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
இதில் திருமூலர் உழைப்பை மறுப்பதில்லை.
அவர் உடைக்கும் மனத் தர்க்கம்:
நான் உழைத்தேன்
↓
நான் ஈட்டினேன்
↓
இது என்னுடையது
↓
ஆகவே இது என்றும் என்னுடையது
என்ற தவறான கடைசி முடிவு.
உழைப்பு உரிமையை உருவாக்கலாம்.
ஆனால்:
உழைப்பு நிரந்தர உரிமையை உறுதி செய்யாது.
சிவயோக சாதகரின் தெளிவு:
ஈட்டு;
சேமி;
திட்டமிடு;
ஆனால்:
ஈட்டியதற்கே அடிமையாகாதே.
173-ஆம் பாடலில் அதிகாரம் ஒரு முக்கிய திருப்பத்தை அடைகிறது.
இதுவரை திருமூலர்:
செல்வம் நிலையற்றது
என்று காட்டினார்.
இப்போது:
சாதகர் என்ன செய்ய வேண்டும்?
என்று சொல்கிறார்.
தீர்வு:
செல்வத்தை அழி அல்ல;
செல்வப்பற்றை களை.
இதுவே முழு அதிகாரத்திற்கும் மையமாகும்.
செல்வப்பற்று எப்படித் தெரியும்?
“இது குறையக் கூடாது.”
“இதுவே என் பாதுகாப்பு.”
“இதுவில்லாமல் நான் மதிப்பற்றவன்.”
“இன்னும் கிடைத்தால்தான் அமைதி.”
இவை செல்வத்தையே பிரச்சினையாக்கவில்லை.
அதன் மீது மனம் வைத்துள்ள:
இறுதி சார்பையே
பிரச்சினையாக்குகின்றன.
அதனால்:
பணத்தை வைத்திரு;
ஆனால் பணம் உன்னை வைத்திருக்க விடாதே.
174-ஆம் பாடலில் திருமூலர் இன்னும் ஆழமாக்கிறார்.
செல்வம்:
மகிழ்ச்சி தருகிறது.
உடல்:
அதை அனுபவிக்கிறது.
ஆனால் செல்வம்:
கவிழும் கலம்போல் நிலையற்றது.
உடல்:
அவிழ்கின்ற ஆக்கை.
இரண்டும் நிலையற்றவை.
அவற்றையே:
“இதுவே என் பெரிய பேறு”
என்று மனம் உயர்த்தும் போது, பேறு என்று நினைத்ததே:
சிமிழ் — கட்டு
ஆகிறது.
இங்குதான் ஒரு மிக முக்கியமான சைவ ஞான வேறுபாடு வருகிறது:
பொருள் தானாக பந்தம் அல்ல.
மாறாக:
நிலையற்ற பொருளுக்கு
நிரந்தர மதிப்பளிக்கும் பற்று
தான் பந்தமாகிறது.
எனவே:
செல்வம் கருவி;
செல்வப்பற்று பாசமாகலாம்.
175-ஆம் பாடல் நம்மை இன்னும் ஆழமாகச் சோதிக்கிறது.
ஒருவர் சொல்லலாம்:
“நான் எனக்காகச் சேர்க்கவில்லை; என் மனைவி, பிள்ளைகள், குடும்பத்திற்காகத்தான்.”
திருமூலர் இந்தப் பொறுப்பை மறுக்கவில்லை.
குடும்பத்திற்காக:
ஈட்டுவது,
சேமிப்பது,
பாதுகாப்பது
இல்லற தர்மத்தின் பகுதி.
ஆனால் அவர் கேட்கிறார்:
“அளவு எது?”
இதுவே பாடலின் அசாதாரண ஆழம்.
குடும்பப் பொறுப்பு:
அளவு
அறியாவிட்டால்:
விரிவு
என்ற முடிவில்லாத செல்வப்பெருக்கமாக மாறலாம்.
அப்போது:
பொறுப்பு → பற்று.
செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தை தவறாகப் புரிந்து:
“மனைவி, பிள்ளைகள் யாரும் உண்மையானவர்கள் அல்ல”
என்று கூறுவது திருமூலரின் உபதேசத்தை மிகக் குறுக்கமாக்கிவிடும்.
சரியான புரிதல்:
அன்பு உண்மை; உடனிருப்பின் எல்லையும் உண்மை.
மனைவி வாழ்க்கைத் துணை.
பிள்ளைகள் அன்பின் உறவு.
உடன்பிறந்தோர் உறவின் துணை.
ஆனால்:
ஒருவர் மற்றொருவரின் மரண எல்லையைத் தாண்டி உடலோடு செல்ல முடியாது.
இதனால் உறவு அர்த்தமற்றதாகாது.
மாறாக:
உறவு இருக்கும் காலமே அதிக மதிப்புடையதாகிறது.
சிவயோக சாதகர் குடும்பப் பொறுப்பை விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
குடும்பத்திற்கு:
பணம் மட்டும் வேண்டியதல்ல.
அவர்களுக்கு:
நேரம்,
அன்பு,
கவனம்,
தர்மம்,
நல்ல கல்வி,
ஒழுக்கம்,
ஆன்மிக மதிப்புகள்
தேவை.
ஒருவர் குடும்பத்திற்காகப் பணம் சேர்க்கிறேன் என்று கூறி:
குடும்பத்தோடு வாழவே நேரமில்லாமல் போனால்,
செல்வம்:
குடும்பத்திற்கு உதவும் கருவியிலிருந்து
குடும்ப வாழ்க்கையை விழுங்கும் சக்தியாக மாறிவிடலாம்.
176-ஆம் பாடலில் திருமூலர் செல்வத்தின் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான காரணத்தைச் சொல்கிறார்:
வேட்கை.
செல்வம் பிரச்சினையின் வெளிப்புற வடிவம்.
அதன் உள்வேர்:
இன்னும் வேண்டும்,
இன்னும் பெருக வேண்டும்,
இழக்கக் கூடாது,
பாதுகாப்பு முழுமையாக வேண்டும்
என்ற மன இயக்கம்.
இதனால்:
தேவைக்கும் வேட்கைக்கும் வேறுபாடு தேவை.
தேவை:
நிறைவு பெறக்கூடியது.
வேட்கை:
நிறைவு அடைந்ததாக ஒப்புக்கொள்ள விரும்பாதது.
சிவயோக சாதகரின் மிக முக்கியமான கேள்வி:
“எவ்வளவு போதும்?”
176-ல் திருமூலர் கூறும் மிகக் கடுமையான உண்மை:
“மெய்கொள்வார் இங்கிலை.”
மனிதன்:
மரணத்தைப் பார்க்கிறான்.
உறவினரின் பிரிவைக் காண்கிறான்.
உடல் அழிவைக் காண்கிறான்.
செல்வம் கைவிடப்படுவதையும் காண்கிறான்.
ஆனால் சில நாட்களில்:
பழைய போட்டி,
பழைய ஆசை,
பழைய குவிப்பு
மீண்டும் தொடங்குகின்றன.
இதனால்:
காணுதல் ≠ மெய்கொள்ளுதல்.
மெய்கொள்ளுதல் என்பது:
பார்த்த உண்மை
வாழ்க்கையின் முன்னுரிமையை மாற்றுவது.
திருமூலர் மரணத்தை தொடர்ந்து குறிப்பிடுவது:
சாதகரை பயமுறுத்த அல்ல.
அதன் நோக்கம்:
வாழ்வின் உண்மையான மதிப்பீட்டை உருவாக்குதல்.
மரணத்தை உணர்ந்த ஒருவர்:
பணத்தை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அவர் கேட்க வேண்டும்:
நான் எதற்காக இதை சேர்க்கிறேன்?
யாருக்காக வாழ்கிறேன்?
எந்தத் தர்மத்தை தொடர்ந்து ஒத்திவைக்கிறேன்?
என் வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன?
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.
177-ஆம் பாடலில் திருமூலர் அதிகாரத்தின் இறுதி சோதனையை வைக்கிறார்:
உடலுக்கும் உயிருக்கும் இருந்த தொடர்பே முடிகிறது.
அப்போது:
உலகப் பொருள் ஒன்றும் உடன்வராது.
இது மிகவும் ஆழமான தர்க்கம்:
உடலே உடன்வராதபோது, உடலுக்காகச் சேர்த்த செல்வம் எவ்வாறு உயிரின் இறுதி சார்பாகும்?
இங்கு:
“என்னுடையது”
என்ற கேள்வி:
“என்னுடன் வருவது எது?”
என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது.
முழு அதிகாரத்தையும் ஒரு வாக்கியத்தில் சொன்னால்:
“என்னுடையது” என்று பற்றிய அனைத்தும் “என்னுடன்” வருவதில்லை.
ஆனால் இதனால் திருமூலர்:
வாழ்க்கையை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.
அவர் சொல்வது:
உடன் வராதவற்றை அவை இருக்கும் காலத்திலேயே சரியாகப் பயன்படுத்து.
செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான விஷயம்:
அது “எல்லாம் போகும்” என்று முடிவதில்லை.
177-ல் திருமூலர்:
“அண்ணலை எண்ணும்”
என்று கூறுகிறார்.
இதுவே முழு அதிகாரத்தின் தீர்வு.
செல்வம் → நிலையற்றது
உடல் → நிலையற்றது
உறவு → எல்லையுடையது
வேட்கை → பந்தம்
அப்படியானால்:
மனம் எதில் நிலைக்க வேண்டும்?
பதில்:
அண்ணலில்.
இந்த அதிகாரத்தின் மிக அழகான கட்டமைப்பு இதுவாக இருக்கலாம்.
தொடக்கத்தில்:
செல்வனைச் சேரின்
இறுதியில்:
அண்ணலை எண்ணும்
அதாவது:
உலகச் செல்வத்தை விசாரித்து
சிவனாகிய செல்வனை நோக்கிச் செல்கிறது.
இதனால் முழு அதிகாரத்தின் உள்ளார்ந்த இயக்கம்:
செல்வம் → செல்வன்
என்று கூறலாம்.
இது செல்வத்தை நிராகரிக்கும் பாதை அல்ல.
இது:
செல்வத்தில் வைத்திருந்த இறுதி சார்பை சிவத்தில் மாற்றும் பாதை.
சிவயோகிக்கு செல்வம் குறித்து நான்கு தெளிவுகள் வேண்டும்:
வாழ்க்கையை ஒழுங்காக நடத்த.
அதை நிரந்தர பாதுகாப்பாகக் கொள்ளாமல் இருக்க.
அதை தர்மமாகப் பயன்படுத்த.
மனத்தை சிவத்தில் நிலைநிறுத்த.
இந்த நான்கு நிலைகளும் ஒன்றாக இருந்தால்:
செல்வம் சாதகரை கட்டாமல்
சாதனைக்கு உதவும்.
செல்வம் நிலையாமை அதிகாரம் மீண்டும் உடல் பற்றியும் நினைவூட்டுகிறது.
சிவயோக சாதகர்:
உடலை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.
அதை:
ஆரோக்கியமாக,
ஒழுக்கமாக,
சாதனைக்கு ஏற்றபடி
பேண வேண்டும்.
ஆனால்:
உடல் = நிரந்தர நான்
என்ற அடையாளம் குறைய வேண்டும்.
இதுவே:
உடற்பற்று → உடற்பொறுப்பு.
அதே மாற்றம் செல்வத்திலும்:
“இது என்னுடையது”
என்பதிலிருந்து:
“இது என்னிடம் உள்ளது”
அதிலிருந்து:
“இது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பு”
என்ற நிலைக்கு.
அப்போது:
குவிப்பு குறையும்;
பயன்பாடு தெளிவாகும்;
பகிர்வு இயல்பாகும்.
குடும்பத்தில்:
“நீ என் சொத்து”
என்ற மனம் குறைய வேண்டும்.
அதற்கு பதில்:
“நீ எனக்கு அளிக்கப்பட்ட அன்புறவு; நான் உன்னைப் பொறுப்புடனும் மரியாதையுடனும் நேசிக்கிறேன்”
என்ற நிலை வேண்டும்.
அப்போது:
உரிமை குறையும்;
அன்பு அதிகரிக்கும்.
இதுவே:
பற்று குறைந்து அன்பு ஆழமாவது.
திருமூலரின் பாதை ஆசையை வெறுமனே அழிப்பது அல்ல.
சாதகர்:
செல்வ வேட்கையை
ஞான வேட்கையாக மாற்றலாம்.
குவிப்பு ஆசையை
தர்மச் செயலாக மாற்றலாம்.
பாதுகாப்புத் தேடலை
சிவசார்பாக மாற்றலாம்.
சாதாரண ஏக்கத்தை
இறைஏக்கமாக உயர்த்தலாம்.
இதுவே சிவயோகத்தின் உள்மாற்றம்.
செல்வம் நிலையாமையை வாழ்வில் கொண்டு வர சில எளிய நெறிகள்:
சிவயோக சாதகர் தன்னிடம் அடிக்கடி கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்:
என் செல்வம் என்னைச் சேவிக்கிறதா, நான் அதனைச் சேவிக்கிறேனா?
என் சேமிப்பு பொறுப்பால் வருகிறதா, பயத்தால் வருகிறதா?
என்னுடையது என்று நான் மிகவும் பற்றிக்கொண்டிருப்பது எது?
அதை இழந்தால் என் அடையாளமே உடைந்துவிடுமா?
குடும்பத்திற்காக ஈட்டுகிறேன் என்ற பெயரில் குடும்பத்தையே நான் இழக்கிறேனா?
என் நேரத்தின் எவ்வளவு பகுதி பொருள் சேர்க்கவும், எவ்வளவு பகுதி வாழவும், நேசிக்கவும், சாதிக்கவும் செல்கிறது?
இன்று உயிர் பிரிந்தால், தொடர்ந்து ஒத்திவைத்த மிக முக்கியமான ஆன்மிகப் பணி எது?
என் இறுதி மனச்சார்பு செல்வத்திலா, உறவிலா, உடலிலா, சிவத்திலா?
இந்தக் கேள்விகள்:
செல்வம் நிலையாமையை
வாசிப்பிலிருந்து சாதனையாக
மாற்றுகின்றன.
இந்த அதிகாரத்தை ஒரு நடைமுறைச் சூத்திரத்தில் வைத்தால்:
செல்வத்தை ஈட்டு — நேர்மையாக.
செல்வத்தைப் பேணி — பொறுப்புடன்.
செல்வத்தைப் பயன்படுத்து — அறிவுடன்.
செல்வத்தைப் பகிர் — தர்மத்துடன்.
செல்வத்தைப் பற்றி விடாதே — ஞானத்துடன்.
சிவனைச் சாரு — முழு உள்ளத்துடன்.
திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசத்தை:
“எல்லாம் போய்விடும்; ஆகவே ஒன்றும் அர்த்தமில்லை”
என்று வாசிப்பது முற்றிலும் தவறு.
அவர் கூறுவது:
நிலையற்றது ≠ அர்த்தமற்றது.
மாறாக:
நிலையற்றதால்
அதனை இன்னும் விழிப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.
உடல் நிலையற்றது:
ஆகவே சாதி.
செல்வம் நிலையற்றது:
ஆகவே தர்மமாகப் பயன்படுத்து.
உறவு நிலையற்றது:
ஆகவே அன்பு செய்.
நேரம் நிலையற்றது:
ஆகவே வீணாக்காதே.
இவை அனைத்திற்கும் அப்பால்:
மனத்தின் இறுதி சார்பை சிவத்தில் நிலைநிறுத்து.
இந்த அதிகாரம் சாதகரில் ஏற்படுத்த வேண்டிய இறுதி மாற்றம்:
உடைமைப் பற்று → பொறுப்புணர்வு
குவிப்பு → தர்மப் பயன்பாடு
பாதுகாப்புப் பயம் → சிவசார்பு
குடும்ப உரிமை → விழிப்பான அன்பு
உடற்பற்று → உடற்பொறுப்பு
வேட்கை → இறைவேட்கை
மரணப் பயம் → வாழ்க்கைத் தெளிவு
இதுவே இந்த அதிகாரத்தின் நடைமுறை ஆன்மிகச் சுருக்கம்.
செல்வம்
↓
உடைமை உணர்வு
↓
“என்னுடையது”
↓
குவிப்பு
↓
குடும்பப் பொறுப்பு என்ற நியாயம்
↓
அளவில்லா விரிவு
↓
வேட்கை
↓
நிலையாமை உணர்வு
↓
பற்றின் தளர்வு
↓
தர்மப் பயன்பாடு
↓
உறவு–உடல்–செல்வத்தின் எல்லை அறிதல்
↓
அண்ணலை எண்ணுதல்
↓
சிவசார்பு
திருமூலர் செல்வத்தைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை; செல்வத்தில் வைத்திருக்கும் நிரந்தரத் தேடலைத் துறக்கச் சொல்கிறார். உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; அது இருக்கும் காலத்திலேயே சாதிக்கச் சொல்கிறார். குடும்பத்தை விட்டு விலகச் சொல்லவில்லை; அன்புடன் பேணி, அவர்களின் பெயரில் அளவில்லாத பற்றை வளர்க்காதே என்று எச்சரிக்கிறார். ஆசையை வலுக்கட்டாயமாக அழிக்கச் சொல்லவில்லை; அதன் திசையை நிலையற்ற பொருளிலிருந்து நிலையான சிவத்தை நோக்கி மாற்றச் சொல்கிறார். “என்னுடையது” என்று பற்றிய ஒன்றும் இறுதியில் “என்னுடன்” வராது என்பதைக் கண்டு, உலகில் பொறுப்புடன் வாழ்ந்து, மனத்தின் இறுதி சார்பை அண்ணலில் நிலைநிறுத்துவதே செல்வம் நிலையாமை அதிகாரத்தின் சிவயோக உபதேசம்.
“என்னுடையது” என்ற உடைமை உணர்விலிருந்து “எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பு” என்ற விழிப்பிற்கு, முடிவில்லா குவிப்பிலிருந்து தர்மப் பயன்பாட்டிற்கு, குடும்பப் பற்றிலிருந்து விழிப்பான அன்பிற்கு, வேட்கையிலிருந்து சிவவேட்கைக்கு, நிலையற்ற உலகச் சார்பிலிருந்து அண்ணலை எண்ணும் நிலையான சிவசார்பிற்கு சாதகரை படிப்படியாக அழைத்துச் செல்லும் திருமூலரின் செல்வம் நிலையாமை ஞானம்.