அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 152
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (152) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
கைவிட்டு நாடிக் கருத்தழிந் தச்சற
நெய்யட்டிச் சோறுண் ணுமைவரும் போயினார்
மையிட்ட கண்ணாளு மாடு மிருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளு மாறே. (152)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
கை விட்டு நாடிக் கருத்து அழிந்து அச்சு அற
நெய் அட்டிச் சோறு உண்ணும் ஐவரும் போயினார்
மை இட்ட கண்ணாளும் மாடும் இருக்கவே
மெய் விட்டுப் போக விடை கொள்ளுமாறே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
“என்னுடையது” என்று பற்றிய அனைத்தும் இருக்க, “என் உடல்” என்பதையும் விட்டு உயிர் செல்லும் பேருண்மை
கைவிட்டு நாடிக் கருத்தழிந் தச்சற
நெய்யட்டிச் சோறுண் ணுமைவரும் போயினார்
மையிட்ட கண்ணாளு மாடு மிருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளு மாறே. (152)
152-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான ஆழத்தைத் திறக்கிறது. இதுவரை திருமூலர் உடல், உறவு, பெயர், செல்வம், காலம், நேசம் ஆகியவற்றின் எல்லைகளை ஒவ்வொன்றாகக் காட்டினார். இப்போது அவர் கேள்வியை இன்னும் அடிப்படையான இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்:
நான் உலகை அனுபவித்த புலன்களும் விலகி, நான் நேசித்தவர்களும் சேர்த்துவைத்த செல்வமும் அங்கேயே இருக்க, “என் உடல்” என்று கொண்டிருந்த மெய்யையே விட்டு உயிர் செல்லுமானால் — உண்மையில் “என்னுடையது” என்று நான் எதைச் சொல்ல முடியும்?
இதுவே 152-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக மையம்.
151 → 152 : “என்னுடையவர்” என்பதிலிருந்து “என் உடல்” என்பதற்கு
151-ஆம் பாடல்:
மணவுறவு → நேசம் → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு
என்று சென்றது.
அங்கு உடைக்கப்பட்டது:
“என்னுடையவர்” என்ற நிரந்தர உறவு மயக்கம்.
152 அதைவிட ஆழமாகிறது.
இங்கு:
மனைவி இருக்கிறாள்,
செல்வம் இருக்கிறது,
ஆனால்:
உயிர் மெய்யையே விட்டுச் செல்கிறது.
அதாவது விசாரணை:
“என்னுடையவர்”
↓
“என்னுடையவை”
↓
“என் புலன்கள்”
↓
“என் உடல்”
என்ற அடையாளத்தின் மையத்திற்குள் வருகிறது.
நிலையாமை விசாரணையின் கூர்மை இங்கே அதிகரிக்கிறது.
“ஐவரும் போயினார்” — அனுபவிப்பவன் எதன்மீது நம்பியிருந்தான்?
P01-ல் கண்டபடி ஐவர் என்பதை இப்பாடலின் உடல்–உயிர் சூழலில் ஐம்புலன்களின் உருவகமாக வாசிப்பது பொருத்தமானது.
மனிதனுடைய உலக அனுபவம் பெரும்பாலும்:
காணுதல் → கேட்டல் → நுகர்தல் → சுவைத்தல் → தொடுதல்
என்ற புலன் வாயில்களால் உருவாகிறது.
இதனால் மனிதன்:
“இது அழகு,”
“இது சுவை,”
“இது இனிமை,”
“இது எனக்குப் பிடிக்கும்,”
“இது எனக்கு இன்பம்”
என்று உலகுடன் உறவாடுகிறான்.
ஆனால்:
“ஐவரும் போயினார்.”
ஒருநாள் அந்த அனுபவ வாயில்களே செயல்படாது.
இங்கே திருமூலரின் கேள்வி புலனின்பம் பாவமா என்பதல்ல.
மாறாக:
புலன்கள் வழியாகக் கிடைக்கும் அனுபவத்தையே நித்தியமான வாழ்க்கை என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா?
என்பது.
“நெய்யட்டிச் சோறு” — இன்பம் குற்றமல்ல; இன்பத்தின் நிலையாமையே பாடம்
திருமூலர் வெறும்:
“சோறு”
என்று சொல்லாமல்:
“நெய்யட்டிச் சோறு”
என்று கூறுகிறார்.
இது சுவை, நிறைவு, அனுபவ இன்பம் ஆகியவற்றை நினைவூட்டுகிறது.
இங்கு உணவைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
நேற்று நெய்யிட்ட சோற்றை ரசித்த புலன்
இன்று அதனை அனுபவிக்க முடியாத நிலைக்குச் செல்லலாம்.
இதனால்:
அனுபவம் இருக்கட்டும்; ஆனால் அனுபவமே நித்தியம் என்ற மயக்கம் வேண்டாம்.
இது யோக–தாந்திரிகப் பார்வைக்கு முக்கியமான வேறுபாடு.
141 → 152 : ஐம்புலன்களைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான வட்டம்
141-ஆம் பாடலில்:
“தானே புலனைந்தும் தன்வசமாயிடும்”
என்று திருமூலர் கூறினார்.
அங்கு:
ஐம்புலன்கள் உள்ளன — அவற்றை ஆள வேண்டும்.
152-ல்:
“ஐவரும் போயினார்.”
இங்கு:
ஒருநாள் அந்த ஐம்புலன்களின் செயற்பாடே நீங்கும்.
இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு ஆழமான சாதனைத் தர்க்கம் கிடைக்கிறது:
புலன்கள் இருக்கும் காலத்தில் அவற்றிற்கு அடிமையாகாதே; அவற்றை ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் கருவியாக்கு. ஏனெனில் ஒருநாள் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பே முடிவடையும்.
இதனால் புலனடக்கம் என்பது புலன்களை வெறுப்பது அல்ல.
காலவரையுடைய கருவிகளை விழிப்புடன் பயன்படுத்துவது.
யோகப் பார்வை — புலன்களை அடக்குவது ஏன்?
யோகத்தில் புலனடக்கம் சில நேரங்களில் தவறாக:
பார்க்காதே,
கேட்காதே,
சுவைக்காதே,
அனுபவிக்காதே
என்ற மறுப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
ஆனால் 152-ன் நிலையாமை ஒளியில்:
புலன்கள் நமக்குச் சொந்தமான நிரந்தர ஆற்றல்கள் அல்ல.
அவை:
ஒரு காலத்திற்கு செயல்படும் கருவிகள்.
எனவே யோகத்தின் நோக்கம்:
புலனை அழித்தல் அல்ல; புலனால் இழுக்கப்படாத நிலையை வளர்த்தல்.
அப்போது:
கண் பார்க்கும் — மனம் பற்றாது.
செவி கேட்கும் — மனம் அடிமையாகாது.
நாக்கு சுவைக்கும் — சுவையே வாழ்க்கையின் இலக்காகாது.
இதுவே புலனிலிருந்து சுதந்திரம்.
“கருத்தழிந்து” — மனமும் நிரந்தர ஆதாரம் அல்ல
152 புலன்களை மட்டும் சோதிக்கவில்லை.
அதற்கு முன்:
“கருத்தழிந்து”
என்று வருகிறது.
இதன் ஆன்மிக முக்கியத்துவம் பெரியது.
மனிதன் பொதுவாக:
“நான் சிந்திக்கிறேன்; ஆகவே இந்த எண்ணங்களே நான்”
என்று தனது மனத்தோடு ஆழமாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறான்.
ஆனால்:
எண்ணம் மாறுகிறது.
நினைவு மாறுகிறது.
மனச்செயற்பாடு தளர்கிறது.
மரணத்தை அணுகும்போது அது முற்றிலும் வேறு நிலையை அடையலாம்.
இதனால் 152:
உடல் மட்டுமல்ல; மனச்செயற்பாட்டையும் நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே
என்ற தத்துவ விசாரணைக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.
ஆனால் பாடலிலிருந்து உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட ஆத்மவியல் கோட்பாட்டைத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை. அது முதலில் காட்டுவது:
மனச் செயற்பாடும் நிலையற்றது.
“மையிட்ட கண்ணாள்” — அன்புக்குரியவர் இருக்கிறார்; பிரிவைத் தடுக்க முடியவில்லை
151-ல் இல்லற நேசத்தின் நிலையாமை காட்டப்பட்டது.
152-ல் அந்த உண்மை இன்னும் கூர்மையாகிறது.
“மையிட்ட கண்ணாளும் ... இருக்கவே”
அன்புக்குரிய மனைவி:
இறந்துவிடவில்லை.
அவள்:
அங்கேயே இருக்கிறாள்.
ஆனால் உயிர்:
செல்கிறது.
இதனால் திருமூலர் ஒரு மிக ஆழமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறார்:
அன்பு இருக்கிறது ≠ பிரிவைத் தடுக்க முடியும்.
இதுவே பற்றற்ற அன்பின் அடித்தளம்.
அன்புக்குரியவரை நேசிக்கலாம்.
ஆனால்:
அவருடைய இருப்பை நமது உயிரின் நிரந்தர உத்தரவாதமாக மாற்ற முடியாது.
“மாடும் இருக்கவே” — உலகம் தொடர்கிறது; தனிமனிதன் செல்கிறான்
இது நிலையாமையின் மிக ஆழமான அனுபவங்களில் ஒன்று.
மரணத்தைப் பற்றி நாம் சில சமயம்:
“என் உலகம் முடிகிறது”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் உலகத்தின் பார்வையில்:
வீடு இருக்கிறது.
செல்வம் இருக்கிறது.
குடும்பம் இருக்கிறது.
சமூகம் இருக்கிறது.
அன்றாட வாழ்க்கை தொடர்கிறது.
செல்வம்:
உரிமையாளனோடு மறைந்துவிடுவதில்லை.
அதனால்:
“நான் இல்லாமல் இவை எதுவும் இயங்காது”
என்ற அகந்தைக்கும் 152 ஒரு அமைதியான பதில் தருகிறது.
நாம் போன பின்னும் உலகம் தொடரும்.
இந்த உண்மை மனச்சோர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல.
அது:
அகந்தையின் அளவைச் சரிசெய்வதற்கு.
ஆகமப் பார்வை — உடல் இருக்கும்போதே கிரியை சாத்தியம்
ஆகம சாதனையின் பெரும்பாலான செயல்கள்:
உடல்,
வாக்கு,
மனம்
என்ற மூன்று கருவிகளையும் தேவைப்படுத்துகின்றன.
வணங்க:
கை வேண்டும்.
மந்திரம் உச்சரிக்க:
வாக்கு வேண்டும்.
தியானிக்க:
மனம் வேண்டும்.
திருமேனியைத் தரிசிக்க:
கண் வேண்டும்.
நாதத்தை கேட்க:
செவி வேண்டும்.
152 காட்டுவது:
இவை அனைத்தும் நிரந்தரமாகக் கிடைத்த கருவிகள் அல்ல.
இதனால் ஆகமப் பார்வையில் நிலையாமையின் முடிவு:
“உடல் வீண்”
என்பதல்ல.
மாறாக:
“உடல் கிடைத்திருக்கும்போதே சாதனை செய்.”
இதுவே திருமந்திரத்தின் உடல் பற்றிய பரந்த பார்வையோடும் பொருந்துகிறது.
“மெய்விட்டு” — உடலை வெறுக்க வேண்டுமா?
இல்லை.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தை:
“உடல் தாழ்ந்தது; உடல் பயனற்றது”
என்று வாசித்தால் திருமந்திரத்தின் பரந்த உடல்–யோகப் பார்வையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வோம்.
உடல்:
நிலையற்றது.
ஆனால் அதே உடல்:
சாதனைக்கான கருவி.
எனவே சரியான சமன்பாடு:
உடல் நிலையற்றது ≠ உடல் அர்த்தமற்றது.
மாறாக:
உடல் நிலையற்றது → உடல் இருக்கும் காலம் அரிய சாதனை வாய்ப்பு.
தந்திரப் பார்வை — உடலும் புலன்களும் சக்தியின் கருவிகள்
தாந்திரிகப் பார்வையில் உடல், புலன், மனம் ஆகியவற்றை வெறுப்பதல்ல முக்கியம்.
அவை:
அனுபவம்,
விழிப்பு,
சாதனை
ஆகியவற்றிற்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஆனால் கருவியை:
நிரந்தர ஆத்ம அடையாளமாகக் கொள்ளும்போது பற்று உருவாகிறது.
152-ன் அடிப்படையில்:
புலன் இருக்கிறது — பயன்படுத்து.
உடல் இருக்கிறது — புனிதப்படுத்து.
மனம் இருக்கிறது — தெளிவாக்கு.
உறவு இருக்கிறது — அன்புடன் வாழ்.
செல்வம் இருக்கிறது — நன்மையாக மாற்று.
ஆனால்:
இவை எதுவும் என்றும் என்னுடையவை என்று மயங்காதே.
இதுவே இப்பாடலிலிருந்து விரியும் தாந்திரிகப் பக்குவம்.
“மெய்விட்டுப் போக” — உடலும் உயிரும் ஒன்றா?
இப்பாடலின் மொழி:
“மெய் விட்டுப் போக”
என்று கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது.
இதில் குறைந்தபட்சமாக:
உடல்
மற்றும்
அதை விட்டு நீங்கும் உயிர்சார் நிலை
என்ற வேறுபாடு மொழியிலேயே முன்வைக்கப்படுகிறது.
சைவத் தத்துவத்தில் உயிர் உடலோடு முற்றிலும் ஒன்றாக்கப்படுவதில்லை. உடல் உயிரின் அனுபவத்திற்கான கருவியாக அமைகிறது; உடலின் முடிவே உயிரின் முழுமையான அழிவு என்று சைவம் எடுத்துக்கொள்ளாது.
152-ன் மொழியோடு இது இயல்பாக ஒத்திசைகிறது:
மெய் விடப்படுகிறது; பயணம் முடிந்ததாக அல்ல, பிரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.
ஆனால் இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு மரணத்திற்குப் பிந்தைய உயிரின் முழு நிலையை வரைபடமாக்க முடியாது. அது இங்கு உறுதியாகச் செய்வது:
“உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குட்படுத்துவது.
சைவத் தத்துவத்தில் “என்” மற்றும் “நான்”
152-ன் ஆழமான சுயவிசாரணை:
என் மனைவி
என் செல்வம்
என் புலன்கள்
என் மனம்
என் உடல்
என்று நாம் சொல்கிறோம்.
இங்கு ஒரு நுண்ணிய கேள்வி எழுகிறது:
“என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?
பாடல் இதற்கான முழுமையான தத்துவப் பதிலை இங்கே தரவில்லை.
ஆனால் கேள்விக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
ஏனெனில்:
என்னுடையது என்பதும்
நான் என்பதும்
ஒன்றாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
இதுவே தேகாபிமானம் தளரத் தொடங்கும் இடம்.
“விடைகொள்ளுமாறே” — மரணம் அழிவாக மட்டும் அல்ல, பிரிவாக மொழியப்படுகிறது
பாடலின் இறுதிச் சொல்:
விடைகொள்ளுதல்.
இது மிக அழகான தேர்வு.
மனைவி இருக்கிறாள்.
செல்வம் இருக்கிறது.
உடல் இருக்கிறது.
ஆனால்:
உயிர் அவற்றிலிருந்து விடைகொள்கிறது.
இதனால் மரணம் இங்கு:
“எல்லாமே அழிந்தது”
என்ற மொழியில் அல்ல,
“இதுவரை இருந்த உடல்–உலக உறவு முடிவடைந்தது”
என்ற மொழியில் வருகிறது.
இது சைவ ஆன்மிகப் பார்வைக்கு மிக முக்கியமான திறப்பை அளிக்கிறது.
152-ன் மையம்: உலகம் மறைவதல்ல — நமது தொடர்பு முடிகிறது
இப்பாடலின் மிக நுண்ணிய உண்மை:
மரணத்தின் போது அனைத்தும் போய்விடுவதில்லை.
மாறாக:
மனைவி இருக்கிறாள்.
செல்வம் இருக்கிறது.
உலகம் இருக்கிறது.
செல்வது:
உயிர்.
விடப்படுவது:
மெய்.
எனவே நிலையாமை என்பது:
உலகப் பொருள்கள் அழிவதைப் பற்றிய சிந்தனை மட்டும் அல்ல.
அது:
அவற்றுடன் நமக்குள்ள தொடர்பின் காலவரையையும்
பற்றிய சிந்தனை.
150 → 151 → 152 : “என்” என்பதன் மூன்று அடுக்குகள்
இந்த மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து ஒரு அழகான சுயவிசாரணையை உருவாக்குகின்றன.
150 — “என்னுடையவை”
மாடம், சிவிகை, செல்வம்.
151 — “என்னுடையவர்”
துணை, நேசம்.
152 — “என் உடல்”
புலன்கள், மனச்செயற்பாடு, மெய்.
இதனால் நிலையாமை விசாரணை:
உடைமை → உறவு → தேக அடையாளம்
என்று வெளிப்புறத்திலிருந்து அகத்தின் மையத்தை நோக்கி வருகிறது.
144–152 : நிலையாமை விசாரணையின் ஒன்பது அடுக்குகள்
பாடல்
விசாரணை
தளர்த்தப்படும் மயக்கம்
144
உடலின் பொருட்தன்மை
உடல் திண்ணமானது
145
குடும்பம்
உறவு இறுதிவரை தொடரும்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
அடையாளம் நிலைக்கும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
உடல் அமைப்பு நிலைக்கும்
148
செயற்பாட்டு ஆற்றல்
நான் தொடர்ந்து செய்பவனாக இருப்பேன்
149
காலம்
இன்னும் நேரம் உண்டு
150
செல்வம் / அந்தஸ்து
என்னுடையவை என்னை நிலைநிறுத்தும்
151
இல்லற நேசம்
என்னுடையவர் என்றும் என்னுடன் இருப்பார்
152
புலன் / மனம் / உடல்
என் அனுபவக் கருவிகளும் உடலும் நானே
இதனால் அதிகாரத்தின் கேள்வி இப்போது:
“எது நிலையற்றது?”
என்பதிலிருந்து:
“நிலையற்றவற்றுள் எதை எல்லாம் நான் தவறாக ‘நான்’ அல்லது ‘என்னுடையது’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
என்ற ஆழமான ஞான விசாரணையாக மாறுகிறது.
சாதகருக்கான உள்மாற்றம்
152 சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் மூன்று மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும்.
1. புலனின்பம்
“இதுவே வாழ்க்கை”
↓
“இது வாழ்க்கையில் கிடைத்த ஒரு அனுபவம்.”
2. உடைமை
“இது என்னுடையது.”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் இருக்கிறது.”
3. உடல்
“இந்த உடலே நான்.”
↓
“இந்த உடல் எனக்கு வழங்கப்பட்ட அரிய சாதனக் கருவி.”
இந்த மூன்றாவது மாற்றமே 152-ன் ஆன்மிக ஆழம்.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
152-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையை வெளிப்புறப் பொருட்களின் அழிவாக மட்டும் காட்டாமல், மனிதனுக்கும் அவன் “என்னுடையது” என்று பற்றிய உலகிற்கும் இடையிலான தொடர்பின் முடிவாகக் காட்டுகிறது. மனச்செயற்பாடு தளர்கிறது; நெய்யிட்ட சோற்றை அனுபவித்த ஐம்புலன்களின் செயற்பாடும் விலகுகிறது; அன்புக்குரிய மனைவியும் உலகச் செல்வமும் அங்கேயே இருக்கின்றன; இறுதியில் உயிர் மெய்யாகிய உடலையும் விட்டு விடைகொள்கிறது. யோகப் பார்வையில் இது புலன்கள் இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி அகமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது; ஆகமப் பார்வையில் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகிய கருவிகள் கிடைத்திருக்கும்போதே கிரியா, பக்தி, தியானம், சேவை ஆகியவற்றை வாழ்வாக்க வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் உடல் மற்றும் புலன்கள் மறுக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல, விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய சக்திக் கருவிகள்; சைவத் தத்துவத்தில் “என் மனைவி, என் செல்வம், என் புலன், என் உடல்” என்று சொல்லப்படும் அனைத்தையும் “நான்” என்பதிலிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் சுயவிசாரணைக்கான கதவு திறக்கப்படுகிறது. எனவே 152 உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, அது இன்னும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் காலத்திலேயே அதை ஞானம், அறம், பக்தி, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
கருத்து → புலன் → உறவு → செல்வம் → உடல் → பிரிவு → “என்னுடையது” என்ற மயக்கத்தின் தளர்வு → “நான் யார்?” என்ற விசாரணை.
அதன் அகமாற்ற வடிவம்:
“என்னுடையவை” → “என்னுடன் இருப்பவை” → “ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவை.”
இறுதியில்:
“என் உடல்” → “எனக்குக் கிடைத்த சாதனக் கருவி.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
மனைவியும் செல்வமும் உலகமும் அங்கேயே இருக்க, இறுதியில் “என் உடல்” என்பதையும் விட்டு உயிர் விடைகொள்ளுமானால், நிலையாமையின் கேள்வி “என்னுடையது எது?” என்பதில் முடிவதில்லை — “நான் யார்?” என்ற ஞான விசாரணைக்கே வந்து நிற்கிறது.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
“என்னுடையது” என்று பற்றிய அனைத்தும் இருக்க, “என் உடல்” என்பதையும் விட்டு உயிர் செல்லும் பேருண்மை
கைவிட்டு நாடிக் கருத்தழிந் தச்சற
நெய்யட்டிச் சோறுண் ணுமைவரும் போயினார்
மையிட்ட கண்ணாளு மாடு மிருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளு மாறே. (152)
152-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான ஆழத்தைத் திறக்கிறது. இதுவரை திருமூலர் உடல், உறவு, பெயர், செல்வம், காலம், நேசம் ஆகியவற்றின் எல்லைகளை ஒவ்வொன்றாகக் காட்டினார். இப்போது அவர் கேள்வியை இன்னும் அடிப்படையான இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்:
நான் உலகை அனுபவித்த புலன்களும் விலகி, நான் நேசித்தவர்களும் சேர்த்துவைத்த செல்வமும் அங்கேயே இருக்க, “என் உடல்” என்று கொண்டிருந்த மெய்யையே விட்டு உயிர் செல்லுமானால் — உண்மையில் “என்னுடையது” என்று நான் எதைச் சொல்ல முடியும்?
இதுவே 152-ஆம் பாடலின் ஆன்மிக மையம்.
151 → 152 : “என்னுடையவர்” என்பதிலிருந்து “என் உடல்” என்பதற்கு
151-ஆம் பாடல்:
மணவுறவு → நேசம் → பிரிவு → அழுகை → சடங்கு
என்று சென்றது.
அங்கு உடைக்கப்பட்டது:
“என்னுடையவர்” என்ற நிரந்தர உறவு மயக்கம்.
152 அதைவிட ஆழமாகிறது.
இங்கு:
மனைவி இருக்கிறாள்,
செல்வம் இருக்கிறது,
ஆனால்:
உயிர் மெய்யையே விட்டுச் செல்கிறது.
அதாவது விசாரணை:
“என்னுடையவர்”
↓
“என்னுடையவை”
↓
“என் புலன்கள்”
↓
“என் உடல்”
என்ற அடையாளத்தின் மையத்திற்குள் வருகிறது.
நிலையாமை விசாரணையின் கூர்மை இங்கே அதிகரிக்கிறது.
“ஐவரும் போயினார்” — அனுபவிப்பவன் எதன்மீது நம்பியிருந்தான்?
P01-ல் கண்டபடி ஐவர் என்பதை இப்பாடலின் உடல்–உயிர் சூழலில் ஐம்புலன்களின் உருவகமாக வாசிப்பது பொருத்தமானது.
மனிதனுடைய உலக அனுபவம் பெரும்பாலும்:
காணுதல் → கேட்டல் → நுகர்தல் → சுவைத்தல் → தொடுதல்
என்ற புலன் வாயில்களால் உருவாகிறது.
இதனால் மனிதன்:
“இது அழகு,”
“இது சுவை,”
“இது இனிமை,”
“இது எனக்குப் பிடிக்கும்,”
“இது எனக்கு இன்பம்”
என்று உலகுடன் உறவாடுகிறான்.
ஆனால்:
“ஐவரும் போயினார்.”
ஒருநாள் அந்த அனுபவ வாயில்களே செயல்படாது.
இங்கே திருமூலரின் கேள்வி புலனின்பம் பாவமா என்பதல்ல.
மாறாக:
புலன்கள் வழியாகக் கிடைக்கும் அனுபவத்தையே நித்தியமான வாழ்க்கை என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா?
என்பது.
“நெய்யட்டிச் சோறு” — இன்பம் குற்றமல்ல; இன்பத்தின் நிலையாமையே பாடம்
திருமூலர் வெறும்:
“சோறு”
என்று சொல்லாமல்:
“நெய்யட்டிச் சோறு”
என்று கூறுகிறார்.
இது சுவை, நிறைவு, அனுபவ இன்பம் ஆகியவற்றை நினைவூட்டுகிறது.
இங்கு உணவைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
நேற்று நெய்யிட்ட சோற்றை ரசித்த புலன்
இன்று அதனை அனுபவிக்க முடியாத நிலைக்குச் செல்லலாம்.
இதனால்:
அனுபவம் இருக்கட்டும்; ஆனால் அனுபவமே நித்தியம் என்ற மயக்கம் வேண்டாம்.
இது யோக–தாந்திரிகப் பார்வைக்கு முக்கியமான வேறுபாடு.
141 → 152 : ஐம்புலன்களைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான வட்டம்
141-ஆம் பாடலில்:
“தானே புலனைந்தும் தன்வசமாயிடும்”
என்று திருமூலர் கூறினார்.
அங்கு:
ஐம்புலன்கள் உள்ளன — அவற்றை ஆள வேண்டும்.
152-ல்:
“ஐவரும் போயினார்.”
இங்கு:
ஒருநாள் அந்த ஐம்புலன்களின் செயற்பாடே நீங்கும்.
இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு ஆழமான சாதனைத் தர்க்கம் கிடைக்கிறது:
புலன்கள் இருக்கும் காலத்தில் அவற்றிற்கு அடிமையாகாதே; அவற்றை ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் கருவியாக்கு. ஏனெனில் ஒருநாள் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பே முடிவடையும்.
இதனால் புலனடக்கம் என்பது புலன்களை வெறுப்பது அல்ல.
காலவரையுடைய கருவிகளை விழிப்புடன் பயன்படுத்துவது.
யோகப் பார்வை — புலன்களை அடக்குவது ஏன்?
யோகத்தில் புலனடக்கம் சில நேரங்களில் தவறாக:
பார்க்காதே,
கேட்காதே,
சுவைக்காதே,
அனுபவிக்காதே
என்ற மறுப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
ஆனால் 152-ன் நிலையாமை ஒளியில்:
புலன்கள் நமக்குச் சொந்தமான நிரந்தர ஆற்றல்கள் அல்ல.
அவை:
ஒரு காலத்திற்கு செயல்படும் கருவிகள்.
எனவே யோகத்தின் நோக்கம்:
புலனை அழித்தல் அல்ல; புலனால் இழுக்கப்படாத நிலையை வளர்த்தல்.
அப்போது:
கண் பார்க்கும் — மனம் பற்றாது.
செவி கேட்கும் — மனம் அடிமையாகாது.
நாக்கு சுவைக்கும் — சுவையே வாழ்க்கையின் இலக்காகாது.
இதுவே புலனிலிருந்து சுதந்திரம்.
“கருத்தழிந்து” — மனமும் நிரந்தர ஆதாரம் அல்ல
152 புலன்களை மட்டும் சோதிக்கவில்லை.
அதற்கு முன்:
“கருத்தழிந்து”
என்று வருகிறது.
இதன் ஆன்மிக முக்கியத்துவம் பெரியது.
மனிதன் பொதுவாக:
“நான் சிந்திக்கிறேன்; ஆகவே இந்த எண்ணங்களே நான்”
என்று தனது மனத்தோடு ஆழமாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறான்.
ஆனால்:
எண்ணம் மாறுகிறது.
நினைவு மாறுகிறது.
மனச்செயற்பாடு தளர்கிறது.
மரணத்தை அணுகும்போது அது முற்றிலும் வேறு நிலையை அடையலாம்.
இதனால் 152:
உடல் மட்டுமல்ல; மனச்செயற்பாட்டையும் நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றாதே
என்ற தத்துவ விசாரணைக்கான வாசலைத் திறக்கிறது.
ஆனால் பாடலிலிருந்து உடனடியாக ஒரு குறிப்பிட்ட ஆத்மவியல் கோட்பாட்டைத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை. அது முதலில் காட்டுவது:
மனச் செயற்பாடும் நிலையற்றது.
“மையிட்ட கண்ணாள்” — அன்புக்குரியவர் இருக்கிறார்; பிரிவைத் தடுக்க முடியவில்லை
151-ல் இல்லற நேசத்தின் நிலையாமை காட்டப்பட்டது.
152-ல் அந்த உண்மை இன்னும் கூர்மையாகிறது.
“மையிட்ட கண்ணாளும் ... இருக்கவே”
அன்புக்குரிய மனைவி:
இறந்துவிடவில்லை.
அவள்:
அங்கேயே இருக்கிறாள்.
ஆனால் உயிர்:
செல்கிறது.
இதனால் திருமூலர் ஒரு மிக ஆழமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறார்:
அன்பு இருக்கிறது ≠ பிரிவைத் தடுக்க முடியும்.
இதுவே பற்றற்ற அன்பின் அடித்தளம்.
அன்புக்குரியவரை நேசிக்கலாம்.
ஆனால்:
அவருடைய இருப்பை நமது உயிரின் நிரந்தர உத்தரவாதமாக மாற்ற முடியாது.
“மாடும் இருக்கவே” — உலகம் தொடர்கிறது; தனிமனிதன் செல்கிறான்
இது நிலையாமையின் மிக ஆழமான அனுபவங்களில் ஒன்று.
மரணத்தைப் பற்றி நாம் சில சமயம்:
“என் உலகம் முடிகிறது”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் உலகத்தின் பார்வையில்:
வீடு இருக்கிறது.
செல்வம் இருக்கிறது.
குடும்பம் இருக்கிறது.
சமூகம் இருக்கிறது.
அன்றாட வாழ்க்கை தொடர்கிறது.
செல்வம்:
உரிமையாளனோடு மறைந்துவிடுவதில்லை.
அதனால்:
“நான் இல்லாமல் இவை எதுவும் இயங்காது”
என்ற அகந்தைக்கும் 152 ஒரு அமைதியான பதில் தருகிறது.
நாம் போன பின்னும் உலகம் தொடரும்.
இந்த உண்மை மனச்சோர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல.
அது:
அகந்தையின் அளவைச் சரிசெய்வதற்கு.
ஆகமப் பார்வை — உடல் இருக்கும்போதே கிரியை சாத்தியம்
ஆகம சாதனையின் பெரும்பாலான செயல்கள்:
உடல்,
வாக்கு,
மனம்
என்ற மூன்று கருவிகளையும் தேவைப்படுத்துகின்றன.
வணங்க:
கை வேண்டும்.
மந்திரம் உச்சரிக்க:
வாக்கு வேண்டும்.
தியானிக்க:
மனம் வேண்டும்.
திருமேனியைத் தரிசிக்க:
கண் வேண்டும்.
நாதத்தை கேட்க:
செவி வேண்டும்.
152 காட்டுவது:
இவை அனைத்தும் நிரந்தரமாகக் கிடைத்த கருவிகள் அல்ல.
இதனால் ஆகமப் பார்வையில் நிலையாமையின் முடிவு:
“உடல் வீண்”
என்பதல்ல.
மாறாக:
“உடல் கிடைத்திருக்கும்போதே சாதனை செய்.”
இதுவே திருமந்திரத்தின் உடல் பற்றிய பரந்த பார்வையோடும் பொருந்துகிறது.
“மெய்விட்டு” — உடலை வெறுக்க வேண்டுமா?
இல்லை.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தை:
“உடல் தாழ்ந்தது; உடல் பயனற்றது”
என்று வாசித்தால் திருமந்திரத்தின் பரந்த உடல்–யோகப் பார்வையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வோம்.
உடல்:
நிலையற்றது.
ஆனால் அதே உடல்:
சாதனைக்கான கருவி.
எனவே சரியான சமன்பாடு:
உடல் நிலையற்றது ≠ உடல் அர்த்தமற்றது.
மாறாக:
உடல் நிலையற்றது → உடல் இருக்கும் காலம் அரிய சாதனை வாய்ப்பு.
தந்திரப் பார்வை — உடலும் புலன்களும் சக்தியின் கருவிகள்
தாந்திரிகப் பார்வையில் உடல், புலன், மனம் ஆகியவற்றை வெறுப்பதல்ல முக்கியம்.
அவை:
அனுபவம்,
விழிப்பு,
சாதனை
ஆகியவற்றிற்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஆனால் கருவியை:
நிரந்தர ஆத்ம அடையாளமாகக் கொள்ளும்போது பற்று உருவாகிறது.
152-ன் அடிப்படையில்:
புலன் இருக்கிறது — பயன்படுத்து.
உடல் இருக்கிறது — புனிதப்படுத்து.
மனம் இருக்கிறது — தெளிவாக்கு.
உறவு இருக்கிறது — அன்புடன் வாழ்.
செல்வம் இருக்கிறது — நன்மையாக மாற்று.
ஆனால்:
இவை எதுவும் என்றும் என்னுடையவை என்று மயங்காதே.
இதுவே இப்பாடலிலிருந்து விரியும் தாந்திரிகப் பக்குவம்.
“மெய்விட்டுப் போக” — உடலும் உயிரும் ஒன்றா?
இப்பாடலின் மொழி:
“மெய் விட்டுப் போக”
என்று கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது.
இதில் குறைந்தபட்சமாக:
உடல்
மற்றும்
அதை விட்டு நீங்கும் உயிர்சார் நிலை
என்ற வேறுபாடு மொழியிலேயே முன்வைக்கப்படுகிறது.
சைவத் தத்துவத்தில் உயிர் உடலோடு முற்றிலும் ஒன்றாக்கப்படுவதில்லை. உடல் உயிரின் அனுபவத்திற்கான கருவியாக அமைகிறது; உடலின் முடிவே உயிரின் முழுமையான அழிவு என்று சைவம் எடுத்துக்கொள்ளாது.
152-ன் மொழியோடு இது இயல்பாக ஒத்திசைகிறது:
மெய் விடப்படுகிறது; பயணம் முடிந்ததாக அல்ல, பிரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.
ஆனால் இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு மரணத்திற்குப் பிந்தைய உயிரின் முழு நிலையை வரைபடமாக்க முடியாது. அது இங்கு உறுதியாகச் செய்வது:
“உடலே முழுமையான நான்” என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குட்படுத்துவது.
சைவத் தத்துவத்தில் “என்” மற்றும் “நான்”
152-ன் ஆழமான சுயவிசாரணை:
என் மனைவி
என் செல்வம்
என் புலன்கள்
என் மனம்
என் உடல்
என்று நாம் சொல்கிறோம்.
இங்கு ஒரு நுண்ணிய கேள்வி எழுகிறது:
“என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?
பாடல் இதற்கான முழுமையான தத்துவப் பதிலை இங்கே தரவில்லை.
ஆனால் கேள்விக்கான கதவைத் திறக்கிறது.
ஏனெனில்:
என்னுடையது என்பதும்
நான் என்பதும்
ஒன்றாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
இதுவே தேகாபிமானம் தளரத் தொடங்கும் இடம்.
“விடைகொள்ளுமாறே” — மரணம் அழிவாக மட்டும் அல்ல, பிரிவாக மொழியப்படுகிறது
பாடலின் இறுதிச் சொல்:
விடைகொள்ளுதல்.
இது மிக அழகான தேர்வு.
மனைவி இருக்கிறாள்.
செல்வம் இருக்கிறது.
உடல் இருக்கிறது.
ஆனால்:
உயிர் அவற்றிலிருந்து விடைகொள்கிறது.
இதனால் மரணம் இங்கு:
“எல்லாமே அழிந்தது”
என்ற மொழியில் அல்ல,
“இதுவரை இருந்த உடல்–உலக உறவு முடிவடைந்தது”
என்ற மொழியில் வருகிறது.
இது சைவ ஆன்மிகப் பார்வைக்கு மிக முக்கியமான திறப்பை அளிக்கிறது.
152-ன் மையம்: உலகம் மறைவதல்ல — நமது தொடர்பு முடிகிறது
இப்பாடலின் மிக நுண்ணிய உண்மை:
மரணத்தின் போது அனைத்தும் போய்விடுவதில்லை.
மாறாக:
மனைவி இருக்கிறாள்.
செல்வம் இருக்கிறது.
உலகம் இருக்கிறது.
செல்வது:
உயிர்.
விடப்படுவது:
மெய்.
எனவே நிலையாமை என்பது:
உலகப் பொருள்கள் அழிவதைப் பற்றிய சிந்தனை மட்டும் அல்ல.
அது:
அவற்றுடன் நமக்குள்ள தொடர்பின் காலவரையையும்
பற்றிய சிந்தனை.
150 → 151 → 152 : “என்” என்பதன் மூன்று அடுக்குகள்
இந்த மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து ஒரு அழகான சுயவிசாரணையை உருவாக்குகின்றன.
150 — “என்னுடையவை”
மாடம், சிவிகை, செல்வம்.
151 — “என்னுடையவர்”
துணை, நேசம்.
152 — “என் உடல்”
புலன்கள், மனச்செயற்பாடு, மெய்.
இதனால் நிலையாமை விசாரணை:
உடைமை → உறவு → தேக அடையாளம்
என்று வெளிப்புறத்திலிருந்து அகத்தின் மையத்தை நோக்கி வருகிறது.
144–152 : நிலையாமை விசாரணையின் ஒன்பது அடுக்குகள்
பாடல்
விசாரணை
தளர்த்தப்படும் மயக்கம்
144
உடலின் பொருட்தன்மை
உடல் திண்ணமானது
145
குடும்பம்
உறவு இறுதிவரை தொடரும்
146
பெயர் / சமூக நினைவு
அடையாளம் நிலைக்கும்
147
உடற்கட்டமைப்பு
உடல் அமைப்பு நிலைக்கும்
148
செயற்பாட்டு ஆற்றல்
நான் தொடர்ந்து செய்பவனாக இருப்பேன்
149
காலம்
இன்னும் நேரம் உண்டு
150
செல்வம் / அந்தஸ்து
என்னுடையவை என்னை நிலைநிறுத்தும்
151
இல்லற நேசம்
என்னுடையவர் என்றும் என்னுடன் இருப்பார்
152
புலன் / மனம் / உடல்
என் அனுபவக் கருவிகளும் உடலும் நானே
இதனால் அதிகாரத்தின் கேள்வி இப்போது:
“எது நிலையற்றது?”
என்பதிலிருந்து:
“நிலையற்றவற்றுள் எதை எல்லாம் நான் தவறாக ‘நான்’ அல்லது ‘என்னுடையது’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
என்ற ஆழமான ஞான விசாரணையாக மாறுகிறது.
சாதகருக்கான உள்மாற்றம்
152 சரியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டால் மூன்று மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும்.
1. புலனின்பம்
“இதுவே வாழ்க்கை”
↓
“இது வாழ்க்கையில் கிடைத்த ஒரு அனுபவம்.”
2. உடைமை
“இது என்னுடையது.”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் இருக்கிறது.”
3. உடல்
“இந்த உடலே நான்.”
↓
“இந்த உடல் எனக்கு வழங்கப்பட்ட அரிய சாதனக் கருவி.”
இந்த மூன்றாவது மாற்றமே 152-ன் ஆன்மிக ஆழம்.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
152-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையை வெளிப்புறப் பொருட்களின் அழிவாக மட்டும் காட்டாமல், மனிதனுக்கும் அவன் “என்னுடையது” என்று பற்றிய உலகிற்கும் இடையிலான தொடர்பின் முடிவாகக் காட்டுகிறது. மனச்செயற்பாடு தளர்கிறது; நெய்யிட்ட சோற்றை அனுபவித்த ஐம்புலன்களின் செயற்பாடும் விலகுகிறது; அன்புக்குரிய மனைவியும் உலகச் செல்வமும் அங்கேயே இருக்கின்றன; இறுதியில் உயிர் மெய்யாகிய உடலையும் விட்டு விடைகொள்கிறது. யோகப் பார்வையில் இது புலன்கள் இருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி அகமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது; ஆகமப் பார்வையில் உடல், வாக்கு, மனம் ஆகிய கருவிகள் கிடைத்திருக்கும்போதே கிரியா, பக்தி, தியானம், சேவை ஆகியவற்றை வாழ்வாக்க வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் உடல் மற்றும் புலன்கள் மறுக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல, விழிப்புடன் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய சக்திக் கருவிகள்; சைவத் தத்துவத்தில் “என் மனைவி, என் செல்வம், என் புலன், என் உடல்” என்று சொல்லப்படும் அனைத்தையும் “நான்” என்பதிலிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் சுயவிசாரணைக்கான கதவு திறக்கப்படுகிறது. எனவே 152 உடலை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை; உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, அது இன்னும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் காலத்திலேயே அதை ஞானம், அறம், பக்தி, சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
கருத்து → புலன் → உறவு → செல்வம் → உடல் → பிரிவு → “என்னுடையது” என்ற மயக்கத்தின் தளர்வு → “நான் யார்?” என்ற விசாரணை.
அதன் அகமாற்ற வடிவம்:
“என்னுடையவை” → “என்னுடன் இருப்பவை” → “ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவை.”
இறுதியில்:
“என் உடல்” → “எனக்குக் கிடைத்த சாதனக் கருவி.”
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
மனைவியும் செல்வமும் உலகமும் அங்கேயே இருக்க, இறுதியில் “என் உடல்” என்பதையும் விட்டு உயிர் விடைகொள்ளுமானால், நிலையாமையின் கேள்வி “என்னுடையது எது?” என்பதில் முடிவதில்லை — “நான் யார்?” என்ற ஞான விசாரணைக்கே வந்து நிற்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
புலன்கள், உறவுகள், செல்வம், உடல் — இவை இருக்கும்போதே அவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் விழிப்பு
கைவிட்டு நாடிக் கருத்தழிந் தச்சற
நெய்யட்டிச் சோறுண் ணுமைவரும் போயினார்
மையிட்ட கண்ணாளு மாடு மிருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளு மாறே. (152)
152-ஆம் பாடலைச் சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“ஒருநாள் பயன்படுத்த முடியாமல் போகும் உடல், மனம், புலன்கள், உறவுகள், செல்வம் ஆகியவை இன்று என்னிடம் இருக்கும்போது — நான் அவற்றை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?”
இப்பாடல் மரணத்தை நினைத்து வாழ்க்கையை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. மாறாக, வாழ்க்கைக்குக் கிடைத்த கருவிகளின் காலவரையைக் காட்டி, அவை இன்னும் நம்மிடம் இருக்கும்போதே அவற்றைச் சரியாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
அதனால் 152-ன் சாதனைப் பார்வை:
மரணத்தை எதிர்பார்த்திரு என்பதல்ல;
வாழ்க்கையை ஒத்திப்போடாதே என்பதாகும்.
1. “ஒருநாள் முடியாது” என்பதை “இன்று செய்” என்ற விழிப்பாக மாற்று
கருத்தழிந்து, ஐவரும் போயினார், மெய்விட்டுப் போக என்ற பாடலின் நகர்வு ஒரு உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:
இன்று:
சிந்திக்க முடிகிறது.
பார்க்க முடிகிறது.
கேட்க முடிகிறது.
பேச முடிகிறது.
நடக்க முடிகிறது.
செயல்பட முடிகிறது.
இவை அனைத்தையும் நாம் இயல்பாக எடுத்துக்கொள்கிறோம்.
ஆனால் 152 கேட்கிறது:
“இவை அனைத்தும் என்றும் கிடைக்கும் என்று உனக்கு யார் உறுதி அளித்தார்?”
இதன் சரியான விளைவு பயமல்ல.
அவசரமில்லாத விழிப்பு.
அதாவது:
செய்ய வேண்டிய நல்லதைச் செய்.
கற்க வேண்டியதை கற்றுக்கொள்.
சொல்ல வேண்டிய நன்றியைச் சொல்.
தொடங்க வேண்டிய சாதனையைத் தொடங்கு.
திருத்த வேண்டியதைத் திருத்து.
2. உடலை அனுபவப் பொருளாக மட்டும் அல்ல, சாதனக் கருவியாகக் காண்
152-ன் உச்சச் சொல்:
“மெய்விட்டு.”
ஒருநாள் விட வேண்டிய உடல் என்பதால்:
உடலைப் புறக்கணிக்க வேண்டுமா?
இல்லை.
அதற்கு மாறாக:
விட வேண்டிய நாள் வரும்வரை அதை நன்றாகப் பேண வேண்டும்.
இதுவே உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு ஆகியவற்றின் வேறுபாடு.
உடல்பற்று
“இந்த உடலே நான்; இதன் அழகு, இன்பம், வசதி ஆகியவையே வாழ்க்கையின் மையம்.”
உடல் பொறுப்பு
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த சாதனக் கருவி; அது இயங்கும்போது நல்லவற்றிற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும்.”
இதனால்:
உணவு — உடலைப் பேணுவதற்கு.
உறக்கம் — உடலை மீட்டெடுப்பதற்கு.
உடற்பயிற்சி — செயற்பாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கு.
ஒழுக்கம் — உடலை நோக்கமுள்ள வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு.
நிலையாமையை உணர்வது உடலை அலட்சியம் செய்வதற்கான காரணமல்ல.
அதை வீணாக்காமல் இருப்பதற்கான காரணம்.
3. “நெய்யட்டிச் சோறு” — சுவையை அனுபவி; சுவைக்கு அடிமையாகாதே
பாடலில்:
“நெய்யட்டிச் சோறு”
என்ற சுவையான உணவின் காட்சி வருகிறது.
இதிலிருந்து சாதகருக்கான பாடம்:
சுவை தவறல்ல.
இன்பம் தவறல்ல.
ஆனால்:
இன்பமே வாழ்க்கையின் இலக்காகிவிடுவது பிரச்சனை.
நாக்கு:
இன்னும் வேண்டும்,
இன்னும் சுவையாக வேண்டும்,
இதுவில்லாமல் முடியாது
என்று மனத்தை ஆளத் தொடங்கினால் புலன் கருவியாக இல்லாமல் எஜமானனாகிறது.
எனவே உணவில்கூட ஒரு சிறிய சாதனை:
சுவை → நன்றி → அளவு → விழிப்பு.
உண்ணும்போது:
“இது கிடைத்திருக்கிறது”
என்ற நன்றியுடன் உண்ணுங்கள்.
“இதுவே எனது இன்பத்தின் அடிப்படை”
என்ற பற்றுடன் அல்ல.
4. “ஐவரும்” — புலன்கள் யாரை ஆளுகின்றன?
152-ஐ வாழ்வில் பயன்படுத்துவதற்கான முக்கியமான சுயசோதனை:
நான் புலன்களைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது புலன்கள் என்னைப் பயன்படுத்துகின்றனவா?
கண்
நான் பார்க்க வேண்டியதைப் பார்க்கிறேனா?
அல்லது:
திரை, வீடியோ, சமூக ஊடகம், காட்சியின்பம்
என் கவனத்தைத் தீர்மானிக்கிறதா?
செவி
நான் கேட்க வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேனா?
அல்லது:
வதந்தி, சண்டை, பயனற்ற தகவல்
மனத்தை நிரப்புகிறதா?
நாக்கு
உடலுக்குத் தேவையானதை உண்கிறேனா?
அல்லது:
சுவை விருப்பமே உணவுத் தேர்வை ஆளுகிறதா?
தொடுதல் மற்றும் பிற புலனனுபவங்கள்
அவை:
விழிப்புடனான அனுபவங்களா?
அல்லது:
மீண்டும் மீண்டும் தேடப்படும் கட்டாய இன்பங்களா?
152-ன் சாதனை:
புலனை அழிப்பது அல்ல; புலனின் மேல் சுதந்திரம் பெறுவது.
5. டிஜிட்டல் காலத்தில் “ஐவர்” இன்னும் முக்கியமானவர்கள்
இன்றைய மனிதனின் புலன்களைச் சந்தை தொடர்ந்து அழைக்கிறது:
பாருங்கள்.
கேளுங்கள்.
வாங்குங்கள்.
சுவையுங்கள்.
இன்னும் அனுபவியுங்கள்.
குறிப்பாக கைப்பேசி:
கண் + செவி + மனம்
ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் பிடித்துக்கொள்ள முடியும்.
எனவே 152-ன் புலனடக்கம் இன்று ஒரு நடைமுறை கேள்வியாகிறது:
“என் கவனத்தை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேனா?”
ஒரு எளிய சாதனை:
தினமும் குறிப்பிட்ட நேரம் திரையற்ற நேரம் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
அந்த நேரத்தை:
மௌனம்,
வாசிப்பு,
ஜபம்,
குடும்ப உரையாடல்,
இயற்கை,
சுயவிசாரணை
ஆகியவற்றில் செலவிடலாம்.
6. “கருத்தழிந்து” — மனம் தெளிவாக இருக்கும்போதே ஞானத்தைத் தேடு
ஒரு பொதுவான மனப்பாங்கு:
“இப்போது வேலை.”
“பிறகு ஆன்மிகம்.”
“ஓய்வு பெற்ற பிறகு சாதனை.”
“வயதாகியபின் அதிகமாக ஜபிக்கலாம்.”
152 இந்தத் தள்ளிப்போடுதலை நேரடியாகச் சோதிக்கிறது.
ஏனெனில்:
வயது அதிகரிப்பது மட்டுமே சாதனைக்கான தகுதியை அதிகரிக்காது.
ஒருநாள்:
உடல் ஒத்துழைக்காமல் இருக்கலாம்.
கவனம் குறையலாம்.
நினைவாற்றல் மாறலாம்.
வாழ்க்கைச் சூழல் மாறலாம்.
எனவே:
சாதனையின் சரியான நாள் “ஒருநாள்” அல்ல — இன்று.
7. கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதை இப்போதே கற்றுக்கொள்
இது ஆன்மிகத்திற்கு மட்டும் பொருந்தாது.
ஒருவர்:
நூல் எழுத வேண்டும்,
புதிய மொழி கற்க வேண்டும்,
ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும்,
கலை கற்க வேண்டும்,
ஒரு திறனை வளர்க்க வேண்டும்
என்று பல ஆண்டுகள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
152 கேட்கிறது:
“உனக்குச் சிந்திக்கும் மனமும் செயல்படும் உடலும் இப்போது இருக்கும்போது ஏன் தொடங்கவில்லை?”
நிலையாமை விழிப்பு:
procrastination-ஐ எதிர்க்கும் ஆழமான மருந்தாக அமையலாம்.
8. “மையிட்ட கண்ணாளும் இருக்கவே” — அன்புக்குரியவர் இருக்கும்போதே அன்பை வாழ்
151-ன் பாடம் 152-லும் தொடர்கிறது.
மனைவி இருக்கிறாள்.
ஆனால்:
உயிர் விடைகொள்கிறது.
இதன் வாழ்வியல் பாடம்:
உறவுகளுக்கு நேரம் கொடுப்பதைத் தள்ளிப்போடாதே.
குடும்பத்திற்கு:
பணம் மட்டும் கொடுத்தால் போதாது.
தேவைப்படுவது:
நேரம்,
கவனம்,
உரையாடல்,
புரிதல்,
நன்றி.
ஒருநாள்:
செல்வம் இருக்கலாம்.
ஆனால்:
ஒன்றாக வாழ்ந்த நேரம் திரும்பக் கிடைக்காமல் போகலாம்.
9. “மாடும் இருக்கவே” — செல்வம் உனக்காக இருக்கட்டும்; நீ செல்வத்திற்காக மட்டும் வாழாதே
152-ல் மனிதன் செல்கிறான்.
ஆனால்:
மாடு இருக்கிறது.
இதன் நவீன வாழ்வியல் வடிவம்:
வங்கிக் கணக்கு இருக்கிறது.
வீடு இருக்கிறது.
நிலம் இருக்கிறது.
நிறுவனம் இருக்கிறது.
முதலீடு இருக்கிறது.
ஆனால் அவற்றை உருவாக்கிய மனிதன் ஒருநாள்:
அவற்றை விட்டுச் செல்ல வேண்டும்.
இதனால் செல்வம் தேவையில்லை என்பது முடிவு அல்ல.
மாறாக:
செல்வத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்து.
செல்வம்:
குடும்பப் பாதுகாப்புக்கு,
கல்விக்கு,
சமூக நன்மைக்கு,
சேவைக்கு,
நல்ல முயற்சிகளுக்கு
பயன்படும்போது அது கருவி.
ஆனால்:
“என்னிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதே நான் யார் என்பதை நிர்ணயிக்கிறது”
என்றால் அது அடையாளமாகிவிடுகிறது.
152:
செல்வத்தை வைத்திரு; செல்வத்திற்குள் உன்னை வைத்துவிடாதே.
என்று வாழ்வியல் ரீதியாக வாசிக்கப்படலாம்.
10. பதவியும் நிறுவனமும் நம்மைத் தாண்டித் தொடரும்
மாடும் இருக்கவே என்ற உண்மையை வேலை மற்றும் தலைமைத்துவத்திற்கும் பயன்படுத்தலாம்.
ஒருவர்:
தலைவர்,
இயக்குநர்,
ஆசிரியர்,
நிறுவனர்,
குருகுல நிர்வாகி
என்று பல பொறுப்புகளில் இருக்கலாம்.
அப்போது ஒரு மறைமன எண்ணம் உருவாகலாம்:
“நான் இல்லாமல் இது இயங்காது.”
152 நினைவூட்டுவது:
மனிதர்கள் மாறுவார்கள்; அமைப்புகள் தொடரலாம்.
எனவே நல்ல தலைமை:
எல்லாவற்றையும் தன்னிடம் குவிப்பதல்ல.
மாறாக:
பொறுப்புகளைப் பகிர்தல்,
அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்குதல்,
அறிவை ஆவணப்படுத்துதல்,
செயல்முறைகளை அமைத்தல்,
பிறரைத் தயார்படுத்துதல்.
இதுவும் நிலையாமை விழிப்பின் நடைமுறை வடிவமே.
11. “என் உடல்” என்பதைக் “எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கருவி” என்று மாற்று
152-ன் ஆழமான சாதனை மாற்றம் இதுவாக இருக்கலாம்:
“இந்த உடலே நான்.”
என்ற தேக அடையாளத்திலிருந்து:
“இந்த உடல் என் வாழ்க்கை மற்றும் சாதனைக்கான கருவி.”
என்ற விழிப்பிற்கு வருதல்.
இதனால் உடலோடு இரண்டு தவறான உறவுகளும் தவிர்க்கப்படுகின்றன:
உடலை அளவுக்கு மீறிப் பற்றுதல்
அழகு, இளமை, தோற்றம் ஆகியவற்றையே அடையாளமாக்குதல்.
உடலை அலட்சியம் செய்தல்
“எப்படியும் அழியப்போகிறது” என்று பராமரிக்காமல் விடுதல்.
இரண்டிற்கும் நடுவே திருமந்திரப் பக்குவம்:
பேணி → பயன்படுத்து → பற்றாதே.
12. ஒவ்வொரு புலனையும் சாதனையாக மாற்று
152-ஐ வெறும் மரண நினைவாக வைத்திருக்காமல், ஐம்புலன்களையே சாதனைக்கான வாயில்களாக மாற்றலாம்.
கண் — நல்லதைப் பார்க்கட்டும்.
செவி — ஞானத்தைக் கேட்கட்டும்.
வாய்/நாக்கு — அளவுடன் உண்டு, உண்மையும் நன்மையும் பேசட்டும்.
மூக்கு — மூச்சின் விழிப்பிற்கு நினைவூட்டலாகட்டும்.
மெய் — சேவை, வணக்கம், உழைப்பு ஆகியவற்றில் ஈடுபடட்டும்.
அப்போது:
புலன் → போகம்
என்ற ஒரே திசை மாறி,
புலன் → விழிப்பு → சாதனை
என்ற திசை உருவாகிறது.
13. “நான் யார்?” என்ற கேள்வியை வாழ்வுக்குள் கொண்டு வா
152-ன் ஆழத்தில் இயல்பாக எழும் கேள்வி:
“என் உடல் என்று சொல்கிறேன்; அப்படியானால் அந்த ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?”
இதனை உடனடியாக ஒரு தத்துவப் பதிலால் மூடிவிட வேண்டியதில்லை.
சாதனையில் கேள்வியாகவே வைத்திருக்கலாம்.
சில நிமிடங்கள் அமைதியாக:
இது என் உடல்.
இது என் எண்ணம்.
இது என் உணர்வு.
இது என் சொத்து.
இவர் என் உறவு.
என்று மனத்தில் பார்க்கவும்.
பின்னர்:
“இவற்றை ‘என்’ என்று அறியும் நான் யார்?”
என்று விசாரிக்கலாம்.
இது 152-ன் நேரடிப் பொருளைக் கடந்த சாதனை விரிவாக்கம்; பாடல் திறக்கும் தேக–அடையாள விசாரணையை நடைமுறைக்கு மாற்றும் முறை.
14. தினமும் ஒரு “நிலையாமை நிமிடம்”
152-ன் அடிப்படையில் ஒரு எளிய தினசரி பயிற்சி செய்யலாம்.
நாள் முடிவில் ஒரு நிமிடம்:
என் மனம் இன்று செயல்பட்டது — நன்றி.
என் புலன்கள் இன்று செயல்பட்டன — நன்றி.
என் உடல் இன்று என்னைத் தாங்கியது — நன்றி.
என் அன்புக்குரியவர்கள் இன்று என்னுடன் இருந்தார்கள் — நன்றி.
எனக்குக் கிடைத்த வளங்கள் இன்று இருந்தன — நன்றி.
பின்னர்:
“இவை எதுவும் நிரந்தர உரிமை அல்ல; நாளையும் கிடைக்கும் என்ற உறுதி இல்லை. ஆகவே நாளை கிடைத்தால் இன்னும் விழிப்புடன் பயன்படுத்துவேன்.”
என்று மனத்தில் உறுதி கொள்ளலாம்.
இது மரணப் பயிற்சி அல்ல.
நன்றிப் பயிற்சி.
15. ஐந்து சுயசோதனைக் கேள்விகள்
152-ஐ வாழ்வில் நிறுத்திக் கொள்ள வாரத்திற்கு ஒருமுறை கேட்டுக்கொள்ளலாம்:
என் உடலை நான் வெறும் இன்பத்திற்காகப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது அர்த்தமுள்ள செயல்களுக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படுத்துகிறேனா?
என் கவனத்தை நான் ஆளுகிறேனா, அல்லது என் புலனாசைகள் ஆளுகின்றனவா?
நான் கற்கவும் சிந்திக்கவும் கூடிய இந்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்துகிறேனா?
என்னுடன் இருப்பவர்களை இயல்பாகக் கிடைத்தவர்கள் என்று எடுத்துக்கொள்கிறேனா, அல்லது நன்றியுடன் வாழ்கிறேனா?
நான் செல்வத்தைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது செல்வமே என் வாழ்க்கையின் அடையாளத்தை நிர்ணயிக்கிறதா?
இந்த ஐந்து கேள்விகளே 152-ஐ நவீன வாழ்வில் செயல்படுத்தும் ஒரு சிறிய சாதனையாக அமையும்.
16. 150–152 : மூன்று நடைமுறை மாற்றங்கள்
இந்த மூன்று பாடல்களின் வாழ்வியல் சாரத்தை ஒன்றாக எடுத்தால்:
150 — செல்வம்
சேர்ப்பது மட்டும் அல்ல — பயன்படுத்து.
151 — உறவு
பற்றுவது மட்டும் அல்ல — நேசி.
152 — உடல்
அனுபவிப்பது மட்டும் அல்ல — சாதனைக்கு பயன்படுத்து.
இதனை இன்னும் சுருக்கமாக:
வளம் → சேவை
உறவு → அன்பு
உடல் → சாதனை
என்று மாற்றலாம்.
17. மரண நினைவின் சரியான விளைவு
152-ஐ வாசித்த பிறகு:
“எப்படியும் இறக்கத்தானே போகிறோம்”
என்ற மனச்சோர்வு வந்தால் பாடல் சாதனையாக இன்னும் உள்ளீர்க்கப்படவில்லை.
சரியான விளைவு:
“எனக்கு கிடைத்த காலம் வரையறுக்கப்பட்டது; ஆகவே அதை அர்த்தமுள்ளதாக வாழ வேண்டும்.”
அதனால்:
நிலையாமை → அலட்சியம்
என்பதல்ல.
நிலையாமை → விழிப்பு → முன்னுரிமை → அர்த்தமுள்ள செயல்
என்பதே சரியான நகர்வு.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
152-ஆம் பாடல் மனிதனுடைய மனம், புலன்கள், உறவுகள், செல்வம், உடல் ஆகியவை நிரந்தரமாக அவனிடம் இருப்பவை அல்ல என்பதை மரணப் பிரிவின் வழியாகக் காட்டுகிறது. இதன் சாதனைப் பொருள் அவற்றை வெறுத்து விலகுவது அல்ல; அவை இன்னும் கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றைச் சரியான நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்துவது. புலன்கள் இன்பத்திற்கு மட்டும் அல்ல விழிப்பிற்கும் பயன்பட வேண்டும்; உடல் போகத்திற்கு மட்டும் அல்ல அறம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான கருவியாக வேண்டும்; மனம் தெளிவாக இருக்கும்போதே ஞானத்தைத் தேட வேண்டும்; அன்புக்குரியவர்கள் இருக்கும்போதே அன்பையும் நன்றியையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும்; செல்வம் இருக்கும்போதே அதனை நன்மைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். “மெய்விட்டுப் போக” வேண்டிய நாள் வருவதால் உடல் அர்த்தமற்றதல்ல — மாறாக, அது இன்று கிடைத்திருப்பதே அரிய வாய்ப்பாகிறது. இவ்வாறு மரண நினைவு வாழ்க்கை மறுப்பாக அல்ல, வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளைச் சரிசெய்யும் விழிப்பாக மாற வேண்டும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
புலன் — ஆள்
மனம் — தெளிவாக்கு
உடல் — பேணி பயன்படுத்து
உறவு — நன்றியுடன் நேசி
செல்வம் — நன்மையாக மாற்று
காலம் — ஒத்திப்போடாதே
“என்” — பற்றைக் குறை
“நான்” — விசாரி
அதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:
பேணி → பயன்படுத்து → நன்றி கொள் → பற்றாதே → விசாரி.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
ஒருநாள் புலன்களும் விலகி, அன்புக்குரியவர்களும் செல்வமும் அங்கேயே இருக்க, மெய்யையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டுமெனில் — இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் உடல், மனம், புலன், உறவு, வளம் ஆகிய ஒவ்வொன்றும் பற்றிக்கொள்ள வேண்டிய நிரந்தர உடைமை அல்ல; விழிப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டிய அரிய சாதனை வாய்ப்பு.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் முழுச் சாரம்
உலகம் இருக்கிறது; உறவுகள் இருக்கின்றன; செல்வம் இருக்கிறது — ஆனால் உயிர் மெய்யையும் விட்டு விடைகொள்கிறது
கைவிட்டு நாடிக் கருத்தழிந் தச்சற
நெய்யட்டிச் சோறுண் ணுமைவரும் போயினார்
மையிட்ட கண்ணாளு மாடு மிருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளு மாறே. (152)
152-ஆம் பாடல் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தின் விசாரணையை ஒரு முக்கியமான உச்சத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது. இதுவரை திருமூலர் உடல், குடும்பம், பெயர், உடற்கட்டமைப்பு, செயற்பாடு, காலம், செல்வம், நேச உறவு ஆகியவற்றின் எல்லைகளை ஒவ்வொன்றாகக் காட்டினார். இப்போது மனிதனுக்கு மிகவும் நெருக்கமான:
கருத்து → புலன் → உறவு → செல்வம் → மெய்
என்ற அடுக்குகளையே பிரிவின் கீழ் நிறுத்துகிறார்.
இதனால் நிலையாமை பற்றிய கேள்வி:
“எது என்னுடன் வராது?”
என்பதிலிருந்து இன்னும் ஆழமாக,
“நான் ‘என்னுடையது’ என்றும் ‘நான்’ என்றும் பற்றிக்கொண்டவற்றுள் எது உண்மையில் நிலையானது?”
என்ற ஞான விசாரணையை நோக்கி நகர்கிறது.
நான்கு அடிகள் — நான்கு படிநிலைகள்
பாடலின் முழு நகர்வை நான்கு நிலைகளாகப் பார்க்கலாம்.
முதல் அடி — மனச் செயற்பாட்டின் தளர்வு
“கருத்தழிந்து…”
மனிதன் சிந்தித்த, திட்டமிட்ட, நினைத்த மனச்செயற்பாடு தளர்கிறது.
இரண்டாம் அடி — புலனனுபவத்தின் முடிவு
“நெய்யட்டிச் சோறுண்ணும் ஐவரும் போயினார்.”
சுவை உட்பட உலகை அனுபவித்த ஐம்புலன்களின் செயற்பாடு விலகுகிறது.
மூன்றாம் அடி — உலகம் இன்னும் இருக்கிறது
“மையிட்ட கண்ணாளும் மாடும் இருக்கவே.”
அன்புக்குரிய துணையும் உலகச் செல்வமும் அங்கேயே இருக்கின்றன.
நான்காம் அடி — உடலையும் விடுதல்
“மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளுமாறே.”
இறுதியில் என் உடல் என்று மிக நெருக்கமாகக் கொண்ட மெய்யையும் விட்டு உயிர் விடைகொள்கிறது.
இதுவே பாடலின் முழுக் கட்டமைப்பு:
கருத்து தளர்கிறது → புலன்கள் விலகுகின்றன → உறவும் செல்வமும் இருக்கின்றன → மெய் விடப்படுகிறது.
பாடலின் மைய முரண் — “இருக்கவே” ↔ “விட்டுப் போக”
152-ன் முழுத் தத்துவத்தையும் இரண்டு சொற்றொடர்கள் தாங்குகின்றன:
“இருக்கவே”
↕
“விட்டுப் போக”
இதன் பொருள் மிகவும் ஆழமானது.
மரணத்தில்:
உலகமே அழிந்துவிடவில்லை.
அன்புக்குரியவர்கள் அழிந்துவிடவில்லை.
செல்வம் மறைந்துவிடவில்லை.
அவை:
இருக்கின்றன.
ஆனால் அவற்றுடன் வாழ்ந்த மனிதனின் உடல்சார் உறவு:
முடிகிறது.
எனவே நிலையாமை என்பது பொருள்கள் அழிவதைப் பற்றிய உண்மை மட்டுமல்ல.
அவற்றுடன் நமக்குள்ள தொடர்பும் காலவரையுடையது
என்பதையும் குறிக்கிறது.
“ஐவரும் போயினார்” — புலன்கள் நிரந்தரமானவை அல்ல
உலகை:
கண்களால் பார்த்தோம்,
செவியால் கேட்டோம்,
நாவால் சுவைத்தோம்,
மூக்கால் நுகர்ந்தோம்,
மெய்யால் உணர்ந்தோம்.
இவற்றின் வழியே:
“என் உலகம்”
என்ற அனுபவம் உருவானது.
ஆனால் ஐவரும் போயினார் என்றதும் ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது:
உலகம் இருக்கலாம்; அதை அனுபவித்த புலன் அமைப்பு செயல்படாமல் போகலாம்.
இதனால் 152 புலன்களை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை.
மாறாக:
புலன்கள் இருக்கும்போதே அவற்றை ஆள்; அவற்றை ஞானத்திற்கும் சாதனைக்கும் கருவியாக்கு.
141 → 152 : புலன்களைப் பற்றிய ஒரு நிறைவான வட்டம்
முன்னர் 141-ல்:
“புலனைந்தும் தன்வசமாயிடும்”
என்ற சாதனை நோக்கு முன்வைக்கப்பட்டது.
152-ல்:
“ஐவரும் போயினார்.”
என்ற நிலையாமை உண்மை வருகிறது.
இரண்டையும் இணைத்தால்:
புலன்கள் இருக்கும்போது — அவற்றை ஆள்.
ஒருநாள் — அவற்றின் செயற்பாடே விலகும்.
இதனால் புலனடக்கத்தின் காரணம் தெளிவாகிறது:
நிலையற்ற புலன்களை நிரந்தர இன்பத்தின் ஆதாரமாகப் பற்றாமல், அவை கிடைத்திருக்கும் காலத்திலேயே அவற்றைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்துதல்.
“மையிட்ட கண்ணாள்” — அன்பு இருக்கிறது; ஆனால் பிரிவை நிறுத்த முடியவில்லை
151-ல்:
மணவுறவு → நேசம் → பிரிவு
என்ற உண்மை காட்டப்பட்டது.
152-ல்:
மையிட்ட கண்ணாள் இன்னும் இருக்கிறாள்.
ஆனால் உயிர்:
விடைகொள்கிறது.
இதன் சாரம்:
அன்பு உண்மையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அன்பால் யாக்கையின் மரண எல்லையை நீக்க முடியாது.
இதனால் அன்பை மறுக்க வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
அன்புக்குரியவர் இருக்கும்போதே அவரை நன்றியுடன் நேசிக்க வேண்டும்.
“மாடும் இருக்கவே” — சொத்து இருக்கிறது; சொந்தக்காரன் செல்கிறான்
150-ல்:
மாடம்,
சிவிகை,
முக்கோடி
என்ற உலக வளங்கள் வந்தன.
152-ல்:
“மாடும் இருக்கவே.”
இங்கு செல்வத்தின் எல்லை இன்னும் நேரடியாகிறது:
சொத்து அழியவில்லை.
ஆனால்:
சொத்தை “என்னுடையது” என்று கொண்டிருந்தவன் அதனை விட்டுச் செல்கிறான்.
இதனால்:
செல்வம் வைத்திருப்பது பிரச்சனை அல்ல; செல்வத்திலேயே தன்னை அடையாளப்படுத்துவது பிரச்சனை.
செல்வத்தின் சாதனை மாற்றம்:
உடைமை → பொறுப்பு → பயன்பாடு → வழங்கல்.
“மெய்விட்டு” — நிலையாமை விசாரணையின் ஆழமான இடம்
இப்பாடலின் உச்சம்:
“மெய்விட்டு.”
மனைவியை விட்டுச் செல்லுதல் ஒரு பிரிவு.
செல்வத்தை விட்டுச் செல்லுதல் இன்னொரு பிரிவு.
ஆனால்:
உடலையே விட்டுச் செல்லுதல்
மனிதனின் மிக அடிப்படையான அடையாளத்தையே கேள்விக்குட்படுத்துகிறது.
நாம்:
என் வீடு,
என் செல்வம்,
என் மனைவி,
என் புலன்கள்,
என் உடல்
என்று சொல்கிறோம்.
இதனால் இயல்பாக எழும் ஞானக் கேள்வி:
“இவை அனைத்தும் ‘என்’ என்றால், அந்த ‘என்’ என்று சொல்லும் ‘நான்’ யார்?”
152 தனியாக இந்தக் கேள்விக்கான முழுத் தத்துவப் பதிலை வழங்கவில்லை.
ஆனால்:
தேக அடையாளத்திலிருந்து ஞான விசாரணைக்குச் செல்லும் கதவைத் திறக்கிறது.
உடல் நிலையற்றது — ஆனால் அர்த்தமற்றதல்ல
152-ஐ:
“உடல் எப்படியும் அழியும்; ஆகவே உடலுக்கு மதிப்பில்லை”
என்று வாசிப்பது தவறு.
திருமந்திரத்தின் பரந்த யோகப் பார்வையில் உடல்:
சாதனை நடைபெறும் கருவி.
எனவே:
உடல் நிலையற்றது ≠ உடல் பயனற்றது.
சரியான புரிதல்:
உடல் நிலையற்றது → கிடைத்த காலம் அரியது → சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
இதனால் உடலுக்கான சரியான அணுகுமுறை:
பேணி → பயன்படுத்து → பற்றாதே.
யோகச் சாரம்
யோகப் பார்வையில் 152:
புலன்கள் இருக்கும்போதே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்து.
புலனடக்கம்:
புலன்களை அழிப்பது அல்ல.
அவை:
நம்மை இழுத்துச் செல்லாதபடி அவற்றின் மீது விழிப்பைப் பெறுவது.
அதனால்:
புலன் → போகம்
என்ற ஒரே இயக்கம்,
புலன் → விழிப்பு → சாதனை
என்று மாற்றப்படுகிறது.
ஆகமச் சாரம்
உடல், வாக்கு, மனம் ஆகியவை செயல்படும் காலத்தில்தான்:
பூஜை செய்ய முடியும்,
மந்திரம் சொல்ல முடியும்,
வணங்க முடியும்,
சேவை செய்ய முடியும்,
தியானிக்க முடியும்.
எனவே 152-ன் ஆகமச் சாரம்:
“ஒருநாள் சாதனை செய்வேன்” என்று தள்ளிப்போடாதே.
உடல் கிடைத்திருக்கும்போதே:
கிரியையைச் செய்; பக்தியை வளர்த்து; ஞானத்தைத் தேடு.
தந்திரச் சாரம்
தாந்திரிகப் பார்வையில்:
உடல் எதிரி அல்ல.
புலன் எதிரி அல்ல.
அனுபவமும் தன்னிச்சையாக எதிரி அல்ல.
ஆனால்:
அவற்றை நிரந்தரமான நான் என்று பற்றிக்கொள்வதே அறியாமையின் இடமாகிறது.
எனவே:
உடலைப் புனிதப்படுத்து.
புலனை விழிப்பாக்கு.
அனுபவத்தை அறிந்துகொள்.
ஆனால் எதிலும் நிரந்தர அடையாளத்தை அமைக்காதே.
சைவத் தத்துவச் சாரம்
மெய்விட்டுப் போக என்ற மொழி குறைந்தபட்சமாக:
மெய்
மற்றும்
அதனை விட்டுச் செல்லும் உயிர்
என்ற வேறுபாட்டிற்கான இடத்தை உருவாக்குகிறது.
இதனால்:
உடலே முழுமையான நான்
என்ற தேக அடையாளம் விசாரணைக்குட்படுகிறது.
சைவப் பார்வையில் உடல் உயிரின் அனுபவ–சாதனக் கருவியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம்; உடலின் முடிவையே உயிரின் முழு அழிவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
ஆனால் 152-ன் நேரடி எல்லையை மீறாமல் சொன்னால் அதன் முக்கியமான பணி:
உடல் மற்றும் உயிரை ஒன்றாகக் கலக்கிவிடும் மயக்கத்தைத் தளர்த்துவது.
150 → 151 → 152 : “என்” என்ற பற்றின் அகநகர்வு
இந்த மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து மிகத் தெளிவான ஞானப் படிக்கட்டை உருவாக்குகின்றன.
150 — “என்னுடையவை”
வீடு, அந்தஸ்து, செல்வம்.
↓
151 — “என்னுடையவர்”
துணை, நேசம், உறவு.
↓
152 — “என் உடல்”
கருத்து, புலன், மெய்.
↓
அடுத்ததாக இயல்பாக எழும் கேள்வி
“அப்படியானால் நான் யார்?”
இதனால் அதிகாரம்:
உடைமை பற்றிலிருந்து → உறவுப் பற்றிற்கு → தேக அடையாளத்திற்கு → சுயவிசாரணைக்கு
நகர்கிறது.
144–152 : இதுவரையிலான முழு ஞானப் படிக்கட்டு
144 — உடல் பொருளால் ஆனது
↓
145 — குடும்ப உறவிற்கு எல்லை உண்டு
↓
146 — பெயரும் சமூக நினைவும் நிலைப்பதில்லை
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பு பிரிகிறது
↓
148 — செய்பவன் செயப்படுபொருளாகிறான்
↓
149 — “இன்னும் நேரம் உண்டு” என்ற நிச்சயம் உடைகிறது
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் மரணத்தைத் தடுக்காது
↓
151 — நெருக்கமான நேச உறவிற்கும் யாக்கைப் பிரிவின் எல்லை உண்டு
↓
152 — புலன், மனம், உடல் ஆகிய மிக நெருக்கமான அனுபவக் கருவிகளும் நிலையானவை அல்ல
இதனால் அதிகாரத்தின் விசாரணை:
“எது அழியும்?”
என்பதிலிருந்து:
“நான் எதையெல்லாம் தவறாக ‘நான்’ அல்லது ‘என்னுடையது’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
என்ற ஆழமான நிலையை அடைகிறது.
மரண நினைவிலிருந்து சாதனை விழிப்பு
152-ன் முடிவு:
“எப்படியும் எல்லாவற்றையும் விட்டுப் போக வேண்டும்”
என்ற மனச்சோர்வாக இருக்கக்கூடாது.
அதன் சரியான ஆன்மிக மாற்றம்:
புலன் இருக்கிறது — விழிப்புடன் பயன்படுத்து.
மனம் இருக்கிறது — ஞானத்தைத் தேடு.
உடல் இருக்கிறது — பேணி சாதனை செய்.
உறவு இருக்கிறது — நன்றியுடன் நேசி.
செல்வம் இருக்கிறது — நன்மையாக மாற்று.
காலம் இருக்கிறது — தள்ளிப்போடாதே.
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு → சாதனை விழிப்பு.
ஒரே பார்வையில் 152
கருத்து
↓
கருத்தின் தளர்வு
↓
ஐம்புலன்
↓
புலன்செயற்பாட்டின் விலகல்
↓
மனைவி இருக்கிறாள்
↓
செல்வம் இருக்கிறது
↓
மெய்யையும் விடுதல்
↓
உயிரின் விடைபெறல்
↓
“என்னுடையது” என்ற பற்றின் எல்லை
↓
“என் உடல்” என்ற அடையாளத்தின் விசாரணை
↓
“நான் யார்?” என்ற ஞானக் கேள்விக்கான வாசல்
↓
உடல் இருக்கும்போதே சாதனை செய்யும் விழிப்பு
மொத்த ஞானச் சாரம்
152-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமையை மனிதனின் வெளிப்புற உடைமைகளிலிருந்து அவனது மிக நெருக்கமான மனம்–புலன்–உடல் அடையாளத்திற்குள் கொண்டு வருகிறது. கருத்துச் செயற்பாடு தளர்கிறது; நெய்யிட்ட சோற்றை அனுபவித்த “ஐவர்” எனும் புலன்களின் செயற்பாடு விலகுகிறது; அன்புக்குரிய மையிட்ட கண்ணாளும் உலகச் செல்வமும் அங்கேயே “இருக்கவே”, உயிர் இறுதியில் மெய்யாகிய உடலையும் விட்டு விடைகொள்கிறது. இதனால் உலகம் அழிவதாலேயே மரணம் நிகழ்கிறது என்பதல்ல, உலகம் தொடர்ந்தாலும் அதனுடன் நமக்குள்ள உடல்சார் அனுபவத் தொடர்பு காலவரையுடையது என்பது வெளிப்படுகிறது. யோகத்தில் புலன்கள் இருக்கும்போதே அவற்றை ஆள வேண்டும்; ஆகமத்தில் உடல்–வாக்கு–மனம் செயல்படும்போதே சாதனையைத் தொடங்க வேண்டும்; தாந்திரிகப் பார்வையில் உடலும் புலன்களும் மறுக்கப்படாமல் விழிப்பின் கருவிகளாக மாற்றப்பட வேண்டும்; சைவத் தத்துவத்தில் “என் உடல்” என்று சொல்லப்படும் மெய்யையும் விட்டு உயிர் செல்கிறது என்ற உண்மை தேகமே முழுமையான ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தை விசாரணைக்குட்படுத்துகிறது. எனவே இப்பாடலின் முடிவு உடலை வெறுப்பது அல்ல — நிலையற்ற உடல் கிடைத்திருக்கும்போதே அதை அறம், பக்தி, ஞானம், சேவை, சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கருவியாகப் பயன்படுத்தி, ‘என்னுடையது’ என்ற பற்றிலிருந்து ‘நான் யார்?’ என்ற ஞான விசாரணையை நோக்கி நகர்வதாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
கருத்து → புலன் → உறவு → செல்வம் → மெய் → பிரிவு → “என்” என்ற பற்றின் தளர்வு → “நான்” என்ற விசாரணை → சாதனை விழிப்பு.
அதன் வாழ்வியல் மாற்றம்:
உடல் — பேணி பயன்படுத்து
புலன் — ஆள்
மனம் — தெளிவாக்கு
உறவு — நன்றியுடன் நேசி
செல்வம் — நன்மையாக மாற்று
காலம் — தள்ளிப்போடாதே
“என்” — பற்றாதே
“நான்” — விசாரி
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உலகம் மறைவதற்கு முன்பே நாம் அதிலிருந்து விடைகொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்; ஆகவே நிலையாமையின் ஞானம் உலகை வெறுப்பதில் இல்லை — உடல், புலன், மனம், உறவு, செல்வம் ஆகியவை இன்னும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றை விழிப்புடனும் நன்றியுடனும் சாதனைக்குப் பயன்படுத்துவதில்தான் உள்ளது.
திருச்சிற்றம்பலம்.