அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 116
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றுப் பதினாறாவது படிக்கட்டில் (116) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
பதிபசு பாச மெனப்பகர் மூன்றிற்
பதியினைப் போற்பசு பாசம னாதி
பதியினைச் சென்றணு காப்பசு பாசம்
பதியணு கிற்பசு பாசநில் லாவே. (116)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
பதி பசு பாசம் எனப் பகர் மூன்றில்
பதியினைப் போல் பசு பாசம் அநாதி
பதியினைச் சென்று அணுகா பசு பாசம்
பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே.
யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
திருமூலரின் இப்பாடல் சைவசித்தாந்தத்தின் முழுத் தத்துவக் கட்டமைப்பையும் நான்கு அடிகளுக்குள் அடக்கிக் கூறும் ஒரு மூலச் சூத்திரம் போன்றது. இதற்கு முந்தைய பாடலில் உயிரின் “களிம்பை” அறுத்து, அருட்கண்ணை விழிப்பித்து, பளிங்கில் பவளம் பதித்தாற்போல் சிவஒளியை உயிரில் விளங்கச் செய்யும் நந்தியின் அருட்செயலை திருமூலர் எடுத்துரைத்தார். இயல்பாக அடுத்த கேள்வி எழுகிறது: களிம்பு என்றால் என்ன? அதை உடைய உயிர் யார்? அதை நீக்குபவன் யார்? பாடல் 116 அதற்கான தத்துவ இலக்கணத்தை அளிக்கிறது: பதி – பசு – பாசம். முந்தைய பாடல்களின் அனுபவ மொழி இங்கே சித்தாந்த மொழியாகத் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.
“பதி பசு பாசம் எனப் பகர் மூன்றில்” என்ற முதல் அடி சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படை முப்பொருளை நிறுவுகிறது. பதி என்பது சிவம்; பசு என்பது உயிர்; பாசம் என்பது உயிரின் அறிவையும் சுதந்திரத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் பந்தம். இந்த மூன்றையும் வெறும் இறைவன்–மனிதன்–உலகம் என்ற எளிய பிரிவாகக் கொள்ள முடியாது. பதி என்பது பாசத்தால் ஒருபோதும் கட்டுப்படாத பேரறிவும் பேரருளும் உடையவன். பசு அறிவுடையதாயினும் அதன் அறிவு பாசத்தால் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் உயிர். பாசம் தன்னறிவற்றதாயினும் உயிரின் அறிவை மறைக்கும் ஆற்றலை உடைய கட்டு. இதனால் சைவசித்தாந்தத்தின் பிரச்சினை “உயிர் இருக்கிறதா?” என்பதல்ல; அறிவுடைய உயிர் ஏன் தனது முழு அறிவில் விளங்கவில்லை? என்பதாகிறது.
இந்தக் கேள்விக்கான விடை “பாசம்”. சைவசித்தாந்தம் இதனை ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மும்மலங்களின் அடிப்படையில் விரிவாக்குகிறது. ஆணவம் உயிரின் அறிவைச் சுருக்கும் அடிப்படை மறைப்பு; கன்மம் அதன் செயல்களின் பயனை அனுபவிக்கச் செய்கிறது; மாயை உடல், கருவி, உலகம் போன்ற அனுபவத் தளங்களுக்கு காரணமாகிறது. ஆனால் பாசம் உயிரின் சொந்த இயல்பு அல்ல. இது மிக முக்கியம். அழுக்கு துணியின் இயல்பல்ல; கண்ணாடியை மூடிய தூசி கண்ணாடியின் இயல்பல்ல; அதுபோல உயிரை மறைக்கும் பாசமும் உயிரின் சொரூபமல்ல. இதனால் விடுதலை சாத்தியமாகிறது.
இரண்டாம் அடியில் திருமூலர் இன்னும் நுண்ணிய கருத்தை முன்வைக்கிறார்: “பதியினைப் போல் பசு பாசம் அநாதி.” இங்கே “போல்” என்பதை மூன்றும் சமமானவை என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. அவற்றின் இயல்பு, ஆற்றல், அறிவு ஆகியவற்றில் சமத்துவம் இல்லை. ஒப்புமை அநாதித்துவத்தில் மட்டுமே. பதி, பசு, பாசம் ஆகியவற்றின் தொடக்கத்தை காலத்தின் ஒரு புள்ளியில் காட்ட முடியாது. பசுவை ஒரு நாளில் பதி உருவாக்கி அதன் மீது பாசத்தைப் பின்னர் வைத்தான் என்ற எளிய காலவரிசையை திருமூலர் முன்வைக்கவில்லை. உயிரின் பந்தநிலை அநாதி.
ஆனால் இங்கே சைவசித்தாந்தத்தின் மிக முக்கியமான வேறுபாடு வருகிறது: அநாதி என்பது அனந்தம் அல்ல. தொடக்கம் அறியப்படாதது என்றால் முடிவும் இருக்க முடியாது என்று பொருளல்ல. பாசம் அநாதியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் பந்தப்படுத்தும் ஆற்றல் அருளால் முடிவுறலாம். இருட்டு ஒரு குகையில் எத்தனை காலமாக இருந்தது என்று கூற முடியாவிட்டாலும் விளக்கு ஏற்றப்பட்டவுடன் அது விலகுகிறது. அதுபோல உயிரின் பாசம் எப்போது தொடங்கியது என்பதைச் சுட்ட முடியாவிட்டாலும், சிவஞானம் வெளிப்படும்போது அதன் கட்டுப்பாடு நீங்குகிறது. இந்த உண்மையே பாடலின் கடைசி இரண்டு அடிகளுக்கான அடித்தளம்.
“பதியினைச் சென்று அணுகா பசு பாசம்” என்பது சாதகரின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகவும் முக்கியமான எச்சரிக்கை. கட்டுண்ட உயிர் தனது தற்போதைய வரையறுக்கப்பட்ட அறிவையே முழுமையான கருவியாகக் கொண்டு பதியைப் பிடித்துவிட முடியாது. பாசமும் பதியை அணுகுவதில்லை; அது உயிரை புறநோக்கிலும் தன்முனைப்பிலும் வைத்திருக்கிறது. இதன் பொருள் மனித முயற்சி தேவையற்றது என்பதல்ல. மாறாக அதன் எல்லையை உணர்த்துகிறது. தவம், யோகம், பூசை, மந்திரம், அறம், தியானம், சாத்திர விசாரணை ஆகிய அனைத்தும் அவசியம்; ஆனால் சாதனை அருளை உற்பத்தி செய்வதில்லை—அருளைப் பெறும் பக்குவத்தை உருவாக்குகிறது.
இதுவே சிவாகமங்களின் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற வளர்ச்சியோடும் இணைகிறது. புறவழிபாட்டில் தொடங்கும் சாதகர் தன்னை ஒழுங்குபடுத்துகிறான்; மந்திரம் மற்றும் கிரியையின் வழியாக இறைசம்பந்தத்தை ஆழப்படுத்துகிறான்; யோகத்தில் சித்தத்தை அகமுகப்படுத்துகிறான்; ஞானத்தில் பதி–பசு–பாசத்தின் உண்மையை உணர்கிறான். ஆகமத்தின் தீட்சையும் இதே அருட்செயலின் ஒரு முக்கிய வாயில்: பாசத்தை உடனடியாக ஒரு மாயாஜாலச் செயலில் அழிப்பது அல்ல; அதன் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து உயிரை விடுவிக்கும் சிவசக்தியின் செயற்பாட்டிற்குரிய பக்குவத்தை உருவாக்குவது.
யோகப் பார்வையில் “பசு” என்பது புலன்கள், மனம், வாசனைகள், வினைப்பதிவுகள் ஆகியவற்றுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டுள்ள அனுபவிப்பவனாகத் தோன்றுகிறது. பதஞ்சலி குறிப்பிடும் சித்தவிருத்திகள் சாதகரின் உண்மைப் பார்வையை மறைக்கும் மன இயக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. ஆனால் திருமூலரின் சைவ யோகம் மனவிருத்தி ஒடுக்கத்தோடு முடிவதில்லை. மனம் அமைதியாகிய பிறகும் யார் காண்கிறார்? எது இன்னும் மறைக்கிறது? எதன் அருளால் இறுதி தெளிவு வருகிறது? என்ற கேள்விகள் உள்ளன. அங்கே யோகம் சைவசித்தாந்தத்தோடு இணைகிறது. மன அமைதி பாதை; பாசநீக்கம் ஆழமான மாற்றம்; சிவசார்பு அதன் நிறைவு.
சித்தர் மரபின் பார்வையில் இந்த முப்பொருள் வாழ்விலிருந்து பிரிந்த தர்க்கமல்ல. உடம்பு, மூச்சு, மனம், ஆசை, உணர்ச்சி, வினைப்பதிவு—இவை அனைத்திலும் பாசத்தின் செயல்பாட்டை சாதகர் நேரடியாகக் கவனிக்க முடியும். “நான் உடலே”, “என் எண்ணமே உண்மை”, “என் ஆசை நிறைவேறினால்தான் இன்பம்”, “என் புகழே என் மதிப்பு” என்று உயிர் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பாசத்தின் நிழல் செயல்படுகிறது. ஆகவே சித்தர் யோகம் பாசத்தை ஒரு தத்துவச் சொல்லாக மட்டும் கற்பிப்பதில்லை; மூச்சிலும் மனத்திலும் நடத்தையிலும் அதை அறிந்து கடக்கச் செய்கிறது. உடம்பு இதற்காக வெறுக்கப்படுவதில்லை; அது பக்குவப்படுத்தப்படும் சாதனக் கருவியாகிறது.
பாடலின் உச்சம் “பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே” என்பதில் உள்ளது. முதல் மூன்று அடிகளில் பதி, பசு, பாசம் வேறுபடுத்தப்படுகின்றன; இறுதி அடியில் அவற்றின் உறவு இயக்கமாகிறது. பசு தன்முயற்சியால் பதியைப் பிடிப்பதைவிட, பதி பசுவை அருளால் அணுகுவது தீர்மானமான திருப்பமாகிறது. இது முந்தைய இரண்டு பாடல்களின் “விண்ணின்றிழிந்து”, “களிம்பறுத்தான்”, “அருட்கண் விழிப்பித்தான்” என்ற கருத்துகளோடும் நேரடியாக ஒத்திசைகிறது. சிவன் தொலைவில் காத்திருக்கும் பார்வையாளன் அல்ல; உயிரின் பக்குவத்தில் அருளாகச் செயற்படும் பதி.
இந்த “அணுகுதல்” ஆகம–தந்திர மரபில் பல வழிகளில் அனுபவிக்கப்படுகிறது: குருவின் உபதேசமாக, மந்திரத்தின் உயிர்ப்பாக, தீட்சையின் அருளாக, தியானத்தில் எழும் தெளிவாக, ஞானத்தின் வெளிப்பாடாக. ஆனால் இவற்றை வெறும் புறநிகழ்வுகளாகக் கொள்ளக்கூடாது. உண்மையான அளவுகோல் ஒன்றே: பாசத்தின் பிடி குறைகிறதா? மந்திரம் அதிகரித்தும் அகந்தை அதிகரித்தால் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை; யோக அனுபவங்கள் பெருகியும் பற்றுகள் பெருகினால் அருட்கண் இன்னும் தெளிவடையவில்லை. பதி அணுகுவதன் அறிகுறி அதிசய அனுபவம் மட்டுமல்ல; பாசம் “நில்லாத” நிலை நோக்கி நகர்வதே.
இதனால் இப்பாடல் சாதகருக்கு மிகப் பெரிய நம்பிக்கையையும் பொறுப்பையும் ஒரே நேரத்தில் அளிக்கிறது. பாசம் அநாதி; ஆனால் நீக்கமுடியாதது அல்ல. பசு கட்டுண்டுள்ளது; ஆனால் அதன் இயல்பே கட்டு அல்ல. பதி வேறுபட்டவன்; ஆனால் உயிரை விட்டுத் தொலைவில் நிற்பவன் அல்ல. சாதகர் செய்ய வேண்டியது பாசத்தையே தனது அடையாளமாக எண்ணாமல், அறம், பக்தி, மந்திரம், யோகம், குருவழி, ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றால் தன்னை அருளுக்குப் பக்குவப்படுத்துவது. அப்போது சிவனருள் அணுகுகிறது; மறைத்திருந்த பாசம் தனது ஆதிக்கத்தை இழக்கிறது.
ஆக, திருமூலரின் இந்த நான்கு அடிகள் சைவசித்தாந்தத்தின் வரையறை மட்டும் அல்ல; முழு சாதனைப் பாதையின் வரைபடம்: நான் பதி அல்ல என்பதை அறிதல்; நான் பாசமும் அல்ல என்பதை அறிதல்; பாசத்தால் கட்டுண்ட பசுவாகிய என் நிலையை உணர்தல்; சாதனையால் பக்குவமடைதல்; இறுதியில் பதியின் அருளை ஏற்று பாசத்தின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெறுதல். இதுவே சைவ யோகத்தின் நம்பிக்கை: பாசத்தின் பழமை எவ்வளவு ஆழமானதாக இருந்தாலும், பதியின் அருள் அணுகும்போது அதன் கட்டு நிலைத்திருக்க முடியாது.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பாடல் 116 திருமந்திரத்தின் மொத்த சைவத் தத்துவக் கட்டமைப்பில் ஒரு முக்கியமான மையச் சூத்திரமாக அமைகிறது. முன் பாடல்களில் திருமூலர் அருள், களிம்பறுத்தல், அருட்கண் விழித்தல், சிவஒளி பதிதல் ஆகியவற்றை அனுபவப் பாங்கில் கூறியிருந்தார். இப்பாடலில் அவர் அந்த அனுபவத்தைத் தத்துவ வடிவில் சுருக்கி, அதன் பின்னணி அமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்: பதி – பசு – பாசம். இதனால் அனுபவத்திலிருந்து சித்தாந்தத்திற்கு, சித்தாந்தத்திலிருந்து சாதனைக்குச் செல்லும் ஒரு கட்டமைப்புச் சந்திப்பில் இப்பாடல் அமைகிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
முன்னைய பாடல்கள் “களிம்பு”, “அருட்கண்”, “கதிரொளி”, “பளிங்கில் பவளம்” போன்ற உருவகங்களால் உயிரின் ஆன்மிக மாற்றத்தை விவரித்தன. ஆனால் வாசகர் இயல்பாகக் கேட்பார்: அந்தக் களிம்பு யாரைச் சுற்றியுள்ளது? யார் அதை நீக்குகிறார்? யார் விடுதலை பெறுகிறார்? இவ்வினாக்களுக்கு முறையான தத்துவச் சட்டகம் தேவைப்படுகிறது.
அதற்காகவே பாடல் 116:
பதி — பசு — பாசம்
என்ற மூவகைப் பிரிவை நிறுவுகிறது.
இதனால் திருமூலர் முன்னைய அனுபவ மொழிக்கு ஒரு சித்தாந்த இலக்கணம் கொடுக்கிறார். பாடல் 115-இல் “நந்தி களிம்பை அறுக்கிறான்” என்றால், 116-இல் “அறுப்பவன் பதி; கட்டுண்டிருப்பது பசு; கட்டுவது பாசம்” என்று கூறுகிறார். இதுவே இப்பாடலின் கட்டமைப்புச் செயல்பாடு.
② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?
பாடல் 115-இன் மையம்:
களிம்பு அறுத்தல் → அருட்கண் விழித்தல் → சிவஒளி விளங்குதல்.
பாடல் 116 அதற்கு காரணவியல் விளக்கத்தை அளிக்கிறது.
115: களிம்பு என்ன செய்கிறது, அது நீங்கும்போது என்ன நடக்கிறது?
116: அந்தக் களிம்பு எந்த உறவமைப்புக்குள் உள்ளது?
இரண்டையும் இணைத்தால்:
பசு பாசத்தால் கட்டுண்டுள்ளது → பதி அருளால் அணுகுகிறது → பாசம் நீங்குகிறது → அருட்கண் விழிக்கிறது → சிவஒளி விளங்குகிறது.
எனவே 115 அனுபவத்தின் மொழி; 116 அதன் தத்துவ மொழி.
③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?
கட்டமைப்பியல் பார்வையில் இப்பாடல் முதலாம் தந்திரத்திற்குள் நேரடியாகச் சேரும் போதனையாக அல்லாமல், அதன் நெறி நோக்கத்தைத் தத்துவ ரீதியாக முன்வைக்கிறது. முதலாம் தந்திரம் நிலையாமை, அறநெறி, புலனடக்கம், கொல்லாமை, அன்பு, கல்வி, கேள்வி ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதனைப் பக்குவப்படுத்துகிறது.
ஆனால் ஏன் இந்த ஒழுக்கப் பக்குவம் தேவை?
பாடல் 116 பதிலளிக்கிறது: பசு பாசத்தால் கட்டுண்டுள்ளது; பாசத்தின் பிடி குறையாமல் பதியருள் வெளிப்படுவதற்கான பக்குவம் உருவாகாது.
அதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கம் சமூக ஒழுக்கம் மட்டும் அல்ல. அது பசு–பாச உறவைச் சீரமைக்கும் தயாரிப்பு நிலை. அறம், தவம், அன்பு, அடக்கம் ஆகியவை பாசத்தின் பிடியைத் தளர்த்தும் உளவியல்–ஆன்மிகப் பயிற்சிகளாகப் பொருள் பெறுகின்றன.
④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?
பாடல் 116 மூன்று பொருட்களையும் நிறுவி, அவற்றின் அநாதித்துவத்தைச் சொல்லி, இறுதியில் ஒரு தீர்மானகரமான இயக்கத்தை உருவாக்குகிறது:
“பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே.”
இதுவே அடுத்த கட்ட போதனைக்கான கதவைத் திறக்கிறது. இப்போது கேள்வி: பதி எவ்வாறு பசுவை அணுகுகிறது? பாசம் எவ்வாறு தனது பிடியை இழக்கிறது? சாதகர் எந்தப் பாதையில் முன்னேற வேண்டும்?
இந்தக் கேள்விகளே தொடர்ந்து வரும் திருமந்திரப் பகுதிகளில் அருள், குரு, அறம், யோகம், மந்திரம், ஞானம் போன்ற வடிவங்களில் விரிவடைகின்றன. எனவே பாடல் 116 ஒரு நிலையான வரையறையாக அல்லாமல், அடுத்தடுத்த சாதனைப் பாதைகளைத் திறக்கும் தத்துவத் திறவுகோலாக அமைகிறது.
⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?
இந்தப் பாடல் இல்லாமல் இருந்தால், “களிம்பு”, “அருள்”, “சிவஒளி”, “உயிர்” ஆகிய சொற்கள் அனுபவப் பாங்கில் மட்டுமே சிதறியிருக்கலாம். அவற்றை ஒரே தத்துவ அமைப்புக்குள் இணைக்கும் மையச்சட்டகம் குறைந்திருக்கும்.
குறிப்பாக மூன்று பெரிய தெளிவுகள் இழக்கப்படும்:
யார் கட்டுண்டவர்? — பசு
எது கட்டுகிறது? — பாசம்
யார் விடுவிக்கிறார்? — பதி
மேலும், “பாசம் அநாதி; ஆனால் முடிவற்றதல்ல” என்ற சைவசித்தாந்தத்தின் மிக முக்கியமான விடுதலை நம்பிக்கையும் பலவீனமடையும். இதனால் திருமூலரின் முழுப் பயணம்—அறத்திலிருந்து யோகத்துக்கும், யோகத்திலிருந்து ஞானத்துக்கும், ஞானத்திலிருந்து சிவபோகத்துக்கும்—எதற்காக நடைபெறுகிறது என்ற மையக் காரணம் மங்கும்.
எனவே பாடல் 116, திருமந்திரத்தின் பரந்த கட்டமைப்பில் அனுபவ மொழியை தத்துவ மொழியாக மாற்றும் சந்திப்புப் பாடல். இது பதி–பசு–பாச உறவை நிறுவி, பின்னர் வரும் முழுச் சாதனைப் பாதையை புரிந்துகொள்ள ஒரு கோட்பாட்டுச் சாவியை அளிக்கிறது.
Flow Diagram
பாடல் 115
களிம்பறுத்தல்
↓
அருட்கண் விழிப்பு
↓
சிவஒளி விளக்கம்
↓
──────────────
பாடல் 116
──────────────
↓
பதி — பசு — பாசம்
↓
மூன்றும் அநாதி
↓
பசு பாசத்தால் கட்டுண்டது
↓
பதி அருளால் அணுகுதல்
↓
பாசம் நில்லாமை
↓
முதலாம் தந்திரத்தின்
ஒழுக்க–பக்குவப் பாதை
↓
யோகம் → மந்திரம் → ஞானம் → சிவானுபவம்
தர்க்கச் சாரம்:
பாடல் 115 விடுதலையின் அனுபவத்தைச் சொல்கிறது; பாடல் 116 அதற்கான தத்துவக் கட்டமைப்பை நிறுவுகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
திருமூலரின் இப்பாடல் ஒரு தத்துவப் பாடல் மட்டுமல்ல; மனிதன் தனது வாழ்க்கையை எவ்வாறு பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கான நடைமுறை வரைபடம். பதி – பசு – பாசம் என்ற மூன்று கருத்துகளையும் நவீன வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தினால், நாம் எங்கு கட்டுண்டிருக்கிறோம், எது நம்மை கட்டுகிறது, எது நம்மை உயர்த்துகிறது என்பதை தெளிவாக அறியலாம். இங்கு “பசு” என்பது குற்றமுடைய மனிதன் என்று பொருள் அல்ல; பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர். “பாசம்” என்பது உறவுகள் என்பதல்ல; அறியாமை, அகந்தை, பழக்கம், பேராசை, பற்றுதல், தவறான அடையாளம் போன்ற கட்டுகள். “பதி” என்பது அந்தக் கட்டைத் தளர்த்தும் உயர் உண்மை, அருள், நெறி, ஞானம்.
குடும்பம்
குடும்பத்தில் அன்பு அவசியம்; ஆனால் அன்பும் பற்றும் ஒன்றல்ல. ஒருவர் மீது அக்கறை கொள்வது நலம். ஆனால் “அவர் என்னுடைய எதிர்பார்ப்புப்படி நடக்க வேண்டும்” என்ற பிடிவாதம் பாசமாக மாறலாம்.
நடைமுறை உதாரணம்: பெற்றோர் தங்கள் குழந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலையே தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார்கள். இங்கு அன்பு மெதுவாக கட்டுப்பாட்டாக மாறுகிறது. பாடல் சொல்லுவது: “என் அன்பில் என்ன அளவு உண்மையான பராமரிப்பு உள்ளது? என்ன அளவு என் ஆசை இருக்கிறது?” என்று பார்க்க வேண்டும். குழந்தையின் நலன், திறன், இயல்பு ஆகியவற்றைப் பார்த்து முடிவெடுக்கும்போது குடும்பத்தில் பாசம் கட்டாகாமல் அருளாக மாறுகிறது.
கல்வி
கல்வியிலும் பாசம் உள்ளது. மதிப்பெண், பட்டம், புகழ், ஒப்பீடு ஆகியவற்றோடு மாணவர் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டால் அறிவு விடுதலைக்குப் பதிலாக அழுத்தமாக மாறுகிறது.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் மற்றவரைவிட குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றதால் தன்னைத் திறமையற்றவன் என்று எண்ணுகிறார். இங்கு மதிப்பெண் ஒரு அளவுகோலிலிருந்து அடையாளமாக மாறிவிட்டது. பாடல் கற்பிப்பது: “நான் என் முடிவு அல்ல; என் முடிவை மேம்படுத்தக்கூடிய உயிர்.” இந்தப் பார்வை கல்வியைப் பாசத்திலிருந்து வளர்ச்சியாக மாற்றுகிறது.
தலைமைத்துவம்
தலைமைத்துவத்தில் மிகப் பெரிய பாசம் அதிகாரத்தின் மீது ஏற்படும் பற்றுதலாகும். “என் பதவி, என் முடிவு, என் கட்டுப்பாடு” என்ற மனநிலை தலைவரை மெதுவாக உண்மையிலிருந்து பிரிக்கிறது.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு தலைவர் எடுத்த முடிவு தவறானது என்று குழு தரவுகளுடன் காட்டுகிறது. அவர் தனது அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்காமல், “இதில் திருத்தம் தேவை” என்று ஒப்புக்கொள்கிறார். இங்கு பதி என்பது பதவிக்கு மேலான உண்மை மற்றும் பொறுப்பு. அந்த உயர்ந்த நெறியை அணுகும்போது அதிகாரப் பாசம் நிலைக்காது.
தொழில்
தொழில்வாழ்வில் சம்பளம், பதவி, பதவி உயர்வு, பெயர், பாராட்டு ஆகியவை தேவைப்படலாம்; ஆனால் அவையே நமது மதிப்பு என்று நினைத்தால் அவை பாசமாகின்றன.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவருக்கு பதவி உயர்வு கிடைக்கவில்லை. உடனே தன்னைத் தோல்வியடைந்தவன் என்று பார்க்காமல், திறன், செயல்திறன், தொடர்பாடல், வாய்ப்பு ஆகியவற்றை பிரித்துப் பார்ப்பார். “என் பதவி என் முழு அடையாளமல்ல” என்று உணர்ந்தால் மனம் தெளிவடையும். இங்கு பாசம் என்பது பதவி பற்றுதல்; பதி என்பது நெறி, திறன், உள் மதிப்பு.
சமூக ஊடகம்
சமூக ஊடகம் பாசம் உருவாக மிக எளிதான இடம். Likes, shares, comments, followers ஆகியவை மெதுவாக சுயமதிப்பின் அளவுகோலாக மாறலாம்.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் ஒரு பதிவை பகிர்ந்த பின் தொடர்ந்து எத்தனை பேர் பாராட்டினார்கள் என்று பார்க்கிறார். குறைவான பதில் வந்தால் மனம் பாதிக்கப்படுகிறது. இங்கே ஒரு பயிற்சி: பதிவிடுவதற்கு முன், “இதை நான் உண்மையைப் பகிர்வதற்கா, அங்கீகாரம் பெறுவதற்கா?” என்று கேட்கலாம். இந்த ஒரு கேள்வி டிஜிட்டல் பாசத்தை அறிய உதவும்.
நிர்வாகம்
நிர்வாகத்தில் பாசம் ஒருவரின் தனிப்பட்ட பற்றாக மட்டும் இல்லாமல் அமைப்பின் பழக்கமாகவும் இருக்கும்: “இது எப்போதும் இப்படித்தான்”, “இந்த நடைமுறையை மாற்றக்கூடாது”, “இந்த அதிகாரம் எங்கள் பிரிவுக்கே” என்ற மனநிலை.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு அலுவலகத்தில் தேவையற்ற அனுமதிகளால் மக்கள் சேவை தாமதமாகிறது. பழைய நடைமுறையைப் பற்றிக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, எந்த படிநிலைகள் உண்மையில் அவசியம் என்பதை மறுபரிசீலனை செய்வது “பாசம் நில்லாமை” என்ற கருத்தின் நிர்வாக வடிவம். உண்மை, திறன், பொதுநலம் ஆகியவை பதியாக அமைய வேண்டும்.
ஆன்மிக சாதனை
ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் பாசம் இருக்கலாம். மந்திர எண்ணிக்கை, அனுபவம், குருவுடன் நெருக்கம், குழுவில் நிலை, “நான் சாதகர்” என்ற அடையாளம் கூட பற்றாக மாறலாம்.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் தினசரி ஜபம் செய்கிறார். ஆனால் ஜபம் அதிகரித்தும் கோபம், பெருமை, ஒப்பீடு குறையவில்லை என்றால் அவர் ஒரு முக்கிய கேள்வி கேட்க வேண்டும்: “என் சாதனை என்னை விடுவிக்கிறதா, அல்லது புதிய ஆன்மிக அகந்தையை உருவாக்குகிறதா?” இந்த சுயவிசாரணை மிகவும் அவசியம்.
சாதனையின் நோக்கம் பாசத்தை அலங்கரிப்பது அல்ல; அதன் பிடியைத் தளர்த்துவது.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று நான் ஒரு எளிய மூன்று படி பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம்:
2. அந்தப் பற்றுதல் என்னை சுதந்திரமாக்குகிறதா, கட்டுகிறதா?
3. அதைவிட உயர்ந்த உண்மை, நெறி, அருள் என்ன?
இந்த மூன்று கேள்விகளையும் ஒரு முக்கியமான குடும்ப, தொழில், கல்வி அல்லது ஆன்மிகச் சூழலில் பயன்படுத்தலாம்.
திருமூலரின் பாடல் நமக்கு நினைவூட்டுவது இதுதான்:
பாசம் பழமையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது நிரந்தரமானதல்ல. உயர்ந்த உண்மையை அணுகும் போது கட்டுகள் தளரத் தொடங்குகின்றன.
அதனால் சாதனை வாழ்வியல் என்பது உலகைவிட்டு விலகுவது அல்ல; எதை நான் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை அறிந்து, அதைவிட உயர்ந்த நெறியை அணுகி வாழ்வதே.
ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 116
பதி பசு பாசம் எனப் பகர் மூன்றில்
பதியினைப் போல் பசு பாசம் அநாதி
பதியினைச் சென்று அணுகா பசு பாசம்
பதி அணுகில் பசு பாசம் நில்லாவே.
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
சைவசித்தாந்தத்தின் மூலத் தத்துவமான பதி–பசு–பாசம் என்ற முப்பொருளையும் திருமூலர் இப்பாடலில் நிறுவுகிறார். பதி என்பது சிவன்; பசு என்பது உயிர்; பாசம் என்பது உயிரை கட்டுப்படுத்தும் பந்தம். இம்மூன்றும் அநாதி என்றாலும், பாசத்தின் கட்டுப்பாடு முடிவற்றதல்ல. பதியாகிய சிவன் அருளால் உயிரை அணுகும்போது, பாசத்தின் பிடி நிலைத்திருக்க முடியாது.
இதுவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி:
பாசம் அநாதி; ஆனால் பதியின் அருளால் அது நீங்கக்கூடியது.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
முக்கிய கருத்து
சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1
பதி–பசு–பாசம்
இறைவன், உயிர், உயிரைக் கட்டும் பந்தம் ஆகியவை தனித்தனி தத்துவ நிலைகள்.
2
மூன்றும் அநாதி
அவற்றின் தொடக்கத்தை காலத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது.
3
பசு கட்டுண்டுள்ளது
உயிர் இயல்பாக அறிவுடையது; ஆனால் பாசத்தின் காரணமாக முழு அறிவில் விளங்கவில்லை.
4
தன்முயற்சிக்கு எல்லை உண்டு
சாதனை அவசியம்; ஆனால் இறுதி பாசநீக்கம் அருளால் நிறைவுறுகிறது.
5
பதி அணுகில் பாசம் நில்லாது
சிவஅருள் உயிரில் செயற்படும் போது பாசத்தின் கட்டுப்பாட்டு ஆற்றல் குறைந்து நீங்குகிறது.
இதன் தத்துவ இயக்கம்:
பதி → பசுவை அணுகுதல் → பாசத்தின் பிடி தளர்தல் → அறிவு வெளிப்படுதல் → விடுதலை நோக்கம்
③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
இந்தப் பாடல் முதலில் சாதகரின் தன்னைப் பற்றிய புரிதலை மாற்றுகிறது. “நான் என் உடல்”, “நான் என் ஆசை”, “நான் என் மனம்”, “நான் என் பழக்கங்கள்” என்று தன்னை பாசத்துடன் கலந்து காணாமல்,
“நான் பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர்; பாசமே என் இயல்பு அல்ல”
என்று புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது.
இரண்டாவது, சாதகரின் பாசத்தைப் பற்றிய பார்வை மாறுகிறது. பாசம் மிகப் பழமையானது; ஆழமானது; பல பிறவிப் பதிவுகளோடு இருக்கலாம். ஆனால் அது மாற்ற முடியாதது அல்ல. இதனால் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு நம்பிக்கை பிறக்கிறது.
மூன்றாவது, தன்முயற்சி மற்றும் அருள் ஆகியவற்றின் சரியான உறவு விளங்குகிறது. சாதகர் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; அறம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; மனத்தை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; மந்திரம், யோகம், தியானம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் “என் சாதனையால் நான் என்னையே விடுவித்துக் கொள்கிறேன்” என்ற ஆன்மிக அகந்தை குறைய வேண்டும்.
நான்காவது, அவர் உலகிலுள்ள பற்றுகளை ஆராயத் தொடங்குகிறார்:
இதனால் சாதகர்:
பாசத்துடன் ஒன்றித்த அடையாளத்திலிருந்து → பாசத்தைப் பார்ப்பவனாக
தன்முயற்சி அகந்தையிலிருந்து → அருள் சார்பாக
பற்றிலிருந்து → பக்குவத்திற்கு
அறியாமையிலிருந்து → தத்துவத் தெளிவிற்கு
கட்டுண்ட நிலையிலிருந்து → விடுதலை நோக்கிற்கு
நகரத் தொடங்குகிறார்.
④ ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள
“பாசம் அநாதி; ஆனால் பதி அணுகும் போது அதன் கட்டு நில்லாது.”
இந்த ஒரு வரியே பாடலின் முழுத் தத்துவத்தையும் நினைவூட்டும்.
⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்
பதி — பாசத்தால் கட்டுப்படாத சிவன்
பசு — பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர்
பாசம் — உயிரின் அறிவை மறைக்கும் பந்தம்
மூன்று — பதி, பசு, பாசம் என்னும் முப்பொருள்
அநாதி — தொடக்கம் அறியப்படாதது
அணுகுதல் — பதியின் அருள் உயிரில் செயற்படுதல்
நில்லாமை — பாசத்தின் கட்டுப்பாட்டு ஆற்றல் நீங்குதல்
அருள் — பதி பசுவை விடுதலை நோக்கி நடத்தும் சக்தி
பக்குவம் — அருளை ஏற்கத் தயாராகும் உயிரின் நிலை
விடுதலை — பாசத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு சிவசார்பில் நிலைபெறுதல்
பாடலின் சார வரைபடம்
பதி
│
│ அருளால் அணுகுகிறது
↓
பசு
│
│ பாசத்தால் கட்டுண்டுள்ளது
↓
பாசம்
│
│ பதியின் அருள் செயற்படும் போது
↓
பிடி தளர்கிறது
↓
அறிவு வெளிப்படுகிறது
↓
விடுதலை நோக்கம்
பாடலின் தத்துவம்: பதி–பசு–பாசம்
பாடலின் பிரச்சினை: பாசக்கட்டு
பாடலின் நம்பிக்கை: பாசம் நீங்கக்கூடியது
பாடலின் திருப்புமுனை: பதி அணுகுதல்
பாடலின் இறுதி நோக்கம்: பாசநீக்கம்