திருமூலர் படிக்கட்டு - 117

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றுப் பதினேழாவது படிக்கட்டில் (117) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

விளக்கமான தொடர்ச்சிப் பதவுரை

மூங்கிலுக்குள் மறைந்திருந்த நெருப்பு உரிய சூழலில் வெளிப்படுவதுபோல, இந்த உடலையே கோயிலாகக் கொண்டு அதனுள் குடிகொண்ட தலைவனாகிய நந்தி, தாயின் அன்பையும் விஞ்சும் கருணையால் உயிரைப் பற்றிய ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களின் கட்டுப்பாட்டை மாற்றி நீக்கி, ‘தயா’ எனப்படும் அருள் நீராக உயிரைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதன் அகத்தில் அறியாமை இருளை அகற்றும் சூரியனைப்போல் ஞானஒளியாக எழுந்தருளுகின்றான்.

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

வேயின் எழும் கனல் போலே இம் மேனியும்
கோயில் இருந்து குடிகொண்ட கோன் நந்தி
தாயினும் மும்மலம் மாற்றித் தயா என்னும்
தோயம் அதாய் எழும் சூரியன் ஆமே. (117)

திருமூலரின் இப்பாடல், முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே” என்ற சைவசித்தாந்தச் சூத்திரத்தை அனுபவ மொழியில் விரித்துக் காட்டுகிறது. பதி பசுவை அணுகினால் பாசம் நில்லாது என்று கூறிய திருமூலர், இப்போது அந்த “அணுகுதல்” எங்கே நிகழ்கிறது, பாசம் எவ்வாறு மாற்றப்படுகிறது, அதன் விளைவாக உயிரில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதைக் கூறுகிறார். அதற்காக அவர் நான்கு வலிமையான குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகிறார்: வேயினுள் கனல், மேனியாகிய கோயில், தயையாகிய தோயம், அகத்தில் எழும் சூரியன். சைவசித்தாந்தம், ஆகமம், யோகம், தந்திரம், சித்தர் அனுபவம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே ஆன்மிக இயக்கத்திற்குள் கொண்டு வரும் பாடலாக இதனை வாசிக்கலாம்.

“வேயின் எழும் கனல் போலே” என்பது பாடலின் முதல் திறவுகோல். வேய் என்பது மூங்கில். மூங்கிலில் வெளிப்படையாக நெருப்பு தெரியாது; ஆனால் உரிய காரணங்கள் அமையும்போது அதிலிருந்து கனல் எழுகிறது. இதனை திருமூலர் சிவன் உடலுக்குள் பொருள்போல் மறைந்திருக்கிறான் என்ற எளிய உடலியல் கருத்தாக மட்டும் கூறவில்லை. சாதாரணமாக “என் உடல்” என்று நாம் அனுபவிக்கும் மேனியே, சரியான பக்குவத்தில் சிவசன்னிதி வெளிப்படும் தளமாக மாற முடியும் என்பதைக் குறிக்கிறார். நெருப்பு வெளியில் இருந்து மூங்கில்மீது ஒட்டப்படும் அலங்காரம் அல்ல; அதுபோல சிவானுபவமும் சாதகரின் வாழ்வுக்கு வெளியிலிருந்து சேர்க்கப்படும் ஒரு செயற்கை அடையாளம் அல்ல. அருளுக்குத் தகுந்த பக்குவம் உருவானபோது ஏற்கெனவே உள்ளார்ந்து நிற்கும் இறைசன்னிதி வெளிப்படுகிறது.

இதனால்தான் அடுத்த சொற்றொடர் “இம் மேனியும் கோயில்” என்கிறது. சித்தர் மரபின் மிக முக்கியமான புரட்சிகரப் பார்வை இதுவே: உடம்பு வெறுத்து எறிய வேண்டிய ஒன்று மட்டுமல்ல; இறைவனை உணர்வதற்குரிய சாதனக் கருவி. திருமூலரின் பிற பாடல்களிலும் உடம்பினுள் உத்தமன் கோயில் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து உடம்பைப் பேணும் பார்வை தெளிவாகக் காணப்படுகிறது. ஆனால் “உடம்பே கோயில்” என்பதன் பொருள் உடலை அழகுபடுத்துவது மட்டும் அல்ல. ஒரு கோயிலுக்கு தூய்மை, ஒழுங்கு, சன்னிதி, பூசை, காவல் ஆகியவை தேவைப்படுவது போல, சாதகரின் உடல்–பிராணன்–மனம் ஆகியவற்றிற்கும் ஒழுக்கம் தேவை. உணவு, உறக்கம், மூச்சு, புலன்கள், எண்ணங்கள், செயல்கள் ஆகியவை செம்மைப்படும்போது மேனி ஆன்மிக சாதனைக்குரிய ஆலயமாகிறது.

சிவாகமப் பார்வையில் இதற்கு மேலும் ஆழம் உள்ளது. புறக்கோயிலில் கருவறை, மூர்த்தி, மந்திரம், பூசை, தீபம் போன்றவை இறைசன்னிதியை உணர்த்துகின்றன. அகசாதனையில் உடலே ஆலயம்; இதயம் அல்லது அகச்சித்தமே சன்னிதி; பிராணன் வழிபாட்டின் இயக்கமாகிறது; மந்திரம் அகத்தில் ஒலிக்கிறது; ஞானம் தீபமாகிறது. இதனால் புறப்பூசையும் அகப்பூசையும் எதிர்மறைகள் அல்ல. புறக்கோயில் சாதகரை அகக்கோயிலை உணரத் தயாராக்குகிறது. கோயிலில் சிவனை வணங்கியவன், இறுதியில் தன் மேனியிலும் சிவசன்னிதியை உணர வேண்டும் என்பதே திருமூலரின் உள்ளார்ந்த ஆகமப் பாதை.

“குடிகொண்ட கோன் நந்தி” என்பதில் இந்த சன்னிதி உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. “குடிகொள்ளுதல்” என்பது தற்காலிகமாக வந்து செல்வதல்ல; இருப்பிடமாகக் கொள்ளுதல். நந்தி என்பது இங்கு சிவகுருவாகவும் பரசிவத்தின் அருளுருவாகவும் வாசிக்கப்படலாம். முந்தைய பாடலில் “பதி அணுகில்” என்றார்; இங்கே அந்தப் பதி எவ்வளவு நெருக்கமாக அணுகுகிறான் என்பதைச் சொல்கிறார்: உயிரின் மேனியையே கோயிலாக்கிக் குடிகொள்கிறான். எனவே ஆன்மிகப் பயணத்தின் திசை வெளியில் இருந்து அகத்திற்கு நகர்கிறது. இறைவன் தொலைவில் இருப்பதால் நாம் தேடுகிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், அருகிலேயே இருக்கும் இறைசன்னிதியை பாசமறைப்பு காரணமாக உணர முடியாமல் இருக்கிறோம் என்பதே இங்கு வலுப்பெறுகிறது.

இதற்குப் பின் வரும் “தாயினும் மும்மலம் மாற்றி” என்ற சொற்றொடர் சைவசித்தாந்தத்தின் அருள் கோட்பாட்டை மிகவும் மென்மையான உவமையால் வெளிப்படுத்துகிறது. தாய் குழந்தையின் அழுக்கைக் கண்டு குழந்தையையே வெறுப்பதில்லை; அழுக்கை நீக்குகிறாள். அதுபோல சிவன் பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிரை நிராகரிப்பதில்லை; பாசத்தை நீக்கி உயிரின் அறிவை வெளிப்படுத்துகிறான். இங்கே மும்மலம் என்பது ஆணவம், கன்மம், மாயை. ஆணவம் அறிவைச் சுருக்குகிறது; கன்மம் அனுபவச் சுழற்சியில் உயிரை வைத்திருக்கிறது; மாயை அதன் அனுபவத்திற்கான கருவிகளையும் உலகத் தளத்தையும் அளிக்கிறது. இவற்றின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து உயிரை மீட்பதே சிவனருளின் செயல்.

ஆனால் “மலம் மாற்றுதல்” என்பதை சாதகர் எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் இருப்பதற்கான காரணமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஆகமமும் யோகமும் சாதகரின் பக்குவத்திற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் தருகின்றன. சரியை உடல்–செயலை ஒழுங்குபடுத்துகிறது; கிரியை இறைசம்பந்தத்தை வளர்க்கிறது; யோகம் மனம்–பிராணனை அகமுகப்படுத்துகிறது; ஞானம் பதி–பசு–பாச உண்மையைத் தெளிவாக்குகிறது. இவை அனைத்தும் உயிரின் தயாரிப்பு. இறுதியில் மலத்தின் ஆற்றலை நீக்குவது அருள். ஆகவே முயற்சியும் அருளும் போட்டியிடுவதில்லை; முயற்சி பக்குவப்படுத்துகிறது, அருள் நிறைவு செய்கிறது.

இப்பாடலின் மிக அழகான குறியீடு “தயா என்னும் தோயம்”. “தயா” என்பது கருணை; “தோயம்” என்பது நீர். நெருப்பையும் நீரையும் ஒரே பாடலில் திருமூலர் வைத்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. முதலில் “கனல்”; பின்னர் “தோயம்”; இறுதியில் “சூரியன்”. இவை மூன்றையும் சாதனைக்குரிய மூன்று வேறுபட்ட செயல்களாக வாசிக்கலாம். கனல் மாற்றுகிறது; நீர் தூய்மைப்படுத்துகிறது; சூரியன் வெளிச்சப்படுத்துகிறது. சிவனருள் ஒருபுறம் அறியாமையை எரிக்கும் ஞானக்கனல்; மறுபுறம் உயிரின் வேதனையைத் தணிக்கும் கருணைநீர்; இறுதியில் அனைத்தையும் தெளிவாக்கும் ஞானசூரியன்.

யோக–தந்திரப் பார்வையில் “கனல்” என்ற குறியீடு உடலினுள் நிகழும் சக்தி எழுச்சியை நினைவூட்டலாம். யோக மரபுகள் பிராணன், நாடி, அக்னி, சக்தி ஆகியவற்றை உடலின் நுண்ணிய மாற்றங்களுடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன. இருப்பினும் இவ்வரியை உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட குண்டலினி நுட்பத்தின் தொழில்நுட்ப விளக்கமாகச் சுருக்கிவிடுவது தேவையில்லை. திருமூலரின் முக்கிய நோக்கம் பரந்தது: உடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஆன்மிக ஆற்றல், சாதனை மற்றும் அருளின் பக்குவத்தில் வெளிப்படுகிறது. உடல்–பிராணன்–மனம் ஒருங்கிணையும் போது சாதகரின் சித்தம் நுண்மையடைகிறது; அகத்தில் இருந்த இறைசன்னிதியை உணர்வதற்கான திறன் பெருகுகிறது.

இறுதியில் “எழும் சூரியன் ஆமே” என்கிறார். சூரியன் உதித்தபோது இருளுடன் தனியாகப் போராட வேண்டியதில்லை; ஒளி தோன்றுவதால் இருள் விலகுகிறது. இதுவே ஞானத்தின் இயல்பு. அறியாமையை ஒவ்வொரு துண்டாகப் பிடித்து அழிப்பதைக் காட்டிலும், உண்மை தெளிவாகும்போது தவறான அடையாளங்கள் தாமாகத் தங்கள் வலிமையை இழக்கின்றன. உபநிடத மரபில் பரம்பொருள் அனைத்தையும் அறியச் செய்யும் ஒளியாகப் பேசப்படுவதோடு இதனை ஒப்பிடலாம். ஆனால் திருமூலரின் சூரியன் வெறும் அறிவியல் உருவகம் அல்ல; தயையிலிருந்து எழும் ஞானஒளி. ஆகவே இங்கு ஞானமும் கருணையும் பிரிக்கப்படவில்லை.

சித்தர் மரபின் அடிப்படையில் இந்தப் பாடல் சாதகருக்குக் கொடுக்கும் நடைமுறைச் செய்தியும் தெளிவானது. உடலை வெறுக்காதே; அதை கோயிலாக்கு. மூச்சை அலட்சியப்படுத்தாதே; அதை ஒழுங்குபடுத்து. மனத்தை அடக்குவதற்காக வன்முறையாகப் போராடாதே; அதைத் தெளிவாக்கு. மலம் இருப்பதை அறிந்து மனச்சோர்வடையாதே; அதைவிட வலிமையான அருள் உண்டு என்பதை உணர். அனுபவங்களைத் தேடி ஓடாதே; கோயிலைத் தூய்மைப்படுத்து—குடிகொண்ட நந்தியின் ஒளி வெளிப்படட்டும்.

இப்பாடலின் முழு இயக்கத்தைச் சுருக்கினால்: மேனி கோயிலாகிறது; நந்தி அதில் குடிகொள்கிறான்; மும்மலம் அருளால் மாற்றப்படுகிறது; தயை தூய்மைப்படுத்தும் நீராகிறது; இறுதியில் ஞானம் சூரியனாக அகத்தில் உதிக்கிறது. முந்தைய பாடலின் “பதி அணுகில் பாசம் நில்லாது” என்ற சூத்திரம் இங்கே உயிருள்ள அனுபவமாகிறது. பதி எங்கே அணுகுகிறான்? இந்த மேனியிலேயே. எவ்வாறு அணுகுகிறான்? நந்தியாகக் குடிகொண்டு. பாசம் எவ்வாறு நீங்குகிறது? தாயினும் மேலான தயையால். அதன் அறிகுறி என்ன? அகத்தில் சூரியனைப்போல் ஞானம் உதித்தல்.

இதனால் திருமூலர் சாதகரைத் தொலைவில் உள்ள சிவனைத் தேடும் நிலையிலிருந்து, தன்னையே சிவன் குடிகொள்ளத் தகுந்த கோயிலாக மாற்றும் சாதனைக்கு அழைக்கிறார். மேனி தூய்மையடையட்டும்; பிராணன் ஒழுங்கடையட்டும்; மனம் தெளிவடையட்டும்; மும்மலத்தின் பிடி தளரட்டும்; தயை பெருகட்டும். அப்போது சாதகர் ஒளியை உருவாக்க வேண்டியதில்லை. வேயினுள் மறைந்த கனல் எழுவதுபோல், அகத்தில் குடிகொண்ட நந்தியின் ஞானசூரியன் தானே எழுந்து ஒளிரும்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

வேயின் எழும் கனல் போலே இம் மேனியும்
கோயில் இருந்து குடிகொண்ட கோன் நந்தி
தாயினும் மும்மலம் மாற்றித் தயா என்னும்
தோயம் அதாய் எழும் சூரியன் ஆமே. (117)

பாடல் 117, திருமூலரின் கருத்தோட்டத்தில் சித்தாந்தத்திலிருந்து அகஅனுபவத்திற்கு நகர்த்தும் இணைப்புப் பாடல். பாடல் 116 பதி–பசு–பாசம் என்ற முப்பொருளை நிறுவி, “பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே” என்று முடிந்தது. இப்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி: பதி எங்கே அணுகுகிறது? அந்த அணுகுதல் உயிரில் என்ன செய்கிறது? பாடல் 117 இதற்குப் பதிலளிக்கிறது: பதியாகிய நந்தி உயிரின் மேனியையே கோயிலாக்கிக் குடிகொண்டு, மும்மலத்தை மாற்றி, தயையாகிய அருளால் ஞானசூரியனை எழச் செய்கிறான்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 116 ஒரு தத்துவச் சூத்திரம். பதி, பசு, பாசம் அநாதி; ஆனால் பதி அணுகும்போது பாசம் நில்லாது. இந்தக் கருத்தை மட்டும் கூறிவிட்டால், “பதி அணுகுதல்” என்பது ஒரு கோட்பாடாகவே நின்றுவிடும்.

அதனால் 117-இல் திருமூலர் அதனை அகநிகழ்வாக மாற்றுகிறார்:

பதி → நந்தி
பசு வாழும் தளம் → மேனியாகிய கோயில்
பாசம் → மும்மலம்
பதியின் செயல் → மலம் மாற்றுதல்
அருளின் இயல்பு → தயா
அதன் விளைவு → ஞானசூரியன் எழுதல்

இதனால் முந்தைய பாடலின் தத்துவ வரைபடம் இப்பாடலில் அனுபவ வரைபடமாகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

116-இன் இறுதி:

“பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே.”

117 அதற்கான விளக்கமாக வாசிக்கப்படுகிறது.

பதி எவ்வாறு அணுகுகிறது? — நந்தியாகக் குடிகொள்கிறது.
எங்கே? — இம்மேனியாகிய கோயிலில்.
பாசத்திற்கு என்ன நிகழ்கிறது? — மும்மலம் மாற்றப்படுகிறது.
எந்த ஆற்றலால்? — தயையாகிய அருளால்.
இறுதி விளைவு என்ன? — ஞானசூரியன் எழுகிறது.

எனவே 116 ontological structure — இருப்பியல் கட்டமைப்பைத் தருகிறது; 117 அதன் transformative dynamics — மாற்ற இயக்கத்தைத் தருகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

கட்டமைப்பியல் துல்லியத்தில் இத்தொடர் முதலாம் தந்திரத்திற்கான முன்னமைப்பாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். முதலாம் தந்திரம் உடல் நிலையாமை, செல்வ நிலையாமை, இளமை நிலையாமை, கொல்லாமை, புலனடக்கம், அறம் போன்ற வாழ்வியல் நெறிகளை வலியுறுத்துகிறது.

அப்படியானால், நிலையற்ற உடலை ஏன் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்?

117 ஒரு முக்கியமான சமநிலையை உருவாக்குகிறது:

உடல் நிலையற்றது; ஆனால் பயனற்றதல்ல.
நிலையற்ற இந்த மேனியே சாதனையில் கோயிலாக முடியும்.

இதுவே திருமூலரின் உடல் தத்துவத்தின் தனிச்சிறப்பு. உடலை நிரந்தரமானது என்று பற்றிக்கொள்ளவும் கூடாது; அசுத்தமானது என்று புறக்கணிக்கவும் கூடாது. அது சிவஞானம் வெளிப்படுவதற்குரிய சாதனத் தளம்.

எனவே முதலாம் தந்திரத்தின் உடல்–ஒழுக்கப் போதனைகளுக்கு இப்பாடல் ஆன்மிக நோக்கத்தை வழங்குகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

117-இன் இறுதியில் சாதகர் ஒரு முக்கியமான மாற்றநிலையை அடைகிறார்: அகத்தில் ஞானசூரியன் எழுகிறது.

இதிலிருந்து திருமூலரின் தர்க்கம் அடுத்த நிலைக்கு நகர முடிகிறது. அருள் உள்ளே எழுந்த பின் அதன் வெளிப்பாடு என்ன? சிவஞானம் உயிரின் அறிவையும் வாழ்வையும் எவ்வாறு மாற்றுகிறது? இறைவன்–உயிர் உறவு எவ்வாறு ஆழமடைகிறது? என்பன அடுத்தடுத்த போதனைகளுக்கான கேள்விகளாகின்றன.

இதனால் 117 மலநீக்கத்திற்கும் ஞானவெளிப்பாட்டிற்கும் இடையிலான பாலம்.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

117 இல்லையெனில் 116-இன் “பதி அணுகுதல்” தத்துவக் கருத்தாக மட்டுமே இருக்கும். அதற்கான உடல், அகசாதனை, கருணை, ஞானவெளிப்பாடு ஆகிய பரிமாணங்கள் தெளிவாக இணைக்கப்படாது.

குறிப்பாக நான்கு முக்கிய இணைப்புகள் இழக்கப்படும்:

மேனி ↔ கோயில்
பதி ↔ அகத்தில் குடிகொள்ளும் நந்தி
பாசம் ↔ மும்மலம்
அருள் ↔ ஞானசூரியன்

எனவே இப்பாடல் திருமந்திரத்தின் மொத்த தர்க்கத்தில் “பதி அணுகுதல்” என்ற சித்தாந்தத்தை “சிவன் அகத்தில் வெளிப்படுதல்” என்ற சாதனை அனுபவமாக மாற்றும் அவசியமான இணைப்புக் கண்ணி.

Flow Diagram

பாடல் 116

பதி – பசு – பாசம்

↓

பதி அணுகில்

பாசம் நில்லாது

↓

─────────────────

பாடல் 117

─────────────────

↓

மேனி → கோயில்

↓

நந்தி → குடிகொள்ளுதல்

↓

மும்மலம் → மாற்றுதல்

↓

தயா → அருள் நீர்

↓

ஞானசூரியன் → அகத்தில் எழுதல்

↓

அருளிலிருந்து ஞானவெளிப்பாடு

தர்க்கச் சாரம்:
116 “பதி அணுகுகிறது” என்கிறது; 117 “அந்த அணுகுதல் உயிரின் அகத்தில் எவ்வாறு அருள்–ஞான மாற்றமாகிறது” என்பதைக் காட்டுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

இப்பாடலின் நடைமுறை மையம் “இம் மேனியும் கோயில்” என்பதில் இருக்கிறது. நமது உடல் மட்டுமல்ல; நமது மனம், சொல், உறவு, வேலை, பொறுப்பு ஆகிய அனைத்தும் உயர்ந்த நெறி குடிகொள்ளும் இடங்களாக மாற்றப்படலாம். அதற்கு முதலில் “மும்மலம்” போன்ற அகக்கழிவுகள் அறியப்பட வேண்டும்; பின்னர் “தயா” — கருணை — செயல்பட வேண்டும்; அதன் விளைவாக தெளிவாகிய “சூரியன்” எழ வேண்டும்.

குடும்பம் — வீடும் ஒரு கோயிலாகட்டும்

குடும்பத்தை ஒன்றாக வாழும் மனிதர்களின் இடமாக மட்டும் அல்லாமல், அன்பு, பொறுமை, பாதுகாப்பு, பரஸ்பர மரியாதை குடிகொள்ளும் இடமாக மாற்றலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை தவறு செய்தவுடன் கோபமாகத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, தவறு என்ன என்பதை விளக்கி அதைச் சரிசெய்ய வழிகாட்டுதல். தாய் அழுக்கை நீக்குகிறாள்; குழந்தையை நிராகரிப்பதில்லை. அதுபோல மனிதரை அல்ல, தவறைத் திருத்துதல் இப்பாடலின் தயா நெறி.

கல்வி — மாணவனுள் இருக்கும் கனலை எழுப்புதல்

“வேயின் எழும் கனல்” கல்விக்கும் அழகான உவமை. மாணவருக்குள் திறன் இருக்கலாம்; அது இன்னும் வெளிப்படாமல் இருக்கலாம். ஆசிரியரின் பணி திறனை வெளியிலிருந்து திணிப்பதல்ல; உள்ளிருக்கும் திறனை வெளிப்படுத்த உதவுவது.

நடைமுறை உதாரணம்: வகுப்பில் பேசத் தயங்கும் மாணவரை “திறமையற்றவர்” என்று முடிவுசெய்யாமல், சிறிய presentation வாய்ப்புகள் கொடுத்து படிப்படியாக நம்பிக்கையை வளர்த்தல். ஆசிரியர் அறிவை நிரப்புபவர் மட்டுமல்ல; மறைந்த கனலை எழுப்புபவர்.

தலைமைத்துவம் — அதிகாரத்தைவிட தயை

நந்தி “கோன்”; அதாவது தலைவன். ஆனால் அவரது ஆட்சியின் கருவி பயமல்ல — தயா. இது நவீன தலைமைத்துவத்திற்கான முக்கியப் பாடம்.

நடைமுறை உதாரணம்: பணியாளர் ஒருவர் செயல்திறனில் குறைந்தால் உடனடியாக தண்டிக்காமல், காரணம் திறன் குறைவா, பயிற்சி இல்லாமையா, தெளிவற்ற பொறுப்பா என்று ஆராய்தல். கருணை என்பது தரத்தை விட்டுக்கொடுப்பது அல்ல; மனிதனை வளர்த்தபடியே குறையைத் திருத்துவது.

தொழில் — பணியிடத்தையும் கோயிலாக்குதல்

“மேனி கோயில்” என்ற கருத்தை விரிவாக்கினால், நாம் பணிபுரியும் இடமும் நமது மதிப்புகள் வெளிப்படும் தளமாகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: யாரும் பார்க்காத நிலையிலும் தரவை மாற்றாமல், வாடிக்கையாளரை ஏமாற்றாமல், தனது பணியை முழுமையாகச் செய்வது. அலுவலகத்தில் பூசை செய்வது மட்டும் ஆன்மிகம் அல்ல; நேர்மையாக வேலை செய்வதும் அகப்பூசை.

சமூக ஊடகம் — இருளை அல்ல, ஒளியைப் பரப்புதல்

சமூக ஊடகத்தில் ஒவ்வொரு பதிவும் ஒருவகையில் நாம் உலகிற்குள் செலுத்தும் ஆற்றல். கோபம், அவதூறு, பொய்த்தகவல் ஆகியவை மலம் போன்றவை; அறிவு, கருணை, உண்மை ஆகியவை ஒளி.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவரின் தவறை பார்த்தவுடன் அவரை அவமானப்படுத்தும் பதிவை பகிராமல், தகவலைச் சரிபார்த்து பிரச்சினையை விமர்சித்தாலும் மனித மரியாதையைப் பாதுகாத்தல். உண்மையைச் சொல்லலாம்; ஆனால் தயையில்லாமல் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

நிர்வாகம் — அமைப்பின் மும்மலத்தை மாற்றுதல்

நிர்வாக அமைப்புகளுக்கும் “மலம்” போன்ற தடைகள் இருக்கலாம்: ஊழல், தேவையற்ற தாமதம், பொறுப்பின்மை, பாரபட்சம்.

நடைமுறை உதாரணம்: மக்கள் ஒரு எளிய அனுமதிக்காக பல நாட்கள் அலைய வேண்டியிருந்தால், அவர்களையே குறைகூறாமல் செயல்முறையை ஆய்வு செய்து தேவையற்ற படிகளை நீக்குதல். நல்ல நிர்வாகம் என்பது மனிதரை அமைப்புக்காக சிரமப்படுத்துவது அல்ல; அமைப்பை மனிதருக்காகச் சீரமைப்பது.

ஆன்மிக சாதனை — உடலை கோயிலாக வாழ்தல்

இப்பாடலின் நேரடியான பயன்பாடு இங்கே. சாதகர் உடலை வெறுக்கவும் கூடாது; அதற்கு அடிமையாகவும் கூடாது. அதை சாதனைக்குரிய கருவியாகப் பேண வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி சாதனைக்கு முன் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து,

“இந்த மேனி கோயில்;
என் உள்ளம் சன்னிதி;
என் மூச்சு அர்ப்பணம்;
என் அகக்கழிவுகள் நீங்கட்டும்;
அருட்சூரியன் என்னுள் எழட்டும்.”

என்ற மனநிலையுடன் தியானத்தைத் தொடங்கலாம்.

ஆனால் சாதனையின் உண்மையான அளவுகோல் தியானத்தில் கண்ட காட்சிகள் அல்ல. கோபம் குறைகிறதா? கருணை பெருகுகிறதா? அகந்தை தளருகிறதா? தெளிவு வளர்கிறதா? என்பவையே அகத்தில் சூரியன் எழுகிறதா என்பதைச் சோதிக்கும் நடைமுறை அடையாளங்கள்.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் என் உடலை வெறும் அனுபவப் பொருளாக அல்லாமல் சாதனைக்குரிய கோயிலாக நடத்தலாம். என் மனத்தில் எழும் கோபம், அகந்தை, பொறாமை போன்றவற்றை மறைக்காமல் கண்டறியலாம். பிறரின் குறையைத் திருத்தும்போது தண்டனையைவிட தயையை முன்னிறுத்தலாம். நான் செல்லும் இடங்களில் இருளை அதிகரிக்காமல் தெளிவையும் கருணையையும் உருவாக்கலாம்.

இன்றைய சாதனைக்கு மூன்று கேள்விகள் போதும்:

என்னுள் இன்று மாற்றப்பட வேண்டிய மலம் எது?
என் செயல்களில் இன்று வெளிப்பட வேண்டிய தயை எது?
நான் இன்று யாருடைய வாழ்க்கையில் சிறிதளவு ஒளியை ஏற்படுத்த முடியும்?

இதுவே பாடல் 117-ஐ வாழ்வாக்கும் எளிய வழி:

மேனியைக் கோயிலாக்கு; மனத்தைக் கருணையால் தூய்மைப்படுத்து; உன்னுள் எழும் ஞானஒளியை வாழ்வில் வெளிப்படுத்து.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

இறைவனைத் தொலைவில் தேட வேண்டிய ஒன்றாக மட்டும் திருமூலர் காட்டவில்லை. இந்த மேனியே இறைவன் குடிகொள்ளும் கோயிலாக முடியும் என்கிறார். மூங்கிலுக்குள் மறைந்திருக்கும் கனல் உரிய நிலையில் வெளிப்படுவதுபோல், சாதகருக்குள் மறைந்திருக்கும் சிவசன்னிதி அருளால் வெளிப்படுகிறது.

அகத்தில் குடிகொண்ட நந்தி, உயிரைப் பற்றிய ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களின் கட்டுப்பாட்டை மாற்றி, தாயினும் மேலான கருணையால் உயிரைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான். அதன் விளைவாக அறியாமை இருள் விலகி, ஞானம் சூரியனைப்போல் அகத்தில் உதிக்கிறது.

எனவே இப்பாடலின் முழு இயக்கம்:

மேனி → கோயில் → நந்தியின் குடிகொள்ளுதல் → மும்மல நீக்கம் → தயை → ஞானசூரிய உதயம்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கிய கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	வேயினுள் கனல்	மறைந்திருப்பது இல்லாதது அல்ல; உரிய பக்குவத்தில் அகத்திலுள்ள சிவசன்னிதி வெளிப்படும்.
2	மேனியே கோயில்	உடல் வெறுக்கப்பட வேண்டியதல்ல; சிவசாதனைக்குப் பக்குவப்படுத்த வேண்டிய கருவி.
3	குடிகொண்ட நந்தி	இறைவன் தொலைவில் மட்டும் இல்லை; சாதகரின் அகத்திலும் அருள்சன்னிதியாக விளங்குகிறான்.
4	மும்மலம் மாற்றுதல்	ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து உயிரை அருள் விடுவிக்கிறது.
5	தயையிலிருந்து ஞானசூரியன்	சிவனருள் தண்டனையாக அல்ல, கருணையாகச் செயல்பட்டு இறுதியில் ஞானத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

பாடலின் மூன்று பெரும் குறியீடுகள்

கனல் — மறைந்திருக்கும் சிவசக்தி வெளிப்பாடு
தோயம் — தூய்மைப்படுத்தும் தயை
சூரியன் — அறியாமையை அகற்றும் ஞானஒளி

இதனால் ஒரு அழகிய இயக்கம் உருவாகிறது:

கனல் மாற்றுகிறது → தோயம் தூய்மைப்படுத்துகிறது → சூரியன் ஒளியூட்டுகிறது.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

முதலில், சாதகரின் உடலைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றுகிறது. உடலை இன்பத்தை அனுபவிக்கும் கருவியாக மட்டும் பார்க்காமல், இறைவன் குடிகொள்ளும் கோயிலாகப் பேண வேண்டும் என்ற பொறுப்பை உருவாக்குகிறது.

இரண்டாவது, இறைவனைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றுகிறது. சிவன் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு பொருள் மட்டுமல்ல; அகத்தில் உணரப்பட வேண்டிய அருட்சன்னிதி என்பதை உணர்த்துகிறது.

மூன்றாவது, தனது குறைகளைப் பார்த்து சாதகர் மனச்சோர்வடைவதை மாற்றுகிறது. மும்மலம் ஆழமானதாக இருந்தாலும், அதைவிட ஆழமானது சிவனுடைய தயை என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது.

நான்காவது, ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை வெளிப்புற அடையாளங்களால் அளக்காமல், அகமாற்றத்தால் அளக்கச் செய்கிறது:

அகந்தை குறைகிறதா?
கருணை பெருகுகிறதா?
மனம் தெளிவடைகிறதா?
அறியாமை குறைகிறதா?
வாழ்வில் ஞானம் வெளிப்படுகிறதா?

என்று சாதகர் தன்னைச் சோதிக்கத் தொடங்குகிறார்.

இதனால் அவர்:

உடல் பற்றிலிருந்து → உடல் புனிதத்திற்கும்
வெளித்தேடலிலிருந்து → அகத்தேடலிற்கும்
மலத்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து → அருளின் ஆதிக்கத்திற்கும்
அறியாமை இருளிலிருந்து → ஞானஒளிக்கும்
சுயமையத்திலிருந்து → தயைக்கும்

நகர்கிறார்.

④ ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள

“மேனி கோயிலானால், தயையால் மலம் நீங்கி, அகத்தில் ஞானசூரியன் உதிக்கும்.”

இந்த ஒரு வரியில் பாடலின் தளம், செயல்முறை, விளைவு மூன்றும் அடங்குகின்றன.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

வேய் — மூங்கில்; மறைந்த கனலைக் குறிக்கும் உவமை
கனல் — மறைந்திருந்து வெளிப்படும் தீ; அகசக்தியின் குறியீடு
மேனி — சாதகரின் உடல்
கோயில் — சிவன் குடிகொள்ளும் புனிதத் தளம்
குடிகொண்ட — தற்காலிகமாக அல்லாது உள்ளார்ந்து நிலைபெற்றிருத்தல்
கோன் — தலைவன், இறைவன்
நந்தி — சிவகுரு; அருளின் தலைவன்
மும்மலம் — ஆணவம், கன்மம், மாயை
தயா — கருணை, அருள்
தோயம் — நீர்; தூய்மைப்படுத்தும் அருளுக்கான உவமை
சூரியன் — இருளை அகற்றும் ஞானஒளி
எழுதல் — மறைந்திருந்த ஞானம் வெளிப்படுதல்

ஒரே பார்வையில் பாடலின் இயக்கம்

வேயினுள் மறைந்த கனல்

↓

இம்மேனி

↓

கோயில்

↓

குடிகொண்ட நந்தி

↓

மும்மலம் மாற்றுதல்

↓

தாயினும் மேலான தயை

↓

தயா என்னும் தோயம்

↓

அகத்தூய்மை

↓

ஞானசூரியன் உதயம்

பாடலின் தளம்: மேனி
பாடலின் ஆலயம்: கோயில்
பாடலின் நாயகன்: நந்தி
பாடலின் தடை: மும்மலம்
பாடலின் மாற்றுச்சக்தி: தயா
பாடலின் நிறைவு: ஞானசூரிய உதயம்

நினைவில் பதிய வேண்டிய சாரம்

இறைவனைத் தொலைவில் மட்டும் தேடாதே; மேனியைக் கோயிலாக்கு. அதனுள் குடிகொண்ட நந்தியின் தயை மும்மலத்தை நீக்கும்போது, இதுவரை மறைந்திருந்த சிவஞானம் சூரியனைப்போல் அகத்தில் உதிக்கும்.