திருமூலர் படிக்கட்டு - 120

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபதாவது படிக்கட்டில் (120) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

உயிரின் அறிவு ஐம்புலன்களோடு கலந்து அவற்றின் வழியே வெளியுலக அனுபவங்களில் சிதறும்போது, தான் செல்ல வேண்டிய உண்மையான நெறியை அறியாது நிற்கிறது; அது ஆழத்தை அறியாமல் நீரில் அகப்பட்ட ஒருவனைப் போன்றதாகும். இவ்வாறு புலன்களின் எல்லைக்குள் இயங்கும் குறுகிய அறிவு, தன்னைவிட உயர்ந்த மெய்யறிவின் ஒளியில் தனது தனித்த ஆதிக்கத்தை ஒடுக்கி உண்மையை அறிய வேண்டும். உயிர் எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும், அதன் உண்மையான குறி என்ன, புலனறிவிலிருந்து மெய்யறிவிற்கு எவ்வாறு உயர வேண்டும் என்பவற்றைத் தெளிவாக அறிவிப்பவனே குருபரன்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல் ஆன்மிகப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு திருப்பத்தை எடுத்துரைக்கிறது: அறிவு இருப்பது மட்டும் போதாது; அந்த அறிவு எந்தத் திசையில் செல்கிறது என்பதே முக்கியம். மனிதனுக்கு அறிவு இருக்கிறது; ஐம்புலன்களும் இருக்கின்றன; அவற்றின் மூலம் உலகை அறிகிறான். ஆனால் உலகை அறியும் திறன் இருப்பதால் மட்டும் தன்னை அறிந்துவிட்டான் என்று கூற முடியாது. புலன்களோடு கலந்து வெளிப்பொருட்களை நோக்கிச் செல்லும் அறிவு, தன் மூலத்தையும் நெறியையும் குறியையும் அறியாமல் போகலாம். அந்நிலையில் அதற்கு மெய்யான இலக்கை அறிவித்து, புலனறிவிலிருந்து மெய்யறிவிற்கு வழிநடத்துபவனே “குருபரன்” என்று திருமூலர் கூறுகிறார். ஆகவே இப்பாடலின் மையம் குருவைப் புகழ்வது மட்டுமல்ல; குரு ஏன் அவசியம்? அவர் சீடனில் என்ன செய்கிறார்? என்பதற்கான ஆழமான விடையாகும்.

“அறிவு ஐம்புலனுடனே...” என்ற தொடக்கம் மனிதனின் இயல்பான அறிவுநிலையைச் சுட்டுகிறது. கண் உருவத்தையும், செவி ஒலியையும், மூக்கு மணத்தையும், நாக்கு சுவையையும், மெய் ஊற்றையும் அறிகின்றன. இவற்றிலிருந்து வரும் தகவல்களை மனம் தொகுத்து உலக அனுபவமாக்குகிறது. இந்தப் புலனறிவு வாழ்க்கைக்கு அவசியமானது. ஆனால் சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் உயிரின் அறிவு இதைவிட ஆழமானது. உயிர் இயல்பிலேயே அறிவுடையது; ஆயினும் ஆணவம் முதலிய பாசங்களால் அதன் அறிவு வரையறுக்கப்பட்டு, கருவிகளின் வழியாகவே அறியும் நிலைக்கு வருகிறது. எனவே புலன்கள் அறிவின் மூலமல்ல; கட்டுண்ட உயிர் உலகை அறியப் பயன்படுத்தும் கருவிகள். கருவிகளோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும்போது உயிர் “நான் காண்பதே உண்மை; நான் உணர்வதே முழுமை” என்ற குறுகிய எல்லைக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறது.

இதைத்தான் அடுத்த அடி “நெறியறியாதுற்ற நீராழம் போல” என்ற வலிமையான உவமையால் விளக்குகிறது. ஆழமான நீரில் இறங்கிய ஒருவனுக்கு கரை எந்தத் திசையில் உள்ளது என்று தெரியாவிட்டால், அவனிடம் நீந்தும் திறன் இருந்தாலும் அது போதாது. திறன் இருக்கிறது; ஆனால் திசை இல்லை. அதுபோல மனிதனிடம் அறிவாற்றல், கல்வி, நினைவாற்றல், பகுத்தறிவு, தொழில்நுட்ப அறிவு அனைத்தும் இருக்கலாம். ஆனால் “நான் யார்? வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? அறிவின் இறுதி குறி என்ன?” என்ற நெறி தெரியாவிட்டால், அதிக அறிவே சில நேரங்களில் அதிகமான அலைச்சலை உருவாக்கலாம். திருமூலர் அறிவை நிராகரிக்கவில்லை; திசையற்ற அறிவின் வரம்பை சுட்டுகிறார்.

இந்தக் கருத்து உபநிடத மரபின் குரு–சிஷ்ய அமைப்போடு இயல்பாக ஒத்துப்போகிறது. முண்டக உபநிடதம் அறிவின் இரு நிலைகளைப் பரா–அபரா என்ற வேறுபாட்டில் ஆராய்கிறது: உலகைப் பற்றிய அறிவு அவசியமானதாயினும், அழிவற்ற மெய்யை உணர்த்தும் அறிவு வேறொரு ஆழத்தைச் சார்ந்தது. திருமூலரின் “அறிவு–அறிவு” அமைப்பையும் இதற்கு ஒப்பாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இது இரண்டு முற்றிலும் தனித்த அறிவுப் பொருட்கள் என்று மட்டும் அல்ல; அறியும் கருவிகளால் வரையறுக்கப்பட்ட அறிவிலிருந்து, அதன் ஆதாரத்தை உணரும் உயர்ந்த அறிவிற்கான நகர்வு.

“அறிவறிவுள்ளே அழிந்தது போல” என்பது பாடலின் மிக நுண்ணிய பகுதி. இங்கு “அழிதல்” என்பதை உயிர் முற்றாக இல்லாமல் போதல் என்று கொள்ளுதல் சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு வேறுபாட்டுடன் பொருந்தாது. மாறாக, வரையறுக்கப்பட்ட புலன்சார் அறிவின் தனித்த ஆதிக்கம் உயர்ந்த சிவஞானத்தில் ஒடுங்குகிறது என்று வாசிக்கலாம். இருளில் சிறிய விளக்கு பெரிதாகத் தோன்றும்; சூரியன் உதித்தபின் அந்த விளக்கின் ஒளி அழிந்துவிட்டதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது பெரிய ஒளியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அதுபோல புலன்களால் கட்டுப்பட்ட “நான் அறிவேன்” என்ற அறிவு, சிவஞானம் உதிக்கும்போது தன் வரம்பை உணர்கிறது. அறிவு அழிவதில்லை; அறியாமையால் கட்டுப்பட்ட அறிவுமுறை மாற்றமடைகிறது.

யோகசாஸ்திரப் பார்வையில் இதன் முதல் நடைமுறைப் படி பிரத்தியாஹாரம். புலன்கள் தொடர்ந்து தத்தம் பொருட்களை நோக்கிச் செல்லும்போது சித்தம் வெளியில் சிதறுகிறது. பதஞ்சலியின் யோகத்தில் புலன்களை அவற்றின் பொருளாதிக்கத்திலிருந்து திருப்புவது உள்ளார்ந்த யோகத்திற்கு வாசலாகிறது. திருமூலரின் சைவயோகம் இதை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது. புலன்களை வெறுப்பதோ அழிப்பதோ நோக்கம் அல்ல; அவற்றின் மீது அறிவுக்கு உள்ள அடிமைத்தன்மையை மாற்றுவதே நோக்கம். கண் பார்க்கட்டும்; ஆனால் பார்ப்பதெல்லாம் ஆசையாக மாற வேண்டியதில்லை. செவி கேட்கட்டும்; கேட்டதெல்லாம் மனக்கலக்கமாக மாற வேண்டியதில்லை. புலன் செயல்படலாம்; ஆனால் புலன் அறிவின் எஜமானனாக இருக்கக்கூடாது.

பகவத்கீதையிலும் கட்டுப்பாடற்ற புலன்கள் மனத்தையும் அறிவையும் இழுத்துச் செல்லும் தன்மை பல இடங்களில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. திருமூலர் இதையே குருத்துவத்துடன் இணைத்து அடுத்த படிக்கு எடுத்துச் செல்கிறார். புலன்களைத் திருப்பியவுடன் மெய்ஞ்ஞானம் தானாக முழுமையாக வெளிப்படும் என்று அவர் கூறவில்லை. ஏனெனில் திசை தெரியாதவன் அலைச்சலை நிறுத்தினாலும் இன்னும் கரையை அறிந்திருக்கவில்லை. இதற்காகத்தான் நான்காம் அடியில் “குறியறிவிப்பான் குருபரனாமே” என்று தீர்மானமாகக் கூறுகிறார்.

இங்கே “குறி” என்ற சொல் மிக முக்கியமானது. குறி என்பது அடையாளம் மட்டுமல்ல; இலக்கு, நோக்கம், அடைய வேண்டிய மெய்நிலை. உண்மையான குருவின் பணி சீடனுக்குப் பதிலாகச் சாதனை செய்வதல்ல; சீடனைத் தன்னிடம் சார்ந்தவனாக வைத்திருப்பதும் அல்ல. அவன் எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதே குருவின் முதன்மைப் பணி. இதனால் குரு புதிய உண்மையை உருவாக்குவதில்லை; சீடனுக்குள் ஏற்கெனவே அறிவாக இருக்கின்ற திறன் எதை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறார்.

சிவாகமப் பார்வையில் குருவின் இந்தப் பணி இன்னும் ஆழமானது. ஆகம மரபில் குரு உபதேசம், மந்திரம், தீட்சை, சாதனநெறி ஆகியவற்றின் வழியாகச் சீடனின் பாசக் கட்டுப்பாட்டைத் தளர்த்தி சிவசார்பைத் தெளிவுபடுத்துபவர். ஆனால் செயலாற்றும் இறுதி அருட்சக்தி சிவனுடையதே. இதனால் “குருபரன்” என்பது ஒரு தனிமனிதரைப் பெருமைப்படுத்தும் சொல்லாக மட்டுமல்ல; சிவனின் அருள் குருத்துவமாக வெளிப்படும் நிலை என்று புரிந்துகொள்ளலாம். முன் பாடல்களில் நந்தி மலங்களை மாற்றி அருளினான்; இப்பாடலில் அதே அருட்செயல் “குறி அறிவித்தல்” என்ற குருத்துவமாக வெளிப்படுகிறது.

தந்திர மரபில் இந்த “குறி” மந்திரம், தியானம், நியாசம், சக்தி எழுச்சி போன்ற நுட்பங்களின் இறுதி நோக்கத்தையும் தெளிவுபடுத்துகிறது. சாதகர் அனுபவிக்கும் ஒளி, ஓசை, அதிர்வு, சக்திநிலை போன்றவற்றையே குறியாகக் கொண்டால் பாதை மீண்டும் புலனனுபவத்திலேயே முடிந்துவிடலாம். குரு அவற்றை இலக்காக அல்ல, வழியில் தோன்றக்கூடிய அனுபவங்களாகப் புரியவைத்து, சாதகரின் கவனத்தை சிவஞானத்தை நோக்கித் திருப்புகிறார். சாதனை அனுபவத்தை உருவாக்குவதற்கல்ல; அறிவின் திசையை மாற்றுவதற்காக.

சித்தர் மரபிலும் குருவின் அடையாளம் இதுவே. சித்தர் குரு சீடனுக்கு வெறும் நம்பிக்கைகளை அளிப்பவர் அல்ல; அவன் தன்னைப் பார்க்கும் முறையையே மாற்றுபவர். “உன் உடல் நீ அல்ல” என்று உடலை மறுக்காமல், உடலைச் சாதனக் கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறார்; “புலன்கள் தீயவை” என்று கூறாமல் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்துகிறார்; “மனம் அழிய வேண்டும்” என்று மட்டும் கூறாமல் அதைத் தெளிவாக்குகிறார். இறுதியில் வெளியை மட்டும் அறிந்த அறிவை அதன் அகமூலத்தை நோக்கித் திருப்புகிறார்.

இவ்வாறு பாடல் 120 மூன்று நிலைகளைக் கொண்ட ஆன்மிக வரைபடமாகிறது: புலன்களோடு கலந்த அறிவு → நெறியறியாத அலைச்சல் → குருவால் குறி உணர்த்தப்பட்ட மெய்நெறி. இதன் சாதனைப் பாடம் மிகத் தெளிவானது. புலன்களை வெறுக்க வேண்டாம்; அவற்றின் அடிமையாகவும் இருக்க வேண்டாம். அறிவைப் பெருக்குங்கள்; ஆனால் அறிவின் அளவைப் பற்றிய அகந்தையில் நிற்காதீர்கள். குருவை நாடுங்கள்; ஆனால் அவருடைய உருவத்தில் மட்டும் நின்றுவிடாமல் அவர் காட்டும் குறியை நோக்குங்கள்.

திருமூலரின் செய்தியை ஒரு சூத்திரமாகக் கூறினால்: புலன் உலகைக் காட்டுகிறது; அறிவு உலகைப் புரிந்துகொள்கிறது; குரு அறிவின் இறுதிக் குறியை உணர்த்துகிறார். ஆழமான நீரில் நீந்தத் தெரிந்தவனுக்கு கரையின் திசை தேவைப்படுவது போல, வாழ்க்கையில் அறிவுடைய சாதகருக்கும் மெய்நெறி தேவை. அந்த நெறியைச் சுட்டி, வரையறுக்கப்பட்ட அறிவை உயர்ந்த சிவஞானத்தை நோக்கித் திருப்புபவனே திருமூலர் கூறும் குருபரன்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

அறிவைம் புலனுட னேநான் றதாகி
நெறியறி யாதுற்ற நீராழம் போல
அறிவறி வுள்ளே யழிந்தது போல
குறியறி விப்பான் குருபர னாமே. (120)

பாடல் 120, முந்தைய பாடல்களில் விரிந்த பதி–பசு–பாசம் → அருள் → மலநீக்கம் → சிவநல மாற்றம் என்ற தொடரை அடுத்த முக்கியமான நிலையான குருவழி நெறியறிதல் நோக்கி நகர்த்துகிறது. இதுவரை திருமூலர் “உயிரைக் கட்டுவது எது?”, “மலம் எவ்வாறு நீங்குகிறது?”, “அருள் உயிரை எவ்வாறு மாற்றுகிறது?” என்பவற்றை விளக்கினார். இப்போது அவர் இன்னொரு அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புகிறார்: மலத்தின் ஆதிக்கம் தளர்ந்து, அறிவு பக்குவப்பட்டாலும், உயிர் செல்ல வேண்டிய குறியை எவ்வாறு அறியும்? இதற்கான பதிலே “குறியறிவிப்பான் குருபரனாமே.”

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

116–119 வரை திருமூலர் உயிரின் மாற்றத்தை பெரும்பாலும் பதி–அருள் சார்ந்த இயக்கமாக விளக்குகிறார். 116-இல் பதி–பசு–பாசம் நிறுவப்படுகிறது. 117-இல் நந்தி மும்மலத்தை மாற்றுகிறான். 118-இல் சூரியகாந்த உவமையால் சிவசந்நிதியே மலநீக்கத்தின் தீர்மான காரணம் எனப்படுகிறது. 119-இல் அந்த அருள் மலம், தலம், புலம், நலம் என்ற பரந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு தர்க்க இடைவெளி எழலாம்: இந்த அருள் சாதகரிடம் வழிகாட்டுதலாக எவ்வாறு வந்து சேருகிறது?

120 அதற்கு குரு என்ற பதிலை அளிக்கிறது.

இதனால் குரு திருமந்திரத்தில் திடீரென அறிமுகமாகும் தனிப்பட்ட பாத்திரமல்ல. முந்தைய பாடல்களில் கூறப்பட்ட நந்தியின் அருள், இப்போது “குறி அறிவிக்கும் குருத்துவமாக” செயல்படுகிறது.

அருள் → குரு → உபதேசம் → குறி

என்ற புதிய தர்க்க வரிசை இங்கே தொடங்குகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

119-இல் “புலங்கள் ஐந்து” பேசப்பட்டன. 120 தொடங்கும்போதே “அறிவு ஐம்புலனுடனே...” என்று அதே புலன் பிரச்சினையை உயிரின் அறிவோடு இணைக்கிறார்.

இது மிகவும் முக்கியமான structural link.

119:

புலங்கள் செம்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

120:

ஏன் அவை செம்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்? — அறிவு அவற்றோடு கலந்து தனது நெறியை இழக்கக்கூடும்.

எனவே 119 புலன்களின் மாற்றத்தை கூறுகிறது; 120 அந்த மாற்றம் ஏன் அவசியம் என்பதற்கான அறிவியல்–ஆன்மிக காரணத்தை விளக்குகிறது.

“நலங்கள்” அடைந்தாலே பயணம் முடிந்துவிடவில்லை. நலம் பெற்ற சாதகருக்கும் குறி தேவை. அந்தக் குறி சிவத்தை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும்.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் அறநெறிப் போதனையின் ஆழத்தில் ஒரு மையக் கருத்து உள்ளது: மனிதன் புலன்களின் இயல்பான ஓட்டத்தையே வாழ்க்கையின் நெறியாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. புலன்கள் இன்பத்தை நாடுகின்றன; ஆசை பற்றை உருவாக்குகிறது; பற்று செயலைத் தூண்டுகிறது; செயல் மீண்டும் கட்டுப்பாட்டை உருவாக்குகிறது.

எனவே புலனடக்கம் வெறும் ஒழுக்க விதி அல்ல; அது அறிவு தன் உண்மையான திசையை மீட்கும் சாதனை.

120 இதை ஒரு படி உயர்த்துகிறது. புலன்களை அடக்கிய பின்னரும் “எங்கு செல்ல வேண்டும்?” என்ற கேள்வி உள்ளது. இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் அறநெறி இறுதியில் குருநெறியை நோக்கி திறக்கிறது.

ஒழுக்கம் புலனைச் செம்மைப்படுத்துகிறது; குரு அறிவின் குறியைச் செம்மைப்படுத்துகிறார்.

இதுவே இப்பாடல் முதலாம் தந்திரத்தின் ஆன்மிக நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் முக்கிய இடம்.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

120-இன் இறுதியில் திருமூலர் ஒரு புதிய மையச் சொல்லை அறிமுகப்படுத்துகிறார்:

“குருபரன்”

இதுவரை கேள்வி “மலம் எப்படி நீங்கும்?” என்பதாக இருந்தது. இப்போது கேள்வி:

குரு காட்டும் குறி என்ன?
அந்தக் குறியை சீடன் எவ்வாறு உணர்கிறான்?
குருவின் அறிவுறுத்தல் எந்த அனுபவ நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது?

என்பதாக மாறுகிறது.

இதனால் 120 பாசநீக்கத் தத்துவத்திலிருந்து குரு–ஞான–உபதேச அனுபவத்திற்கான வாசல் ஆகிறது. அடுத்தடுத்த பாடல்களில் குருவின் அருள், ஞானம், சிவத்தை உணரும் முறை ஆகியவற்றை விரிவுபடுத்துவதற்கான கருத்துத் தளம் இங்கே உருவாக்கப்படுகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

120 இல்லாவிட்டால் 116–119 வரையிலான அருள் சார்ந்த மாற்றத்திற்கும் பின்னர் வரும் ஞான/குருநெறிக்கும் இடையில் முக்கியமான பாலம் காணாமல் போகும்.

அப்போது இரண்டு தவறான எண்ணங்கள் உருவாகலாம்: மலம் நீங்கியவுடன் உயிர் தானாகவே இறுதி இலக்கை அறிந்துவிடும், அல்லது புலன்களை அடக்குவதே ஞானம்.

120 இரண்டையும் திருத்துகிறது.

புலன்களைக் கடந்த பின்னரும் அறிவுக்கு நெறி தேவை; நெறிக்கு குறி தேவை; குறியை உணர்த்த குரு தேவை.

இதனால் இப்பாடலின் கட்டமைப்பியல் முக்கியத்துவத்தை ஒரு சூத்திரமாகக் கூறலாம்:

புலனிலிருந்து அறிவை மீட்பது சாதனை; அறிவைச் சிவக்குறியை நோக்கித் திருப்புவது குருத்துவம்.

Flow Diagram

பாடல் 116

பதி – பசு – பாசம்

↓

பாடல் 117

நந்தி → மும்மல மாற்றம்

↓

பாடல் 118

சிவசந்நிதி → மலநீக்கம்

↓

பாடல் 119

மலம் → தலம் → புலம் → நலம்

↓

────────────────────────

பாடல் 120

────────────────────────

↓

அறிவு + ஐம்புலன்

↓

நெறியறியாமை

↓

“நீராழம்” போன்ற திசையின்மை

↓

அறிவின் வரம்பு உணர்தல்

↓

குருபரன்

↓

குறி அறிவித்தல்

↓

மெய்நெறி / சிவஞானப் பயணம்

தர்க்கச் சாரம்

119 உயிரின் புலங்களையும் நிலைகளையும் அருள் மாற்றுகிறது என்று கூறுகிறது; 120 அந்த மாற்றப்பட்ட அறிவு எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதை குரு “குறி”யாக உணர்த்துகிறார் என்று நிறுவுகிறது.

எனவே பாடல் 120 திருமூலரின் தர்க்கத்தில் “அருளால் மாற்றப்பட்ட உயிர்” என்பதிலிருந்து “குருவால் வழிநடத்தப்படும் சாதகர்” என்பதற்கான முக்கிய மாற்றுப்புள்ளி ஆகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

அறிவைம் புலனுட னேநான் றதாகி
நெறியறி யாதுற்ற நீராழம் போல
அறிவறி வுள்ளே யழிந்தது போல
குறியறி விப்பான் குருபர னாமே. (120)

இப்பாடல் நவீன மனிதனுக்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறது: தகவல் இருப்பது அறிவல்ல; அறிவு இருப்பது நெறியல்ல; நெறி இருப்பது மட்டும் போதாது—செல்ல வேண்டிய குறியும் தெளிவாக வேண்டும். ஐம்புலன்களின் வழியே வரும் எண்ணற்ற அனுபவங்களுக்குள் அறிவு சிக்கிக்கொண்டால், அது “நீராழம்” போலத் திசை தெரியாமல் தடுமாறலாம். அந்நிலையில் எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதை உணர்த்துபவனே “குருபரன்”. இதனை ஆன்மிக குருவுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், வாழ்க்கையில் சரியான வழிகாட்டுதல், தெளிவான இலக்கு, உயர்ந்த அறிவு ஆகிய மூன்றின் அவசியமாகவும் வாழ்வியலில் பயன்படுத்தலாம்.

குடும்பம் — அன்பு மட்டும் அல்ல, நெறியும் தேவை

குடும்பத்தில் குழந்தைகளுக்கு வசதிகளை வழங்குவதும் அன்பு காட்டுவதும் மட்டும் பெற்றோரின் கடமை அல்ல. அவர்களுக்கு எது நல்லது, எது தீங்கு, எதை நோக்கி வாழ்க்கையை அமைக்க வேண்டும் என்ற குறியையும் படிப்படியாக உணர்த்த வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழந்தை தினமும் பல மணி நேரம் கைப்பேசியில் செலவிடுகிறது எனில், கைப்பேசியைப் பறித்துவிடுவது மட்டும் தீர்வல்ல. பெற்றோர் வாரத்தில் ஒருமுறை குழந்தையுடன் அமர்ந்து screen time, படிப்பு, விளையாட்டு, வாசிப்பு, குடும்ப நேரம் ஆகியவற்றுக்கான சமநிலையை உருவாக்கலாம். குழந்தை தானே தனது வார இலக்கை நிர்ணயிக்க உதவலாம்.

இங்கே பெற்றோர் கட்டுப்படுத்துபவர் அல்ல; குறி அறிவிப்பவர்.

கல்வி — தகவல் வழங்குவதிலிருந்து திசை காட்டுவதற்கு

இன்றைய மாணவருக்கு தகவல் பற்றாக்குறை இல்லை. இணையம், AI, காணொளிகள், இணையவழிப் பாடங்கள் என அறிவுத் தகவல்கள் பெருகியுள்ளன. ஆனால் “இதையெல்லாம் நான் எதற்காகக் கற்கிறேன்?” என்ற கேள்விக்கு விடை இல்லையெனில், அறிவு நெறியற்றதாகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் படிக்கும் மாணவர் பல பாடங்களைப் படித்தாலும் தனது தொழில்திசையை அறியாமல் இருக்கலாம். ஆசிரியர் அவனிடம் “இன்னும் பத்து ஆண்டுகளில் எந்தச் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் நபராக இருக்க விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டு, அதற்குத் தேவையான திறன்களை அடையாளப்படுத்த உதவலாம்.

அப்போது:

பாடம் → திறன் → நோக்கம் → தொழில்பாதை

என்ற தொடர்பு உருவாகிறது.

இதுவே கல்வியில் “குறியறிவித்தல்”.

தலைமைத்துவம் — கட்டளையிடாமல் திசை காட்டுதல்

ஒரு தலைவர் எல்லா வேலைகளையும் தானே செய்வது சிறந்த தலைமை அல்ல. குழுவினருக்கு எதைச் செய்கிறோம், ஏன் செய்கிறோம், எதை அடைய வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதே உயர்ந்த தலைமை.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழுவிடம் “இந்த மாதம் 20 பணிகளை முடிக்க வேண்டும்” என்று மட்டும் கூறாமல், “இந்தப் பணிகளால் நாம் எந்த முக்கிய முடிவை உருவாக்குகிறோம்?” என்பதை தலைவர் விளக்குகிறார். பின்னர் ஒவ்வொருவரின் பங்களிப்பும் அந்த இலக்குடன் இணைக்கப்படுகிறது.

திருமூலரின் மொழியில்:

நல்ல தலைவர் வேலை மட்டும் கொடுப்பதில்லை; குறியையும் காட்டுகிறார்.

தொழில் — Busy ஆக இருப்பதற்கும் முன்னேறுவதற்கும் வேறுபாடு உண்டு

நவீன தொழில்வாழ்க்கையின் பெரிய பிரச்சினை வேலை இல்லாமை மட்டும் அல்ல; திசையற்ற வேலைப்பளு. தினமும் மின்னஞ்சல்கள், meetings, messages, deadlines என்று நிரம்பியிருந்தாலும் ஒருவர் தனது நீண்டகால தொழில் நோக்கத்தை நோக்கி நகராமல் இருக்கலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் 15 நிமிடங்கள் ஒதுக்கி மூன்று கேள்விகளை எழுதலாம்:

இந்த வாரம் நான் என்ன செய்தேன்?
இதில் எது என் முக்கிய இலக்கை முன்னேற்றியது?
அடுத்த வாரத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு செயல் என்ன?

இது “நீராழம்” போன்ற வேலைப்பளுவுக்குள் திசை தெரியாமல் சுழல்வதைத் தடுக்கிறது.

சமூக ஊடகம் — புலன்களின் புதிய உலகம்

“அறிவு ஐம்புலனுடன்” என்ற திருமூலரின் கருத்து இன்று சமூக ஊடக உலகில் இன்னும் தீவிரமாகப் பொருந்துகிறது. நாம் எதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதைக் கூட இன்று algorithms தீர்மானிக்கின்றன. கண், செவி, மனம் தொடர்ந்து புதிய தூண்டுதல்களைப் பெறுகின்றன.

இங்கே பிரச்சினை சமூக ஊடகம் இருப்பது அல்ல; நமது கவனத்தின் குறியை அது தீர்மானிக்க அனுமதிப்பது.

நடைமுறை உதாரணம்: சமூக ஊடகத்தைத் திறப்பதற்கு முன் “நான் இப்போது எதற்காக இதைத் திறக்கிறேன்?” என்று கேட்கலாம்—ஒருவருக்குப் பதிலளிக்கவா, குறிப்பிட்ட தகவலைப் பெறவா, அல்லது பழக்கத்தால் scroll செய்யவா? நோக்கம் முடிந்ததும் வெளியேறலாம்.

புலன்களுக்கு வரும் அனைத்தையும் அறிவுக்குள் அனுமதிக்க வேண்டியதில்லை.

இதுவே டிஜிட்டல் பிரத்தியாஹாரத்தின் எளிய வடிவம்.

நிர்வாகம் — தரவு மட்டும் போதாது; நோக்கம் தெளிவாக வேண்டும்

நவீன நிறுவனங்களில் reports, dashboards, KPIs, meetings என ஏராளமான தகவல்கள் இருக்கலாம். ஆனால் நிறுவனத்தின் உண்மையான நோக்கம் தெளிவாக இல்லையெனில் அவை அனைத்தும் “நெறியறியாத நீராழம்” ஆகலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு கல்வி நிறுவனம் “500 மாணவர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர்” என்பதை வெற்றியாகக் காட்டலாம். ஆனால் உண்மையான குறி மாணவர் வளர்ச்சி என்றால் completion rate, learning outcome, skill improvement, learner satisfaction போன்றவற்றையும் அளவிட வேண்டும்.

அதாவது:

Data → Information → Insight → Direction → Outcome

என்று நகர வேண்டும்.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தை அல்ல, குறியை நோக்கு

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு ஆன்மிகத்தில்தான் உள்ளது. ஒருவர் மந்திரம் ஜபிக்கலாம், தியானம் செய்யலாம், யோகம் பயிலலாம், நூல்கள் படிக்கலாம். ஆனால் “என் சாதனை என்னை எதை நோக்கி மாற்றுகிறது?” என்ற கேள்வி அவசியம்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி சாதனையின் முடிவில் எண்ணிக்கையை மட்டும் பதிவு செய்யாமல் மூன்று விஷயங்களைப் பார்க்கலாம்:

இன்று என் மனம் எவ்வளவு தெளிவானது?
எந்தப் புலன் என்னை அதிகமாக இழுத்தது?
என் குரு காட்டிய குறியை நோக்கி இன்று நான் எடுத்த ஒரு படி என்ன?

இதனால் சாதனை ஒரு எண்ணிக்கைச் செயலிலிருந்து உள்ளமாற்றப் பயணமாக மாறுகிறது.

குருவின் பங்கும் இங்கே தெளிவாகிறது. குரு சீடனுக்குப் பதிலாக நடப்பவர் அல்ல; அவன் செல்ல வேண்டிய குறியைத் தெளிவுபடுத்துபவர். சீடன் குருவை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல், குரு காட்டும் குறியை நோக்கி நடக்க வேண்டும்.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து மூன்று கேள்விகளை எழுப்பலாம்:

என் புலன்கள் இன்று என்னை எங்கு இழுக்கின்றன?
நான் உண்மையில் எந்த நெறியில் செல்கிறேன்?
என் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறி என்ன?

பின்னர் அந்தக் குறியை நோக்கி இன்று செய்யக்கூடிய ஒரே ஒரு செயலை தேர்ந்தெடுத்து அதைச் செய்யுங்கள்.

திருமூலரின் இப்பாடலை வாழ்வதற்கான எளிய சூத்திரம் இதுவே:

புலன்கள் காட்டும் அனைத்தையும் பின்தொடராதே; அறிவால் ஆராய், நெறியைத் தேர்ந்தெடு, குரு காட்டும் குறியை நோக்கி நட.

ஒரே பார்வையில்

இப்பாடல் அறிவு இருப்பதற்கும், அந்த அறிவு சரியான நெறியை அறிந்திருப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை எடுத்துரைக்கிறது. ஐம்புலன்களுடன் கலந்து வெளிப்பொருள்களை நோக்கிச் செல்லும் உயிரறிவு, தனது உண்மையான இலக்கை அறியாமல் ஆழமான நீரில் திசை தெரியாது நிற்பவனைப்போல் தடுமாறுகிறது. அத்தகைய அறிவிற்கு அதன் உண்மையான “குறி”யை உணர்த்தி, புலனறிவிலிருந்து மெய்யறிவை நோக்கித் திருப்புபவனே திருமூலர் கூறும் குருபரன்.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

மனிதனிடம் அறிவு இருப்பது மட்டும் அவனை ஞானியாக்குவதில்லை. அந்த அறிவு ஐம்புலன்களால் கொண்டுவரப்படும் அனுபவங்களுக்குள் மட்டுமே இயங்கினால், உலகத்தை அறிந்தாலும் தான் செல்ல வேண்டிய நெறியை அறியாமல் இருக்கலாம்.

இதைத்தான் திருமூலர்:

“நெறியறியாதுற்ற நீராழம் போல”

என்று கூறுகிறார்.

ஆழமான நீரில் நீந்தத் தெரிந்திருந்தாலும் கரை எங்கே என்று தெரியாவிட்டால் திறமை மட்டும் காப்பாற்றாது. அதுபோல அறிவாற்றல், கல்வி, அனுபவம், நூலறிவு அனைத்தும் இருந்தாலும் வாழ்க்கையின் மெய்க்குறி தெரியாவிட்டால் அறிவு திசையற்றதாகலாம்.

அந்த இடத்தில்தான் குரு தேவைப்படுகிறார்.

குரு அறிவைக் கொடுப்பவர் மட்டுமல்ல; அறிவு எதை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதை உணர்த்துபவர்.

இதுவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கிய கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	அறிவு	உயிருக்கு அறியும் ஆற்றல் உண்டு; ஆனால் அது பாசத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட நிலையில் இயங்கலாம்.
2	ஐம்புலன்	புலன்கள் உலக அனுபவத்திற்கான கருவிகள்; அவையே அறிவின் இறுதி எல்லை அல்ல.
3	நெறியறியாமை	அறிவு இருந்தும் சரியான திசை இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை ஆழ்நீரில் திசை தெரியாத நிலையைப் போன்றதாகிறது.
4	குறி	சாதனையின் உண்மையான இலக்கு என்ன என்பதைத் தெளிவாக அறிதல் அவசியம்.
5	குருபரன்	புலன்களில் சிதறும் அறிவை மெய்நெறிக்கு திருப்பி அதன் உயர்ந்த குறியை உணர்த்துபவர்.

இதன் இயக்கத்தைச் சுருக்கினால்:

புலன் → அறிவு → நெறித் தேவை → குறி → குரு வழிகாட்டுதல்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

முதலில், இப்பாடல் “எனக்கு அறிவு இருக்கிறது; ஆகவே எனக்கு வழிகாட்டுதல் தேவையில்லை” என்ற அறிவுசார் அகந்தையை மாற்றுகிறது.

ஒருவர் பல நூல்களைப் படித்திருக்கலாம்; தத்துவங்களை அறிந்திருக்கலாம்; மந்திரங்கள், யோகமுறைகள், சாஸ்திரங்கள் அனைத்தையும் கற்றிருக்கலாம். ஆனால் திருமூலரின் கேள்வி:

“உன் அறிவு எந்தக் குறியை நோக்கிச் செல்கிறது?”

என்பதே.

இரண்டாவது, சாதகர் புலன்களை எதிரிகளாகப் பார்க்காமல் கருவிகளாக பார்க்கத் தொடங்குகிறார். கண் பார்ப்பதும், செவி கேட்பதும் பிரச்சினையல்ல; அவற்றின் பின்னால் அறிவு கட்டுப்பாடின்றி ஓடுவதுதான் பிரச்சினை.

மூன்றாவது, சாதகர் அனுபவத்திற்கும் ஞானத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை உணர்கிறார். தியானத்தில் ஒளி காணுதல், ஆனந்தம் உணர்தல், மந்திரத்தில் அதிர்வு அனுபவித்தல் போன்றவை நிகழலாம்; ஆனால் அவை அனைத்தும் இறுதிக் குறி என்று கொள்ள முடியாது. அனுபவம் பாதையில் தோன்றலாம்; குறி மெய்யுணர்வு.

நான்காவது, குருவுடனான உறவும் மாறுகிறது. குருவை வெறும் வணக்கத்திற்குரிய ஆளுமையாக மட்டும் காணாமல்:

“என் அறிவின் திசையைத் திருத்தி, மெய்க்குறியை உணர்த்துபவர்”

என்று சாதகர் புரிந்துகொள்கிறார்.

ஐந்தாவது, சாதகர் தனது ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை புதிய கேள்வியால் அளவிடத் தொடங்குகிறார்:

“நான் எவ்வளவு அறிவேன்?” என்பதல்ல;
“நான் எதை நோக்கிச் செல்கிறேன்?” என்பதே முக்கியம்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“புலன்களோடு அலைகின்ற அறிவிற்கு, செல்ல வேண்டிய மெய்க்குறியை உணர்த்துபவனே குருபரன்.”

இவ்வொரு வரியிலேயே பாடலின் நான்கு நிலைகளும் அடங்குகின்றன:

புலன் → திசையற்ற அறிவு → குறி → குரு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

அறிவு — உயிரின் அறியும் ஆற்றல்; புலனறிவைத் தாண்டி உயர வேண்டிய விழிப்புணர்வு.

ஐம்புலன் — கண், செவி, மூக்கு, நாக்கு, மெய் சார்ந்த உலக அனுபவ வாயில்கள்.

நெறி — உயிர் செல்ல வேண்டிய சரியான ஆன்மிக வழி.

நெறியறியாமை — அறிவு இருந்தும் அதன் உண்மையான திசை தெரியாத நிலை.

நீராழம் — திசையின்மையின் உவமை; திறன் இருந்தும் கரை தெரியாத நிலை.

அறிவறிவு — வரையறுக்கப்பட்ட அறிவையும் அதற்கு மேலான மெய்யறிவையும் சுட்டும் ஆழமான சொல்லமைப்பு.

அழிதல் — இங்கு முழுமையான இல்லாமை என்று மட்டும் அல்ல; கீழ்நிலை அறிவின் தனித்த ஆதிக்கம் உயர்ந்த அறிவில் ஒடுங்குதல் எனப் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது.

குறி — அடைய வேண்டிய மெய்யிலக்கு; சாதனையின் இறுதி நோக்கம்.

அறிவிப்பான் — குறியைத் தெளிவுபடுத்தி உணர்த்துபவன்.

குருபரன் — உயிரின் அறிவை மெய்க்குறியை நோக்கித் திருப்பும் உயர்ந்த குரு.

பாடலின் முழு இயக்கம் — ஒரே பார்வையில்

ஐம்புலன்

↓

வெளியை நோக்கிச் செல்லும் அறிவு

↓

நெறியறியாமை

↓

“நீராழம்” போன்ற திசையின்மை

↓

குருபரன்

↓

குறி அறிவித்தல்

↓

அறிவின் திசைமாற்றம்

↓

மெய்நெறி

↓

சிவஞானத்தை நோக்கிய பயணம்

சாதகருக்கான மூன்று கேள்விகள்

என் புலன்கள் என்னை எங்கு அழைத்துச் செல்கின்றன?
என் அறிவு எந்த நெறியில் செல்கிறது?
என் குரு காட்டிய குறியை நான் உண்மையில் நோக்கிச் செல்கிறேனா?

இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் வாழ்க்கை வழியாக விடையளிக்கத் தொடங்கும்போது பாடல் 120 வெறும் படிக்கப்படும் மந்திரமாக இல்லாமல் வாழப்படும் மந்திரமாக மாறுகிறது.