திருமூலர் படிக்கட்டு - 119

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றுப் பத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (119) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

விளக்கமான பதவுரை

உயிரை மறைத்திருக்கும் ஐவகை மலங்களின் கட்டுப்பாட்டை மாற்றி அருளும் நந்தி, சாதகரை உயர்ந்த சதாசிவ நிலையை நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறான். பல்வேறு தலங்களும் புலங்களும் இறுதியில் ஒருங்கிணையும் பொதுநிலையில் நந்தியே அருட்சிவமாக விளங்குகின்றான். அவனது அருட்செயலால் மலங்களாக இருந்த கட்டுப்பாடுகள் மாற்றப்பட்டு, உயிர் உயர்ந்த நலங்களைப் பெறுவதற்குத் தகுதியடைகிறது; இதனை உணர்ந்து சாதகர் சிவநெறியை நயந்து மேற்கொள்ள வேண்டும்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல், முன் பாடல்களில் தொடங்கிய பதி–பசு–பாசம் → அருள் → மலநீக்கம் என்ற கருத்தோட்டத்தை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல் 118-இல் சூரியகாந்தக் கல் சூரிய சந்நிதியில் பஞ்சை எரிப்பதைப்போல், “ஆரியன் தோற்றமுன் அற்ற மலங்களே” என்று மலநீக்கத்தின் காரணம் சிவசந்நிதி என்பதை விளக்கியவர், இப்பாடலில் அந்த மலநீக்கத்திற்குப் பின் நிகழும் ஆன்மிக மறுசீரமைப்பை “ஐந்து” என்ற எண்ணியல் அச்சில் அமைத்துக் காட்டுகிறார். மலம் – தலம் – புலம் – நலம் என்ற ஒலியமைப்பின் வழியே கட்டுண்ட உயிர் அருளால் மாற்றப்பட்டு உயர்ந்த சிவநிலையை நோக்கிச் செல்லும் இயக்கத்தைச் செறிவாகக் கூறுகிறார்.

இப்பாடலின் முதல் திறவுகோல் “மலங்கள் ஐந்து”. சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படை வகைப்பாட்டில் ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலம் பேசப்பட்டாலும், ஆகம–சித்தாந்த விளக்க மரபுகளில் அவற்றின் செயற்பாட்டை விரிவுபடுத்தி ஆணவம், கன்மம், மாயை, மாயேயம், திரோதாயி என ஐந்தாகக் கூறும் மரபும் உள்ளது. இதில் ஆணவம் உயிரின் அறிவைச் சுருக்கும் அடிப்படை மறைப்பு; கன்மம் செயல்–பயன் தொடரை ஏற்படுத்துகிறது; மாயை அனுபவக் கருவிகளுக்கான மூலப்பொருளாகிறது; மாயேயம் மாயையால் தோன்றிய உடல்–கரணம்–உலக அனுபவ அமைப்பைக் குறிக்கிறது; திரோதாயி என்பது சிவசக்தியின் மறைத்தல் தொழிலுடன் தொடர்புடையதாக விளக்கப்படுகிறது. இவற்றை ஐந்து தனித்த “அழுக்குகள்” என்று மிக எளிமைப்படுத்தாமல், உயிரின் சிவஞானம் முழுமையாக வெளிப்படாமல் இருக்கும் பல அடுக்குகளைக் குறிக்கும் அமைப்பு என்று புரிந்துகொள்வது நுண்மையானது.

ஆனால் திருமூலர் “மலங்கள் ஐந்து இருக்கின்றன” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; “மாற்றி அருளித்” என்கிறார். இந்த “மாற்றுதல்” முக்கியமானது. சைவசித்தாந்தத்தில் விடுதலை என்பது உயிரை அழித்தல் அல்ல; அதன் அறிவை மறைத்த பாசத்தின் அதிகாரத்தை நீக்குதல். முந்தைய பாடலின் பஞ்சு எரியும் உவமை இங்கே தத்துவ மொழியாக மாறுகிறது. சிவனருள் உயிரின் இயல்பை அழிப்பதில்லை; உயிரின் உண்மையான அறிவு வெளிப்படாமல் தடுத்திருந்த கட்டுப்பாட்டை மாற்றுகிறது. ஆகவே அருள் என்பது வெளியில் இருந்து கிடைக்கும் பரிசு மட்டும் அல்ல; உயிரின் பார்வை, பாசத்துடனான உறவு, அனுபவத்தின் தரம் ஆகியவற்றையே மாற்றும் சிவசக்தியின் செயற்பாடு.

இதனுடன் “தலங்கள் ஐந்து” என்ற அடுத்த அமைப்பு வருகிறது. “தலம்” என்பதை வெறும் புவியியல் திருத்தலமாக மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. திருமூலரின் யோக–ஆகம மொழியில் அது நிலை, தளம், அனுபவப் படிநிலை என்ற பரந்த பொருளை ஏற்கக்கூடியது. “நற்சதாசிவம்” என்ற சொல்லுடன் இணைத்துப் பார்க்கும்போது, சாதகரின் பயணம் பாசத்தின் கீழ்நிலையிலிருந்து சுத்த தத்துவ அனுபவத்தை நோக்கி உயர்வதை இது சுட்டுகிறது. சிவாகமங்களில் சிவம், சக்தி, சதாசிவம், ஈசுவரம், சுத்தவித்தை எனச் சுத்த தத்துவங்கள் ஐந்து கூறப்படுகின்றன. எனவே “தலங்கள் ஐந்து” என்பதை சுத்த தத்துவங்களின் ஐந்நிலைகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் படிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஆனால் இதனை ஒரே கட்டாயமான வாசிப்பாக நிர்ணயிப்பதைவிட, பாடலின் ஆகமப் பின்னணியுடன் ஒத்த ஒரு முக்கிய விளக்கமாகக் கொள்ளுதல் பொருத்தமானது.

அவற்றுள் சதாசிவம் குறிப்பிடப்படுவது மிகவும் பொருளுடையது. சைவ ஆகமத் தத்துவத்தில் சதாசிவ நிலை என்பது “நான்” மற்றும் “இது” என்ற அறிவுறவுக்குள் சிவசார்பு மேலோங்கும் சுத்தநிலை என்று விளக்கப்படுகிறது. சாதாரண மனித அனுபவத்தில் “நான்” உலகத்தைப் பற்றிக் கொள்கிறது; பாசத்தின் வழியே உலகை அனுபவிக்கிறது. ஆன்மிகப் பக்குவத்தில் இந்த மையம் மாறுகிறது: “எல்லாம் என்னுடையது” என்ற அனுபவத்திலிருந்து “எல்லாம் சிவனருளின் வெளிப்பாடு” என்ற பார்வைக்கு உயிர் நகர்கிறது. எனவே சதாசிவம் இங்கு ஒரு வானுலக முகவரி அல்ல; உயிரின் அறிவு சிவமையமாக மறுசீரமைக்கப்படும் உயர்ந்த உணர்வுநிலைக்கான குறியீடு.

மூன்றாவது அச்சு “புலங்கள் ஐந்து”. “புலம்” என்பது வெளி, அறிவுத் தளம், அனுபவப் பரப்பு போன்ற பொருள்களைக் கொள்ளும். யோகப் பார்வையில் இதனை ஐம்புலன்களோடும் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளலாம். மனிதனின் சாதாரண வாழ்க்கை கண், செவி, மூக்கு, நாக்கு, தோல் ஆகிய புலன்களின் வழியே வெளியுலகிற்கு ஓடுகிறது. பதஞ்சலியின் யோக அமைப்பில் “பிரத்தியாஹாரம்” புலன்கள் தங்கள் பொருட்களின் ஆதிக்கத்திலிருந்து திரும்பும் முக்கிய நிலையாகிறது. திருமூலரின் யோகத்தில் இதுவே முடிவு அல்ல; புலன்கள் அழிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல, சிவஞானத்திற்குச் சேவை செய்யும் வகையில் மாற்றப்பட வேண்டியவை. கண் ஆசைக்கான கருவியாக இல்லாமல் திருவருளைக் காணும் கருவியாகவும், செவி வதந்திக்கான வாயிலாக இல்லாமல் ஞானத்தை ஏற்கும் வாயிலாகவும், வாக்கு அகந்தையைப் பெருக்கும் கருவியாக இல்லாமல் மந்திரத்தின் தளமாகவும் மாறும்போது புலன்களின் தரம் மாறுகிறது.

இதனால்தான் “அப் பொதுவினுள் நந்தியே” என்ற சொற்றொடர் மிக முக்கியமாகிறது. பல மலங்கள், பல தலங்கள், பல புலங்கள் என்று வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டாலும் அவற்றின் நடுவே செயல்படும் ஒருங்கிணைந்த மையம் நந்தி. “பொது” என்பது பலவற்றை ஒன்றிணைக்கும் தளமாக வாசிக்கலாம். தந்திரப் பார்வையில் மனிதன் பல துண்டுகளின் கூட்டுத்தொகையாக அல்லாமல் ஒருங்கிணைந்த சக்தி அமைப்பாகப் பார்க்கப்படுகிறான்: உடல் தனியாக இல்லை; பிராணன் தனியாக இல்லை; மனம் தனியாக இல்லை; மந்திரம் தனியாக இல்லை; சித்தம் தனியாக இல்லை. இவை அனைத்தையும் ஒரே சிவமையத்தில் ஒருங்கிணைக்கும் போது தான் சாதனை முழுமை பெறுகிறது. அந்த ஒருங்கிணைப்பின் அருள் மையமே நந்தி.

சித்தர் மரபின் பார்வையில் இதுவே உடல்–பிராணன்–மனம்–அறிவு–அருள் ஆகியவற்றின் ஒருமைப்படுத்தல். சித்தர்கள் உலகத்தை மறுத்து ஞானத்தை அடைய வேண்டும் என்று மட்டும் கூறுவதில்லை; உடலைப் பக்குவப்படுத்தி, பிராணனை ஒழுங்குபடுத்தி, மனத்தைத் தெளிவாக்கி, புலன்களைச் செம்மைப்படுத்தி, அதனுள் சிவசக்தி வெளிப்படச் செய்வதே அவர்களின் தனித்துவமான பாதை. அதனால் “புலங்கள் ஐந்து” என்பது புலன்களை வெறுத்தல் அல்ல; அவற்றின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபட்டு அவற்றை விழிப்புணர்வின் கருவிகளாக மாற்றுதல்.

இறுதியில் வரும் “நலங்கள் ஐந்து” பாடலின் இயக்கத்தை நிறைவு செய்கிறது. தொடக்கத்தில் “மலம்”; இறுதியில் “நலம்”. இதுவே திருமூலரின் ஆன்மிக மாற்றவியல். ஆன்மிகம் என்பது குறைகளை எண்ணிக்கொண்டிருப்பதல்ல; மலம் நலமாக மாறும் அளவிற்கு உயிரின் அமைப்பு அருளால் மறுசீரமைக்கப்படுதல். “ஐந்து நலங்கள்” எவை என்பதில் உரைமரபுகளின் அடிப்படையில் வேறுபட்ட அடையாளப்படுத்தல்கள் இருக்கலாம்; எனவே அவற்றைத் திட்டவட்டமாக ஒரே பட்டியலுக்குள் அடைப்பதைவிட, மலநீக்கத்தால் விளையும் ஐவகை ஆன்மிகப் பேறுகள் அல்லது சிவநலங்கள் என்று முதன்மையாகப் புரிந்துகொள்வது பாதுகாப்பானது. இங்கே முக்கியமானது எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல; மலத்திலிருந்து நலத்திற்கான மாற்றம்.

இந்த மாற்றத்தில் சாதகரின் பங்கு என்ன? “அறிந்தே”, “நயந்தான்” போன்ற சொற்கள் அதற்குப் பதிலளிக்கின்றன. அருள் செயற்படுகிறது என்பதற்காக சாதகர் செயலற்றவராக இருக்க முடியாது. அவர் அறிய வேண்டும்; அறிந்ததை நயக்க வேண்டும்; நயந்ததை வாழ வேண்டும். வேதாந்தத்தில் அறிவுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவமும், யோகத்தில் அனுபவப் பயிற்சிக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவமும், ஆகமத்தில் அருளுக்கும் சாதனைக்கும் வழங்கப்படும் இடமும் இங்கே ஒருங்கிணைகின்றன. அறிவு வழிகாட்டுகிறது; சாதனை பக்குவப்படுத்துகிறது; அருள் மாற்றுகிறது; அனுபவம் உறுதிப்படுத்துகிறது.

இப்பாடலை சாதகர் தன் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவரும்போது “ஐந்து” என்ற எண்ணை வெறும் தத்துவப் பட்டியலாக மனப்பாடம் செய்ய வேண்டியதில்லை. அவர் கேட்க வேண்டியது: என்னுள் மலம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது? என் புலன்கள் எதை நோக்கிச் செல்கின்றன? என் அறிவு எந்தத் தளத்தில் நிற்கிறது? என் சாதனையின் மையத்தில் நந்தி இருக்கிறாரா, அல்லது என் அகந்தையா? என் சாதனை என்னுள் நலத்தை உருவாக்குகிறதா? என்பதே.

பாடல் 119-இன் மொத்த ஆன்மிக இயக்கத்தை நான்கு சொற்களில் சுருக்கலாம்: மலம் → தலம் → புலம் → நலம். மலத்தால் மறைக்கப்பட்ட உயிரை நந்தியின் அருள் மாற்றுகிறது; அதன் அறிவை உயர்ந்த சிவத்தளத்திற்குத் திருப்புகிறது; புலன்களையும் அனுபவ வெளிகளையும் ஒருங்கிணைக்கிறது; இறுதியில் உயிரை நலத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது. ஆகவே திருமூலரின் சாதனை வெறும் “மலத்தை அகற்றும்” எதிர்மறை முயற்சி அல்ல. அது மறைப்பை மாற்றி, அறிவை உயர்த்தி, மனிதனின் முழு அனுபவ அமைப்பையும் சிவமயமாக்கி, நலத்தில் நிலைநிறுத்தும் அருட்செயல். இதுவே இப்பாடலின் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த இதயம்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 119, முந்தைய பாடல்களில் உருவாக்கப்பட்ட பதி–பசு–பாசம் → அருள் → மலநீக்கம் என்ற தர்க்கத்தை அடுத்த கட்டமான மலநீக்கத்திற்குப் பிந்தைய ஆன்மிக மறுசீரமைப்பு நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறது. இப்பாடலின் தனிச்சிறப்பு “ஐந்து” என்ற எண்ணின் மீளுருவாக்கமும், மலம் – தலம் – புலம் – நலம் என்ற ஒலியியல்–கருத்தியல் வரிசையும் ஆகும். திருமூலர் இங்கு பாசத்தை நீக்குவது மட்டுமே ஆன்மிகத்தின் நோக்கம் அல்ல; பாசம் நீங்கிய உயிரின் முழு அனுபவ அமைப்பும் சிவமையமாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்ற அடுத்த நிலையை நிறுவுகிறார்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

116 முதல் 118 வரை திருமூலர் ஒரு தெளிவான காரணவியல் தொடரை உருவாக்கியுள்ளார். 116-இல் பதி–பசு–பாசம் என்ற முப்பொருள் நிறுவப்பட்டது. 117-இல் நந்தி மேனியாகிய கோயிலில் குடிகொண்டு மும்மலத்தை மாற்றுகிறான். 118-இல் சூரியகாந்த உவமையால் அந்த மலநீக்கத்தை நிறைவு செய்யும் ஆற்றல் சிவசந்நிதி என்று விளக்கப்பட்டது.

இப்போது ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது:

மலம் நீங்கிய பின் உயிரில் என்ன நிகழ்கிறது?

119 அதற்கான பதில்.

திருமூலர் மலநீக்கத்தை வெறும் “அழித்தல்” என்ற எதிர்மறை நிகழ்வாக நிறுத்தவில்லை. அதன் பின்னர் உயிரின் நிலை, புலன், அனுபவம், நலம் ஆகியவை மறுசீரமைக்கப்படுகின்றன. இதனால்தான்:

மலம் → தலம் → புலம் → நலம்

என்ற வளர்ச்சிக் கட்டமைப்பை இங்கு வைக்கிறார்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

118-இன் இறுதி:

“ஆரியன் தோற்றமுன் அற்ற மலங்களே.”

அதாவது சிவனுடைய அருட்சந்நிதியில் மலங்கள் அற்றுப்போகின்றன.

119 தொடங்குவது:

“மலங்கள் ஐந்தாம் என மாற்றி அருளித்...”

எனவே இரண்டு பாடல்களுக்கும் இடையே நேரடியான கருத்துத் தொடர்பு உள்ளது.

118: மலத்தின் அதிகாரம் எதனால் அற்றுப்போகிறது?
→ சிவசந்நிதியால்.

119: அந்த மலமாற்றத்தின் பின்னர் என்ன நிகழ்கிறது?
→ உயிரின் தலம், புலம், நலம் ஆகியவை சிவசார்பில் மறுசீரமைக்கப்படுகின்றன.

இதனால் 118 purification — தூய்மைப்படுத்தல்; 119 transformation/integration — மாற்றமும் ஒருங்கிணைப்பும்.

திருமூலரின் விடுதலைத் தர்க்கம் இங்கு “கெட்டதை அகற்றுதல்” என்பதிலிருந்து “உயிரை உயர்ந்த நிலையில் நிறுவுதல்” என்பதற்கு நகர்கிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று மனிதனை நிலையாமை, புலனடிமை, ஆசை, அறியாமை ஆகியவற்றிலிருந்து விழிப்புறச் செய்து அறநெறி வழியாக ஆன்மிகப் பக்குவத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது.

119 இதற்கான ஆழமான தத்துவ அடித்தளத்தை அளிக்கிறது.

குறிப்பாக “புலங்கள் ஐந்து” என்ற அமைப்பு முக்கியமானது. புலன்கள் வழியாக வெளியே சிதறும் மனித அனுபவம் ஒழுங்குபடுத்தப்படாமல் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலை சாத்தியமில்லை. ஆனால் திருமூலரின் நோக்கம் புலன்களை அழிப்பதல்ல; அவற்றின் திசையை மாற்றுவது.

எனவே முதலாம் தந்திரத்தின் புலனடக்கம்:

புலன்களை மறுத்தல் அல்ல; புலன்களின் ஆட்சியிலிருந்து விடுபட்டு அவற்றை உயர்ந்த நலத்தை நோக்கித் திருப்புதல்.

இதன் மூலம் அறம், அடக்கம், சாதனை ஆகியவற்றின் இறுதி நோக்கம் சிவமைய வாழ்வு என்பது தெளிவாகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

119-இல் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிறைவடைகிறது:

மலம் → மாற்றப்படுகிறது
தலம் → உயர்கிறது
புலம் → ஒருங்கிணைகிறது
நலம் → பெறப்படுகிறது

இப்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி: இந்த நலத்தில் நிலைபெற்ற உயிரின் சிவஉறவு என்ன? நந்தியின் அருள் சாதகரில் எவ்வாறு தொடர்கிறது? அந்த அனுபவம் எந்த உயர்ந்த ஞானநிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது?

இதன் மூலம் திருமூலர் தனிப்பட்ட மலநீக்கத்திலிருந்து உயர்ந்த சிவநிலை மற்றும் ஞான அனுபவத்தை நோக்கிய அடுத்த கட்ட போதனைக்கு நகர முடிகிறது. எனவே 119 பாசநீக்கத்திற்கும் சிவநலத்தில் நிலைபெறுதலுக்கும் இடையிலான பாலம்.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

119 இல்லாவிட்டால் 118-இல் “மலங்கள் அற்றன” என்ற இடத்திலேயே தர்க்கம் நின்றுவிடும். அப்போது விடுதலை என்பது எதையோ அகற்றுவது என்ற எதிர்மறை விளக்கமாக மட்டுமே தோன்றும்.

119 அதனை நேர்மறையான மாற்றமாக்குகிறது:

மலம் நீங்குவது முடிவு அல்ல; நலம் மலர்வதே அதன் நோக்கம்.

மேலும், இப்பாடல் இல்லாவிட்டால் மலம் – தலம் – புலம் – நலம் என்ற அற்புதமான ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பு காணாமல் போகும். திருமூலரின் சாதனை மனிதனின் ஒரு பகுதியை மட்டும் மாற்றுவதில்லை; அவனது அறிவு, புலன், அனுபவம், ஆன்மிக நிலை அனைத்தையும் சிவமையமாக மறுசீரமைக்கிறது என்ற முழுமைப் பார்வை பலவீனமடையும்.

இதனால் பாடல் 119 திருமந்திரத்தின் தர்க்கத்தில் “பாசத்தை அகற்றுதல்” என்பதிலிருந்து “உயிரை சிவநலத்தில் மறுவடிவமைத்தல்” என்பதற்கான முக்கிய திருப்புமுனை.

Flow Diagram

பாடல் 116

பதி – பசு – பாசம்

↓

பாடல் 117

நந்தி குடிகொள்ளுதல்

↓

மும்மலம் மாற்றுதல்

↓

பாடல் 118

சூரிய சந்நிதி

↓

சிவனருள்

↓

மலங்கள் அற்றல்

↓

────────────────────

பாடல் 119

────────────────────

↓

மலங்கள் → மாற்றம்

↓

தலங்கள் → உயர்வு

↓

புலங்கள் → ஒருங்கிணைவு

↓

நந்தி → மையம்

↓

நலங்கள் → அருட்பேறு

↓

சிவநிலை / ஞானநிலை

தர்க்கச் சாரம்

118 “மலம் எவ்வாறு நீங்குகிறது?” என்பதை விளக்குகிறது; 119 “மலம் நீங்கிய உயிர் எவ்வாறு நலத்தை நோக்கி மறுசீரமைக்கப்படுகிறது?” என்பதை நிறுவுகிறது.

அதனால் திருமூலரின் தர்க்கம் மலநீக்கத்தில் முடிவதில்லை; மலத்திலிருந்து நலத்திற்கு உயிரை மாற்றுவதே அருளின் முழுமையான செயல் என்ற உயர்ந்த நிலையை இப்பாடலில் அடைகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

மலங்களைந் தாமென மாற்றி யருளித்
தலங்களைந் தானற் சதாசிவ மான
புலங்களைந் தானப் பொதுவினு ணந்தியே
நலங்களைந் தானுண் ணயந்தான றிந்தே. (119)

திருமூலரின் இப்பாடலை நவீன வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவரும்போது அதன் மையச் செய்தி மிகவும் நடைமுறையானதாகிறது: குறையை அகற்றுவது மட்டும் மாற்றமல்ல; அந்த இடத்தில் நலத்தை நிறுவுவதே முழுமையான மாற்றம். பாடலின் மொழியிலேயே இதற்கான அழகிய இயக்கம் உள்ளது — மலம் → தலம் → புலம் → நலம். மனிதனிடம் இருக்கும் தவறான பழக்கம், அறியாமை, அகந்தை, பற்றுதல் போன்றவற்றை நீக்குவதுடன் பணி முடிவதில்லை. அவனுடைய வாழ்விடம், மனப்புலம், உறவுகள், செயல்முறை ஆகியவற்றையும் மறுசீரமைத்து நன்மையை நிலைநிறுத்த வேண்டும். இதுவே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

குடும்பம் — குறையைச் சுட்டுவதிலிருந்து நலத்தை வளர்ப்பதற்கு

குடும்பத்தில் ஒருவரின் தவறைத் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டுவது எளிது. ஆனால் திருமூலரின் வழி “மாற்றி அருளுதல்”. அதாவது குறையை அடையாளம் காண்பதோடு, மாற்றத்திற்கான அன்பான சூழலையும் உருவாக்குதல்.

நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை அதிக நேரம் கைப்பேசி பயன்படுத்துகிறது எனில், “Phone பார்க்காதே” என்று தினமும் கண்டிப்பது மட்டும் தீர்வல்ல. குடும்பத்தில் தினமும் ஒரு மணி நேரம் அனைவரும் சாதனங்களை ஒதுக்கிவைத்து வாசிப்பு, உரையாடல் அல்லது ஒன்றாகச் செய்யும் செயற்பாட்டை உருவாக்கலாம்.

இங்கே மலம் — கட்டுப்பாடற்ற பழக்கம்; தலம் — குடும்பச் சூழல்; புலம் — கவனம்; நலம் — அர்த்தமுள்ள உறவு.

கல்வி — தவறைத் திருத்துவது மட்டும் கல்வியல்ல

ஒரு மாணவரின் பலவீனத்தை மதிப்பெண் மூலம் காட்டுவது கல்வியின் முதல் நிலை மட்டுமே. அந்த பலவீனத்தை திறனாக மாற்றுவதற்கான வழியை உருவாக்குவதே ஆசிரியரின் உயர்ந்த பணி.

நடைமுறை உதாரணம்: மாணவர் ஆங்கிலத்தில் பேசத் தயங்குகிறார். “உங்கள் English weak” என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக தினமும் இரண்டு நிமிட உரை, வாரத்திற்கு ஒரு சிறுகுழு விவாதம், மாதத்திற்கு ஒரு presentation எனப் படிப்படியான பயிற்சி வழங்கலாம்.

அப்போது பயம் → பயிற்சி → திறன் → தன்னம்பிக்கை என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

இதுவே “மலத்தை மாற்றி நலமாக்குதல்” என்ற கல்விச் சாதனை.

தலைமைத்துவம் — குற்றவாளியைத் தேடாமல் காரணத்தை மாற்றுதல்

சிறந்த தலைமை என்பது தவறு நடந்ததும் “யார் செய்தது?” என்று மட்டும் கேட்பதல்ல. “இந்தத் தவறு மீண்டும் நிகழாத அமைப்பை எப்படி உருவாக்கலாம்?” என்று கேட்பது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழு தொடர்ந்து deadline தவறுகிறது. தலைவர் உறுப்பினர்களைக் கண்டிப்பதற்கு முன் பொறுப்புகள் தெளிவாக உள்ளனவா, இடைநிலை milestones உள்ளனவா, முன்னேற்றம் கண்காணிக்கப்படுகிறதா என்பதைப் பார்க்கிறார். பின்னர் weekly review முறையை உருவாக்குகிறார்.

தவறைத் தண்டிப்பது நிர்வாகம்; தவறின் காரணத்தை மாற்றுவது தலைமை.

தொழில் — பலவீனத்தை வளர்ச்சித் திட்டமாக மாற்றுதல்

தொழில்முறை வாழ்க்கையில் நம்முடைய குறைகளை மறைப்பதும், அவற்றையே நினைத்து தாழ்வுணர்ச்சி கொள்வதும் இரண்டும் பயனற்றவை. குறையை development goal ஆக மாற்ற வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: “எனக்கு presentation skill இல்லை” என்று ஒருவர் கூறுகிறார். அதை அடையாளமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அடுத்த 90 நாட்களுக்கு வாரம் ஒருமுறை presentation practice, feedback, video self-review ஆகியவற்றைச் செய்கிறார்.

அப்போது:

“நான் இதில் பலவீனமானவன்” → “நான் இதைப் பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.”

என்று அடையாளமே மாறுகிறது.

சமூக ஊடகம் — மனப்புலத்தை நலப்புலமாக மாற்றுதல்

திருமூலரின் “புலங்கள்” என்ற கருத்து இன்றைய டிஜிட்டல் வாழ்வில் மிகப் பொருத்தமானது. நமது கவனம் எந்த உள்ளடக்கத்தால் நிரப்பப்படுகிறது என்பதே மனத்தின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: தினமும் கோபம், சர்ச்சை, வதந்தி, பயனற்ற short videos ஆகியவற்றில் இரண்டு மணி நேரம் செலவிடுபவர், முதலில் தனது screen-time report-ஐப் பார்க்கலாம். பின்னர் தேவையற்ற கணக்குகளை unfollow செய்து, அறிவு, கல்வி, தொழில், ஆன்மிகம் சார்ந்த உள்ளடக்கங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கலாம்.

இங்கு சாதனை social media-வை விட்டுவிடுவது அல்ல; அதன் புலத்தை மாற்றுவது.

நீ பார்க்கும் புலம், நாளடைவில் நீ வாழும் மனமாகிறது.

நிர்வாகம் — பிரச்சினையை அகற்றிய இடத்தில் முறையை நிறுவுதல்

நிர்வாகத்தில் ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்த்துவிட்டால் பணி முடிந்ததாகக் கருதக்கூடாது. அது மீண்டும் உருவாகாமல் தடுக்கும் அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் பணம் செலுத்துவதில் அடிக்கடி தாமதம் ஏற்படுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட payment-ஐ விரைவாகச் செய்வது தற்காலிகத் தீர்வு. ஆனால் approval workflow, responsible person, deadline, tracking dashboard ஆகியவற்றை அமைப்பது நிலையான தீர்வு.

இதுவே:

Problem solving → System building

என்ற மாற்றம்.

திருமூலரின் மொழியில்: மலத்தை அகற்றிய பின் நலத்தை நிறுவுதல்.

ஆன்மிக சாதனை — மலத்தைக் காண்பதிலிருந்து சிவநலத்தை வளர்ப்பதற்கு

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு இங்கே உள்ளது. ஆன்மிக சாதகர் தனது கோபம், அகந்தை, ஆசை, பொறாமை, பற்றுதல் போன்றவற்றை மட்டும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தால் சாதனை குறைதேடும் முயற்சியாக மாறிவிடும்.

திருமூலர் காட்டும் வழி மாற்றுவழி.

கோபம் குறைந்தால் → பொறுமை வளர வேண்டும்.
அகந்தை குறைந்தால் → பணிவு வளர வேண்டும்.
பற்று குறைந்தால் → உள்ளார்ந்த சுதந்திரம் வளர வேண்டும்.
அறியாமை குறைந்தால் → தெளிவு வளர வேண்டும்.
சுயநலம் குறைந்தால் → கருணை வளர வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி தியானத்தின் முடிவில் “இன்று என்ன தவறு செய்தேன்?” என்று மட்டும் கேட்காமல்:

“இன்று என்னுள் எந்த நலம் வளர்ந்தது?”

என்றும் கேட்கலாம்.

அதுவே சாதனையின் தரத்தை மாற்றுகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் மாற்ற விரும்பும் ஒரே ஒரு “மலத்தை” தேர்ந்தெடுக்கலாம் — கோபம், தாமதம், அதிக screen time, ஒழுங்கின்மை, கவனச்சிதறல் போன்ற ஏதேனும் ஒன்று.

பின்னர் நான்கு கேள்விகள்:

என் மலம் என்ன? — மாற்ற வேண்டியது எது?
என் தலம் என்ன? — எந்தச் சூழலை மாற்ற வேண்டும்?
என் புலம் என்ன? — என் கவனம் எங்கு செல்கிறது?
என் நலம் என்ன? — அதன் இடத்தில் எந்த நல்ல பண்பை நிறுவ வேண்டும்?

இதுவே பாடல் 119-ஐ வாழும் எளிய தினசரி சாதனை.

மலத்தை மட்டும் எதிர்த்துப் போராடாதே; தலத்தைச் செம்மைப்படுத்து, புலத்தைத் திருப்பு, நலத்தை வளர்த்து, நந்தியின் அருளில் மாற்றத்தை நிறைவு செய்.

இப்பாடல் மலநீக்கம் மட்டுமே ஆன்மிகத்தின் முடிவு அல்ல; உயிரின் முழு அனுபவ அமைப்பும் நந்தியின் அருளால் சிவநலத்தை நோக்கி மாற்றப்பட வேண்டும் என்ற ஆழமான கருத்தை முன்வைக்கிறது. பாடலின் சொல் அமைப்பே அதன் சாதனைப் பாதையை வெளிப்படுத்துகிறது:

மலம் → தலம் → புலம் → நலம்

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

உயிரை மறைக்கும் மலங்களை நீக்குவது ஆன்மிகப் பயணத்தின் ஒரு கட்டமே. நந்தியின் அருள் அந்த மறைப்புகளை மாற்றுவதோடு நிற்காமல், உயிரின் நிலை, அறிவு, புலன், அனுபவம் அனைத்தையும் உயர்ந்த சிவநிலையை நோக்கி மறுசீரமைக்கிறது.

இதனால் சாதனை என்பது “கெட்டதை அகற்றுவது” மட்டும் அல்ல; அதன் இடத்தில் சிவநலத்தை நிறுவுவது.

அதாவது:

மலம் நீங்குதல் → சிவசார்பு பெருகுதல் → புலங்கள் செம்மையடைதல் → நலம் மலர்தல்.

இப்பாடலின் மையத்தில் இந்த மாற்றத்தைச் செய்பவர் நந்தி. சாதகர் தன்னைப் பக்குவப்படுத்துகிறார்; ஆனால் மாற்றத்தின் நிறைவு அருளால் நிகழ்கிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கிய கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	மலங்கள் — மறைப்பு	உயிரின் அறிவை மறைக்கும் பாசநிலைகள் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்குத் தடையாகின்றன.
2	மாற்றி அருளுதல்	அருள் குறையை மட்டும் சுட்டுவதில்லை; உயிரின் நிலையை மாற்றுகிறது.
3	தலங்கள் — உயர்வு	உயிர் கீழ்நிலைப் பற்றுகளிலிருந்து உயர்ந்த சிவசார்பு நிலையை நோக்கிச் செல்கிறது.
4	புலங்கள் — செம்மைப்படுத்தல்	புலன்களும் அனுபவங்களும் அழிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல; சிவநெறியில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டியவை.
5	நலங்கள் — அருட்பேறு	உண்மையான சாதனையின் விளைவு குறைகள் இல்லாமை மட்டும் அல்ல; நற்பண்பும் ஞானமும் சிவசார்பும் மலர்தல்.

இதன் முழு இயக்கம்:

மறைப்பு → அருள் → மாற்றம் → உயர்வு → ஒருங்கிணைவு → நலம்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

முதலில், சாதகர் குறைதேடும் ஆன்மிகத்திலிருந்து மாற்றத்தை உருவாக்கும் ஆன்மிகத்திற்கு நகர்கிறார்.

“என்னிடம் கோபம் இருக்கிறது” என்று அறிதல் முதல் நிலை.
“கோபத்தை எப்படிக் குறைப்பது?” என்பது இரண்டாம் நிலை.
“அதன் இடத்தில் பொறுமையும் கருணையும் எப்படி வளர்ப்பது?” என்பதே திருமூலர் காட்டும் உயர்ந்த நிலை.

இரண்டாவது, புலன்களை எதிரிகளாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மை மாறுகிறது. புலன்கள் தாமே பிரச்சினையல்ல; அவை எதை நோக்கிச் செல்கின்றன என்பதே முக்கியம். எனவே சாதகர் புலன்களை அடக்குவது மட்டுமல்லாமல் அவற்றின் திசையை மாற்றுகிறார்.

மூன்றாவது, சாதனையின் அளவுகோல் மாறுகிறது.

எத்தனை மந்திரம் ஜபித்தேன்? என்பதிலிருந்து
→ என்னுள் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது?

எவ்வளவு நேரம் தியானித்தேன்? என்பதிலிருந்து
→ என் மனம் எவ்வளவு தெளிவடைந்தது?

எத்தனை நூல்கள் கற்றேன்? என்பதிலிருந்து
→ என்னுள் எந்த நலம் வளர்ந்தது?

என்ற சுயவிசாரணைக்கு சாதகர் நகர்கிறார்.

நான்காவது, வாழ்க்கையின் பல பகுதிகளைத் தனித்தனியாகப் பார்க்காமல் அவற்றை ஒரே ஆன்மிகப் பயணமாக ஒருங்கிணைக்கிறார். உடல், புலன், மனம், அறிவு, செயல் அனைத்திலும் ஒரே சிவநெறி வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்கிறார்.

இதனால் சாதகரின் பயணம்:

மலத்தை அறிதல் → மலத்தை மாற்றுதல் → புலத்தைச் செம்மைப்படுத்துதல் → சிவசார்பில் நிலைபெறுதல் → நலத்தை வாழ்தல்

என்று அமைகிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள

“மலத்தை மாற்றி, புலத்தைச் செம்மைப்படுத்தி, உயிரைச் சிவநலத்தில் நிலைநிறுத்துவதே நந்தியின் அருள்.”

இந்த ஒரு வரி பாடலின் பிரச்சினை, மாற்றம், வழி, விளைவு ஆகிய நான்கையும் இணைக்கிறது.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

மலங்கள் — உயிரின் அறிவை மறைக்கும் பாசநிலைகள்
ஐந்து — பாடலின் எண்ணியல் கட்டமைப்பின் மையம்
மாற்றி — வெறும் அழித்தல் அல்ல; நிலையையே மாற்றுதல்
அருளித் — மாற்றத்தின் அடிப்படை சிவனருள்
தலங்கள் — நிலைகள், ஆன்மிகத் தளங்கள்
சதாசிவம் — உயர்ந்த சுத்த சிவநிலையைக் குறிக்கும் ஆகமச் சொல்
புலங்கள் — அறிவு/அனுபவ வெளிகள்; சூழலுக்கேற்ப புலன்களுடனும் தொடர்புபடுத்தலாம்
பொது — பல்வேறு நிலைகள் ஒருங்கிணையும் மையம்
நந்தி — சிவன், சிவகுரு, அருளின் மையம்
நலங்கள் — மலநீக்கத்தின் பின் மலரும் உயர்ந்த பேறுகள்
நயந்தான் — விரும்பி ஏற்றல், அருளோடு அணைத்தல்
அறிந்தே — உணர்ந்து, தெளிந்து அனுபவித்தல்

ஒரே பார்வையில் பாடலின் இயக்கம்

மலங்கள்

↓

உயிரை மறைக்கும் கட்டுகள்

↓

நந்தியின் அருள்

↓

மாற்றம்

↓

தலங்கள்

↓

உயர்ந்த சிவநிலை

↓

புலங்கள்

↓

செம்மைப்படுத்தப்பட்ட அனுபவம்

↓

ஒருங்கிணைவு

↓

நலங்கள்

↓

சிவநல வாழ்வு

தொடக்கநிலை: மலம்
மாற்றுச்சக்தி: அருள்
மாற்றத்தின் மையம்: நந்தி
உயர்வின் திசை: சதாசிவம்
செம்மைப்படுவது: புலம்
இறுதி விளைவு: நலம்

பாடலின் சாதனைச் சூத்திரம்

மலம் → மாற்றம் → தலம் → புலம் → நலம்

முந்தைய பாடல் “சிவசந்நிதியில் மலங்கள் அற்றுப்போகின்றன” என்று காட்டியது. இப்பாடல் அதற்கு அடுத்த படியை எடுத்துரைக்கிறது:

மலம் அற்ற இடம் வெறுமையாக இருப்பதில்லை; அங்கே நலம் நிறுவப்பட வேண்டும்.