அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 153
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (153) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
பந்தர் பிரிந்தது; பண்டாரம் கட்டு அற்றது;
ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன;
துன்புறு காலத்து உரிசுவர் மேன்மேல்
அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
உயிரோடு திறந்திருந்த “ஒன்பது வாசல்கள்” அடையும் போது — உடல், உறவு, அன்பு ஆகியவற்றின் எல்லையை உணர்த்தும் பாடல்
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
152-ஆம் பாடல்:
“மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளுமாறே”
என்று உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிவதைச் சொன்னது.
153-ஆம் பாடல் அந்தப் பிரிவுக்குப் பின் எஞ்சிய உடலை நோக்குகிறது. இதுவரை உயிருடன் இயங்கிய உடல் இப்போது என்ன ஆகிறது? உலகுடன் தொடர்புகொண்ட அதன் வாயில்கள் என்ன ஆகின்றன? அதைச் சுற்றி நின்ற அன்புடையவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்?
இதற்கான பதில் மூன்று படிகளில் வருகிறது:
உடற்கட்டமைப்பின் பிணைப்பு குலைகிறது → ஒன்பது வாசல்கள் அடைகின்றன → அன்புடையோர் அழுது அகல்கின்றனர்.
இதனால் 153-ன் ஆன்மிக மையம்:
உயிர் இருந்தபோது “என் உடல்” என்று அனுபவிக்கப்பட்டது, உயிர் பிரிந்தபின் செயலற்ற உடற்கட்டமைப்பாகிறது; “என் மக்கள்” என்று பற்றிய அன்புடையோரும் உண்மையாக அழுதாலும், இறுதியில் அந்த உடலை விட்டு அகல வேண்டியவர்களாகிறார்கள்.
152 → 153 : “மெய்விட்டுப் போக” என்பதற்குப் பின் என்ன?
152-ல் விசாரணை:
கருத்து → ஐவர் → உறவு/செல்வம் → மெய்யை விடுதல்
என்று சென்றது.
153:
பிரிந்த உடல் → கட்டு அற்ற நிலை → ஒன்பது வாசல்களின் அடைவு → அன்புடையோரின் துயரம் → அகலுதல்
என்று தொடர்கிறது.
இரண்டையும் சேர்த்தால்:
152 — உயிரின் பக்கம்: மெய்யை விட்டுச் செல்கிறது.
153 — உடலின் பக்கம்: உயிர் விட்ட மெய் இனி செயல்படும் உடலாக இல்லை.
இந்த வேறுபாடுதான் 153-ன் தத்துவ முக்கியத்துவம்.
“பந்தர் பிரிந்தது; பண்டாரம் கட்டற்றது” — உடல் தனிப்பொருளா, கூட்டமைப்பா?
P01-ல் குறிப்பிட்டபடி பந்தர், பண்டாரம் ஆகியவற்றின் துல்லிய பழந்தமிழ் நுணுக்கத்தில் உரைநுணுக்கச் சிக்கல் உள்ளது. ஆகவே அவற்றை ஒரு குறிப்பிட்ட யோக அல்லது தாந்திரிக உடற்கூறு குறியீடாக வலுக்கட்டாயமாக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அடியின் மைய இயக்கம் தெளிவானது:
பிரிந்தது
கட்டு அற்றது.
உயிரோடு இருக்கும்போது உடல்:
உறுப்புகள்,
புலன்கள்,
செயல்பாடுகள்,
உயிர்சார் ஒருங்கிணைவு
ஆகியவை இணைந்து செயல்படும் ஓர் அமைப்பு.
மரணத்தின் பின் அந்த ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடு இல்லை.
இதனால் உடலைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான ஞானம் வெளிப்படுகிறது:
உடல் “ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது”; ஆனால் அது பல கூறுகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் நிலையற்ற கட்டமைப்பு.
147-ஆம் பாடலின்:
“மேலுள கூரை பிரியும்”
என்ற உருவகத்தோடும் இது இயல்பாக ஒலிக்கிறது.
“கட்டு அற்றது” — கட்டு இருக்கும் வரைதான் “உயிருள்ள உடல்”
இங்கு கட்டு என்ற கருத்து ஆழமானது.
ஒரு வீடு:
கல், மரம், கூரை, கதவு ஆகியவற்றின் குவியல் மட்டும் அல்ல.
அவை:
ஒழுங்காக இணைக்கப்பட்டிருப்பதால் வீடு.
அதுபோல உடலும்:
உறுப்புகளின் குவியல் மட்டும் அல்ல.
அவை உயிருடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும்போது:
“உயிருள்ள மனிதன்.”
அந்த ஒருங்கிணைவு நீங்கியபின்:
வடிவம் சிலகாலம் இருக்கலாம்;
ஆனால் உயிருள்ள செயற்பாடு இல்லை.
இதனால்:
வடிவம் இருப்பது ≠ உயிருள்ள செயற்பாடு இருப்பது.
153 இந்த வேறுபாட்டை மரணக் காட்சியின் வழியாகத் தெளிவாக்குகிறது.
“ஒன்பது வாசல்கள்” — உடல் ஒரு நகரமா?
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
இந்திய ஆன்மிக மரபுகளில் உடலை ஒன்பது வாயில்களுடைய நகரம் என்று உருவகிப்பது அறியப்பட்ட ஒன்று. இப்பாடலில் ஒன்பது வாசல் என்பது உடலின் ஒன்பது வெளிவாயில்களைக் குறிக்கும் வாசிப்புடன் இயல்பாகப் பொருந்துகிறது.
உயிரோடு இருக்கும்போது இந்த வாசல்கள்:
உலகுடன் தொடர்பு கொள்ளும் வாயில்கள்.
கண்:
உருவத்தைப் பெறுகிறது.
செவி:
ஒலியைப் பெறுகிறது.
மூக்கு:
மணத்தைப் பெறுகிறது.
வாய்:
உணவு, பேச்சு ஆகியவற்றில் செயல்படுகிறது.
மற்ற உடல் வாயில்கள்:
உடலின் இயல்பான வெளியீட்டு மற்றும் இனப்பெருக்கச் செயல்களில் பங்கேற்கின்றன.
ஆகவே:
ஒன்பது வாசல்கள் = உயிருள்ள உடலுக்கும் வெளி உலகிற்கும் இடையிலான பரிமாற்ற வாயில்கள்.
152-ன் “ஐவர்” → 153-ன் “ஒன்பது வாசல்”
இந்த இரண்டு பாடல்களுக்கிடையே ஒரு அழகான உடல்–அனுபவத் தொடர்ச்சி உள்ளது.
152:
“ஐவரும் போயினார்.”
153:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
இதனை:
அனுபவம் → அனுபவ வாயில்
என்று பார்க்கலாம்.
152-ல்:
உலகை அனுபவித்த புலன்களின் செயற்பாடு முடிகிறது.
153-ல்:
உலகுடன் தொடர்புகொண்ட உடல் வாயில்களின் செயற்பாடு முடிகிறது.
அதாவது:
உள்ளிருந்து அனுபவித்த அமைப்பு விலகுகிறது → வெளியுடன் தொடர்புகொண்ட அமைப்பு அடைகிறது.
இதனால் மரணம் வெறும் “மூச்சு நின்றது” என்ற ஒரு நிகழ்வாக அல்லாமல், மனிதனின் முழு உலகத் தொடர்பு முடியும் நிலையாய் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
யோகப் பார்வை — வாசல்கள் திறந்திருக்கும் காலமே சாதனைக் காலம்
இந்த இடத்தில் யோகப் பார்வை மிகவும் நடைமுறையானதாகிறது.
உயிரோடு இருக்கும்போது:
கண் பார்க்கிறது.
செவி கேட்கிறது.
வாய் பேசுகிறது.
புலன்கள் அனுபவிக்கின்றன.
அதாவது:
வாசல்கள் திறந்திருக்கின்றன.
ஒருநாள்:
“ஒக்க அடைத்தன.”
எனவே யோகத்தின் கேள்வி:
வாசல்கள் திறந்திருக்கும் காலத்தில் அவற்றின் வழியாக என்ன உள்ளே செல்கிறது?
கண் வழியாக:
ஞானமா?
ஆசையைத் தூண்டும் முடிவற்ற காட்சிகளா?
செவி வழியாக:
உபதேசமா?
வதந்தியா?
வாய் வழியாக:
மந்திரமா?
உண்மையான சொலா?
காயப்படுத்தும் சொல்லா?
இதனால் ஒன்பது வாசல்கள் என்ற நிலையாமைச் சித்திரம் சாதகருக்குள்:
வாசல் காவல்
என்ற விழிப்பை உருவாக்குகிறது.
புலனடக்கம் என்பது வாசல்களை மூடுவதா?
இல்லை.
153-ல் மரணத்தின் போது:
வாசல்கள் அடைகின்றன.
யோக சாதனையில் நோக்கம்:
உயிரோடு இருக்கும்போதே அவற்றை உடல் ரீதியாக மூடுவது அல்ல.
மாறாக:
அவற்றின் வழியாக வரும் அனுபவங்களுக்கு அடிமையாகாமல் இருப்பது.
எனவே:
மரணம் — வாசல்களின் செயல்பாட்டை முடிக்கிறது.
யோகம் — வாசல்கள் செயல்படும் போதே விழிப்பை வளர்க்கிறது.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
ஆகமப் பார்வை — உடல் “கட்டு” இருக்கும் காலமே கிரியைக்கான வாய்ப்பு
ஆகம சாதனை உடலை நிராகரிப்பதில்லை.
பூஜை செய்ய:
கை வேண்டும்.
மந்திரம் சொல்ல:
வாய் வேண்டும்.
திருமேனியைத் தரிசிக்க:
கண் வேண்டும்.
நாதத்தைக் கேட்க:
செவி வேண்டும்.
பிரதட்சிணை செய்ய:
உடல் வேண்டும்.
வணங்க:
மெய் வேண்டும்.
153 சொல்வது:
ஒருநாள் இந்த உடலமைப்பின் செயற்பாடு முடியும்.
அதனால் ஆகமச் சாதனையின் நிலையாமைப் பாடம்:
உடல் கிடைத்திருக்கும்போதே உடலை இறைவழிபாட்டின் கருவியாக்கு.
உடலை வெறுப்பதல்ல.
உடலை அர்ப்பணிப்பதே மாற்றம்.
தந்திரப் பார்வை — “வாசல்” அனுபவத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் வாயில்
தாந்திரிக அணுகுமுறையில் உடலும் புலன்களும் முழுமையாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல.
அனுபவம் நிகழும் இடத்திலேயே:
விழிப்பும் நிகழ முடியும்.
கண்:
பற்றின் வாயிலாக இருக்கலாம்;
தெய்வத் தரிசனத்தின் வாயிலாகவும் இருக்கலாம்.
செவி:
உலகச் சஞ்சலத்தின் வாயிலாக இருக்கலாம்;
மந்திர–நாதத்தின் வாயிலாகவும் இருக்கலாம்.
வாய்:
ஆசையின் கருவியாக இருக்கலாம்;
ஜபத்தின் கருவியாகவும் இருக்கலாம்.
இதனால்:
ஒரே வாசல் — இரண்டு திசைகள்.
அறியாமையில்:
வாசல் → அனுபவம் → ஆசை → பற்று.
சாதனையில்:
வாசல் → விழிப்பு → அர்ப்பணம் → அகமாற்றம்.
153-ன் ஒன்பது வாசல் உருவகத்தை இவ்வாறு சாதனை விரிவாக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இதனை பாடலில் மறைந்திருக்கும் குறிப்பிட்ட தாந்திரிக குறியீடு என்று கூறத் தேவையில்லை.
“அன்புடையார்கள் அழுதார்கள்” — அன்பு பொய்யா?
இல்லை.
இந்தப் பாடலைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான இடம் இதுவே.
திருமூலர்:
“அன்புடையார்கள்”
என்று சொல்கிறார்.
அவர்கள்:
“அழுதார்கள்.”
அதாவது அன்பும் துயரமும் உண்மையானவை.
பின்னர்:
“அகன்றார்கள்.”
இதனால்:
அவர்கள் அன்பில்லாதவர்கள்
என்று பொருள் கொள்ள முடியாது.
மாறாக:
அன்பு இருந்தாலும் உடல்சார் உடனிருப்பு நிரந்தரமாக முடியாது.
இதுவே நிலையாமையின் உண்மை.
அன்பு ↔ பற்று : இங்கு செய்ய வேண்டிய முக்கிய வேறுபாடு
சைவத் தத்துவத்தில் பாசம் என்ற தொழில்நுட்பச் சொல்லை நேரடியாக குடும்ப அன்போடு ஒப்பிடக்கூடாது.
மனைவியை நேசிப்பது:
தானாகவே பந்தம் அல்ல.
குழந்தையை நேசிப்பது:
தானாகவே அறியாமை அல்ல.
உறவினருக்காக அழுவது:
ஆன்மிகத் தோல்வி அல்ல.
பிரச்சனை எங்கு வருகிறது?
“இந்த உறவு இப்படியே என்றும் இருக்க வேண்டும்; இவர் இல்லாமல் நான் இருக்க முடியாது; இந்த உடல்சார் இணைவு நிரந்தரம்”
என்று நிலையற்ற உறவிற்கு நிரந்தரத்தன்மையைச் சுமத்தும்போது.
எனவே 153:
அன்பைக் குறைக்கவில்லை; அன்பிலுள்ள தவறான நிரந்தர உரிமையைத் தளர்த்துகிறது.
“அழுது அகன்றார்கள்” — ஆன்மிகம் கண்ணீரைத் தடைசெய்வதில்லை
இந்த இரண்டு வினைகளும் முக்கியமானவை:
அழுது → அகன்றார்கள்.
முதலில்:
துயரத்தை உணர்கிறார்கள்.
பின்னர்:
வாழ்க்கை நகர்கிறது.
இதுதான் ஆரோக்கியமான மனித உணர்ச்சியின் இயல்பும் கூட.
ஆன்மிக விழிப்பு:
“எனக்கு துயரம் வரக்கூடாது”
என்பதல்ல.
மாறாக:
“துயரம் வருகிறது; ஆனால் நிலையாமையின் உண்மையை நான் மறுக்கவில்லை.”
என்பது.
அதனால்:
கண்ணீர் + ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.
“அகன்றார்கள்” — உடலுடன் உறவின் இறுதி எல்லை
ஒருவர் உயிரோடு இருக்கும்போது:
அவரோடு பேசுகிறோம்.
அவருக்கு உணவு தருகிறோம்.
அவரைக் கவனிக்கிறோம்.
அவரோடு வாழ்கிறோம்.
உயிர் பிரிந்தபின்:
உடலைச் சுத்தம் செய்கிறோம்.
மரியாதை செய்கிறோம்.
சடங்கு செய்கிறோம்.
அழுகிறோம்.
ஆனால் இறுதியில்:
உடலை விட்டும் அகல வேண்டும்.
இதுவே உடல்சார் உறவின் இறுதி எல்லை.
இதனால் திருமூலரின் கேள்வி மீண்டும் எழுகிறது:
உடலுடன் முடியும் உறவைக் கடந்த எந்தச் செல்வத்தை நாம் வாழ்நாளில் வளர்த்துக்கொள்கிறோம்?
இங்கிருந்து ஞானம், அறம், சாதனை போன்ற அகச்செல்வங்களை நோக்கிச் சிந்தனை இயல்பாகத் திரும்புகிறது.
145 → 153 : “பின்செலார்” என்ற கூற்றின் காட்சிப்படுத்தல்
145-ல் திருமூலர்:
“பெண்டிரும் மக்களும் பின்செலார்”
என்ற அடிப்படை உண்மையை முன்வைத்தார்.
153-ல்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
என்று அதையே நிகழ்வாகக் காட்டுகிறார்.
145:
கூற்று.
153:
அனுபவக் காட்சி.
அவர்கள்:
அன்பில்லாததால் பின்செல்லவில்லை அல்ல.
மாறாக:
உயிரின் பயணத்தை மற்றொருவர் உடலோடு பின்தொடர முடியாததால்.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
146 → 151 → 153 : அன்பு, அழுகை, அகலுதல்
இந்த அதிகாரத்தில் ஒரே உண்மை மூன்று உறவுச் சுற்றங்களில் வருகிறது:
146 — சமூகம்
ஊர் கூடுகிறது → அழுகிறது → சடங்கு → வாழ்க்கைக்குத் திரும்புகிறது.
151 — இல்லறத் துணை
நேசம் → பிரிவு → அழுகை → இறுதிச் சடங்கு.
153 — அன்புடையோர்
அன்பு → அழுகை → அகலுதல்.
இதனால் திருமூலர்:
“யாரும் உண்மையாக நேசிப்பதில்லை”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
“உண்மையான அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லை உண்டு.”
என்று மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறார்.
147 → 153 : “கூரை” முதல் “கட்டு அற்றது” வரை
147-ல்:
உடல் கட்டமைப்பாகக் காட்டப்பட்டது.
“மேலுள கூரை பிரியும்.”
153-ல்:
“பிரிந்தது”
“கட்டு அற்றது.”
என்று அதே கட்டமைப்பின் முடிவு காட்டப்படுகிறது.
இதனால் ஒரு தொடர்ச்சியான உருவகம் உருவாகிறது:
கட்டப்பட்டது → சிலகாலம் நின்றது → பிரிந்தது → கட்டு அற்றது.
உடல்:
நித்தியமான தனிப்பொருள் அல்ல.
அது:
ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நிலையற்ற அமைப்பு.
152 → 153 : “மெய்” மற்றும் “ஒன்பது வாசல்”
152:
“மெய்விட்டுப் போக.”
153:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
இதன் தத்துவ நகர்வு:
உயிர் மெய்யை விட்டது
↓
உயிரற்ற மெய்யின் உலகத் தொடர்பு முடிந்தது.
இதனால்:
உயிருள்ள உடல்
மற்றும்
உயிர் நீங்கிய உடல்
இரண்டிற்கிடையேயான வேறுபாடு மிகவும் தெளிவாகிறது.
வடிவம் ஒருசில நேரம் ஒன்றுபோல இருக்கலாம்.
ஆனால்:
செயற்பாடு ஒன்றல்ல.
இதுவே உடலை மட்டும் நான் என்று அடையாளப்படுத்தும் எண்ணத்தை மேலும் விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
சைவத் தத்துவப் பார்வை — “மெய்” இருக்கிறது; ஆனால் உயிருள்ள மனிதன் இல்லை
இங்கு ஒரு முக்கியமான தத்துவக் கேள்வி எழுகிறது.
உயிர் பிரிந்த பின்னரும்:
உடல் இருக்கிறது.
ஆனால் நாம்:
“அவர் இங்கே இருக்கிறார்”
என்று அதே பொருளில் சொல்லுவதில்லை.
ஏன்?
ஏனெனில்:
உடல் மட்டும் மனிதனின் முழுமை அல்ல
என்பதை மரண அனுபவமே நமக்குத் தெளிவாக்குகிறது.
சைவத் தத்துவத்தில் உயிர் உடலுக்கு முற்றிலும் சமமாக்கப்படுவதில்லை. உடல் உயிரின் அனுபவத்திற்கான கருவிகளில் ஒன்று.
153-ன் காட்சி இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதற்கான அனுபவத் தளத்தை வழங்குகிறது.
பதி–பசு–பாச நோக்கில் எவ்வளவு வரை செல்லலாம்?
இந்தப் பாடலில் நேரடியாக பதி–பசு–பாசம் என்ற தொழில்நுட்ப அமைப்பு சொல்லப்படவில்லை. எனவே அதை வலுக்கட்டாயமாக ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் பொருத்த வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அதிகாரத்தின் பரந்த சைவ வாசிப்பில் ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு நினைவூட்டப்படுகிறது:
உயிர் தனது உடல், புலன், உறவு, உடைமை ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது;
ஆனால்:
அவற்றில் எதுவுமே உயிரின் நிரந்தர ஆதாரமாக இருக்க முடியாது.
இதுவே புறச் சார்பிலிருந்து சிவசார்பை நோக்கிச் செல்ல வேண்டிய ஆன்மிகத் தேவையைத் திறக்கிறது.
“ஒன்பது வாசல்கள் அடையும் முன்” — பாடலின் மறைமுக சாதனை அழைப்பு
153 மரணத்தைச் சொல்கிறது.
ஆனால் சாதகர் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“வாசல்கள் அடைந்த பின் என்ன செய்வேன்?”
அப்போது:
காண முடியாது.
கேட்க முடியாது.
பேச முடியாது.
வணங்க முடியாது.
உடலால் சேவை செய்ய முடியாது.
எனவே உண்மையான கேள்வி:
“வாசல்கள் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்று நான் என்ன செய்கிறேன்?”
இதுவே மரண நினைவிலிருந்து சாதனை விழிப்பிற்கு செல்லும் மாற்றம்.
144–153 : விசாரணை இன்னும் ஆழமடைகிறது
இதுவரை அதிகாரம் உடைத்துவரும் அடையாளங்களைப் பாருங்கள்:
144 — உடல் திண்ணமானது
↓
145 — குடும்பம் பின்தொடரும்
↓
146 — பெயரும் சமூக நினைவும் நிலைக்கும்
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பு நிலைக்கும்
↓
148 — நான் தொடர்ந்து செய்பவனாக இருப்பேன்
↓
149 — எனக்கு இன்னும் நேரம் உண்டு
↓
150 — செல்வம்/அந்தஸ்து என்னை நிலைநிறுத்தும்
↓
151 — என்னுடையவர் என்றும் என்னுடன் இருப்பார்
↓
152 — என் புலன்களும் உடலும் நானே
↓
153 — உயிர் இல்லாவிட்டாலும் உடலின் வடிவம் மட்டும் இருந்தால் அதுவே மனிதன் அல்ல; அன்புடையோரின் உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் இறுதி எல்லை உண்டு.
இதனால் அதிகாரம் வெறும்:
“நீ இறப்பாய்”
என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லவில்லை.
ஒவ்வொரு பாடலும்:
மனிதன் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் வேறு வேறு சார்பை
ஒன்றன்பின் ஒன்றாகச் சோதிக்கிறது.
இப்பாடலின் ஆன்மிக மாற்றம்
153-ஐ சரியாக உள்ளீர்த்தால்:
உடல் பற்றிய பார்வை
“இது நிரந்தரமான நான்”
↓
“இது உயிர் செயல்படும் காலவரையுடைய கருவி.”
புலன் பற்றிய பார்வை
“இவை இன்பத்திற்கான வாசல்கள்”
↓
“இவை விழிப்பிற்கும் சாதனைக்கும் கிடைத்த வாசல்கள்.”
உறவு பற்றிய பார்வை
“என் மக்கள் என்றும் என்னுடன் இருப்பார்கள்”
↓
“இவர்கள் இன்று என்னுடன் இருக்கும் அரிய உறவுகள்.”
துயரம் பற்றிய பார்வை
“ஆன்மிகமானவன் அழக்கூடாது”
↓
“அழலாம்; ஆனால் நிலையாமையின் உண்மையை மறுக்க வேண்டாம்.”
சாதனை பற்றிய பார்வை
“பிறகு செய்வேன்”
↓
“வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இப்போதே செய்.”
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
153-ஆம் பாடல் உயிர் பிரிந்த பின் உடல் எவ்வாறு தனது உயிருள்ள ஒருங்கிணைப்பை இழக்கிறது என்பதை “பிரிந்தது”, “கட்டு அற்றது”, “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன” என்ற மொழியின் வழியாகக் காட்டுகிறது. உயிரோடு இருக்கும்போது உலகுடன் தொடர்புகொண்ட உடல் வாயில்கள் இப்போது செயலற்றனவாகின்றன; இதனால் 152-ல் “ஐவரும் போயினார்” என்று கூறப்பட்ட புலனனுபவத்தின் முடிவு, 153-ல் உடலின் வெளித்தொடர்பு வாயில்களின் அடைவாக மேலும் தெளிவடைகிறது. யோகப் பார்வையில் இதன் பாடம் வாசல்களை வெறுப்பது அல்ல, அவை திறந்திருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றின் வழியாக வரும் அனுபவங்களுக்கு அடிமையாகாமல் விழிப்புடன் வாழ்வது. ஆகமப் பார்வையில் உடல், வாக்கு, புலன் ஆகிய கருவிகள் இயங்கும் காலத்திலேயே பூஜை, ஜபம், சேவை, தியானம் ஆகியவற்றை வாழ்வாக்க வேண்டும். தாந்திரிகப் பார்வையில் புலன்வாயில்கள் போகத்திற்கான வழிகள் மட்டுமல்ல, விழிப்பும் அர்ப்பணிப்பும் நிகழக்கூடிய வாயில்களாக மாற்றப்படலாம். சைவத் தத்துவத்தில் உயிர் நீங்கிய பின்னும் உடல் வடிவம் இருந்தாலும் அது முன்பிருந்த உயிருள்ள மனிதனுக்கு சமமல்ல என்பது, உடலே முழுமையான ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தை மேலும் தளர்த்துகிறது. இறுதியில் “அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்கள்” என்பது அன்பு பொய்யானது என்று கூறுவதில்லை; உண்மையான அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் இறுதி எல்லை உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறது. எனவே இப்பாடலின் ஆன்மிகப் பயன் மரணப் பயத்தை வளர்ப்பது அல்ல — ஒன்பது வாசல்களும் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்றைய காலத்தை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தச் செய்வதாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
உயிர் பிரிவு → உடற்கட்டு தளர்வு → ஒன்பது வாசல் அடைவு → அன்புடையோரின் அழுகை → அவர்களின் அகலுதல் → உடல் அடையாளத்தின் தளர்வு → சாதனைக்காலத்தின் அருமை.
அதன் அகமாற்ற வடிவம்:
வாசல் → அனுபவம் → விழிப்பு → அர்ப்பணம்.
உறவின் மாற்றம்:
அன்பு → பிரிவு → கண்ணீர் → ஏற்றுக்கொள்ளுதல் → நன்றி.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன” என்பது உடலை வெறுக்கச் சொல்லும் மரணச் செய்தி அல்ல; அந்த வாசல்கள் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்றே பார்க்கும் கண்ணை ஞானத்திற்கும், கேட்கும் செவியை உபதேசத்திற்கும், பேசும் வாயை மந்திரத்திற்கும் நற்சொல்லிற்கும், செயல்படும் உடலை அறம்–சேவை–சாதனைக்கும் பயன்படுத்தச் சொல்லும் நிலையாமை விழிப்பு.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
உயிர் பிரிந்த பின் உடலின் வாசல்கள் அடைந்து, அன்புடையோரும் அழுது அகலும் வரை நகரும் அமைப்பு
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
153-ஆம் பாடலின் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் நான்கு அடிகளையும் தனித்தனியான கருத்துகளாக மட்டும் பார்க்கக்கூடாது. அவை ஒரு தொடர்ச்சியான மரண–பிரிவு நிகழ்வை அமைக்கின்றன:
உடற்கட்டு பிரிதல் → உடல் வாயில்கள் அடைதல் → பிரிவுத் துன்பம் → அன்புடையோர் அழுதல் → அவர்களும் அகலுதல்.
152-ல் திருமூலர் உயிர் மெய்யை விட்டுச் செல்லும் தருணத்தை காட்டினார். 153 அதற்கு அடுத்தபடியாக, உயிர் விட்டுச் சென்ற உடலுக்கும் அதைச் சுற்றிய அன்புடையோருக்கும் என்ன நிகழ்கிறது? என்ற கேள்வியை எடுத்துக்கொள்கிறது.
152 → 153 : உயிரின் பிரிவிலிருந்து உயிரற்ற உடலின் நிலைக்கு
152-ன் இறுதி:
“மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளுமாறே.”
153-ன் தொடக்கம்:
“பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற.”
இந்த இரண்டு இடங்களுக்கிடையில்தான் பாடல்களின் முக்கியமான தர்க்கப் பாலம் உள்ளது.
152
உயிர் மெய்யை விடுகிறது.
153
விடப்பட்ட மெய்யின் கட்டு குலைகிறது.
அதாவது:
உயிர்–உடல் பிரிவு
↓
உடலின் உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு முடிதல்
என்ற நகர்வு.
இதனால் 153 தனியான மற்றொரு மரணக் காட்சி அல்ல; 152-ல் நிகழ்ந்த மெய்விட்டுப் போக என்பதன் உடல் சார்ந்த விளைவைக் காட்டும் அடுத்த படியாக வாசிக்க முடிகிறது.
முதல் அடி — “பிரிந்தது → கட்டற்றது”
“பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற”
முதல் அடியில் இரண்டு முக்கிய வினைநிலைகள்:
பிரிந்தது
↓
கட்டு அற்றது
இவை இரண்டும் ஒரே கருத்தை வெவ்வேறு ஆழங்களில் வலுப்படுத்துகின்றன.
முன்பு:
ஒன்றிணைந்திருந்தது.
இப்போது:
பிரிகிறது.
முன்பு:
ஒரு கட்டமைப்பாக இருந்தது.
இப்போது:
கட்டு அற்றது.
எனவே முதல் அடியின் தர்க்கம்:
ஒருங்கிணைவு → பிரிவு.
இது 147-ஆம் பாடலில் வந்த உடல்–கட்டமைப்பு உருவகத்தின் தொடர்ச்சியாகவும் அமைகிறது.
147 → 153 : “கூரை பிரியும்” என்பதிலிருந்து “கட்டு அற்றது” வரை
147-ல்:
“மேலுள கூரை பிரியும்.”
உடல் ஒரு கட்டப்பட்ட அமைப்பாகக் காட்டப்பட்டது.
153-ல்:
“பிரிந்தது”
“கட்டற்றது.”
எனவே:
147 — கட்டமைப்பின் நிலையாமை அறிவிக்கப்படுகிறது.
153 — அந்தக் கட்டமைப்பின் பிரிவு நிகழ்வாகக் காட்டப்படுகிறது.
இதன் கருத்து ஓட்டம்:
கட்டப்பட்டது → சிலகாலம் ஒன்றிணைந்து நின்றது → பிரிந்தது → கட்டு அற்றது.
இதன் மூலம் உடலை:
மாற்றமற்ற ஒரே பொருள்
என்று பார்க்காமல்,
ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நிலையற்ற அமைப்பு
என்று பார்க்கச் செய்கிறது.
இரண்டாம் அடி — “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
“ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன.”
முதல் அடியில்:
உடலின் ஒருங்கிணைவு குலைந்தது.
இரண்டாம் அடியில்:
அதன் செயல்பாட்டு வாயில்கள் அடைந்தன.
இது மிகவும் இயல்பான காரண–விளைவு நகர்வு:
கட்டு குலைதல்
↓
வாசல்களின் செயற்பாடு முடிதல்.
இதனால் திருமூலர் உடலை இரண்டு நிலைகளில் காட்டுகிறார்:
மரணத்தில் இரண்டுமே முடிவுறுகின்றன.
“ஒக்க” — இரண்டாம் அடியின் தர்க்கச் சொல்
ஒக்க என்பது இங்கு முக்கியமானது.
ஒன்றாக / ஒருசேர / ஒத்த நிலையில்
என்ற கருத்தைத் தருகிறது.
இதனால் ஒன்பது வாசல்கள் தனித்தனியான உடற்கூறுகளாக இருந்தாலும், மரணத்தின் போது அவை அனைத்தும்:
ஒரே செயல்பாட்டு முடிவின் கீழ்
வருகின்றன.
உயிரோடு:
பல வாசல்கள் → பல செயல்கள்.
மரணத்தில்:
அனைத்திற்கும் ஒரே முடிவு — அடைவு.
இதுவே ஒக்க என்ற சொல்லின் கட்டமைப்புப் பணி.
152-ன் “ஐவர்” → 153-ன் “ஒன்பது வாசல்”
இரண்டு பாடல்களிலும் எண் அமைப்பு குறிப்பிடத்தக்கது:
152:
ஐவர்
153:
ஒன்பது வாசல்கள்
இவற்றை வலுக்கட்டாயமாக இரகசிய யோக எண்ணியல் குறியீடுகளாக மாற்றத் தேவையில்லை. நேரடியான உடல்–அனுபவத் தர்க்கமே போதுமானது.
152
உலகை அனுபவித்த புலன்செயற்பாடு விலகுகிறது.
153
உலகுடன் தொடர்புகொண்ட உடல் வாயில்கள் அடைகின்றன.
எனவே:
அனுபவிப்பவை விலகுகின்றன
↓
அனுபவத்திற்கான வாயில்கள் அடைகின்றன.
இது 152 → 153 இடையிலான மிகவும் நேர்த்தியான தொடர்ச்சி.
முதல் இரண்டு அடிகள் — உடலின் கதை
153-ன் முதல் பாதி முழுவதும்:
உடலைப் பற்றியது.
அதன் ஓட்டம்:
பிரிந்தது → கட்டற்றது → வாசல்கள் அடைத்தன.
இங்கே மனித உணர்ச்சிகள் இன்னும் வரவில்லை.
முதலில் திருமூலர்:
உடலின் நிலையை முடித்துவிடுகிறார்.
பின்னர்தான்:
அந்த உடலைச் சுற்றி நின்ற மனிதர்களிடம் பார்வையை மாற்றுகிறார்.
இதுவே பாடலின் கட்டமைப்பில் மிக முக்கியமான திருப்பம்.
மூன்றாம் அடி — உடலிலிருந்து உறவுகளுக்கான திருப்பம்
“துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்”
இந்த அடியின் துரிசுவர மேன்மேல் பகுதி உரைநுணுக்க ஆய்வுக்குரியது என்பதால் அதன் மீது உறுதியற்ற விளக்கத்தை அமைக்கக் கூடாது.
ஆனால்:
“துன்புறு காலத்து”
என்ற பகுதி பாடலின் தர்க்கத் திருப்பத்தைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
முதல் இரண்டு அடிகள்:
உடலுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
மூன்றாம் அடியிலிருந்து:
அதைச் சுற்றியவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது?
என்ற நோக்கு வருகிறது.
அதாவது:
உடல் நிகழ்வு → மனிதத் துயரம்.
நான்காம் அடி — “அன்பு → அழுகை → அகலுதல்”
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
இதுவே பாடலின் உணர்ச்சி மற்றும் தர்க்க உச்சம்.
இந்த ஒரே அடியில் மூன்று நிலைகள் உள்ளன:
அன்புடையார்
↓
அழுதார்
↓
அகன்றார்
ஒவ்வொரு சொல்லும் அடுத்ததற்கு அவசியமானது.
“அன்புடையார்”
உறவு உண்மையானது.
“அழுதார்”
அன்பு இருந்ததால் பிரிவு வலிக்கிறது.
“அகன்றார்”
அன்பும் அழுகையும் இருந்தபோதும் உடலுடன் என்றும் இருக்க முடியாது.
இதனால் திருமூலர் மிக நுண்ணிய உண்மையை நிறுவுகிறார்:
அன்பு உண்மையானது; துயரம் உண்மையானது; அகலுதலும் உண்மையானது.
ஒன்று மற்றொன்றை நிராகரிப்பதில்லை.
ஏன் “அன்புடையார்” என்று சொல்லிவிட்டு “அகன்றார்” என்று முடிக்கிறார்?
இதுதான் நான்காம் அடியின் தர்க்க வலிமை.
திருமூலர் வெறும்:
“மக்கள் அகன்றார்கள்”
என்று சொல்லியிருக்கலாம்.
ஆனால்:
“அன்புடையார்கள்”
என்று முதலில் உறவை உறுதிப்படுத்துகிறார்.
அதன்பின்:
“அழுது”
என்று அன்பின் உணர்ச்சி உண்மையை உறுதிப்படுத்துகிறார்.
அதற்குப் பிறகே:
“அகன்றார்கள்.”
எனவே அகன்றார்கள் என்பது:
அன்பில்லாமையின் விளைவு அல்ல.
மாறாக:
அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லை உண்டு
என்பதற்கான முடிவு.
இதுவே இந்த அடியை தவறாக “எல்லோரும் இறுதியில் விட்டுவிடுவார்கள்” என்ற எதிர்மறை வாசிப்பிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது.
பாடலின் 2 + 2 அமைப்பு
153-ஐ இரண்டு பகுதிகளாக மிகத் தெளிவாகப் பிரிக்கலாம்.
முதல் இரண்டு அடிகள் — உடலின் முடிவு
பிரிந்தது
கட்டற்றது
வாசல்கள் அடைத்தன
அடுத்த இரண்டு அடிகள் — உறவின் முடிவு
துன்பம்
அன்புடையார்
அழுதல்
அகலுதல்
அதாவது:
உடற்கட்டு முடிவு + உடல்சார் உறவின் முடிவு.
இதுவே பாடலின் முழுக் கட்டமைப்பு.
“அடைத்தன” ↔ “அகன்றார்கள்” — இரண்டு வகையான முடிவுகள்
153-ல் இரண்டு முக்கிய இறுதி வினைகள்:
அடைத்தன
அகன்றார்கள்
முதல் ஒன்று:
உடலைச் சார்ந்தது.
இரண்டாவது:
உறவினரைச் சார்ந்தது.
உடல்
வாசல்கள் அடைகின்றன.
உறவினர்
அங்கிருந்து அகல்கின்றனர்.
எனவே:
உடலின் தொடர்பு முடிகிறது → உறவின் உடனிருப்பும் முடிகிறது.
இது மிக நேர்த்தியான இரட்டை முடிவு.
145 → 153 : “பின்செலார்” என்ற கூற்றின் நிறைவு
145-ல்:
“பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்.”
அங்கு திருமூலர் ஒரு பொதுக் கூற்றை முன்வைத்தார்:
குடும்பத்தினர் இறுதி எல்லைக்கு அப்பால் உடன் வரமாட்டார்கள்.
153-ல்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
அதே உண்மை இப்போது காட்சியாகிறது.
எனவே:
145 — கோட்பாட்டு அறிவிப்பு
↓
153 — நிகழ்வியல் காட்சி
என்று வாசிக்கலாம்.
145 சொன்ன:
“பின்செலார்”
என்பது 153-ல்:
“அழுது அகன்றார்கள்”
என்று மனித உணர்ச்சியுடன் விரிவடைகிறது.
146 → 151 → 153 : மூன்று வட்டங்களில் ஒரே உண்மை
இந்த அதிகாரத்தில் திருமூலர் ஒரே பிரிவு உண்மையை வெவ்வேறு உறவுச் சுற்றங்களில் காட்டுகிறார்.
146 — சமூக வட்டம்
ஊர் கூடுகிறது → அழுகிறது → சடங்கு → நினைவு தளர்கிறது.
151 — இல்லற வட்டம்
மணவுறவு → நேசம் → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு.
153 — அன்புடையோர் வட்டம்
அன்பு → துன்பம் → அழுகை → அகலுதல்.
இதன் மூலம் தர்க்கம் பரவலாக உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது:
சமூகம் மட்டுமல்ல; மிக நெருக்கமான உறவுகளுக்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லை உண்டு.
152 → 153 : “நான் விடுகிறேன்” முதல் “அவர்கள் விடுகிறார்கள்” வரை
இந்த இரண்டு பாடல்களின் இன்னொரு நுண்ணிய தொடர்ச்சி:
152
“மெய்விட்டுப் போக.”
இங்கு:
உயிர் உடலை விடுகிறது.
153
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்கள்.”
இங்கு:
அன்புடையோர் இறந்த உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
இதனால் இருபுறப் பிரிவு உருவாகிறது:
உயிர் உடலை விடுகிறது
↓
உறவினர் உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
நடுவில் எஞ்சுவது:
ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்த உடல்.
இது 152–153 இணைப்பின் மிகக் கூர்மையான தர்க்க வடிவங்களில் ஒன்று.
150 → 153 : மனிதனின் பாதுகாப்பு வளையங்கள் ஒவ்வொன்றாக உடைகின்றன
150 முதல் தொடரைப் பார்க்கும்போது:
150
செல்வம் / அந்தஸ்து
“என்னிடம் இருப்பவை என்னைப் பாதுகாக்கும்.”
↓
151
துணை / நேசம்
“என்னுடையவர் என்னுடன் இருப்பார்.”
↓
152
புலன் / மனம் / உடல்
“குறைந்தபட்சம் இந்த உடலாவது நான்.”
↓
153
உடலின் வாசல்களும் அடைகின்றன; அன்புடையோரும் அழுது அகல்கின்றனர்.
இப்போது:
உடைமை, உறவு, அனுபவம், உடல்
என்ற நான்கு பாதுகாப்பு வளையங்களும் நிலையாமையின் கீழ் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன.
144–153 : அதிகாரத்தின் தர்க்கம் எங்கு வந்துள்ளது?
இதுவரை பத்து பாடல்களின் நகர்வு:
144 — உடலின் பொருட்தன்மை
↓
145 — குடும்ப உறவின் எல்லை
↓
146 — பெயர் மற்றும் சமூக நினைவின் எல்லை
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பின் பிரிவு
↓
148 — செய்பவனிலிருந்து செயப்படுபொருளாகும் மாற்றம்
↓
149 — கால நிச்சயத்தின் முறிவு
↓
150 — செல்வம் மற்றும் அந்தஸ்தின் எல்லை
↓
151 — நெருக்கமான நேச உறவின் எல்லை
↓
152 — புலன், மனம், உடல் அடையாளத்தின் எல்லை
↓
153 — உயிரற்ற உடலின் செயல்பாட்டு முடிவும் அன்புடையோரின் உடல்சார் உடனிருப்பின் முடிவும்
இதனால் அதிகாரம் இப்போது ஒரு முக்கியமான நிலையை அடைகிறது:
மனிதன் “நான்” என்று பற்றிய உடல் மட்டும் அல்ல,
“என்னுடையவர்கள்” என்று பற்றிய உறவுகளும்
அந்த உடலின் எல்லையைத் தாண்டி அதே வடிவில் தொடர முடியாது.
பாடலின் தர்க்கம் “அன்பு பொய்” என்று சொல்லவில்லை
இந்த வேறுபாடு கட்டாயமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
153-ன் தர்க்கம்:
அன்புடையார் → அழுதார் → அகன்றார்.
இதனை:
“அவர்கள் அகன்றார்கள்; ஆகவே அவர்களுடைய அன்பு பொய்”
என்று மாற்றுவது பாடலின் சொற்களுக்கே முரணாகும்.
ஏனெனில் திருமூலரே முதலில்:
“அன்புடையார்”
என்று உறுதிப்படுத்துகிறார்.
எனவே சரியான தர்க்கம்:
அன்பு உண்மை
அழுகை உண்மை
உடல்சார் பிரிவு தவிர்க்க முடியாதது
என்பதாகும்.
இதனை ஒரு சூத்திரமாகச் சொன்னால்:
நிலையற்றது ≠ பொய்யானது.
பாடலின் மூன்று முக்கிய வினைத் தொடர்கள்
153-ஐ வினைச்சொற்களால் மட்டும் வாசித்தால் அதன் முழுத் தர்க்கமும் கிடைக்கிறது:
பிரிந்தது
↓
கட்டற்றது
↓
அடைத்தன
↓
துன்புற்றனர்
↓
அழுதனர்
↓
அகன்றனர்
இதனை மூன்று நிலைகளாகச் சுருக்கலாம்:
உடல்
பிரிதல் → கட்டு இழத்தல் → வாசல் அடைதல்
உறவு
துன்பம் → அழுகை
இறுதி
அகலுதல்
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
152 — உயிர் மெய்யை விடுகிறது
↓
உயிர்–உடல் தொடர்பு முடிகிறது
↓
உடலின் ஒருங்கிணைவு குலைகிறது
↓
“கட்டு அற்றது”
↓
ஒன்பது வாசல்களின் செயற்பாடு முடிகிறது
↓
உலகுடன் உடலின் தொடர்பு முடிகிறது
↓
அன்புடையோருக்கு துன்பம்
↓
அழுகை
↓
அகலுதல்
↓
உடல்சார் உறவின் இறுதி எல்லை வெளிப்படுகிறது
இன்னும் சுருக்கமாக:
உயிர் பிரிவு → உடற்கட்டு பிரிவு → வாசல் அடைவு → உறவுத் துயரம் → அழுகை → அகலுதல்.
தர்க்க இடம்
152-ஆம் பாடல் கருத்துச் செயற்பாடு தளர்ந்து, உலகை அனுபவித்த “ஐவர்” விலகி, மையிட்ட கண்ணாளும் செல்வமும் அங்கேயே இருக்க, உயிர் இறுதியில் “மெய்விட்டுப் போக” விடைகொள்வதைச் சொன்ன பின், 153-ஆம் பாடல் உயிர் விட்டுச் சென்ற அந்த மெய்யின் நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறது. முதல் அடியில் ஒன்றிணைந்த உடற்கட்டமைப்பு “பிரிந்தது — கட்டற்றது” என்று அதன் ஒருங்கிணைவு குலைவதைக் காட்டி, இரண்டாம் அடியில் உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் “ஒக்க அடைத்தன” என்று அதன் செயல்பாட்டு முடிவை நிறுவுகிறது. பின்னர் பார்வை உடலிலிருந்து உறவுகளுக்கு மாறி, அன்புடையோர் பிரிவுத் துன்பத்தில் அழுதாலும் இறுதியில் “அகன்றார்கள்” என்று உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனால் 152-ல் உயிர் உடலை விடுவது காட்டப்பட்ட இடத்திலிருந்து, 153-ல் உடல் தனது உயிருள்ள செயற்பாட்டை இழப்பதும் உறவினரும் அந்த உடலை விட்டு அகல்வதும் காட்டப்படுகிறது. ஆகவே இப்பாடல் “அன்பு பொய்” என்று கூறுவதில்லை; அன்பு உண்மையானதாகவும் கண்ணீர் உண்மையானதாகவும் இருந்தபோதிலும், உயிரற்ற உடலோடு அதே உலக உறவை நிரந்தரமாகத் தொடர முடியாது என்பதையே அதிகாரத்தின் அடுத்த தர்க்கப் படியாக நிறுவுகிறது.
தர்க்கச் சூத்திரம்
பிரிந்தது → கட்டற்றது → வாசல்கள் அடைத்தன → துன்பம் → அழுகை → அகலுதல்.
152–153 இணைப்பை ஒரே வரியில்:
உயிர் உடலை விடுகிறது → உடல் உலகை விடுகிறது → அன்புடையோர் உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
152 “மெய்விட்டுப் போக” என்று உயிரின் பிரிவைக் காட்டியது; 153 “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன — அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்கள்” என்று, உயிர் பிரிந்தவுடன் உடலின் உலகத் தொடர்பும் முடிந்து, இறுதியில் அன்புடையோரின் உடல்சார் உடனிருப்பும் முடிவடைவதை நிறைவு செய்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
ஒன்பது வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இன்றே — உடல், புலன், உறவு, காலம் ஆகியவற்றை விழிப்புடன் வாழ்தல்
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
153-ஆம் பாடலை வாழ்வியல் சாதனையாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“ஒருநாள் ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோரும் அழுது அகல வேண்டுமெனில் — இந்த உடலும் அதன் வாசல்களும் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்று நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”
இப்பாடல் மரணத்தை நினைத்து உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. உறவுகளை நம்பாதே என்றும் சொல்லவில்லை. மாறாக, உடல் செயல்படும் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; உறவுகளின் உடல்சார் உடனிருப்பும் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதை உணர்த்தி, கிடைத்திருக்கின்ற காலத்தை விழிப்புடன் வாழச் செய்கிறது.
இதன் சாதனை மாற்றம்:
மரண நினைவு → காலத்தின் அருமை → புலன் விழிப்பு → உறவின் நன்றி → சாதனைத் தீவிரம்.
1. “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன” — இன்று அவை திறந்திருக்கின்றன
ஒருநாள்:
கண்கள் பார்க்காது.
செவிகள் கேட்காது.
வாய் பேசாது.
உடலின் வாயில்கள் உயிருள்ள பரிமாற்றத்தை மேற்கொள்ளாது.
ஆனால் இன்று அவை திறந்திருக்கின்றன.
இதுவே 153-ன் மிகப் பெரிய வாழ்வியல் வாய்ப்பு.
நாம் வழக்கமாக:
“என்னிடம் என்ன இல்லை?”
என்று பார்க்கிறோம்.
153 நம்மைக் கேட்கச் செய்கிறது:
“இன்னும் என்னென்ன செயல்படுகின்றன?”
கண் பார்க்கிறது.
செவி கேட்கிறது.
வாய் பேசுகிறது.
மனம் புரிந்துகொள்கிறது.
உடல் செயல்படுகிறது.
அப்படியானால் சாதகரின் முதல் உணர்வு:
“எனக்கு இன்னும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.”
2. கண் — பார்க்கும் வாசலைப் பாதுகாத்துக்கொள்
கண் ஒரு வாசல்.
அதன் வழியாக நாம் உலகை உள்ளே கொண்டுவருகிறோம்.
இன்றைய வாழ்க்கையில் கண்களுக்கு முன் முடிவில்லாத காட்சிகள்:
கைப்பேசி,
சமூக ஊடகம்,
வீடியோ,
விளம்பரம்,
பொழுதுபோக்கு.
எனவே சாதகரின் கேள்வி:
“என் கண்களை எதற்கு அளிக்கிறேன்?”
பார்ப்பதெல்லாம் மனத்தில் தடம் விடுகிறது.
எனவே:
பார்க்கக் கூடாது
என்ற பய அடிப்படையிலான அணுகுமுறையைவிட:
“எதைப் பார்ப்பது என் உள்ளத்தை உயர்த்துகிறது?”
என்ற விழிப்பு முக்கியம்.
கண்ணின் சாதனை:
காட்சி → தேர்வு → விழிப்பு.
3. செவி — எதை உள்ளே அனுமதிக்கிறோம்?
செவியும் ஒரு வாசல்.
அதன் வழியாக:
ஞானமும் வரலாம்;
வதந்தியும் வரலாம்.
மந்திரமும் வரலாம்;
மனக்குழப்பமும் வரலாம்.
நல்ல அறிவுரையும் வரலாம்;
தேவையற்ற சண்டையும் வரலாம்.
எனவே தினசரி சாதனை:
“இன்று நான் கேட்டவற்றில் எது என் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தியது? எது என் மனத்தைச் சிதறடித்தது?”
என்று பார்க்கலாம்.
செவியின் சாதனை:
கேட்பது → தேர்வு செய்வது → உள்ளீர்ப்பது.
4. வாய் — ஒருநாள் பேச முடியாத இந்த வாயால் இன்று என்ன பேசுகிறோம்?
ஒன்பது வாசல்கள் என்ற மரண நினைவின் மிக நேரடியான வாழ்வியல் பயன்பாடுகளில் ஒன்று:
பேசும் வாயின் அருமையை உணர்தல்.
ஒருநாள் அது பேசாது.
ஆனால் இன்று பேசுகிறது.
அப்படியானால்:
ஏன் தேவையற்ற காயப்படுத்தும் சொற்கள்?
ஏன் சொல்ல வேண்டிய நன்றியைத் தள்ளிப்போட வேண்டும்?
ஏன் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டிய இடத்தில் அகங்காரம்?
ஏன் அன்பை வெளிப்படுத்தாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்?
வாயை:
உண்மை,
அன்பு,
நன்றி,
ஆறுதல்,
மந்திரம்,
உபதேசம்
ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தலாம்.
இதன் சாதனைச் சூத்திரம்:
பேசுவதற்கு முன் — இது உண்மையா? தேவையா? நன்மையா?
5. “வாசல் காவல்” — நவீன புலனடக்கம்
153-ன் ஒன்பது வாசல் உருவகத்தை ஒரு நடைமுறை சாதனையாக மாற்றினால்:
வாசல் காவல்
என்று அழைக்கலாம்.
இதன் பொருள்:
புலன்களை மூடுவது அல்ல;
அவற்றின் வழியாக என்ன உள்ளே வருகிறது என்பதை அறிந்திருப்பது.
குறிப்பாக டிஜிட்டல் வாழ்க்கையில்:
நான் எதைப் பார்க்கிறேன்?
எதைப் படிக்கிறேன்?
எதைப் கேட்கிறேன்?
எதை மீண்டும் மீண்டும் தேடுகிறேன்?
எதற்கு என் கவனத்தை அளிக்கிறேன்?
என்று கவனிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில்:
கவனம் செலுத்தப்படும் இடத்திலேயே மனம் வடிவெடுக்கிறது.
6. உடலை வெறுக்காதே — “கட்டு” இருக்கும்போதே பயன்படுத்து
“பண்டாரம் கட்டற்ற”
என்ற காட்சி உடற்கட்டமைப்பின் முடிவைக் காட்டுகிறது.
இதிலிருந்து:
“எப்படியும் உடல் அழியும்; ஆகவே உடலைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம்”
என்று முடிவு செய்வது தவறு.
சரியான சாதனை:
ஒருநாள் கட்டு அற்றுப்போகும் என்பதால், கட்டு இருக்கும் காலத்தை மதித்து வாழ்.
இதனால்:
சரியான உணவு,
போதுமான ஓய்வு,
உடற்பயிற்சி,
உடல் தூய்மை,
அளவான வாழ்க்கை
ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.
உடலைப் பேணுவது:
உடல்பற்று
என்பதல்ல.
அது:
உடல் பொறுப்பு.
சுருக்கமாக:
உடலை வழிபடாதே; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
7. “பிறகு சாதனை செய்வேன்” என்ற எண்ணத்தைச் சோதித்துப் பார்
பலரின் ஆன்மிகத் திட்டம்:
“வேலைகள் கொஞ்சம் முடிந்தபின்…”
“குழந்தைகள் வளர்ந்தபின்…”
“ஓய்வு பெற்றபின்…”
“நேரம் கிடைத்தபின்…”
153 கேட்கிறது:
“அப்போது இந்த வாசல்கள் இதே வலிமையுடன் திறந்திருக்கும் என்று உனக்கு உறுதியா?”
இது பயமுறுத்தும் கேள்வி அல்ல.
முன்னுரிமையைச் சரிசெய்யும் கேள்வி.
எனவே சாதனை:
பெரிய நேரம் கிடைக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
இன்றே:
10 நிமிட ஜபம்,
10 நிமிட தியானம்,
ஒரு பாடல் வாசிப்பு,
ஒரு நல்ல செயல்,
ஒரு நன்றிச் சிந்தனை
என்று தொடங்கலாம்.
சாதனைக்கான சிறந்த நேரம் “பிறகு” அல்ல; கிடைத்திருக்கும் “இப்போது.”
8. “அன்புடையார்கள்” — உறவுகளை நிலையாமையால் இன்னும் ஆழமாக நேசி
153:
“அன்புடையார்கள்”
என்று சொல்கிறது.
எனவே நிலையாமை:
உறவை மறுக்கவில்லை.
மாறாக, உறவின் மதிப்பை அதிகரிக்கிறது.
ஒருவர்:
என்றும் நம்முடன் இருப்பார்
என்று நினைத்தால் அவரை இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
ஆனால்:
இந்த உடல்சார் உடனிருப்பு காலவரையுடையது
என்று உணர்ந்தால்:
அவருடன் இருக்கும் நேரம் அரியதாகிறது.
இதனால் நிலையாமை:
அன்பைக் குறைக்க வேண்டியதில்லை.
அது:
அன்பை விழிப்பாக்க வேண்டும்.
9. “அழுது அகன்றார்கள்” — சொல்ல வேண்டியதை உயிரோடு இருக்கும்போதே சொல்
மரணத்திற்குப் பின்:
அழலாம்.
மலர் வைக்கலாம்.
புகழ்ந்து பேசலாம்.
நினைவஞ்சலி செய்யலாம்.
ஆனால் 153-ன் வாழ்வியல் கேள்வி:
“அவர் உயிரோடு இருக்கும்போது என்ன செய்தோம்?”
எனவே:
நன்றி சொல்ல வேண்டுமா? — இன்றே சொல்லுங்கள்.
மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமா? — தள்ளிப்போடாதீர்கள்.
அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டுமா? — வெளிப்படுத்துங்கள்.
நீண்டகாலப் பகை இருக்கிறதா? — முடிந்தவரை தீர்க்க முயலுங்கள்.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான சாதனை வரி:
இறந்தபின் செய்யும் மரியாதையைவிட, உயிரோடு இருக்கும்போது காட்டும் அன்பு முக்கியமானது.
10. ஆனால் “அழுதல்” ஆன்மிகத் தோல்வி அல்ல
153:
“அழுது”
என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது.
அதனால் ஆன்மிக வாழ்வில் ஒரு தவறான எண்ணத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்:
“நிலையாமை தெரிந்தவன் அழக்கூடாது.”
இல்லை.
அன்பு இருந்தால்:
பிரிவு வலிக்கலாம்.
கண்ணீர் வரலாம்.
சாதனையின் இலக்கு:
உணர்ச்சியற்ற மனிதனாக மாறுவது அல்ல.
மாறாக:
உணர்ச்சிக்குள்ளும் உண்மையை மறக்காமல் இருப்பது.
எனவே:
கண்ணீர் + ஞானம்
ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
11. “அகன்றார்கள்” — எல்லோருடைய வாழ்க்கையும் தொடர வேண்டும்
அன்புடையவர்கள் அழுகிறார்கள்.
பின்னர்:
அகல்கிறார்கள்.
இதனை:
“பாருங்கள், யாரும் நமக்குச் சொந்தமில்லை”
என்ற கசப்பான மனநிலையாக மாற்ற வேண்டாம்.
அதன் இயல்பான உண்மை:
வாழ்வோர் வாழ வேண்டும்.
ஒருவருடைய மரணம் மற்ற அனைவருடைய வாழ்க்கையையும் நிரந்தரமாக நிறுத்துவதில்லை.
இதிலிருந்து நமக்கும் ஒரு பாடம்:
நாம் இல்லாமலும் உலகம் தொடரும்.
இந்த உண்மை அகங்காரத்தை மென்மைப்படுத்தும்.
12. “நான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது” என்ற மனநிலையை விடு
வேலை, நிறுவனம், குடும்பம், அமைப்பு, ஆன்மிகக் குழு ஆகியவற்றில் பொறுப்பு அதிகரிக்கும்போது:
“எல்லாவற்றிற்கும் நான் தேவை”
என்ற எண்ணம் உருவாகலாம்.
153:
அன்புடையவர்கள்கூட அழுது பின்னர் அகல்கிறார்கள்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
உலகம் தொடர்ந்து இயங்கும்.
இதனால் நல்ல தலைமை:
அனைத்தையும் தன்னிடம் வைத்திருப்பது அல்ல.
மாறாக:
அறிவைப் பகிர்தல்,
அடுத்தவர்களைத் தயார்படுத்துதல்,
பொறுப்புகளைப் பகிர்தல்,
நடைமுறைகளை ஆவணப்படுத்துதல்,
தனிமனிதரைத் தாண்டி செயல்படும் அமைப்பை உருவாக்குதல்.
இது நிலையாமை ஞானத்தின் மிக நடைமுறை வடிவம்.
13. “என்னுடையவர்கள்” என்பதை “என்னுடன் இருக்கும் அரியவர்கள்” என்று மாற்று
உறவுப் பற்றில் ஒரு நுண்ணிய மொழி மாற்றம் உதவும்.
“என்னுடையவர்”
என்பதற்குப் பதிலாக மனத்தில்:
“என்னுடன் வாழும் அரிய உயிர்.”
இந்த மாற்றம் அன்பைக் குறைக்காது.
மாறாக:
உரிமையுணர்வைக் குறைத்து நன்றியை அதிகரிக்கலாம்.
அப்போது:
கட்டுப்படுத்துதல் குறையும்.
குற்றம் காணுதல் குறையும்.
நன்றி அதிகரிக்கும்.
கவனம் அதிகரிக்கும்.
அன்பு மென்மையாகும்.
14. தினசரி “ஒன்பது வாசல் விழிப்பு”
153-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு எளிய சாதனை செய்யலாம்.
இரவு இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து:
இன்று என் கண்கள் எதைப் பார்த்தன?
என் செவிகள் எதை அதிகம் கேட்டன?
என் வாய் என்ன பேசினது?
என் புலன்கள் என்னை எங்கு இழுத்துச் சென்றன?
இந்த உடலை இன்று நான் எந்த நல்ல செயலுக்குப் பயன்படுத்தினேன்?
என்று சுயபரிசோதனை செய்யுங்கள்.
பின்னர்:
“இவை இன்னும் திறந்திருப்பது ஒரு வாய்ப்பு; நாளை இன்னும் விழிப்புடன் பயன்படுத்துவேன்.”
என்று மனத்தில் உறுதி கொள்ளலாம்.
15. வாராந்திர உறவு சாதனை
153-ன்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே”
என்ற வரியை உறவு சாதனையாக மாற்றலாம்.
வாரத்திற்கு ஒருமுறை மூன்று கேள்விகள்:
1. நன்றி
இந்த வாரம் யாரிடம் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்?
2. திருத்தம்
யாரையாவது தேவையில்லாமல் காயப்படுத்தியிருக்கிறேனா?
3. அன்பு
அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் வெளிப்படுத்தாமல் வைத்திருக்கும் ஒருவர் இருக்கிறாரா?
இந்த மூன்றில் குறைந்தபட்சம் ஒரு செயலைச் செய்யுங்கள்.
அப்போது மரண நினைவு:
பயமாக இல்லாமல்,
உறவுத் தூய்மையாக
மாறுகிறது.
16. மரணத்திற்கு முன் முடிக்க வேண்டிய “உள்ளக் கடன்கள்”
நமக்கு பணக் கடன்கள் மட்டும் இல்லை.
சில நேரங்களில்:
சொல்லப்படாத நன்றி,
கேட்கப்படாத மன்னிப்பு,
தீர்க்கப்படாத பகை,
வெளிப்படுத்தப்படாத அன்பு,
நிறைவேற்றப்படாத பொறுப்பு
ஆகியவையும் உள்ளக் கடன்களாக இருக்கலாம்.
153-ன் நிலையாமை விழிப்பு:
இவற்றை முடிந்தவரை உயிரோடு இருக்கும்போதே சீர்செய்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
இது மிக முக்கியமான சாதனை.
17. வாழ்க்கை முன்னுரிமைகளை மறுசீரமை
ஒருநாள்:
வாசல்கள் அடையும்.
அன்புடையவர்கள்:
அழுது அகல்வார்கள்.
அப்படியானால் இன்று மிக முக்கியமானது எது?
ஒவ்வொரு சிறிய வாக்குவாதமா?
பிறர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதா?
சமூக ஊடக அங்கீகாரமா?
பதவியா?
போட்டியா?
அல்லது:
நல்ல உடல்,
தெளிவான மனம்,
உண்மையான உறவு,
அறம்,
ஞானம்,
சேவை,
இறைசார்பு?
153 நம்முடைய முன்னுரிமை வரிசையைச் சோதிக்கிறது.
18. 152 → 153 : இரண்டு நாள் வாழ்வியல் சூத்திரங்கள்
152 நமக்குச் சொன்னது:
“மெய்விட்டுப் போக வேண்டும்; ஆகவே உடல் இருக்கும்போதே பயன்படுத்து.”
153 அதற்கு அடுத்ததாகச் சொல்கிறது:
“வாசல்கள் அடையும்; அன்புடையோரும் அகல்வார்கள்; ஆகவே புலன்களும் உறவுகளும் கிடைத்திருக்கும்போதே விழிப்புடன் வாழ்.”
இரண்டையும் இணைத்தால்:
உடல் இருக்கிறது — சாதனை செய்.
புலன் இருக்கிறது — விழிப்புடன் பயன்படுத்து.
அன்புடையோர் இருக்கிறார்கள் — நன்றியுடன் நேசி.
19. 150–153 : நான்கு பெரிய வாழ்க்கைத் திருத்தங்கள்
இதுவரையிலான பாடல்களை வாழ்வியல் வடிவில் சுருக்கினால்:
150 — செல்வம்
சேர்ப்பதைவிட அர்த்தமுள்ளதாகப் பயன்படுத்து.
151 — உறவு
உரிமையாக்குவதைவிட நன்றியுடன் நேசி.
152 — உடல்
அனுபவிப்பதைவிட சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
153 — புலனும் காலமும்
வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இப்போதே விழித்திரு.
இதன் ஒருங்கிணைந்த வடிவம்:
வளம் → சேவை
உறவு → அன்பு
உடல் → சாதனை
புலன் → விழிப்பு
20. இந்தப் பாடல் உருவாக்க வேண்டியது மரணப் பயம் அல்ல — மரண விழிப்பு
இப்பாடலை வாசித்தபின்:
“ஒருநாள் எல்லாம் முடிந்துவிடும்”
என்ற மனச்சோர்வு வந்தால் அதன் சாதனைப் பயன் முழுமையாகப் பெறப்படவில்லை.
சரியான நகர்வு:
ஒருநாள் வாசல்கள் அடையும்
↓
ஆகவே அவை திறந்திருக்கும் காலம் அரியது
↓
ஆகவே நான் விழிப்புடன் வாழ வேண்டும்.
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
153-ஆம் பாடல் உயிர் பிரிந்தபின் உடலின் கட்டமைப்பு தனது ஒருங்கிணைப்பை இழந்து, உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோர் பிரிவால் அழுதாலும் இறுதியில் அகல வேண்டிய நிலையை முன்வைக்கிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உடலை வெறுப்பதோ உறவுகளை நம்பாமல் இருப்பதோ அல்ல. மாறாக, உடல் இன்னும் செயல்படும் காலத்தை அரிய சாதனை வாய்ப்பாகக் காணச் செய்கிறது; கண், செவி, வாய் உள்ளிட்ட வாசல்கள் திறந்திருக்கும் போதே அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்தச் செய்கிறது; அன்புடையோர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கும்போதே நன்றி, அன்பு, மன்னிப்பு, பொறுப்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தச் செய்கிறது. “அழுது அகன்றார்கள்” என்பது அன்பு பொய்யானது என்பதல்ல; அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் கால எல்லை உண்டு என்பதாகும். எனவே நிலையாமையின் சரியான சாதனை விளைவு உலகை மறுப்பது அல்ல — உடல், புலன், காலம், உறவு ஆகியவை கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்துவதாகும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
கண் — நல்லதைப் பார்
செவி — ஞானத்தைக் கேள்
வாய் — நன்மையைப் பேசு
புலன் — விழிப்புடன் பயன்படுத்து
உடல் — பேணி சாதனை செய்
உறவு — நன்றியுடன் நேசி
பிழை — விரைவாகத் திருத்து
காலம் — தள்ளிப்போடாதே
இதனை இன்னும் சுருக்கினால்:
வாசல் திறந்திருக்கும்போதே விழித்திரு; அன்புடையோர் இருக்கும்போதே நேசி; உடல் இயங்கும்போதே சாதனை செய்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
ஒருநாள் ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோர் அழுது அகல வேண்டியிருப்பது வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை; மாறாக, கண்கள் இன்னும் பார்க்கின்றன, செவிகள் இன்னும் கேட்கின்றன, வாய் இன்னும் பேசுகிறது, உடல் இன்னும் செயல்படுகிறது, அன்புடையோர் இன்னும் அருகில் இருக்கிறார்கள் என்ற இந்தக் கணத்தையே அரிய சாதனை வாய்ப்பாக மாற்றுகிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
ஒன்பது வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இன்றே — உடல், புலன், உறவு, காலம் ஆகியவற்றை விழிப்புடன் வாழ்தல்
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
153-ஆம் பாடலை வாழ்வியல் சாதனையாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“ஒருநாள் ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோரும் அழுது அகல வேண்டுமெனில் — இந்த உடலும் அதன் வாசல்களும் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்று நான் எப்படி வாழ வேண்டும்?”
இப்பாடல் மரணத்தை நினைத்து உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. உறவுகளை நம்பாதே என்றும் சொல்லவில்லை. மாறாக, உடல் செயல்படும் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; உறவுகளின் உடல்சார் உடனிருப்பும் வரையறுக்கப்பட்டது என்பதை உணர்த்தி, கிடைத்திருக்கின்ற காலத்தை விழிப்புடன் வாழச் செய்கிறது.
இதன் சாதனை மாற்றம்:
மரண நினைவு → காலத்தின் அருமை → புலன் விழிப்பு → உறவின் நன்றி → சாதனைத் தீவிரம்.
1. “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன” — இன்று அவை திறந்திருக்கின்றன
ஒருநாள்:
கண்கள் பார்க்காது.
செவிகள் கேட்காது.
வாய் பேசாது.
உடலின் வாயில்கள் உயிருள்ள பரிமாற்றத்தை மேற்கொள்ளாது.
ஆனால் இன்று அவை திறந்திருக்கின்றன.
இதுவே 153-ன் மிகப் பெரிய வாழ்வியல் வாய்ப்பு.
நாம் வழக்கமாக:
“என்னிடம் என்ன இல்லை?”
என்று பார்க்கிறோம்.
153 நம்மைக் கேட்கச் செய்கிறது:
“இன்னும் என்னென்ன செயல்படுகின்றன?”
கண் பார்க்கிறது.
செவி கேட்கிறது.
வாய் பேசுகிறது.
மனம் புரிந்துகொள்கிறது.
உடல் செயல்படுகிறது.
அப்படியானால் சாதகரின் முதல் உணர்வு:
“எனக்கு இன்னும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.”
2. கண் — பார்க்கும் வாசலைப் பாதுகாத்துக்கொள்
கண் ஒரு வாசல்.
அதன் வழியாக நாம் உலகை உள்ளே கொண்டுவருகிறோம்.
இன்றைய வாழ்க்கையில் கண்களுக்கு முன் முடிவில்லாத காட்சிகள்:
கைப்பேசி,
சமூக ஊடகம்,
வீடியோ,
விளம்பரம்,
பொழுதுபோக்கு.
எனவே சாதகரின் கேள்வி:
“என் கண்களை எதற்கு அளிக்கிறேன்?”
பார்ப்பதெல்லாம் மனத்தில் தடம் விடுகிறது.
எனவே:
பார்க்கக் கூடாது
என்ற பய அடிப்படையிலான அணுகுமுறையைவிட:
“எதைப் பார்ப்பது என் உள்ளத்தை உயர்த்துகிறது?”
என்ற விழிப்பு முக்கியம்.
கண்ணின் சாதனை:
காட்சி → தேர்வு → விழிப்பு.
3. செவி — எதை உள்ளே அனுமதிக்கிறோம்?
செவியும் ஒரு வாசல்.
அதன் வழியாக:
ஞானமும் வரலாம்;
வதந்தியும் வரலாம்.
மந்திரமும் வரலாம்;
மனக்குழப்பமும் வரலாம்.
நல்ல அறிவுரையும் வரலாம்;
தேவையற்ற சண்டையும் வரலாம்.
எனவே தினசரி சாதனை:
“இன்று நான் கேட்டவற்றில் எது என் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தியது? எது என் மனத்தைச் சிதறடித்தது?”
என்று பார்க்கலாம்.
செவியின் சாதனை:
கேட்பது → தேர்வு செய்வது → உள்ளீர்ப்பது.
4. வாய் — ஒருநாள் பேச முடியாத இந்த வாயால் இன்று என்ன பேசுகிறோம்?
ஒன்பது வாசல்கள் என்ற மரண நினைவின் மிக நேரடியான வாழ்வியல் பயன்பாடுகளில் ஒன்று:
பேசும் வாயின் அருமையை உணர்தல்.
ஒருநாள் அது பேசாது.
ஆனால் இன்று பேசுகிறது.
அப்படியானால்:
ஏன் தேவையற்ற காயப்படுத்தும் சொற்கள்?
ஏன் சொல்ல வேண்டிய நன்றியைத் தள்ளிப்போட வேண்டும்?
ஏன் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டிய இடத்தில் அகங்காரம்?
ஏன் அன்பை வெளிப்படுத்தாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்?
வாயை:
உண்மை,
அன்பு,
நன்றி,
ஆறுதல்,
மந்திரம்,
உபதேசம்
ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தலாம்.
இதன் சாதனைச் சூத்திரம்:
பேசுவதற்கு முன் — இது உண்மையா? தேவையா? நன்மையா?
5. “வாசல் காவல்” — நவீன புலனடக்கம்
153-ன் ஒன்பது வாசல் உருவகத்தை ஒரு நடைமுறை சாதனையாக மாற்றினால்:
வாசல் காவல்
என்று அழைக்கலாம்.
இதன் பொருள்:
புலன்களை மூடுவது அல்ல;
அவற்றின் வழியாக என்ன உள்ளே வருகிறது என்பதை அறிந்திருப்பது.
குறிப்பாக டிஜிட்டல் வாழ்க்கையில்:
நான் எதைப் பார்க்கிறேன்?
எதைப் படிக்கிறேன்?
எதைப் கேட்கிறேன்?
எதை மீண்டும் மீண்டும் தேடுகிறேன்?
எதற்கு என் கவனத்தை அளிக்கிறேன்?
என்று கவனிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில்:
கவனம் செலுத்தப்படும் இடத்திலேயே மனம் வடிவெடுக்கிறது.
6. உடலை வெறுக்காதே — “கட்டு” இருக்கும்போதே பயன்படுத்து
“பண்டாரம் கட்டற்ற”
என்ற காட்சி உடற்கட்டமைப்பின் முடிவைக் காட்டுகிறது.
இதிலிருந்து:
“எப்படியும் உடல் அழியும்; ஆகவே உடலைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம்”
என்று முடிவு செய்வது தவறு.
சரியான சாதனை:
ஒருநாள் கட்டு அற்றுப்போகும் என்பதால், கட்டு இருக்கும் காலத்தை மதித்து வாழ்.
இதனால்:
சரியான உணவு,
போதுமான ஓய்வு,
உடற்பயிற்சி,
உடல் தூய்மை,
அளவான வாழ்க்கை
ஆகியவை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.
உடலைப் பேணுவது:
உடல்பற்று
என்பதல்ல.
அது:
உடல் பொறுப்பு.
சுருக்கமாக:
உடலை வழிபடாதே; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
7. “பிறகு சாதனை செய்வேன்” என்ற எண்ணத்தைச் சோதித்துப் பார்
பலரின் ஆன்மிகத் திட்டம்:
“வேலைகள் கொஞ்சம் முடிந்தபின்…”
“குழந்தைகள் வளர்ந்தபின்…”
“ஓய்வு பெற்றபின்…”
“நேரம் கிடைத்தபின்…”
153 கேட்கிறது:
“அப்போது இந்த வாசல்கள் இதே வலிமையுடன் திறந்திருக்கும் என்று உனக்கு உறுதியா?”
இது பயமுறுத்தும் கேள்வி அல்ல.
முன்னுரிமையைச் சரிசெய்யும் கேள்வி.
எனவே சாதனை:
பெரிய நேரம் கிடைக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
இன்றே:
10 நிமிட ஜபம்,
10 நிமிட தியானம்,
ஒரு பாடல் வாசிப்பு,
ஒரு நல்ல செயல்,
ஒரு நன்றிச் சிந்தனை
என்று தொடங்கலாம்.
சாதனைக்கான சிறந்த நேரம் “பிறகு” அல்ல; கிடைத்திருக்கும் “இப்போது.”
8. “அன்புடையார்கள்” — உறவுகளை நிலையாமையால் இன்னும் ஆழமாக நேசி
153:
“அன்புடையார்கள்”
என்று சொல்கிறது.
எனவே நிலையாமை:
உறவை மறுக்கவில்லை.
மாறாக, உறவின் மதிப்பை அதிகரிக்கிறது.
ஒருவர்:
என்றும் நம்முடன் இருப்பார்
என்று நினைத்தால் அவரை இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
ஆனால்:
இந்த உடல்சார் உடனிருப்பு காலவரையுடையது
என்று உணர்ந்தால்:
அவருடன் இருக்கும் நேரம் அரியதாகிறது.
இதனால் நிலையாமை:
அன்பைக் குறைக்க வேண்டியதில்லை.
அது:
அன்பை விழிப்பாக்க வேண்டும்.
9. “அழுது அகன்றார்கள்” — சொல்ல வேண்டியதை உயிரோடு இருக்கும்போதே சொல்
மரணத்திற்குப் பின்:
அழலாம்.
மலர் வைக்கலாம்.
புகழ்ந்து பேசலாம்.
நினைவஞ்சலி செய்யலாம்.
ஆனால் 153-ன் வாழ்வியல் கேள்வி:
“அவர் உயிரோடு இருக்கும்போது என்ன செய்தோம்?”
எனவே:
நன்றி சொல்ல வேண்டுமா? — இன்றே சொல்லுங்கள்.
மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமா? — தள்ளிப்போடாதீர்கள்.
அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டுமா? — வெளிப்படுத்துங்கள்.
நீண்டகாலப் பகை இருக்கிறதா? — முடிந்தவரை தீர்க்க முயலுங்கள்.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான சாதனை வரி:
இறந்தபின் செய்யும் மரியாதையைவிட, உயிரோடு இருக்கும்போது காட்டும் அன்பு முக்கியமானது.
10. ஆனால் “அழுதல்” ஆன்மிகத் தோல்வி அல்ல
153:
“அழுது”
என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறது.
அதனால் ஆன்மிக வாழ்வில் ஒரு தவறான எண்ணத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்:
“நிலையாமை தெரிந்தவன் அழக்கூடாது.”
இல்லை.
அன்பு இருந்தால்:
பிரிவு வலிக்கலாம்.
கண்ணீர் வரலாம்.
சாதனையின் இலக்கு:
உணர்ச்சியற்ற மனிதனாக மாறுவது அல்ல.
மாறாக:
உணர்ச்சிக்குள்ளும் உண்மையை மறக்காமல் இருப்பது.
எனவே:
கண்ணீர் + ஞானம்
ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
11. “அகன்றார்கள்” — எல்லோருடைய வாழ்க்கையும் தொடர வேண்டும்
அன்புடையவர்கள் அழுகிறார்கள்.
பின்னர்:
அகல்கிறார்கள்.
இதனை:
“பாருங்கள், யாரும் நமக்குச் சொந்தமில்லை”
என்ற கசப்பான மனநிலையாக மாற்ற வேண்டாம்.
அதன் இயல்பான உண்மை:
வாழ்வோர் வாழ வேண்டும்.
ஒருவருடைய மரணம் மற்ற அனைவருடைய வாழ்க்கையையும் நிரந்தரமாக நிறுத்துவதில்லை.
இதிலிருந்து நமக்கும் ஒரு பாடம்:
நாம் இல்லாமலும் உலகம் தொடரும்.
இந்த உண்மை அகங்காரத்தை மென்மைப்படுத்தும்.
12. “நான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது” என்ற மனநிலையை விடு
வேலை, நிறுவனம், குடும்பம், அமைப்பு, ஆன்மிகக் குழு ஆகியவற்றில் பொறுப்பு அதிகரிக்கும்போது:
“எல்லாவற்றிற்கும் நான் தேவை”
என்ற எண்ணம் உருவாகலாம்.
153:
அன்புடையவர்கள்கூட அழுது பின்னர் அகல்கிறார்கள்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
உலகம் தொடர்ந்து இயங்கும்.
இதனால் நல்ல தலைமை:
அனைத்தையும் தன்னிடம் வைத்திருப்பது அல்ல.
மாறாக:
அறிவைப் பகிர்தல்,
அடுத்தவர்களைத் தயார்படுத்துதல்,
பொறுப்புகளைப் பகிர்தல்,
நடைமுறைகளை ஆவணப்படுத்துதல்,
தனிமனிதரைத் தாண்டி செயல்படும் அமைப்பை உருவாக்குதல்.
இது நிலையாமை ஞானத்தின் மிக நடைமுறை வடிவம்.
13. “என்னுடையவர்கள்” என்பதை “என்னுடன் இருக்கும் அரியவர்கள்” என்று மாற்று
உறவுப் பற்றில் ஒரு நுண்ணிய மொழி மாற்றம் உதவும்.
“என்னுடையவர்”
என்பதற்குப் பதிலாக மனத்தில்:
“என்னுடன் வாழும் அரிய உயிர்.”
இந்த மாற்றம் அன்பைக் குறைக்காது.
மாறாக:
உரிமையுணர்வைக் குறைத்து நன்றியை அதிகரிக்கலாம்.
அப்போது:
கட்டுப்படுத்துதல் குறையும்.
குற்றம் காணுதல் குறையும்.
நன்றி அதிகரிக்கும்.
கவனம் அதிகரிக்கும்.
அன்பு மென்மையாகும்.
14. தினசரி “ஒன்பது வாசல் விழிப்பு”
153-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு எளிய சாதனை செய்யலாம்.
இரவு இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து:
இன்று என் கண்கள் எதைப் பார்த்தன?
என் செவிகள் எதை அதிகம் கேட்டன?
என் வாய் என்ன பேசினது?
என் புலன்கள் என்னை எங்கு இழுத்துச் சென்றன?
இந்த உடலை இன்று நான் எந்த நல்ல செயலுக்குப் பயன்படுத்தினேன்?
என்று சுயபரிசோதனை செய்யுங்கள்.
பின்னர்:
“இவை இன்னும் திறந்திருப்பது ஒரு வாய்ப்பு; நாளை இன்னும் விழிப்புடன் பயன்படுத்துவேன்.”
என்று மனத்தில் உறுதி கொள்ளலாம்.
15. வாராந்திர உறவு சாதனை
153-ன்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே”
என்ற வரியை உறவு சாதனையாக மாற்றலாம்.
வாரத்திற்கு ஒருமுறை மூன்று கேள்விகள்:
1. நன்றி
இந்த வாரம் யாரிடம் நான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்?
2. திருத்தம்
யாரையாவது தேவையில்லாமல் காயப்படுத்தியிருக்கிறேனா?
3. அன்பு
அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் வெளிப்படுத்தாமல் வைத்திருக்கும் ஒருவர் இருக்கிறாரா?
இந்த மூன்றில் குறைந்தபட்சம் ஒரு செயலைச் செய்யுங்கள்.
அப்போது மரண நினைவு:
பயமாக இல்லாமல்,
உறவுத் தூய்மையாக
மாறுகிறது.
16. மரணத்திற்கு முன் முடிக்க வேண்டிய “உள்ளக் கடன்கள்”
நமக்கு பணக் கடன்கள் மட்டும் இல்லை.
சில நேரங்களில்:
சொல்லப்படாத நன்றி,
கேட்கப்படாத மன்னிப்பு,
தீர்க்கப்படாத பகை,
வெளிப்படுத்தப்படாத அன்பு,
நிறைவேற்றப்படாத பொறுப்பு
ஆகியவையும் உள்ளக் கடன்களாக இருக்கலாம்.
153-ன் நிலையாமை விழிப்பு:
இவற்றை முடிந்தவரை உயிரோடு இருக்கும்போதே சீர்செய்
என்று நினைவூட்டுகிறது.
இது மிக முக்கியமான சாதனை.
17. வாழ்க்கை முன்னுரிமைகளை மறுசீரமை
ஒருநாள்:
வாசல்கள் அடையும்.
அன்புடையவர்கள்:
அழுது அகல்வார்கள்.
அப்படியானால் இன்று மிக முக்கியமானது எது?
ஒவ்வொரு சிறிய வாக்குவாதமா?
பிறர் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதா?
சமூக ஊடக அங்கீகாரமா?
பதவியா?
போட்டியா?
அல்லது:
நல்ல உடல்,
தெளிவான மனம்,
உண்மையான உறவு,
அறம்,
ஞானம்,
சேவை,
இறைசார்பு?
153 நம்முடைய முன்னுரிமை வரிசையைச் சோதிக்கிறது.
18. 152 → 153 : இரண்டு நாள் வாழ்வியல் சூத்திரங்கள்
152 நமக்குச் சொன்னது:
“மெய்விட்டுப் போக வேண்டும்; ஆகவே உடல் இருக்கும்போதே பயன்படுத்து.”
153 அதற்கு அடுத்ததாகச் சொல்கிறது:
“வாசல்கள் அடையும்; அன்புடையோரும் அகல்வார்கள்; ஆகவே புலன்களும் உறவுகளும் கிடைத்திருக்கும்போதே விழிப்புடன் வாழ்.”
இரண்டையும் இணைத்தால்:
உடல் இருக்கிறது — சாதனை செய்.
புலன் இருக்கிறது — விழிப்புடன் பயன்படுத்து.
அன்புடையோர் இருக்கிறார்கள் — நன்றியுடன் நேசி.
19. 150–153 : நான்கு பெரிய வாழ்க்கைத் திருத்தங்கள்
இதுவரையிலான பாடல்களை வாழ்வியல் வடிவில் சுருக்கினால்:
150 — செல்வம்
சேர்ப்பதைவிட அர்த்தமுள்ளதாகப் பயன்படுத்து.
151 — உறவு
உரிமையாக்குவதைவிட நன்றியுடன் நேசி.
152 — உடல்
அனுபவிப்பதைவிட சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
153 — புலனும் காலமும்
வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இப்போதே விழித்திரு.
இதன் ஒருங்கிணைந்த வடிவம்:
வளம் → சேவை
உறவு → அன்பு
உடல் → சாதனை
புலன் → விழிப்பு
20. இந்தப் பாடல் உருவாக்க வேண்டியது மரணப் பயம் அல்ல — மரண விழிப்பு
இப்பாடலை வாசித்தபின்:
“ஒருநாள் எல்லாம் முடிந்துவிடும்”
என்ற மனச்சோர்வு வந்தால் அதன் சாதனைப் பயன் முழுமையாகப் பெறப்படவில்லை.
சரியான நகர்வு:
ஒருநாள் வாசல்கள் அடையும்
↓
ஆகவே அவை திறந்திருக்கும் காலம் அரியது
↓
ஆகவே நான் விழிப்புடன் வாழ வேண்டும்.
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
153-ஆம் பாடல் உயிர் பிரிந்தபின் உடலின் கட்டமைப்பு தனது ஒருங்கிணைப்பை இழந்து, உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோர் பிரிவால் அழுதாலும் இறுதியில் அகல வேண்டிய நிலையை முன்வைக்கிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உடலை வெறுப்பதோ உறவுகளை நம்பாமல் இருப்பதோ அல்ல. மாறாக, உடல் இன்னும் செயல்படும் காலத்தை அரிய சாதனை வாய்ப்பாகக் காணச் செய்கிறது; கண், செவி, வாய் உள்ளிட்ட வாசல்கள் திறந்திருக்கும் போதே அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்தச் செய்கிறது; அன்புடையோர் இன்னும் நம்முடன் இருக்கும்போதே நன்றி, அன்பு, மன்னிப்பு, பொறுப்பு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தச் செய்கிறது. “அழுது அகன்றார்கள்” என்பது அன்பு பொய்யானது என்பதல்ல; அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் கால எல்லை உண்டு என்பதாகும். எனவே நிலையாமையின் சரியான சாதனை விளைவு உலகை மறுப்பது அல்ல — உடல், புலன், காலம், உறவு ஆகியவை கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்துவதாகும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
கண் — நல்லதைப் பார்
செவி — ஞானத்தைக் கேள்
வாய் — நன்மையைப் பேசு
புலன் — விழிப்புடன் பயன்படுத்து
உடல் — பேணி சாதனை செய்
உறவு — நன்றியுடன் நேசி
பிழை — விரைவாகத் திருத்து
காலம் — தள்ளிப்போடாதே
இதனை இன்னும் சுருக்கினால்:
வாசல் திறந்திருக்கும்போதே விழித்திரு; அன்புடையோர் இருக்கும்போதே நேசி; உடல் இயங்கும்போதே சாதனை செய்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
ஒருநாள் ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோர் அழுது அகல வேண்டியிருப்பது வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை; மாறாக, கண்கள் இன்னும் பார்க்கின்றன, செவிகள் இன்னும் கேட்கின்றன, வாய் இன்னும் பேசுகிறது, உடல் இன்னும் செயல்படுகிறது, அன்புடையோர் இன்னும் அருகில் இருக்கிறார்கள் என்ற இந்தக் கணத்தையே அரிய சாதனை வாய்ப்பாக மாற்றுகிறது.
p05
ஒரே பார்வையில் பாடலின் முழுச் சாரம்
உயிர் பிரிந்ததும் உடலின் வாசல்கள் அடைகின்றன; அன்புடையோர் அழுதாலும் உடலோடு என்றும் நிற்க முடியாது
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
153-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் விசாரணையை இன்னொரு முக்கியமான நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
152-ல் உயிர்:
“மெய்விட்டுப் போக”
விடைகொண்டது.
153-ல் திருமூலர் அந்த உயிர் விட்டுச் சென்ற உடலை நோக்குகிறார்:
உடற்கட்டு பிரிகிறது → அதன் ஒருங்கிணைவு குலைகிறது → ஒன்பது வாசல்களும் அடைகின்றன → அன்புடையோர் அழுகின்றனர் → இறுதியில் அவர்களும் அகல்கின்றனர்.
இதனால் இப்பாடலின் மைய உண்மை:
உயிர் பிரிந்தபின் உடல் தனது உயிருள்ள செயற்பாட்டை இழக்கிறது; அன்பு உண்மையானதாக இருந்தாலும், அன்புடையோரால் அந்த உடலுடன் என்றும் தங்கியிருக்க முடியாது.
நான்கு அடிகள் — ஒரே பிரிவின் நான்கு நிலைகள்
முதல் அடி — கட்டமைப்பு குலைகிறது
“பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற”
இதுவரை ஒன்றிணைந்து செயல்பட்ட உடல் தனது கட்டை இழக்கிறது.
இங்கே முக்கியமான வினைகள்:
பிரிந்தது → கட்டற்றது.
உடல் ஒரு மாற்றமற்ற தனிப்பொருள் அல்ல; ஒன்றிணைந்து இயங்கும் கூறுகளின் அமைப்பு என்பதை இந்த மொழி நினைவூட்டுகிறது.
இரண்டாம் அடி — உலகுடன் தொடர்புகொண்ட வாசல்கள் அடைகின்றன
“ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன.”
உயிரோடு இருக்கும்போது:
காணுதல்,
கேட்டல்,
நுகர்தல்,
உண்ணுதல்,
பேசுதல்,
உடல்சார் பரிமாற்றங்கள்
ஆகியவை இந்த உடலின் வாயில்களால் நிகழ்ந்தன.
இப்போது:
“ஒக்க அடைத்தன.”
அதாவது உடல் வடிவம் இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் உயிருள்ள உலகத் தொடர்பு முடிந்துவிட்டது.
மூன்றாம் அடி — உடலின் முடிவு உறவின் துயரமாகிறது
“துன்புறு காலத்து…”
முதல் இரண்டு அடிகளும் உடலை மையப்படுத்தின.
இப்போது பார்வை:
உடலிலிருந்து → அதைச் சுற்றிய மனிதர்களுக்கு
மாறுகிறது.
ஒருவருடைய மரணம் அவருடைய உடலின் செயற்பாட்டு முடிவு மட்டுமல்ல; அவரை நேசித்தவர்களுக்கு அது பிரிவுத் துயரமாகிறது.
நான்காம் அடி — அன்பு, அழுகை, அகலுதல்
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
இந்த ஒரே அடியில் மனித உறவின் மூன்று உண்மைகள்:
அன்பு → அழுகை → அகலுதல்.
அவர்கள் அகல்கிறார்கள் என்பதால் அவர்களின் அன்பு பொய்யல்ல.
மாறாக:
அன்பு உண்மையானது.
அதனால் கண்ணீரும் உண்மையானது.
ஆனால் உடல்சார் உடனிருப்பிற்கு எல்லை இருப்பதும் உண்மையானது.
இதுவே 153-ன் மிக நுண்ணிய செய்தி.
பாடலின் மைய இரட்டை முடிவு
153-ல் இரண்டு முக்கிய வினைகள்:
“அடைத்தன”
“அகன்றார்கள்.”
ஒன்று உடலைச் சார்ந்தது.
மற்றொன்று உறவைச் சார்ந்தது.
உடலின் வாசல்கள் அடைகின்றன.
↓
அன்புடையோர் அகல்கின்றனர்.
இதனால்:
உடலின் உலகத் தொடர்பு முடிகிறது → உறவுகளின் உடல்சார் உடனிருப்பும் முடிகிறது.
இந்த இரட்டை முடிவே பாடலின் முழுக் கட்டமைப்பைத் தாங்குகிறது.
152 → 153 : “உயிர் விடுகிறது” → “உறவினர் அகல்கிறார்கள்”
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் ஒன்றாகப் படித்தால் மிக அழகான அமைப்பு வெளிப்படுகிறது.
152
“மெய்விட்டுப் போக.”
உயிர்:
உடலை விடுகிறது.
153
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
அன்புடையோர்:
அந்த உயிரற்ற உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
இதன் நடுவில்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
என்ற உயிரற்ற உடல் நிற்கிறது.
எனவே:
உயிர் உடலை விடுகிறது
↓
உடல் உலகுடனான செயற்பாட்டை விடுகிறது
↓
அன்புடையோர் உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
இதுவே 152–153 இணைப்பின் ஆழமான தொடர்ச்சி.
“ஒன்பது வாசல்” — யோகப் பார்வையின் மையம்
152-ல்:
“ஐவரும் போயினார்.”
153-ல்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
152:
அனுபவித்த புலன்களின் செயற்பாட்டு முடிவு.
153:
உலகுடன் தொடர்புகொண்ட உடல் வாயில்களின் முடிவு.
இதன் யோகச் செய்தி:
வாசல்கள் அடைந்த பின் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்த முடியாது; அவை திறந்திருக்கும் காலமே புலனடக்கத்திற்கும் அகமுகப்படுதலுக்கும் உரிய காலம்.
ஆகவே:
கண் இருக்கும்போது — நல்லதைப் பார்.
செவி இருக்கும்போது — ஞானத்தைக் கேள்.
வாய் இருக்கும்போது — நற்சொல், மந்திரம் பேசு.
உடல் இயங்கும்போது — சாதனை செய்.
ஆகமப் பார்வை — உடல் செயல்படும் காலமே வழிபாட்டின் வாய்ப்பு
உடல் இல்லாமல்:
கைகளால் பூஜை செய்ய முடியாது.
வாயால் ஜபிக்க முடியாது.
கண்களால் தரிசிக்க முடியாது.
கால்களால் பிரதட்சிணை செய்ய முடியாது.
உடலால் சேவை செய்ய முடியாது.
எனவே:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
என்பது உடலை இழிவுபடுத்தும் செய்தி அல்ல.
மாறாக:
உடல் இன்னும் செயல்படுகிறது என்பதன் அருமையை உணர்த்தும் செய்தி.
அதனால்:
உடல் நிலையற்றது → உடல் இருக்கும் காலம் அரியது → சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
தந்திரப் பார்வை — வாசல் என்பது போகத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் வாயில்
புலன்வாயில்கள்:
ஆசைக்கான கதவுகளாகவும் இருக்கலாம்.
அதே புலன்வாயில்கள்:
விழிப்பிற்கான கதவுகளாகவும் மாற்றப்படலாம்.
கண்:
காட்சியின்பத்திற்கும் பயன்படலாம்;
தெய்வத் தரிசனத்திற்கும் பயன்படலாம்.
செவி:
சஞ்சலத்திற்கும் பயன்படலாம்;
மந்திரம், ஞானம், நாதம் ஆகியவற்றிற்கும் பயன்படலாம்.
வாய்:
ஆசைக்கும் கடுஞ்சொல்லுக்கும் பயன்படலாம்;
ஜபம், நற்சொல், உபதேசம் ஆகியவற்றிற்கும் பயன்படலாம்.
இதன் சாதனை மாற்றம்:
வாசல் → அனுபவம் → பற்று
என்ற இயக்கத்தை,
வாசல் → விழிப்பு → அர்ப்பணம்
என்று மாற்றுதல்.
இது பாடலின் நேரடிச் சொற்பொருளைத் தாண்டிய சாதனை விரிவாக்கம்; ஒன்பது வாசல் என்பதற்குள் மறைந்திருக்கும் கட்டாய தாந்திரிகக் குறியீடாக இதைக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
சைவத் தத்துவப் பார்வை — உடல் மட்டும் மனிதனின் முழுமை அல்ல
153-ன் மிக முக்கியமான அனுபவ உண்மை:
உயிர் பிரிந்த பின்னும் உடல் சிலகாலம் இருக்கிறது.
ஆனால்:
அதனை முன்பிருந்த உயிருள்ள மனிதருக்கு முழுமையாகச் சமமாக நாம் அனுபவிப்பதில்லை.
ஏன்?
ஏனெனில்:
உடலின் வடிவம் மட்டும் இருப்பது உயிருள்ள மனிதன் இருப்பதற்குச் சமமல்ல.
இதனால்:
“உடலே முழுமையான நான்”
என்ற தேக அடையாளம் மீண்டும் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
152:
உயிர் மெய்யை விடுகிறது.
153:
மெய்யின் வாசல்கள் அடைகின்றன.
இரண்டும் சேர்ந்து உடல்–உயிர் வேறுபாட்டை அனுபவ ரீதியாக வலுப்படுத்துகின்றன.
“அன்புடையார்கள்” — நிலையாமை அன்பை மறுப்பதில்லை
153-ஐ:
“யாரும் நமக்கு உண்மையானவர்கள் இல்லை”
என்று வாசிப்பது முற்றிலும் தவறான திசை.
திருமூலரே:
“அன்புடையார்கள்”
என்று சொல்கிறார்.
எனவே அன்பு மறுக்கப்படவில்லை.
அவர்கள்:
அழுகிறார்கள்.
எனவே பிரிவுத் துயரமும் மறுக்கப்படவில்லை.
பின்னர்:
அகல்கிறார்கள்.
எனவே பாடல் உணர்த்துவது:
அன்பு இருக்கலாம்; ஆனால் உடல்சார் உடனிருப்பு நிரந்தரமாக முடியாது.
சூத்திரமாக:
நிலையற்றது ≠ பொய்யானது.
அன்பின் ஆன்மிக மாற்றம்
153-ன் நிலையாமை விழிப்பு அன்பைக் குறைக்க வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
உரிமை → நன்றி
கட்டுப்பாடு → பரிவு
பழக்கமான உறவு → அரிய உடனிருப்பு
“என்னுடையவர்” → “இன்று என்னுடன் இருக்கும் அரிய உயிர்”
என்ற மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
ஒருநாள் பிரிவு இருப்பதால்:
குறைவாக நேசிக்க வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
இன்று இன்னும் முழுமையாக நேசிக்க வேண்டும்.
“அழுது அகன்றார்கள்” — துயரமும் ஞானமும் ஒன்றாக இருக்கலாம்
ஆன்மிக விழிப்பு:
கண்ணீர் இல்லாமை அல்ல.
பிரிவு ஏற்பட்டால்:
அழலாம்.
அன்பின் நினைவு:
வலிக்கலாம்.
ஆனால் ஞானம்:
“இது நிகழக்கூடாத ஒன்று”
என்று நிலையாமையின் உண்மையுடன் போராடாமல் இருக்க உதவுகிறது.
எனவே:
கண்ணீர் + நிலையாமைத் தெளிவு
ஒன்றாக இருக்க முடியும்.
இது உணர்ச்சியின்மையைவிட ஆழமான ஆன்மிகப் பக்குவம்.
145 → 153 : “பின்செலார்” என்பதன் நிறைவு
145-ல்:
“பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்.”
153-ல்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
இவை ஒன்றுக்கொன்று மிகத் தெளிவாக இணைகின்றன.
145:
உறவின் இறுதி எல்லையை அறிவித்தது.
153:
அந்த எல்லையை மனித அனுபவமாகக் காட்டுகிறது.
அவர்கள்:
அன்பில்லாததால் அகலவில்லை.
மாறாக:
மற்றொருவருடைய உயிர்ப் பயணத்தை அவருக்குப் பதிலாக யாராலும் மேற்கொள்ள முடியாது.
146 → 151 → 153 : அன்பின் வட்டம் விரிவடைகிறது
146
ஊர் கூடி அழுகிறது.
151
இல்லற நேசம் பிரிவில் முடிகிறது.
153
அன்புடையோர் அழுது அகல்கிறார்கள்.
இதனால்:
சமூகம் → துணை → அன்புடையோர்
என்ற அனைத்து உறவுச் சுற்றங்களிலும் ஒரே எல்லை நிறுவப்படுகிறது.
அதாவது:
உறவின் மதிப்பு மறுக்கப்படவில்லை; அதன் உடல்சார் காலவரம்பு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
144–153 : இதுவரையிலான முழு ஞானப் படிக்கட்டு
இந்த அதிகாரத்தின் முதல் பத்து பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால்:
144 — உடல் மண்ணால் ஆன நிலையற்ற பாத்திரம்
↓
145 — குடும்பம் இறுதி எல்லைக்கு அப்பால் பின்தொடராது
↓
146 — பெயரும் சமூக அடையாளமும் நீடிக்காது
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பு பிரிகிறது
↓
148 — செய்பவன் செயப்படுபொருளாகிறான்
↓
149 — “எனக்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்ற நிச்சயம் உடைகிறது
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் மரண எல்லையை மாற்றாது
↓
151 — நெருக்கமான நேச உறவிற்கும் பிரிவு உண்டு
↓
152 — புலன், மனம், உடல் ஆகியவற்றின் செயற்பாடும் நிலையானதல்ல
↓
153 — உயிரற்ற உடலின் வாசல்கள் அடைகின்றன; அன்புடையோரின் உடல்சார் உடனிருப்பும் முடிகிறது
இதனால் அதிகாரத்தின் கேள்வி:
“உடல் நிலையற்றதா?”
என்பதில் மட்டும் நிற்கவில்லை.
அது:
“நிலையற்ற உடல், புலன், செல்வம், பெயர், உறவு ஆகியவற்றில் நான் எதை நிரந்தரமான ஆதாரமாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
என்ற ஞான விசாரணையாக வளர்கிறது.
153 உருவாக்க வேண்டிய அகமாற்றம்
உடல்
“இந்த உடல் என்றும் எனது”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு எனக்குக் கிடைத்த சாதனக் கருவி.”
புலன்
“இவை இன்பத்திற்கான வாயில்கள்”
↓
“இவை விழிப்பிற்கும் ஞானத்திற்கும் கிடைத்த வாயில்கள்.”
உறவு
“என்னுடையவர்கள் என்றும் என்னுடன் இருப்பார்கள்”
↓
“இன்று என்னுடன் இருப்பவர்கள் அரிய வரங்கள்.”
காலம்
“பிறகு செய்வேன்”
↓
“வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இப்போதே செய்கிறேன்.”
மரணம்
“மரணம் பயப்பட வேண்டிய முடிவு”
↓
“மரண நினைவு வாழ்க்கையைச் சரிசெய்யும் விழிப்பு.”
ஒரே பார்வையில் 153
உயிர் பிரிகிறது
↓
உடற்கட்டு தளர்கிறது
↓
ஒன்பது வாசல்கள் அடைகின்றன
↓
உடலின் உலகத் தொடர்பு முடிகிறது
↓
அன்புடையோர் துன்புறுகின்றனர்
↓
அழுகின்றனர்
↓
அகல்கின்றனர்
↓
உடல்சார் உறவின் எல்லை வெளிப்படுகிறது
↓
உடல்–புலன்–உறவு பற்றின் நிலையாமை புரிகிறது
↓
கிடைத்த காலத்தின் அருமை உணரப்படுகிறது
↓
விழிப்பான வாழ்வும் சாதனையும் தொடங்குகின்றன
மொத்த ஞானச் சாரம்
153-ஆம் பாடல் உயிர் பிரிந்த பின் இதுவரை ஒன்றிணைந்து செயல்பட்ட உடற்கட்டமைப்பு தனது கட்டை இழந்து, உலகுடன் உயிரோடு தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் ஒருசேர அடையும் நிலையைக் காட்டுகிறது; அதன் பின் பார்வையை உடலிலிருந்து உறவுகளுக்கு மாற்றி, அன்புடையோர் பிரிவுத் துன்பத்தில் உண்மையாக அழுதாலும் இறுதியில் அவர்களும் அந்த உடலை விட்டு அகல வேண்டியிருப்பதை முன்வைக்கிறது. இதனால் நிலையாமை என்பது உடல் அழிவின் உண்மை மட்டும் அல்ல; உடலின் உலகத் தொடர்பிற்கும், அதனைச் சுற்றிய உறவுகளின் உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் ஒரு கால எல்லை இருப்பதையும் உணர்த்துகிறது. யோகப் பார்வையில் வாசல்கள் திறந்திருக்கும் காலத்திலேயே புலன்களை விழிப்புடன் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; ஆகமப் பார்வையில் உடல், வாக்கு, புலன் ஆகிய கருவிகள் இயங்கும்போதே பூஜை, ஜபம், தியானம், சேவை ஆகியவற்றை வாழ்வாக்க வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் புலன்வாயில்களை வெறும் போகத்தின் வழிகளாக அல்லாமல் விழிப்பும் அர்ப்பணிப்பும் நிகழும் வாயில்களாக மாற்ற வேண்டும்; சைவத் தத்துவப் பார்வையில் உயிர் பிரிந்த பின்னும் உடல் வடிவம் எஞ்சினாலும் அது உயிருள்ள மனிதனின் முழுமைக்கு சமமல்ல என்பது தேகமே முழுமையான “நான்” என்ற அடையாளத்தைத் தளர்த்துகிறது. “அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்கள்” என்பது அன்பை மறுப்பதில்லை; உண்மையான அன்பிற்குக்கூட உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லை உண்டு என்பதை உணர்த்துகிறது. ஆகவே 153-ன் இறுதிப் பயன் மரணப் பயமல்ல — ஒன்பது வாசல்களும் இன்னும் திறந்திருக்கும் இன்றைய உடலை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தும் வாழ்க்கைத் தெளிவு.
ஞானச் சூத்திரம்
உயிர் பிரிவு → உடற்கட்டு தளர்வு → வாசல் அடைவு → உறவுத் துயரம் → அழுகை → அகலுதல் → நிலையாமைத் தெளிவு → காலத்தின் அருமை → சாதனை விழிப்பு.
அதன் வாழ்வியல் வடிவம்:
உடல் — பேணி பயன்படுத்து
புலன் — விழிப்புடன் ஆள்
கண் — உயர்வதைப் பார்
செவி — ஞானத்தைக் கேள்
வாய் — நன்மையைப் பேசு
உறவு — நன்றியுடன் நேசி
துயரம் — உண்மையாக ஏற்று
காலம் — தள்ளிப்போடாதே
வாழ்வு — சாதனையாக்கு
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒருநாள் ஒன்பது வாசல்களும் அடையும்; அன்புடையோர் அழுதாலும் இறுதியில் அகல்வார்கள். ஆகவே நிலையாமையின் ஞானம் உடலையும் உறவையும் மறுப்பதில் இல்லை — வாசல்கள் திறந்திருக்கும் இன்றே விழிப்புடன் வாழ்வதிலும், அன்புடையோர் அருகில் இருக்கும்போதே நன்றியுடன் நேசிப்பதிலும், உடல் இயங்கும்போதே சாதனை செய்வதிலும் உள்ளது.
பாடல் 153 — இறுதித் தலைப்பு
“ஒன்பது வாசல்கள் அடையும் போது”
உபதலைப்பு
உயிர் பிரிந்ததும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்ட உடற்கட்டு தனது பிணைப்பை இழந்து, உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் அடைவதையும், அன்புடையோர் பிரிவால் உண்மையாக அழுதாலும் இறுதியில் அவர்களும் அகல வேண்டியிருப்பதையும் காட்டி, அன்பை மறுக்காமல் உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையை உணர்த்தி, உடலும் புலன்களும் உறவுகளும் இன்னும் கிடைத்திருக்கின்ற இன்றைய காலத்தை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய வாய்ப்பாக மாற்றச் செய்கிற திருமூலரின் நிலையாமை உபதேசம்.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் முழுச் சாரம்
உயிர் பிரிந்ததும் உடலின் வாசல்கள் அடைகின்றன; அன்புடையோர் அழுதாலும் உடலோடு என்றும் நிற்க முடியாது
பந்தற் பிரிந்தது பண்டாரங் கட்டற்ற
ஒன்பது வாசலு மொக்க வடைத்தன
துன்புறு காலத் துரிசுவர மேன்மேல்
அன்புடை யார்க ளழுதகன் றார்களே. (153)
153-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான நிறைவு நிலையை உருவாக்குகிறது. 152-ல் உயிர் மெய்யை விட்டுச் செல்வது காட்டப்பட்டது; 153-ல் உயிர் நீங்கியபின் உடல் தனது ஒருங்கிணைந்த செயற்பாட்டை இழப்பதும், அதன் ஒன்பது வாசல்களும் அடைவதும், இறுதியில் அன்புடையோரும் அழுது அகல்வதும் காட்டப்படுகிறது.
இதன் மூலம் திருமூலர் மரணத்தை ஒரு தனி நிகழ்வாக மட்டும் காட்டாமல், மூன்று பிரிவுகளின் தொடராகக் காட்டுகிறார்:
உயிர் உடலை விடுகிறது → உடல் உலகுடனான தொடர்பை இழக்கிறது → அன்புடையோர் உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
பாடலின் நான்கு நிலைகள்
1. “பிரிந்தது — கட்டற்றது”
உயிருடன் இருக்கும்போது ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்ட உடற்கட்டமைப்பு தனது பிணைப்பை இழக்கிறது.
இதன் அடிப்படை உண்மை:
உடல் என்பது நிலையான ஒரே பொருள் அல்ல; ஒன்றிணைந்து செயல்படும் கூறுகளின் காலவரையுடைய அமைப்பு.
147-ல் வந்த “மேலுள கூரை பிரியும்” என்ற கட்டமைப்பு உருவகம் இங்கு மேலும் நிறைவடைகிறது.
2. “ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
உயிருடன் இருக்கும்போது உலகுடன் தொடர்புகொண்ட உடலின் வாயில்கள் இப்போது செயலிழக்கின்றன.
152-ல்:
“ஐவரும் போயினார்.”
153-ல்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
எனவே:
புலன்களின் செயற்பாட்டு விலகல் → உடலின் உலகத் தொடர்பு வாயில்களின் அடைவு
என்ற தொடர்ச்சி உருவாகிறது.
இது இரகசிய எண்ணியல் குறியீட்டைத் தேட வேண்டிய இடமல்ல; உயிருடன் உலகை அனுபவித்த உடல் இப்போது அந்தச் செயற்பாட்டை இழந்துவிட்டது என்பதே பாடலின் நேரடியான வலிமை.
3. “துன்புறு காலத்து…”
இதுவரை உடலை நோக்கியிருந்த பாடல் இப்போது உறவினரை நோக்கித் திரும்புகிறது.
ஒருவருடைய மரணம்:
அவருடைய உடலின் முடிவு மட்டுமல்ல;
அவரை நேசித்தவர்களுக்கு அது பிரிவுத் துயரம்.
எனவே உடலின் நிலையாமை:
உறவின் அனுபவத்தையும் தொடுகிறது.
4. “அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே”
இப்பாடலின் மிக ஆழமான மனித உண்மை இந்த ஒரே அடியில் உள்ளது:
அன்பு → அழுகை → அகலுதல்.
அவர்கள் அகன்றதால் அன்பு பொய்யாகிவிடவில்லை.
அவர்கள் அழுததே:
அன்பு இருந்ததற்கான வெளிப்பாடு.
ஆனால் அன்பு இருந்தபோதும்:
உயிரற்ற உடலுடன் என்றும் தங்க முடியவில்லை.
எனவே திருமூலர் கூறும் உண்மை:
அன்பு உண்மையானது; பிரிவுத் துயரம் உண்மையானது; உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லையும் உண்மையானது.
இதனைச் சுருக்கமாக:
நிலையற்றது ≠ பொய்யானது.
152 → 153 : இருபுறமும் விடப்படும் உடல்
இந்த இரண்டு பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் மிக ஆழமான காட்சி கிடைக்கிறது.
152
“மெய்விட்டுப் போக…”
உயிர் உடலை விடுகிறது.
153
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
அன்புடையோர் அந்த உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்.
நடுவில்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன.”
என்று உயிருள்ள செயற்பாட்டை இழந்த உடல் நிற்கிறது.
எனவே:
உயிர் உடலை விடுகிறது
↓
உடலின் வாசல்கள் அடைகின்றன
↓
அன்புடையோர் உடலை விட்டு அகல்கிறார்கள்
இது 153-ன் மையத் தத்துவக் காட்சி.
145 → 153 : “பின்செலார்” என்பதன் அனுபவ நிறைவு
145-ல்:
“பெண்டிரு மக்களும் பின்செலார்.”
என்று திருமூலர் ஒரு பொதுவான உண்மையை முன்வைத்தார்.
153-ல்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
என்று அதையே வாழ்வின் காட்சியாக்குகிறார்.
இங்கு முக்கியமானது:
அவர்கள் அன்பில்லாததால் பின்செல்லவில்லை.
மாறாக:
மற்றொருவரின் இறுதிப் பிரிவை அவருக்குப் பதிலாக யாராலும் மேற்கொள்ள முடியாது.
இதனால் உறவின் மதிப்பு மறுக்கப்படவில்லை; அதன் எல்லை மட்டும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
146 → 151 → 153 : அழுகையின் மூன்று வட்டங்கள்
இந்த அதிகாரத்தில் திருமூலர் அழுகையை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார்:
146 — ஊர் அழுகிறது
151 — இல்லற உறவின் பிரிவில் அழுகை
153 — அன்புடையோர் அழுகின்றனர்
இதனால்:
சமூகம் → துணை → அன்புடையோர்
என்ற அனைத்து மனித உறவு வட்டங்களிலும் மரணம் துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.
இதன் ஞானம்:
அன்பைத் துறக்க வேண்டாம்; அன்பின் உலக வடிவத்தை நிரந்தரம் என்று பற்றாதே.
யோகச் சாரம் — வாசல்கள் அடையும் முன் அவற்றை ஆள்
153-ன் யோகச் செய்தியை ஒரு வரியில் கூறினால்:
வாசல்கள் செயல்படும் காலமே அவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டிய காலம்.
கண்:
வெறும் காட்சியின்பத்திற்கு அல்ல — ஞானத்திற்கும்.
செவி:
வெறும் சஞ்சலத்திற்கு அல்ல — உபதேசத்திற்கும்.
வாய்:
வெறும் சுவைக்கும் பேச்சிற்கும் அல்ல — மந்திரம், உண்மை, நற்சொல் ஆகியவற்றிற்கும்.
எனவே:
புலனை அழிப்பது யோகம் அல்ல; புலனால் இழுத்துச் செல்லப்படாத சுதந்திரத்தை வளர்ப்பதே சாதனை.
ஆகமச் சாரம் — உடல் இருக்கும் காலமே கிரியைக்கான காலம்
ஒன்பது வாசல்களும் அடைந்த பின்னர்:
பூஜை செய்ய முடியாது.
ஜபிக்க முடியாது.
வணங்க முடியாது.
தரிசிக்க முடியாது.
உடலால் சேவை செய்ய முடியாது.
எனவே உடலின் நிலையாமை உடலை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை.
மாறாக:
உடல் நிலையற்றது என்பதாலேயே உடல் கிடைத்திருக்கும் காலம் அரியதாகிறது.
ஆகமச் சாதனையின் மாற்றம்:
உடல் → கிரியா → அர்ப்பணம்.
தந்திரச் சாரம் — வாசலை விழிப்பின் வாயிலாக்குதல்
உடலின் வாயில்கள்:
போகத்தின் வழிகளாக மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை.
அவை:
விழிப்பிற்கான வாயில்களாகவும் மாறலாம்.
இதனால்:
வாசல் → அனுபவம் → ஆசை → பற்று
என்ற இயல்பான இயக்கத்தை,
வாசல் → விழிப்பு → அர்ப்பணம் → அகமாற்றம்
என்று மாற்றுவதே சாதனை.
இது பாடலின் நேரடிப் பொருளுக்கு மேலான சாதனை விரிவாக்கம்; ஒன்பது வாசல் என்ற சொல்லுக்குள் கட்டாயமான மறைதாந்திரிகக் குறியீடு இருப்பதாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
சைவத் தத்துவச் சாரம் — உடல் இருக்கிறது; ஆனால் உயிருள்ள மனிதன் இல்லை
153 மிக எளிமையான அனுபவத்தின் மூலம் ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
உயிர் பிரிந்த பின்னும்:
உடலின் வடிவம் இருக்கிறது.
ஆனால்:
முன்பிருந்த உயிருள்ள மனிதரின் செயற்பாடு இல்லை.
வாசல்கள் இருக்கின்றன:
ஆனால் செயல்படவில்லை.
இதனால்:
உடலின் இருப்பு மட்டும் உயிருள்ள மனிதனின் முழுமைக்கு சமமல்ல.
152-ன்:
“மெய்விட்டுப் போக”
என்ற வரியும், 153-ன்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
என்ற வரியும் சேர்ந்து:
உடலே முழுமையான ‘நான்’
என்ற தேக அடையாளத்தை விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகின்றன.
150–153 : நான்கு பற்றுகளின் எல்லை
இந்த நான்கு பாடல்களின் தொடர்ச்சி மிக முக்கியமானது:
150 — என்னுடையவை
செல்வம், வீடு, அந்தஸ்து.
151 — என்னுடையவர்
துணை, நேசம், உறவு.
152 — என் உடல்
மனம், புலன், மெய்.
153 — என்னைச் சுற்றிய அன்புடையோர்
அழுகின்றனர்; ஆனால் அவர்களும் அகல்கின்றனர்.
இதன் மூலம் மனிதனின் பாதுகாப்பு வட்டங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிலையாமையின் கீழ் கொண்டுவரப்படுகின்றன:
உடைமை → உறவு → தேகம் → உடனிருப்பு
எதுவும் உலக வடிவில் நிரந்தர ஆதாரமாக நிற்கவில்லை.
144–153 : அதிகாரத்தின் இதுவரையிலான ஞானப் பயணம்
144 — மண்ணால் ஆன யாக்கையின் நிலையாமை
↓
145 — குடும்பத்தின் இறுதி எல்லை
↓
146 — பெயர் மற்றும் சமூக அடையாளத்தின் எல்லை
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பின் பிரிவு
↓
148 — செய்பவனிலிருந்து செயப்படுபொருளாகும் மாற்றம்
↓
149 — “இன்னும் நேரம் உண்டு” என்ற நிச்சயத்தின் முறிவு
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் தரும் பாதுகாப்பின் எல்லை
↓
151 — நேச உறவின் உடல்சார் எல்லை
↓
152 — மனம், புலன், உடல் அடையாளத்தின் நிலையாமை
↓
153 — உடலின் வாசல்களும் அடைந்து, அன்புடையோரின் உடனிருப்பும் முடிவடையும் நிலை
இதனால் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரம் வெறும்:
“உடல் அழியும்”
என்ற செய்தியைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லவில்லை.
ஒவ்வொரு பாடலும் மனிதனின் வேறு ஒரு தவறான நிச்சயத்தை விசாரிக்கிறது.
153-ல் அந்த விசாரணை:
“என்னை நேசிப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆகவே இந்த உடல்சார் இருப்பு எப்படியாவது தொடரும்”
என்ற மறைநம்பிக்கையையும் எல்லைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
நிலையாமையிலிருந்து உருவாக வேண்டிய நான்கு மாற்றங்கள்
உடல்
நிரந்தர உடைமை → தற்காலிக சாதனக் கருவி
புலன்
போக வாயில் → விழிப்பு வாயில்
உறவு
உரிமை → நன்றி
காலம்
“பிறகு” → “இப்போது”
இதுவே 153-ன் சாதனை விளைவு.
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு
இப்பாடலை:
“எல்லோரும் ஒருநாள் போய்விடுவார்கள்; ஆகவே எதற்கும் அர்த்தமில்லை”
என்று வாசிப்பது அதன் நோக்கத்திற்கு எதிரானது.
சரியான நகர்வு:
வாசல்கள் ஒருநாள் அடையும்
↓
ஆகவே அவை திறந்திருக்கும் காலம் அரியது
↓
அன்புடையோர் ஒருநாள் பிரிவார்கள்
↓
ஆகவே அவர்கள் அருகில் இருக்கும் காலம் அரியது
↓
உடல் ஒருநாள் செயலிழக்கும்
↓
ஆகவே அது செயல்படும் காலம் சாதனைக்குரியது.
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு.
ஒரே பார்வையில் 153
உயிர் பிரிவு
↓
உடற்கட்டு தளர்வு
↓
ஒன்பது வாசல் அடைவு
↓
உலகத் தொடர்பின் முடிவு
↓
அன்புடையோரின் துயரம்
↓
அழுகை
↓
அகலுதல்
↓
உடல்சார் உறவின் எல்லை
↓
நிலையாமைத் தெளிவு
↓
கிடைத்த காலத்தின் அருமை
↓
விழிப்பான வாழ்க்கை
↓
சாதனை
மொத்த ஞானச் சாரம்
153-ஆம் பாடல் உயிர் பிரிந்தபின் இதுவரை ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்ட உடற்கட்டமைப்பு தனது பிணைப்பை இழந்து, உலகுடன் தொடர்புகொண்ட ஒன்பது வாசல்களும் அடைவதையும், அந்தப் பிரிவு அன்புடையோருக்குத் துயரத்தையும் அழுகையையும் ஏற்படுத்தினாலும் இறுதியில் அவர்களும் அந்த உடலை விட்டு அகல வேண்டியிருப்பதையும் காட்டுகிறது. இதன் மூலம் திருமூலர் அன்பை மறுப்பதில்லை; அன்பிற்கும் உடல்சார் உடனிருப்பிற்கும் உள்ள எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறார். 152-ல் உயிர் “மெய்விட்டுப் போக” விடைகொண்ட இடத்திலிருந்து 153-ல் அந்த மெய்யின் உலகத் தொடர்பு முடிவதையும், பின்னர் அன்புடையோரின் உடனிருப்பும் முடிவதையும் காட்டுவதால், உடல், புலன், உறவு ஆகிய எதுவும் நிரந்தர ஆதாரமல்ல என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் அதனால் அவை அர்த்தமற்றவை ஆகவில்லை. மாறாக, உடல் செயல்படும் காலம் சாதனைக்கான அரிய வாய்ப்பாகவும், புலன்கள் திறந்திருக்கும் காலம் விழிப்பிற்கான வாய்ப்பாகவும், அன்புடையோர் அருகில் இருக்கும் காலம் நன்றி மற்றும் அன்பிற்கான வாய்ப்பாகவும் மாறுகிறது. எனவே இப்பாடலின் இறுதி ஞானம் மரணப் பயம் அல்ல; நிலையாமையை உணர்ந்து கிடைத்திருக்கின்ற வாழ்வை ஞானம், அறம், அன்பு, சேவை, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றால் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும் விழிப்பாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
உயிர் பிரிவு → உடற்கட்டு தளர்வு → வாசல் அடைவு → அன்பு → அழுகை → அகலுதல் → நிலையாமைத் தெளிவு → நன்றி → விழிப்பு → சாதனை.
அதன் மிகச் சுருக்கமான வாழ்வியல் வடிவம்:
வாசல் திறந்திருக்கும்போது — விழித்திரு.
உடல் இயங்கும்போது — சாதனை செய்.
அன்புடையோர் அருகில் இருக்கும்போது — நேசி.
காலம் கிடைத்திருக்கும்போது — தள்ளிப்போடாதே.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒன்பது வாசல்களும் ஒருநாள் அடையும்; அன்புடையோர் அழுதாலும் இறுதியில் அகல்வார்கள். ஆனால் இதனால் உடலும் உறவும் அர்த்தமற்றவை ஆகவில்லை — அவை நிலையற்றவை என்பதாலேயே உடல் இயங்கும் ஒவ்வொரு நாளும் சாதனைக்கான வாய்ப்பாகவும், அன்புடையோர் அருகில் இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் நன்றியுடன் நேசிக்க வேண்டிய அரிய காலமாகவும் மாறுகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.