அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 155
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (155) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
முப்பது முப்பது முப்பத் தறுவருஞ்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்
ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே. (155)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
முப்பது, முப்பது, முப்பத்து அறுவரும்
செப்ப மதில் உடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்;
செப்ப மதில் உடைக் கோயில் சிதைந்த பின்,
ஒப்ப அனைவரும் ஓட்டு எடுத்தாரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
பல கூறுகள் வாழும் “கோயில்” — உடல் என்பது தனிப்பொருள் அல்ல; ஒருங்கிணைந்த நிலையற்ற அமைப்பு
முப்பது முப்பது முப்பத் தறுவருஞ்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்
ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே. (155)
155-ஆம் பாடலில் திருமூலர் “யாக்கை நிலையாமை” விசாரணையை இன்னொரு ஆழத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறார்.
154-ல் அவர் கேட்டது:
“உலகம் உன்னை யார் என்று அழைக்கிறது?”
155-ல் விசாரணை வெளியில் இருந்து உடலின் உள்ளே திரும்புகிறது:
“நீ ‘என் உடல்’ என்று ஒருமையில் அழைக்கும் இது உண்மையில் ஒரு தனிப்பொருளா? அல்லது பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் ஒரு தற்காலிகக் கூட்டமைப்பா?”
அதற்காக உடலை அவர் மிக முக்கியமான ஒரு சொல்லால் உருவகப்படுத்துகிறார்:
“கோயில்.”
அதற்குள் பலர் வாழ்கிறார்கள். அந்தக் கோயில் சிதைந்ததும் அவர்கள் அனைவரின் அந்த ஒருங்கிணைந்த வாழ்வும் முடிகிறது.
இதுவே இப்பாடலின் மைய ஆன்மிகக் காட்சி.
1. முதலில் ஒரு முக்கிய உரைநுணுக்க எச்சரிக்கை — “96” எதைச் சுட்டுகிறது?
முதல் அடி:
“முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவரும்”
என்பதால்,
30 + 30 + 36 = 96
என்ற எண்ணமைப்பு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
சைவ–யோக மரபுகளில் 96 தத்துவங்கள் / தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்கள் பற்றிய வகைப்பாடுகள் இருப்பதால், இப்பாடலை அந்த மரபுடன் தொடர்புபடுத்திப் படிப்பது இயல்பான சாத்தியம்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான வரம்பு இருக்கிறது:
இந்த ஒரு பாடலே அந்த 96-ஐ தனித்தனியாகப் பெயரிட்டு வரையறுக்கவில்லை.
எனவே:
“முதல் 30 இவை; அடுத்த 30 இவை; கடைசி 36 இவை”
என்று ஆதாரமின்றி ஒரு பட்டியலை இப்பாடலுக்குள் புகுத்தக் கூடாது.
P02-ல் பாதுகாப்பான நிலை:
96 என்ற எண்ணமைப்பு உள்ளது; அது உடலாகிய கோயிலுக்குள் வாழும் பல்வேறு கூறுகளின் தொகுதியைச் சுட்டுகிறது. சைவ–யோக மரபின் தொண்ணூற்றாறு தத்துவக் கட்டமைப்புடன் இதனை தொடர்புபடுத்திப் படிக்கலாம்; ஆனால் அந்த 96-ன் உள் வகைப்பாட்டை இப்பாடல் மட்டும் உறுதிசெய்யவில்லை.
இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
2. “கோயிலுள் வாழ்பவர்” — உடல் ஒரு தனிப்பொருள் அல்ல
நாம் வழக்கமாக:
“என் உடல்”
என்று ஒருமையில் சொல்கிறோம்.
அதனால் உடல்:
ஒரே பொருள்,
ஒரே நிலையான அலகு
போல் மனதில் தோன்றுகிறது.
ஆனால் திருமூலரின் உருவகம் வேறு.
அவர்:
ஒரு கோயில்
அதற்குள் வாழும் பலர்
என்று காட்டுகிறார்.
இதன் தத்துவ முக்கியத்துவம்:
உடல் ஒன்று போல் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடு.
இந்த ஒருங்கிணைவு இருக்கும் வரை:
“ஒரு மனித உடல்”
என்று நாம் காண்கிறோம்.
ஒருங்கிணைவு குலைந்ததும்:
அதே அமைப்பு தொடர்வதில்லை.
எனவே நிலையாமை என்பது வெறும்:
“ஒருநாள் உடல் அழியும்”
என்ற கருத்து மட்டுமல்ல.
அதைவிட ஆழமாக:
“இப்போதே உடல் பல நிபந்தனைகள் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் சார்பு அமைப்பு”
என்பதையும் பாடல் உணர்த்துகிறது.
3. “செப்ப மதிளுடைக் கோயில்” — உடலை திருமூலர் ஏன் “கோயில்” என்கிறார்?
இது இப்பாடலின் மிக முக்கியமான தத்துவச் சொல்.
திருமூலர் உடலை:
சிறை,
குப்பை,
பாவப் பொருள்,
வெறுக்க வேண்டிய சுமை
என்று இங்கு சொல்லவில்லை.
அவர்:
கோயில்
என்கிறார்.
இதனால் “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தை:
உடல் வெறுப்பு
என்று வாசிப்பது தவறு.
உடல் நிலையற்றது.
ஆனால்:
உடல் மதிப்பற்றது அல்ல.
உடல் சிதையும்.
ஆனால்:
அது வாழ்வும் சாதனையும் நிகழும் அரிய தளம்.
இதனால் திருமூலரின் நிலை இரண்டு முனைகளையும் தவிர்க்கிறது:
உடலே அனைத்தும் — தவறு.
உடல் ஒன்றுமில்லை — இதுவும் தவறு.
சரியான நிலை:
உடல் கோயில்; ஆனால் சிதையக்கூடிய கோயில்.
4. “புனிதம்” என்பதும் “நிரந்தரம்” என்பதும் ஒன்றல்ல
இதிலிருந்து மிகவும் முக்கியமான ஆன்மிகப் புரிதல் கிடைக்கிறது.
ஒரு பொருள்:
புனிதமானதாக இருக்கலாம்;
ஆனால்:
நிலையற்றதாகவும் இருக்கலாம்.
உடல்:
இறைசார்பு நிகழும் இடமாக இருக்கலாம்,
மந்திரம் ஜபிக்கும் கருவியாக இருக்கலாம்,
யோகம் செய்யும் தளமாக இருக்கலாம்,
அறம் செய்யும் சாதனமாக இருக்கலாம்,
குருவை வணங்கும் கருவியாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அதனால்:
உடல் அழியாததாகிவிடுவதில்லை.
எனவே:
புனிதம் ≠ அழியாமை.
மாறாக:
நிலையற்றது என்பதாலேயே கிடைத்திருக்கும்போது அதை புனிதமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
5. “வாழ்பவர்” — ஒருங்கிணைவு இருக்கும் வரை வாழ்க்கை
இரண்டாம் அடியில் முக்கியமான சொல்:
“வாழ்பவர்.”
மூன்றாம் அடியில்:
“சிதைந்தபின்.”
இதுவே பாடலின் தத்துவ அச்சு:
வாழ்வு ↔ சிதைவு
பல கூறுகள்:
ஒருங்கிணைந்து,
ஒன்றோடொன்று சார்ந்து,
ஒரு உடற்கட்டமைப்பிற்குள்
இயங்கும்போது:
வாழ்வு நிகழ்கிறது.
அந்தக் கட்டமைப்பு சிதைந்தபின்:
அதே ஒருங்கிணைந்த செயற்பாடு தொடர்வதில்லை.
இதனால் உடலைப் பற்றிய அகங்கார அடையாளம் தளர்கிறது:
“இது நான்”
என்பதிலிருந்து,
“இது பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் எனக்குக் கிடைத்த சாதன அமைப்பு”
என்ற புரிதலுக்கு நகர முடிகிறது.
6. “மதில்” — எல்லையுடைய வாழ்வு
கோயிலுக்கு:
மதில்
உண்டு.
மதில்:
உள்ளே / வெளியே
என்ற எல்லையை உருவாக்குகிறது.
அதுபோல உடலும்:
ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட வாழ்விடத்தை உருவாக்குகிறது.
உடல் இருக்கும் வரை:
நான் இங்கிருந்து உலகை அனுபவிக்கிறேன்.
கண் வழியாக:
காண்கிறேன்.
காது வழியாக:
கேட்கிறேன்.
வாய் வழியாக:
பேசுகிறேன்.
கைகள் வழியாக:
செய்கிறேன்.
கால்கள் வழியாக:
நகர்கிறேன்.
ஆனால் இந்த எல்லை:
நிரந்தரமானது அல்ல.
மதில் உடைய கோயிலே:
“சிதைந்தபின்”
என்று அடுத்த அடியில் வருகிறது.
7. 152 → 153 → 155 : உடலின் உள் இயந்திரம் படிப்படியாகத் திறக்கப்படுகிறது
இந்த மூன்று பாடல்களுக்கும் அழகான தொடர்ச்சி உள்ளது.
152
“நெய்யட்டிச் சோறுண்ணும் ஐவரும் போயினார்”
புலன்களின் செயற்பாடு விலகுகிறது.
153
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
உடல் உலகுடன் தொடர்புகொண்ட வாசல்கள் அடைகின்றன.
155
“கோயிற் சிதைந்தபின்…”
இப்போது முழு உடற்கட்டமைப்பே சிதைவுக்குள் வருகிறது.
இதனை:
புலன்செயற்பாடு → வாசல்கள் → முழுக் கோயில்
என்று பார்க்கலாம்.
அதாவது பார்வை:
தனிப்பட்ட செயல்பாடுகளிலிருந்து
↓
உடலின் தொடர்பு வாயில்களுக்கு
↓
முழு உடற்கட்டமைப்பிற்கு
விரிகிறது.
8. 147 → 153 → 155 : உடல் ஒரு கட்டமைப்பு
147-ல்:
“மேலுள கூரை பிரியும்”
153-ல்:
“பண்டாரம் கட்டற்ற”
155-ல்:
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
இந்த மூன்று உருவகங்களும் ஒன்றைத் தொடர்ந்து ஒன்று வலுப்படுத்துகின்றன:
கூரை
↓
கட்டு
↓
மதில் + கோயில்
இதன் மூலம் திருமூலர் உடலை:
நிலையான ஒரே பொருளாக அல்ல,
கட்டப்பட்ட, ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட, பின்னர் சிதையக்கூடிய அமைப்பாக
மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறார்.
இதனால் நிலையாமை ஒரு எதிர்கால நிகழ்வு மட்டுமல்ல:
கட்டமைக்கப்பட்டதன் இயல்பே சிதைவுக்குட்படுதல்
என்ற புரிதலாகிறது.
9. யோகப் பார்வை — உடல் நிராகரிக்கப்பட வேண்டியது அல்ல; சாதிக்கப்பட வேண்டிய தளம்
யோகத்தின் பார்வையில் உடல்:
தடையாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை.
அது:
ஆசனம் செய்யும் உடல்,
மூச்சை ஒழுங்குபடுத்தும் உடல்,
புலன்களைப் பயிற்றுவிக்கும் உடல்,
தியானத்திற்கு அமரும் உடல்.
எனவே 155-ன் கோயில் உருவகம் யோக சாதகருக்கு மிக முக்கியமான நினைவூட்டல்:
கோயில் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.
கோயில் சிதைந்தபின்:
“இன்னும் சிறிது காலம் கிடைத்தால் சாதிப்பேன்”
என்ற வாய்ப்பு இந்த உடலில் இல்லை.
இதனால்:
உடல் நிலையற்றது → உடலை அலட்சியம் செய்
என்று வரக்கூடாது.
சரியான நகர்வு:
உடல் நிலையற்றது → உடல் இருக்கும் காலம் அரியது → அதைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.
10. உடல்பற்று மற்றும் உடல் பொறுப்பு
155-ஐ சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு அவசியம்.
உடல்பற்று
“இந்த உடலே நான்.”
“இது என்றும் இருக்க வேண்டும்.”
“உடலின் இன்பமே வாழ்க்கையின் முழு நோக்கம்.”
உடல் பொறுப்பு
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த அரிய கருவி.”
“இதன் ஆரோக்கியத்தைப் பேண வேண்டும்.”
“இதைக் கொண்டு அறம், அன்பு, சேவை, சாதனை செய்ய வேண்டும்.”
திருமந்திரப் பார்வைக்கு ஏற்ற நிலை:
உடலைப் பேணி; உடலில் மயங்காதே.
155-ன் கோயில் உருவகம் இதையே அழகாகத் தாங்குகிறது.
11. ஆகமப் பார்வை — கோயில் என்பது இருப்பிடம் மட்டுமல்ல, வழிபாட்டுத் தளம்
ஆகமப் பார்வையில் கோயில் என்ற உருவகம் இன்னும் அர்த்தமடைகிறது.
கோயில்:
பாதுகாக்கப்படுகிறது,
தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறது,
வழிபாட்டிற்குத் தயாராக்கப்படுகிறது.
அதேபோல் உடலும் சாதனையில்:
தூய்மையான உணவு,
ஒழுக்கமான வாழ்க்கை,
மந்திர ஜபம்,
பூஜை,
தியானம்,
சேவை
ஆகியவற்றிற்கு தகுதியாகப் பேணப்படுகிறது.
ஆனால் இங்கு ஒரு வரம்பைத் தெளிவாக வைத்திருக்க வேண்டும்:
பாடல் நேரடியாக எந்தக் குறிப்பிட்ட ஆகம உடல்–கோயில் வரைபடத்தையும் தரவில்லை.
எனவே இதை:
ஆகம சாதனை விரிவாக்கம்
என்றே கொள்ள வேண்டும்; பாடலின் மறை குறியீடு என்று கூறக்கூடாது.
12. தந்திரப் பார்வை — உடல் என்பது சக்திகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் சாதனத் தளம்
தாந்திரிக சாதனைப் பார்வையில் உடலை வெறுப்பது இலக்கு அல்ல.
உடல்:
அனுபவம் நடைபெறும் தளம்,
சக்தி வெளிப்படும் தளம்,
மந்திரம் உடலுறும் தளம்,
விழிப்பு வளர்க்கப்படும் தளம்.
155-ன் பலர் வாழும் கோயில் உருவகத்தை இந்தச் சாதனைப் பார்வையில் வாசித்தால்:
பல செயற்பாடுகள் → ஒரே உடல் அனுபவம்
என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது.
ஆனால் மீண்டும் கவனம்:
30 + 30 + 36 என்பதை ஆதாரமின்றி குறிப்பிட்ட சக்கரங்கள், நாடிகள், தேவதைகள் அல்லது சக்திகளுடன் இணைக்கக் கூடாது.
பாடலிலிருந்து பாதுகாப்பாகப் பெறக்கூடிய தாந்திரிக சாதனைப் பாடம்:
உடலுக்குள் நிகழும் சக்திகளை விழிப்புடன் ஒழுங்குபடுத்து; ஆனால் உடற்கட்டமைப்பு நிரந்தரமானது என்று பற்றாதே.
சுருக்கமாக:
உடல் → சக்தித் தளம் → விழிப்பு → சாதனை → அர்ப்பணம்.
13. சைவத் தத்துவப் பார்வை — “கோயில்” நான் என்றால், அதற்குள் “வாழ்பவர்” யார்?
இங்கே ஒரு ஆழமான தத்துவ விசாரணை திறக்கிறது.
திருமூலர்:
கோயில்
என்று ஒன்றையும்,
கோயிலுள் வாழ்பவர்
என்று வேறொன்றையும் மொழியால் பிரிக்கிறார்.
இதிலிருந்து உடனடியாக முழுமையான ஆன்மா–உடல் metaphysics ஒன்றை இப்பாடலிலிருந்து மட்டும் நிரூபிக்கக் கூடாது.
ஆனால் குறைந்தபட்சம் ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
கோயிலும் அதற்குள் இயங்கும் கூறுகளும் ஒன்றேதானா?
மேலும்:
அவை அனைத்தையும் “என் உடல்” என்று சொல்கிறவன் யார்?
இதுவே நிலையாமை விசாரணையை:
உடற்கூறு ஆய்விலிருந்து
சுய அடையாள விசாரணைக்கு
நகர்த்துகிறது.
14. 96 கூறுகள் இருந்தாலும் “ஒரு உடல்” என்று ஏன் தோன்றுகிறது?
இந்தப் பாடலின் எண்ணமைப்பு ஒரு ஆழமான அனுபவ உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.
பல கூறுகள் இருந்தாலும் நாம்:
“எனக்கு 96 கூறுகள் இருக்கின்றன”
என்று வாழ்வதில்லை.
நாம்:
“நான்”
என்று ஒருமையில் அனுபவிக்கிறோம்.
அதாவது:
பன்மை → ஒருமை அனுபவம்.
பல கூறுகள்:
ஒருங்கிணைகின்றன.
அதனால்:
ஒரு உடல்.
பல செயற்பாடுகள்:
ஒருங்கிணைகின்றன.
அதனால்:
ஒரு மனித வாழ்க்கை.
ஆனால் இந்த ஒருங்கிணைவு:
நிரந்தரமல்ல.
கோயில் சிதைந்தபின்:
அந்த ஒருமைப் செயல்பாடு தொடர்வதில்லை.
இதுவே பாடலின் ஆழமான நிலையாமைச் சிந்தனை.
15. “ஒப்ப அனைவரும்” — நிலையாமையில் தனிச்சலுகை இல்லை
முதல் அடியில் பல தொகுதிகள்.
நான்காம் அடியில்:
“அனைவரும்.”
இந்த மாற்றம் முக்கியமானது.
வாழும் போது:
வேறுபட்ட கூறுகள்.
சிதைவில்:
ஒரே பொதுவான முடிவு.
இதனை ஆன்மிகமாக விரிவாக்கினால்:
உடலின் எந்தச் செயற்பாட்டிற்கும் நிரந்தரச் சலுகை இல்லை.
கண்:
ஒருநாள் செயலிழக்கும்.
காது:
ஒருநாள் செயலிழக்கும்.
மனம்:
உடல்சார் செயற்பாட்டின் எல்லைக்குள் மாற்றமடையும்.
உடல் முழுவதும்:
சிதைவுக்குட்படும்.
எனவே:
இன்று இயங்குவது நாளையும் அவசியம் இயங்கும்
என்ற மறைநம்பிக்கையே விசாரணைக்குரியது.
16. “கோயில் சிதையும்” என்பதால் கோயிலை அலட்சியம் செய்யலாமா?
இல்லை.
ஒரு கோயில்:
நூறு ஆண்டுகள் கழித்து சிதையலாம்
என்பதால் இன்று அதை:
குப்பையாக வைத்திருக்கமாட்டோம்.
அதேபோல்:
உடல் ஒருநாள் சிதையும்
என்பதால்:
உடலை அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.
மாறாக நிலையாமை:
பொறுப்பை அதிகரிக்க வேண்டும்.
சிதையக்கூடியது என்பதாலேயே பேண வேண்டும்.
காலவரம்புடையது என்பதாலேயே அர்த்தமுள்ள பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவர வேண்டும்.
இதுவே “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தை உடல் வெறுப்பிலிருந்து பாதுகாக்கும் முக்கியமான புரிதல்.
17. 154 → 155 : “நான் யார்?” விசாரணை மேலும் உள்ளே செல்கிறது
154:
நாயகன்
தலைமகன்
நம்பி
என்ற சமூக அடையாளங்களை விசாரித்தது.
அதன் கேள்வி:
“பதவி நீங்கினால் நான் யார்?”
155 இன்னும் உள்ளே செல்கிறது:
உடலே பல கூறுகளின் கோயில்.
அதன் கேள்வி:
“இந்தக் கோயிலின் கூறுகள் சிதைந்தால், நான் எதனுடன் என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன்?”
எனவே நகர்வு:
சமூக அடையாளம்
↓
தேக அடையாளம்
↓
சுய விசாரணை
என்று ஆழமடைகிறது.
18. 150–155 : “என்” என்ற சொல்லின் வளையங்கள் உடைகின்றன
இந்தத் தொடரை ஒன்றாகப் பார்த்தால்:
150
என் செல்வம் / என் அந்தஸ்து
151
என்னுடையவர்
152
என் புலன்கள் / என் உடல்
153
என்னை நேசிப்பவர்கள்
154
என் பதவி / என் சமூக அடையாளம்
155
“என் உடல்” என்று ஒருமையில் அழைக்கப்படும் கோயிலுக்குள்ளேயே பல கூறுகள்
இதனால் “என்” என்ற சொல் படிப்படியாக விசாரணைக்குள் வருகிறது.
என் வீடு
என் செல்வம்
என் துணை
என் உடல்
என் பதவி
என்று சொல்கிறோம்.
ஆனால்:
“என்” என்று சொல்லப்படுவது “நான்” ஆகிவிடுமா?
இதுவே அதிகாரத்தின் ஞான விசாரணை.
19. 144–155 : நிலையாமை இப்போது எங்கு வந்துள்ளது?
இதுவரை திருமூலர் நிலையாமையை பல அடுக்குகளில் திறந்துள்ளார்:
மண்
↓
குடும்பம்
↓
பெயர்
↓
உடற்கட்டமைப்பு
↓
செயற்பாடு
↓
காலம்
↓
செல்வம்
↓
நேசம்
↓
புலன்கள்
↓
உடலின் வாசல்கள்
↓
சமூகப் பதவி
↓
இப்போது — உடலுக்குள் ஒருங்கிணைந்த பல கூறுகள்
எனவே அதிகாரத்தின் கேள்வி:
“உடல் இறக்குமா?”
என்ற எளிய கேள்வியைத் தாண்டிவிட்டது.
இப்போது:
“நான் ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உடலே பல கூறுகளின் நிலையற்ற கூட்டமைப்பு என்றால், உண்மையில் ‘நான்’ என்று நான் எதைச் சுட்டுகிறேன்?”
என்ற ஞானவாசலுக்கு வருகிறது.
20. சாதகருக்கான மூன்று முக்கிய மாற்றங்கள்
1. உடல்
“இந்த உடலே நான்”
↓
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த கோயில்.”
2. உடல் பராமரிப்பு
“உடல் நிலையற்றது; கவலை வேண்டாம்”
↓
“உடல் நிலையற்றது; ஆகவே கிடைத்த காலத்தில் நன்றாகப் பேண வேண்டும்.”
3. சாதனை
“பிறகு செய்வேன்”
↓
“கோயில் சிதைவதற்கு முன் கோயிலைச் சாதனைக்குப் பயன்படுத்து.”
இதுவே 155-ன் வாழும் ஆன்மிகப் பொருள்.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
155-ஆம் பாடல் 30 + 30 + 36 என எண்ணப்பட்ட பல கூறுகளை “செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்” என்று கூறி, உடலை ஒரே தனிப்பொருளாக அல்லாமல் பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து வாழும் கோயிலாக உருவகப்படுத்துகிறது. இந்த எண்ணமைப்பு 96-ஐத் தருவதால் சைவ–யோக மரபின் தொண்ணூற்றாறு தத்துவக் கட்டமைப்புடன் தொடர்புபடுத்திப் படிக்க வாய்ப்பு இருந்தாலும், அந்த 96-ன் உள் வகைப்பாட்டை இப்பாடல் தனியாக வழங்காததால் ஆதாரமின்றி குறிப்பிட்ட பட்டியலை இதற்குள் புகுத்தக் கூடாது. பாடலின் உறுதியான தத்துவ மையம் “கோயிலுள் வாழ்பவர்” என்பதிலிருந்து “கோயிற் சிதைந்தபின்” என்பதற்குச் செல்லும் நகர்வில்தான் உள்ளது: பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு இருக்கும் வரை உடல்சார் வாழ்க்கை நிகழ்கிறது; அந்தக் கட்டமைப்பு சிதைந்ததும் அந்த ஒருங்கிணைந்த நிலை தொடர்வதில்லை. உடலை “கோயில்” என்று அழைப்பதால் திருமூலர் உடலை இழிவுபடுத்தவில்லை; மாறாக நிலையற்றதாயினும் அரிய சாதனத் தளமாக மதிக்கிறார். யோகத்தில் அது சாதனைக்கான கருவி; ஆகமப் பார்வையில் புனிதமாகப் பேணப்பட வேண்டிய வழிபாட்டுத் தளம்; தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கத்தில் பல சக்திச் செயற்பாடுகள் ஒன்றிணையும் அனுபவத் தளம்; சைவத் தத்துவ விசாரணையில் “இந்தக் கோயிலையும் அதன் கூறுகளையும் ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற ஆழமான கேள்விக்கான வாயில். எனவே இப்பாடல் உடலை வெறுக்கச் செய்வதில்லை; உடலை நிரந்தர ‘நான்’ என்று பற்றாமல், அது சிதைவதற்கு முன் ஞானம், அறம், பக்தி, சேவை, யோகம், சாதனை ஆகியவற்றிற்கான அரிய கோயிலாகப் பயன்படுத்தச் செய்கிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
பல கூறுகள் → ஒரே கோயில் → ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு → கோயிலின் சிதைவு → கூறுகளின் பிரிவு → தேக அடையாளத்தின் தளர்வு → “என் உடல்” என்ற விசாரணை → “நான் யார்?” என்ற ஞானவாசல்.
இதன் சாதனை வடிவம்:
உடலை வெறுக்காதே — கோயிலாக மதித்துப் பேணி.
உடலில் மயங்காதே — அது சிதையக்கூடியது என்பதை அறி.
புலன்களை வீணாக்காதே — அவற்றை விழிப்பின் கருவிகளாக்கு.
காலத்தை ஒத்திப்போடாதே — கோயில் இருக்கும் போதே சாதனை செய்.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உடல் கோயில் என்பதால் அது அழியாதது அல்ல; அது சிதையக்கூடிய கோயில் என்பதாலேயே அதன் மதிப்பு அதிகரிக்கிறது. பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் இந்தக் கோயில் இன்னும் நிலைத்திருக்கும்போதே அதை அறம், அன்பு, பக்தி, ஞானம், சேவை, யோகம், சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்துவதே “யாக்கை நிலையாமை” தரும் சரியான விழிப்பு.
பாடலின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பலர் வாழும் கோயிலிலிருந்து அனைவரும் நீங்கும் நிலை வரை — “ஒருமை” எனத் தோன்றும் யாக்கையின் கூட்டமைப்பை உடைக்கும் தர்க்கம்
முப்பது முப்பது முப்பத் தறுவருஞ்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்
ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே. (155)
155-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் மிகத் தெளிவான நான்கு நிலைகளில் நகர்கிறது:
பல கூறுகள் → ஒரே கோயில் → கோயிலின் சிதைவு → அனைவரின் பிரிவு
இதன் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், திருமூலர் முதலில்:
“உடல் அழியும்”
என்று நேரடியாகச் சொல்லவில்லை.
அதற்கு மாறாக:
இதனால் 155-ன் தர்க்க மையம்:
“ஒன்றாகத் தோன்றும் உடல் உண்மையில் பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைந்த நிலையற்ற கட்டமைப்பு.”
154 → 155 : சமூக அடையாளத்திலிருந்து உடலின் அகக்கட்டமைப்பிற்கு
154-ல் பார்வை முழுவதும் வெளியில் இருந்தது:
நாடு → ஊர் → நாயகன் → தலைமகன் → நாட்டார் → நம்பி
அங்கு கேள்வி:
“உலகம் உன்னை யார் என்று அழைக்கிறது?”
155-ல் பார்வை திடீரென உள்ளே வருகிறது:
முப்பது → முப்பது → முப்பத்தாறு → கோயிலுள் வாழ்பவர்
இப்போது கேள்வி:
“நீ ‘என் உடல்’ என்று ஒருமையில் அழைக்கும் இதற்குள் என்ன இருக்கிறது?”
இதனால் 154 → 155 நகர்வு:
சமூக அடையாளம்
↓
தேக அடையாளம்
↓
தேகத்தின் உள் கூட்டமைப்பு
என்று ஆழமடைகிறது.
154:
“பதவி நீ அல்ல.”
155 அடுத்த கேள்வியைத் திறக்கிறது:
“அப்படியானால் உடலாவது ஒரே நிலையான ‘நான்’ தானா?”
முதல் அடி — “ஒரு உடல்” என்று தொடங்காமல் “பலர்” என்று தொடங்குகிறார்
“முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவருஞ்”
இதுதான் பாடலின் முதல் தர்க்க நுணுக்கம்.
திருமூலர்:
“ஒரு கோயில் இருந்தது”
என்று தொடங்கவில்லை.
முதலில்:
30 + 30 + 36
என்று பலவற்றைக் காட்டுகிறார்.
பின்னர்தான்:
அவை எங்கு இருக்கின்றன?
என்ற கேள்விக்கு இரண்டாம் அடி பதிலளிக்கிறது.
இதன் தர்க்க வரிசை:
பன்மை முதலில்
↓
ஒருமை பின்னர்
அதாவது:
பல கூறுகள் → ஒரு உடல்
என்ற அமைப்பு.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
நாம் அனுபவத்தில்:
“ஒரு உடல்”
என்று பார்க்கிறோம்.
பாடல் அதன் பின்னால்:
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு
இருப்பதை முன்னிலைப்படுத்துகிறது.
எண்ணிலிருந்து இடத்திற்கு — முதல் இரண்டு அடிகளின் தர்க்கம்
முதல் அடி:
யார்?
பதில்:
முப்பது + முப்பது + முப்பத்தாறு.
இரண்டாம் அடி:
அவர்கள் எங்கே?
பதில்:
“கோயிலுள் வாழ்பவர்.”
இதனால் முதல் இரண்டு அடிகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து:
எண்ணப்பட்ட பலர் → ஒரே இருப்பிடம்
என்ற தர்க்கத்தை உருவாக்குகின்றன.
அதாவது:
96 → கோயில்
என்று ஒரு கட்டமைப்பு உருவாகிறது.
ஆனால் இங்கு முக்கியமான உரைநுணுக்க வரம்பு தொடர வேண்டும்:
96 என்ற எண்ணமைப்பு தெளிவாக இருந்தாலும், அந்த 96-ஐ குறிப்பிட்ட தத்துவப் பட்டியலுடன் இந்தப் பாடல் தனியாக அடையாளப்படுத்தவில்லை.
எனவே தர்க்க ஆய்வுக்கு தேவையானது:
பல கூறுகள் ஒரு கோயிலுக்குள் வாழ்கின்றன
என்பதே.
இரண்டாம் அடி — பலரையும் ஒன்றாக்குவது “கோயில்”
“செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்”
முதல் அடியில்:
பலர்.
இரண்டாம் அடியில்:
ஒரே கோயில்.
இதுவே மனித உடலின் அனுபவ முரணை உருவாக்குகிறது:
உள்ளே பல கூறுகள்
↕
வெளியில் ஒரு உடல்
அதனால் கோயில் என்பது வெறும் அழகிய உருவகம் மட்டுமல்ல.
அது பாடலின் தர்க்கத்தில்:
பலவற்றை ஒரே அமைப்பாக இணைக்கும் மையச் சொல்.
“வாழ்பவர்” — கூட்டமைப்பு இயங்கும் நிலை
இரண்டாம் அடியின் மிக முக்கியமான வினை:
வாழ்பவர்
இதன் மூலம் திருமூலர் வெறும் உடற்கூறு பட்டியல் தரவில்லை.
அந்தக் கூறுகள்:
ஒரே அமைப்புக்குள் இருக்கின்றன,
ஒன்றிணைந்து இயங்குகின்றன,
கோயிலின் வாழ்வில் பங்கெடுக்கின்றன
என்ற காட்சி உருவாகிறது.
எனவே முதல் பாதி:
பல கூறுகள் + ஒரே கட்டமைப்பு + ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு
என்ற தர்க்கத்தை நிறுவுகிறது.
மூன்றாம் அடி — அதே கோயில் மீண்டும் வருகிறது; ஆனால் ஒரு சொல் மாறுகிறது
இரண்டாம் அடி:
“செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்”
மூன்றாம் அடி:
“செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்”
இங்கு திருமூலர் அதே:
“செப்ப மதிளுடைக் கோயில்”
என்ற தொடரை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார்.
ஆனால் ஒரு பெரிய மாற்றம்:
வாழ்பவர்
↓
சிதைந்தபின்
இதுவே பாடலின் தர்க்கத் திருப்பம்.
“வாழ்பவர் ↔ சிதைந்தபின்” — மைய எதிர்நிலை
155-ன் இரண்டு முக்கியச் சொற்கள்:
வாழ்
↕
சிதை
ஒருங்கிணைவு இருக்கும்போது:
வாழ்வு.
கட்டமைப்பு குலைந்தபோது:
சிதைவு.
இதனால் பாடல் உடலை:
நிரந்தரமான பொருளாக அல்ல,
ஒருங்கிணைவு இருக்கும் வரை ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவில் இயங்கும் அமைப்பாக
காட்டுகிறது.
இதை மிகச் சுருக்கமாக:
ஒருங்கிணைவு → வாழ்வு
ஒருங்கிணைவு குலைவு → சிதைவு
என்று சொல்லலாம்.
“கோயிலுள்” → “கோயிற் சிதைந்தபின்” — இடம் நிலையற்றதாகிறது
இரண்டாம் அடியில் கோயில்:
இருப்பிடம்.
மூன்றாம் அடியில் அதே கோயில்:
சிதையும் கட்டமைப்பு.
இதனால்:
இருப்பிடம் → நிலையற்ற இருப்பிடம்
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
இது மிக முக்கியமான நிலையாமைத் தர்க்கம்.
நாம் உடலை:
“என் நிரந்தர அடித்தளம்”
என்று அனுபவிக்கலாம்.
ஆனால் பாடல்:
அது பல கூறுகள் தற்காலிகமாக ஒன்றிணைந்திருக்கின்ற கட்டமைப்பு
என்று காட்டுகிறது.
நான்காம் அடி — முதல் அடியின் பலர் மீண்டும் திரும்புகிறார்கள்
“ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே.”
முதல் அடியில்:
முப்பது,
முப்பது,
முப்பத்தாறு
என்று தனித்தனியாக எண்ணப்பட்டவர்கள்,
இறுதி அடியில்:
“அனைவரும்”
என்று ஒரே சொல்லுக்குள் திரும்புகிறார்கள்.
இதுவே பாடலின் அழகான வட்ட அமைப்பு.
பலர்
↓
கோயிலுக்குள் ஒன்றிணைவு
↓
கோயில் சிதைவு
↓
அனைவரும் பிரிவு
அதாவது:
முதல் அடி தொடங்கிய பன்மை, நான்காம் அடியில் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.
நடுவில் மட்டும்:
கோயில்
அவர்களை ஒன்றிணைத்திருந்தது.
இதுவே பாடலின் மிக ஆழமான கட்டமைப்பு
155-ஐ ஒரு வரைபடமாகப் பார்த்தால்:
பன்மை
↓
ஒருமை
↓
ஒருமையின் சிதைவு
↓
மீண்டும் பிரிவு
அல்லது:
பலர் → கோயில் → சிதைவு → அனைவரும் நீக்கம்
இதனால் உடலின் ஒருமை நிரந்தரமான அடிப்படை அல்ல;
ஒருங்கிணைவு உருவாக்கிய அனுபவ ஒருமை
என்பது வெளிப்படுகிறது.
“ஒப்ப அனைவரும்” — ஒருவருக்கு மட்டும் விதிவிலக்கு இல்லை
முதல் அடியில்:
வேறுபட்ட எண்ணுக் குழுக்கள்.
இறுதி அடியில்:
அனைவரும்.
இதன் தர்க்கப் பணி:
கோயிலின் சிதைவு ஒரு குறிப்பிட்ட கூறை மட்டும் பாதிக்கவில்லை.
முழுக் கூட்டமைப்பையும் பாதிக்கிறது.
அதாவது:
பகுதி சிதைவு அல்ல → அமைப்பின் முழுமையான முடிவு
என்ற காட்சி.
இதனால் நிலையாமை:
தனித்தனி உறுப்புகளுக்கான விதி மட்டும் அல்ல;
முழு தேக ஒருங்கிணைப்பிற்கான விதி.
147 → 153 → 155 : கட்டட உருவகம் வளர்கிறது
இந்தப் பாடலை 147 மற்றும் 153 உடன் இணைத்துப் பார்த்தால் தர்க்கத் தொடர்ச்சி தெளிவாகிறது.
147
“மேலுள கூரை பிரியும்”
உடல்:
கூரையுள்ள கட்டமைப்பு.
153
“பண்டாரம் கட்டற்ற”
அந்தக் கட்டமைப்பின்:
கட்டு குலைகிறது.
155
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
இப்போது:
முழுக் கோயிலே சிதைகிறது.
இதனால்:
கூரை பிரிதல் → கட்டு அற்றல் → கோயில் சிதைதல்
என்ற வளர்ச்சி வருகிறது.
இது ஒரே அடிப்படை உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் ஆழப்படுத்துகிறது:
யாக்கை என்பது கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று; கட்டமைக்கப்பட்டதால் சிதைவுக்குட்பட்டது.
152 → 153 → 155 : செயற்பாட்டிலிருந்து முழுக் கட்டமைப்பிற்கு
இன்னொரு தொடர்ச்சியும் உள்ளது.
152
“ஐவரும் போயினார்”
உலகை அனுபவிக்கும் புலன்செயற்பாடு முடிகிறது.
153
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
உடல்–உலக தொடர்பு வாயில்கள் அடைகின்றன.
155
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
முழுக் கட்டமைப்பே சிதைகிறது.
எனவே:
புலன் செயற்பாடு
↓
உடல் வாசல்கள்
↓
முழு உடற்கட்டமைப்பு
என்று பார்வை விரிகிறது.
இது சிதறிய மரணக் காட்சிகளின் தொகுப்பு அல்ல; படிப்படியாக ஆழமாகும் கட்டமைப்பு.
154 → 155 : வெளிப்புற “ஒருமை”யும் அகப்புற “ஒருமை”யும்
154-ல் ஒருவன்:
நாயகன், தலைமகன், நம்பி
என்ற ஒரே சமூக ஆளுமையாகத் தெரிகிறான்.
155-ல் அந்த ஒரே மனிதனுடைய உடலுக்குள்:
பல கூறுகள்.
இதனால் அதிகாரம் ஒரு முக்கியமான நகர்வைச் செய்கிறது:
சமூகம் ஒருவனை “ஒரு நபர்” என்று அழைக்கிறது.
↓
அந்த நபர் தனது உடலை “ஒரு உடல்” என்று அழைக்கிறார்.
↓
திருமூலர் அந்த உடலுக்குள் பல கூறுகளைக் காட்டுகிறார்.
இதன் மூலம் ஒருமை என்ற நமது அனுபவமே விசாரணைக்குள் வருகிறது.
“கோயில்” என்ற சொல் ஏன் தர்க்க ரீதியாக அவசியம்?
திருமூலர் வெறும்:
“96 கூறுகள் சிதைந்தன”
என்று கூறியிருந்தால் அது ஒரு எண்ணியல்/உடலியல் கூற்றாக மட்டுமே இருந்திருக்கும்.
ஆனால்:
“கோயிலுள் வாழ்பவர்”
என்று சொல்வதால் மூன்று நிலைகள் ஒரே நேரத்தில் கிடைக்கின்றன:
பின்னர்:
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
என்பதால் நான்காவது உண்மை:
எனவே:
புனிதம் + கூட்டமைப்பு + நிலையாமை
மூன்றையும் கோயில் என்ற ஒரு உருவகம் இணைக்கிறது.
“கோயில் சிதையும்” என்பதன் தர்க்கம் உடல் வெறுப்பிற்கு செல்லவில்லை
இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு:
கோயில் சிதையும்
என்பதால்:
கோயில் மதிப்பற்றது
என்று முடிவு வரவில்லை.
மாறாக:
அது கோயில் என்றே அழைக்கப்படுகிறது.
எனவே பாடலின் தர்க்கம்:
நிலையற்றது → அர்த்தமற்றது
அல்ல.
அது:
மதிப்புடையது + நிலையற்றது
என்ற இரண்டையும் ஒன்றாகத் தாங்குகிறது.
இதுவே “யாக்கை நிலையாமை” அதிகாரத்தை உடல் மறுப்பு தத்துவமாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் காக்கிறது.
155-ன் 1 + 1 + 1 + 1 அமைப்பு
ஒவ்வொரு அடிக்கும் தனியான தர்க்கப் பணி உள்ளது.
முதல் அடி — எண்ணிக்கை
எத்தனை?
30 + 30 + 36.
இரண்டாம் அடி — ஒருங்கிணைவு
எங்கே?
ஒரே கோயிலுக்குள்.
மூன்றாம் அடி — திருப்பம்
என்ன நிகழ்கிறது?
கோயில் சிதைகிறது.
நான்காம் அடி — விளைவு
பின்னர்?
அனைவரும் அந்த ஒருங்கிணைந்த நிலையிலிருந்து நீங்குகின்றனர்.
இதனால்:
எண்ணிக்கை → ஒருங்கிணைவு → சிதைவு → பிரிவு
என்ற நான்கு கட்டத் தர்க்கம் கிடைக்கிறது.
155-ஐ 2 + 2 அமைப்பாகவும் வாசிக்கலாம்
முதல் இரண்டு அடிகள் — வாழ்வின் அமைப்பு
பலர் + கோயில் + வாழ்வு
அடுத்த இரண்டு அடிகள் — நிலையாமையின் அமைப்பு
கோயில் + சிதைவு + அனைவரின் பிரிவு
இதனால்:
ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு ↔ ஒருங்கிணைவு குலைவு
என்ற இரட்டை அமைப்பு கிடைக்கிறது.
முதல் அடியும் நான்காம் அடியும் ஒன்றையொன்று பிரதிபலிக்கின்றன
முதல் அடி:
பலரை எண்ணுகிறது.
நான்காம் அடி:
அனைவரையும் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறது.
அதனால்:
முப்பது + முப்பது + முப்பத்தாறு
↓
அனைவரும்
என்ற வட்டம் உருவாகிறது.
இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அடிகள்:
அந்தப் பலரை ஒன்றாக வைத்திருந்த கோயிலின் கதையைச் சொல்கின்றன.
எனவே பாடலின் கட்டமைப்பை இவ்வாறு கூட காட்டலாம்:
[பலர்]
↓
[கோயிலுள் வாழ்வு]
↓
[கோயில் சிதைவு]
↓
[அனைவரும் பிரிவு]
150–155 : “என்” என்ற அடையாளம் தொடர்ந்து உரிக்கப்படுகிறது
150:
என் செல்வம் / என் அந்தஸ்து
151:
என்னுடையவர்
152:
என் புலன்கள் / என் உடல்
153:
என்னுடன் இருக்கும் அன்புடையோர்
154:
என் பதவி / உலகம் என்னை அழைக்கும் பெயர்
155:
“என் உடல்” என்று நான் ஒருமையில் அழைப்பதே பல கூறுகளின் கூட்டமைப்பு
இதனால் விசாரணை மிகவும் ஆழமாகிறது:
என்னுடையவை
↓
என்னுடையவர்
↓
என் உடல்
↓
என் சமூக அடையாளம்
↓
“என் உடல்” என்பதன் உள்ளமைப்பே என்ன?
இதன் அடுத்த இயல்பான ஞானக் கேள்வி:
“இந்த அனைத்தையும் ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?”
144–155 : அதிகாரத்தின் தர்க்கம் இப்போது எங்கு வந்துள்ளது?
இதுவரை அதிகாரம்:
144 — உடல் மண்ணாலானது
↓
145 — குடும்பம் இறுதி வரை வராது
↓
146 — பெயர் மாற்றப்படுகிறது
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பு பிரிகிறது
↓
148 — செய்பவன் செயப்படுபொருளாகிறான்
↓
149 — கால நிச்சயம் உடைகிறது
↓
150 — செல்வம், அந்தஸ்து காக்காது
↓
151 — நேசத்தின் உடல்சார் வடிவத்திற்கும் எல்லை உண்டு
↓
152 — புலன், மனம், உடல் செயற்பாடு விலகுகிறது
↓
153 — ஒன்பது வாசல்கள் அடைகின்றன
↓
154 — சமூகத் தலைமை, புகழ், பதவிக்கும் எல்லை உண்டு
↓
155 — உடல் தானே பல கூறுகளின் நிலையற்ற கூட்டமைப்பு
இதனால் “யாக்கை நிலையாமை” இப்போது:
“உடல் இறக்கும்”
என்ற கூற்றைத் தாண்டி,
“நிலையான ஒரே ‘நான்’ என்று நீ பற்றிக்கொண்ட தேகமே பல கூறுகளின் சார்பு ஒருங்கிணைவு”
என்ற ஆழமான விசாரணைக்குள் செல்கிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
முப்பது
முப்பது
முப்பத்தாறு
↓
பன்மை
↓
செப்ப மதிளுடைக் கோயில்
↓
பல கூறுகள் ஒரே அமைப்பில் வாழ்தல்
↓
ஒருங்கிணைந்த தேக வாழ்க்கை
↓
கோயில் சிதைதல்
↓
ஒருங்கிணைவு குலைதல்
↓
அனைவரும் நீங்குதல்
↓
தேக ஒருமையின் நிலையாமை
↓
“என் உடல்” என்ற அடையாளத்தின் தளர்வு
↓
“இதை ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற விசாரணை
இதன் மிகச் சுருக்கமான வடிவம்:
பன்மை → ஒருமை → சிதைவு → பிரிவு → தேக அடையாள விசாரணை.
தர்க்க இடம்
154-ஆம் பாடல் “நாட்டுக்கு நாயகன், நம்மூர்த் தலைமகன், நாட்டுக்கு நம்பி” என்று ஒருவனின் வெளிப்புற சமூக ஒருமையையும் பெருமையையும் நிறுவி, அதற்கும் “கடைமுறை” உண்டு என்பதை வெளிப்படுத்தியது. 155-ஆம் பாடல் அங்கிருந்து பார்வையை அந்த மனிதனின் உடலுக்குள் திருப்பி, “முப்பது, முப்பது, முப்பத்தாறு” எனப் பல கூறுகளை முதலில் முன்வைத்து, அவை அனைத்தும் “செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்” என்று ஒரே உடற்கட்டமைப்பிற்குள் ஒருங்கிணைந்து இருப்பதைக் காட்டுகிறது. இரண்டாம் அடியில் “வாழ்பவர்” என்று உயிருள்ள ஒருங்கிணைவு நிறுவப்பட்ட உடனேயே, மூன்றாம் அடியில் அதே கோயில் “சிதைந்தபின்” என்று அதன் நிலையாமை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; முதல் அடியில் தனித்தனியாக எண்ணப்பட்ட பலர் இறுதி அடியில் “அனைவரும்” என்று மீண்டும் ஒருங்கே குறிப்பிடப்படுவதால், கோயிலின் சிதைவோடு அந்தக் கூட்டமைப்பின் ஒருங்கிணைந்த நிலையும் முடிவடைகிறது. ஆகவே 155-ன் தர்க்கப் பணி “உடல் ஒருநாள் அழியும்” என்று மட்டும் கூறுவது அல்ல; நாம் ஒரே நிலையான பொருளாக அனுபவிக்கும் யாக்கையே பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் சார்பு அமைப்பு என்பதை வெளிப்படுத்தி, “இந்த உடலே நான்” என்ற தேக அடையாளத்தை ஆழமான விசாரணைக்குள் கொண்டுவருவதாகும்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
பல கூறுகள் → ஒரே கோயில் → ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு → கோயில் சிதைவு → அனைவரின் பிரிவு → தேக ஒருமையின் நிலையாமை → “என் உடல்” என்ற பற்றின் தளர்வு → “நான் யார்?” என்ற விசாரணை.
154 → 155 ஒரே வரியில்
154 — “உலகம் என்னை யார் என்று அழைக்கிறது?” என்ற சமூக அடையாளத்தை உடைக்கிறது; 155 — “நான் என் உடல் என்று அழைப்பதே உண்மையில் எத்தகைய கூட்டமைப்பு?” என்று தேக அடையாளத்தின் உள்ளே நுழைகிறது.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
முதல் அடியில் பலரை எண்ணி, இரண்டாம் அடியில் அவர்களை ஒரே கோயிலுக்குள் வாழவைத்து, மூன்றாம் அடியில் அந்தக் கோயிலைச் சிதைத்து, நான்காம் அடியில் அனைவரையும் அதிலிருந்து நீக்குவதன் மூலம், திருமூலர் “ஒரு உடல்” என்று தோன்றும் யாக்கையின் பின்னால் பல கூறுகளின் தற்காலிக ஒருங்கிணைவே இருப்பதைத் தர்க்க ரீதியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
சாதனை வாழ்வியல்
“கோயில் சிதைவதற்கு முன்” — உடல், புலன், காலம் ஆகியவற்றை விழிப்புடன் பயன்படுத்தும் வாழ்க்கை
முப்பது முப்பது முப்பத் தறுவருஞ்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்
ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே. (155)
155-ஆம் பாடலை வாழ்வியல் சாதனையாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் இந்த உடற்கோயில் ஒருநாள் சிதைய வேண்டியதெனில் — அது இன்னும் நன்றாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் இன்று நான் அதை எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?”
இந்தப் பாடலின் சரியான வாழ்வியல் விளைவு உடல் வெறுப்பு அல்ல; உடல் விழிப்பு.
உடல் நிலையற்றது → உடலை அலட்சியம் செய்
என்பதல்ல;
உடல் நிலையற்றது → கிடைத்த உடலைப் பேணி → அதைப் பயனுள்ள வாழ்க்கைக்கும் சாதனைக்கும் பயன்படுத்து
என்பதே பொருத்தமான நகர்வு.
1. “என் உடல்” — உடைமை அல்ல, ஒப்படைக்கப்பட்ட கோயில்
நாம் இயல்பாக:
என் உடல்
என்று சொல்கிறோம்.
ஆனால் இந்தச் சொல் இரண்டு விதமாக வாழப்படலாம்.
பற்றின் மொழி
“இது என்னுடையது; இதன் தோற்றமே நான்; இதன் இன்பமே என் வாழ்க்கை.”
பொறுப்பின் மொழி
“இந்த உடல் ஒரு காலத்திற்கு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது; இதைப் பேணியும் பயனுள்ள செயல்களுக்கு பயன்படுத்தியும் வாழ வேண்டும்.”
155 இரண்டாவது நிலைக்கு நம்மை அழைக்கிறது.
அதனால் சாதகரின் முதல் அகமாற்றம்:
“என் உடல்” → “எனக்குக் கிடைத்த உடற்கோயில்.”
2. உடலைப் பேணுவது ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானது அல்ல
யாக்கை நிலையாமை என்பதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால்:
“எப்படியும் உடல் அழியப்போகிறது; ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?”
என்ற எண்ணம் வரலாம்.
ஆனால் இப்பாடலிலேயே உடல்:
“கோயில்”
என்று அழைக்கப்படுகிறது.
எனவே:
உடலைச் சுத்தமாக வைத்தல்,
போதுமான உறக்கம்,
பொருத்தமான உணவு,
தேவையான உடற்பயிற்சி,
ஓய்வு,
நோய் ஏற்பட்டால் உரிய பராமரிப்பு
ஆகியவை உடல்பற்று என்று அவசியமில்லை.
அவை:
உடல் பொறுப்பு.
சாதனைச் சூத்திரம்:
உடலை வழிபடாதே; உடலை அலட்சியம் செய்யாதே; உடலைச் சாதனைக்குத் தகுதியாகப் பேணி.
3. “கோயிலுள் வாழ்பவர்” — உடல் இயங்குவது தானாக அல்ல
155 நமக்குள் ஒரு முக்கியமான நன்றியுணர்வை உருவாக்க முடியும்.
நாம் காலையில் எழுந்தவுடன்:
கண் பார்க்கிறது,
காது கேட்கிறது,
கை இயங்குகிறது,
கால் நடக்கிறது,
உணவு செரிகிறது,
மூச்சு நடைபெறுகிறது.
இவற்றை பெரும்பாலும்:
“இது இயல்புதானே!”
என்று எடுத்துக்கொள்கிறோம்.
ஆனால் 155-ன் பார்வையில்:
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு இன்னும் நன்றாக நடைபெறுவதால்தான் நமது அன்றாட வாழ்க்கை சாத்தியமாகிறது.
எனவே:
உடல் செயல்படுகிறது → அது சாதாரணம்
என்பதிலிருந்து,
உடல் செயல்படுகிறது → இது பயன்படுத்த வேண்டிய அரிய வாய்ப்பு
என்ற மனநிலைக்கு நகர வேண்டும்.
4. “கோயில் சிதைந்தபின்” — சாதனையை ஒத்திப்போடாதே
இப்பாடலின் மிக நேரடியான சாதனை விளைவு:
கோயில் எப்போதும் இப்படியே இருக்காது.
நாம் பலவற்றை:
“பிறகு ஆரம்பிக்கலாம்.”
“ஓய்வு பெற்றபின் தியானம் செய்வேன்.”
“வேலைகள் குறைந்தபின் நூல்கள் படிப்பேன்.”
“குழந்தைகள் வளர்ந்தபின் ஆன்மிகத்தில் கவனம் செலுத்துவேன்.”
“நேரம் கிடைத்ததும் உடலைப் பார்த்துக்கொள்வேன்.”
என்று ஒத்திப்போடுகிறோம்.
ஆனால் 155 கேட்கிறது:
அந்த ‘பிறகு’ வரும்போது இந்தக் கோயில் இன்றுள்ள திறனோடு இருக்கும் என்று யார் உறுதி அளித்தார்கள்?
எனவே:
சாதனைக்கான சரியான காலம் உடல் இயங்கும் காலம்.
5. உடலின் திறனைப் பொறுத்தே சாதனையை அமைத்துக்கொள்
இது இன்னொரு முக்கியமான நடைமுறைப் புரிதல்.
சாதனை என்பது உடலை வற்புறுத்துவது அல்ல.
இளமைக்குரிய உடல் திறன் ஒன்று.
நடுத்தர வயதிற்குரிய திறன் வேறு.
முதுமைக்குரிய திறன் வேறு.
நோயுற்ற காலத்தின் திறன் வேறு.
எனவே:
உடலை எதிர்த்து சாதனை செய்யாதே; உடலை அறிந்து சாதனை செய்.
ஒருவருக்கு நீண்ட நேர ஆசனம் பொருந்தலாம்.
மற்றொருவருக்கு:
சிறிய ஜபம்,
அமைதியான தியானம்,
பக்தி,
பாராயணம்,
சேவை
பொருத்தமாக இருக்கலாம்.
கோயிலைப் பேணுதல் என்பது அதன் தற்போதைய நிலையை மதிப்பதும் ஆகும்.
6. தோற்ற அழகிலிருந்து செயல்திறன் நன்றிக்கு
நவீன வாழ்க்கையில் உடலைப் பற்றிய கவனம் பல நேரங்களில்:
தோற்றம்,
எடை,
வயது தெரியாத முகம்,
அழகு,
சமூக ஊடகப் படம்
என்ற அளவில் சுருங்கிவிடுகிறது.
155 வேறு பார்வையை உருவாக்குகிறது:
இந்த உடல் எப்படி தெரிகிறது?
என்பதற்கு முன்:
இந்த உடலால் என்ன செய்ய முடிகிறது?
என்று கேள்.
கண்:
ஞானத்தைப் படிக்க முடிகிறது.
காது:
உபதேசத்தைக் கேட்க முடிகிறது.
வாய்:
மந்திரம் சொல்ல முடிகிறது.
கை:
ஒருவருக்கு உதவ முடிகிறது.
கால்:
சேவைக்குச் செல்ல முடிகிறது.
இதனால்:
உடல் அழகு → உடல் அருமை
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
7. புலன்களை “கோயிலின் வாயில்கள்” போலக் காவல் செய்
153-ல்:
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
என்று வந்தது.
155-ல்:
கோயில்
என்ற உருவகம் வருகிறது.
இவற்றை வாழ்வியல் சாதனையில் இணைத்துப் பார்க்கும்போது:
கோயிலுக்கு வாசல்கள் இருப்பதுபோல், நமது வாழ்க்கைக்கும் உள்ளீட்டு வாசல்கள் உள்ளன.
இது இப்பாடலின் நேரடி சொற்பொருள் அல்ல; நவீன சாதனைப் பயன்பாடு.
கண்
நான் தினமும் எதைப் பார்க்கிறேன்?
காது
எதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறேன்?
வாய்
என்ன பேசுகிறேன்?
மனம்
எதைத் தொடர்ந்து உள்ளே மீளச்செய்கிறேன்?
இன்றைய உலகில் குறிப்பாக:
social media,
short videos,
செய்திகள்,
வதந்திகள்,
கோபத்தைத் தூண்டும் உள்ளடக்கம்
ஆகியவை தொடர்ந்து நமது கவனத்திற்குள் வருகின்றன.
எனவே நவீன வாசல் காவல்:
எல்லாவற்றையும் தடுக்குவது அல்ல; எதை உள்ளே அனுமதிக்கிறோம் என்பதை விழிப்புடன் தேர்ந்தெடுப்பது.
8. உடலை இன்பத்திற்கான கருவியாக மட்டும் பயன்படுத்தாதே
152-ல்:
“நெய்யட்டிச் சோறுண்ணும் ஐவரும் போயினார்”
என்று புலன்களின் நிலையாமை முன்வைக்கப்பட்டது.
155 அதைவிடப் பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது:
இந்த முழுக் கோயிலும் ஒருநாள் சிதையும் என்றால், அதை வெறும் புலனின்பத்திற்கு மட்டும் பயன்படுத்துவது போதுமா?
உணவு அனுபவிக்கலாம்.
ஓய்வு அனுபவிக்கலாம்.
குடும்ப வாழ்க்கையை அனுபவிக்கலாம்.
உலகத்தின் அழகை அனுபவிக்கலாம்.
இவற்றை மறுப்பது பாடலின் நோக்கம் அல்ல.
ஆனால்:
அனுபவம் மட்டும் வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாகிவிடக் கூடாது.
சாதனை மாற்றம்:
அனுபவம் → நன்றி → அளவு → விழிப்பு → அர்ப்பணம்.
9. “முப்பது + முப்பது + முப்பத்தாறு” — எண்ணை விட முக்கியமான வாழ்வியல் உண்மை
இந்த 96 கூறுகள் துல்லியமாக எவை என்ற மரபுவழி விளக்கம் தனியே ஆராயப்பட வேண்டியது.
ஆனால் வாழ்வியல் சாதனைக்கு ஒரு உண்மை ஏற்கனவே தெளிவாகிறது:
நான் ஒரு தனிமையான, சுயாதீனமான, மாற்றமற்ற உடற்கூறு அல்ல.
என் உடல் இயங்க:
பல அமைப்புகள்,
பல செயற்பாடுகள்,
பல நிபந்தனைகள்
ஒன்றிணைய வேண்டும்.
இதிலிருந்து:
அகங்காரம் → நன்றி
என்ற மாற்றம் வரலாம்.
“நான் செய்கிறேன்” என்பதற்குள்:
“இதைச் செய்ய இயலும் உடலும் திறனும் இப்போது எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது”
என்ற நன்றியுணர்வு சேர்கிறது.
10. உடல் ஆரோக்கியம் ஒரு இலக்கு மட்டுமல்ல; உயர்ந்த இலக்குகளுக்கான ஆதாரம்
ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதன் நோக்கம்:
நீண்ட நாள் வாழ்வது மட்டும் அல்ல.
155-ன் சாதனைப் பார்வையில்:
ஆரோக்கியம் → செயல்திறன் → அர்த்தமுள்ள செயல்.
உடல் நன்றாக இருக்கும்போது:
கற்க முடியும்,
கற்பிக்க முடியும்,
குடும்பப் பொறுப்பைச் செய்ய முடியும்,
உழைக்க முடியும்,
சேவை செய்ய முடியும்,
சாதனை செய்ய முடியும்.
எனவே:
ஆரோக்கியம் இலக்கு மட்டுமல்ல; தர்மமான வாழ்க்கைக்கு ஆதாரம்.
11. வேலை மற்றும் தொழிலில் — உடலைச் செலவழித்து வெற்றியை வாங்காதே
ஒருவர்:
பணம் சம்பாதிக்க,
நிறுவனம் வளர்க்க,
பதவி பெற,
புகழ் பெற
தொடர்ந்து உடலின் எல்லைகளைப் புறக்கணிக்கலாம்.
பின்னர்:
செல்வம் இருக்கலாம்;
ஆனால் அதை அனுபவிக்க உடல் ஒத்துழைக்காமல் போகலாம்.
155-ன் நவீன கேள்வி:
“நான் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் வெளிப்புற உலகிற்காக, அதை அனுபவிக்க வேண்டிய உடற்கோயிலையே சிதைத்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?”
இதன் பொருள் உழைக்க வேண்டாம் என்பதல்ல.
வெற்றி உடலைப் பயன்படுத்தட்டும்; உடலை அழித்து வெற்றியை வாங்காதே.
12. குடும்பத்தில் — அன்பு மட்டும் அல்ல, உடல்நலப் பொறுப்பும்
நாம் குடும்பத்திற்காக:
பணம் சம்பாதிக்கிறோம்,
வீடு கட்டுகிறோம்,
கல்வி ஏற்பாடு செய்கிறோம்.
ஆனால் குடும்பத்திற்கான இன்னொரு பொறுப்பு:
நமது உடலை இயன்றவரை பொறுப்புடன் பேணுதல்.
ஏனெனில் நமது உடல்நிலை:
நம்மை மட்டும் பாதிப்பதில்லை.
அது:
துணை,
குழந்தைகள்,
பெற்றோர்,
நம்மைச் சார்ந்தவர்கள்
அனைவரையும் பாதிக்கலாம்.
எனவே உடல் பராமரிப்பு:
தனிப்பட்ட செயல் மட்டும் அல்ல;
உறவுப் பொறுப்பும் ஆகலாம்.
13. “கோயில்” இருக்கும் போது உறவுகளையும் வாழ்ந்துவிடு
155-ன் நிலையாமை உடலுக்கு மட்டுமல்ல; காலத்திற்கும் நினைவூட்டல்.
உடல் இயங்கும் காலத்தில்:
சொல்ல வேண்டிய நன்றி இருக்கிறதா?
கேட்க வேண்டிய மன்னிப்பு இருக்கிறதா?
முடிக்க வேண்டிய பொறுப்பு இருக்கிறதா?
பகிர வேண்டிய அறிவு இருக்கிறதா?
வெளிப்படுத்த வேண்டிய அன்பு இருக்கிறதா?
அப்படியானால்:
“பிறகு” என்பதற்கு அளவில்லாத நம்பிக்கை வைக்காதே.
153-ல்:
அன்புடையோர் அழுது அகன்றார்கள்.
155-ல்:
கோயில் சிதைகிறது.
இரண்டையும் இணைத்தால்:
உடல் இருக்கும் போதே அன்பை வாழ்ந்துவிடு.
14. கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதை உடல்–மனம் திறனுடன் இருக்கும்போதே கற்றுக்கொள்
நாம் பலமுறை:
“ஒருநாள் இந்த நூலைப் படிப்பேன்.”
“ஒருநாள் சமஸ்கிருதம் கற்பேன்.”
“ஒருநாள் தத்துவம் கற்பேன்.”
“ஒருநாள் தியானத்தை ஆழமாகப் பயில்வேன்.”
என்று சொல்கிறோம்.
ஆனால் கற்றல் என்பது:
மூளை,
கவனம்,
பார்வை,
கேள்வி,
நினைவாற்றல்,
உடல் சக்தி
ஆகியவற்றின் ஒத்துழைப்பைத் தேவைப்படுத்துகிறது.
எனவே:
கற்கும் திறன் இருக்கும்போதே கற்றுக்கொள்.
இது மரணப் பயம் அல்ல.
இது:
வாய்ப்பின் மதிப்புணர்வு.
15. அறிவை உன்னுடன் மறைய விடாதே
155-ன் கோயில் சிதைவு தலைமை மற்றும் ஆசிரியப் பணிக்கும் முக்கியமான பாடம் தருகிறது.
ஒருவரிடம்:
பல வருட அனுபவம்,
அரிய அறிவு,
மரபு அறிவு,
கற்பித்தல் அனுபவம்,
நடைமுறை ஞானம்
இருக்கலாம்.
அவை அனைத்தும் ஒரே மனிதருக்குள் மட்டும் இருந்தால்:
அந்தக் கோயிலின் செயல்திறன் குறையும்போது அறிவுப் பரிமாற்றமும் பாதிக்கப்படலாம்.
எனவே:
எழுது.
கற்பி.
ஆவணப்படுத்து.
மாணவர்களை உருவாக்கு.
அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒப்படை.
நிலையாமை உணர்ந்த ஆசிரியன்:
தனது அறிவைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டும் நிற்கமாட்டான்;
அறிவைத் தொடரச்செய்வான்.
16. ஆன்மிக சாதனையில் — உடல் இருக்கும் போதே உடலைத் தாண்டும் விசாரணை செய்
155-ன் ஆழமான முரண் இதுதான்:
உடல் தேவை.
ஆனால்:
உடலே இறுதி அடையாளம் அல்ல.
உடலைப் பயன்படுத்தித்தான்:
ஆசனம் செய்கிறோம்,
பிராணாயாமம் செய்கிறோம்,
ஜபம் செய்கிறோம்,
பூஜை செய்கிறோம்,
குருவை வணங்குகிறோம்,
ஞான நூலைப் படிக்கிறோம்.
அதே உடல்:
“சிதைந்தபின்”
என்று பாடல் சொல்கிறது.
எனவே:
உடல் இருக்கும் போதே “நான் உடலேதானா?” என்ற விசாரணையைத் தொடங்கு.
இதுவே நிலையாமையை ஞான சாதனையாக மாற்றுகிறது.
17. “என்” மற்றும் “நான்” — தினசரி சிறு விசாரணை
ஒரு நாள் சில நிமிடங்கள்:
என் உடல்
என் மனம்
என் புலன்கள்
என் வேலை
என் குடும்பம்
என் செல்வம்
என் பதவி
என்று மனதில் சொல்லிப் பாருங்கள்.
பின்னர் கேளுங்கள்:
“இவை அனைத்தையும் ‘என்’ என்று சொல்கிறேன். அப்படியானால் அந்த ‘என்’ என்பதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ‘நான்’ யார்?”
இதற்கு உடனே அறிவுசார் பதிலை உருவாக்க வேண்டியதில்லை.
கேள்வியுடன் அமைதியாக இருப்பதே பயிற்சி.
155-ன் நிலையாமை அப்போது:
மரணச் சிந்தனையிலிருந்து
சுய விசாரணையாக
மாறுகிறது.
18. தினசரி “உடற்கோயில்” சாதனை — ஐந்து நிமிட நடைமுறை
155-ஐ ஒரு எளிய தினசரி சாதனையாக மாற்றலாம்.
முதல் நிமிடம் — நன்றி
“இந்த உடல் இன்று இயங்குகிறது.”
என்று உணருங்கள்.
இரண்டாம் நிமிடம் — உடல்
இன்று உடலுக்குத் தேவையான ஒரு நல்ல செயல் என்ன?
மூன்றாம் நிமிடம் — புலன்
இன்று என் கவனத்தை எதற்குக் கொடுக்க வேண்டும்?
நான்காம் நிமிடம் — உறவு
இன்று நான் அன்பு அல்லது நன்றி தெரிவிக்க வேண்டியவர் யார்?
ஐந்தாம் நிமிடம் — சாதனை
இன்று நான் தவறாமல் செய்ய வேண்டிய ஒரு ஆன்மிகப் பயிற்சி என்ன?
இதன் நோக்கம்:
மரணத்தை நினைத்து பயப்படுவது அல்ல;
வாழ்க்கையை வீணாக்காமல் இருப்பது.
19. வாராந்திர “கோயில் பரிசோதனை”
வாரத்திற்கு ஒருமுறை ஐந்து கேள்விகள்:
இவை 155-ஐ கருத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்குக் கொண்டுவருகின்றன.
20. உடற்கோயிலின் நான்கு பொறுப்புகள்
155-ன் சாதனை வாழ்வியலை நான்கு சொற்களில் அமைக்கலாம்:
பேணி
உடலின் தேவைகளைப் பொறுப்புடன் கவனி.
காவல் செய்
புலன்களின் வழியாக எதை உள்ளே அனுமதிக்கிறாய் என்பதை விழிப்புடன் தேர்ந்தெடு.
பயன்படுத்து
உடலின் திறனை அறம், அன்பு, கல்வி, சேவை, சாதனைக்கு மாற்று.
பற்றாதே
உடல் மதிப்புடையது; ஆனால் நிரந்தரமான நான் என்று அதனுடன் முழுமையாக அடையாளப்படுத்தாதே.
இதுவே:
பேணி → காவல் செய் → பயன்படுத்து → பற்றாதே
என்ற 155-ன் சாதனைச் சூத்திரம்.
21. 152–155 : நான்கு நடைமுறை விழிப்புகள்
152 — புலன்கள்
புலன்கள் இருக்கும் போதே விழிப்புடன் பயன்படுத்து.
153 — வாசல்கள்
வாசல்கள் திறந்திருக்கும் போதே நல்லதை உள்ளே அனுமதி.
154 — சமூகப் பொறுப்பு
பதவி இருக்கும் போதே சேவை செய்.
155 — உடற்கோயில்
கோயில் நிலைத்திருக்கும்போதே சாதனை செய்.
இந்த நான்கையும் ஒன்றாகச் சொன்னால்:
புலன் இருக்கிறது — விழித்திரு.
வாசல் திறந்திருக்கிறது — காவல் செய்.
பொறுப்பு இருக்கிறது — சேவை செய்.
உடல் இருக்கிறது — சாதனை செய்.
22. 150–155 : வாழ்க்கையை மாற்றும் ஆறு மாற்றங்கள்
பாடல்
பற்று
சாதனை மாற்றம்
150
செல்வம், அந்தஸ்து
உடைமை → பொறுப்பு
151
நெருங்கிய உறவு
உரிமை → நன்றி
152
உடல், புலன்
தேக அடையாளம் → சாதனக் கருவி
153
உடனிருப்பு
அலட்சியம் → விழிப்பு
154
பதவி, புகழ்
அதிகாரம் → சேவை
155
உடற்கோயில்
நிலையான “நான்” → நிலையற்ற சாதனத் தளம்
இதன் மொத்த மாற்றம்:
என்னுடையது
↓
என்னுடையவர்
↓
என் உடல்
↓
என் பதவி
↓
இவை அனைத்தும் ஒரு காலத்திற்கு கிடைத்தவை
↓
அப்படியானால் நான் யார்?
23. 155 மரணப் பயத்தை அல்ல, வாழ்க்கை ஒழுங்கை உருவாக்க வேண்டும்
இந்தப் பாடலைப் படித்தபின்:
“உடல் எப்படியும் சிதையும்”
என்று மனச்சோர்வு வந்தால், அதன் சாதனைப் பயன் இன்னும் முழுமையாகப் பெறப்படவில்லை.
சரியான நகர்வு:
கோயில் சிதையும்
↓
ஆகவே காலம் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
காலம் வரையறுக்கப்பட்டதால் முன்னுரிமை தேவை
↓
முன்னுரிமை தெளிவானால் வீணாக்கம் குறையும்
↓
உடல் நல்ல காரியத்திற்கு பயன்படும்
↓
வாழ்க்கை சாதனையாகிறது
அதாவது:
மரண விழிப்பு → வாழ்க்கை ஒழுங்கு.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
155-ஆம் பாடல் பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து வாழும் உடலை “செப்ப மதிளுடைக் கோயில்” என்று உருவகப்படுத்தி, அந்தக் கோயிலும் ஒருநாள் சிதையும் என்பதை உணர்த்துகிறது. இதன் வாழ்வியல் பயன் உடலை வெறுப்பதோ அலட்சியம் செய்வதோ அல்ல; மாறாக, உடல் இன்னும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் காலத்தை அரிய வாய்ப்பாகக் காண்பதாகும். கண் பார்க்கும் போதே ஞானத்தைப் படிக்கவும், காது கேட்கும் போதே நல்ல உபதேசத்தைக் கேட்கவும், வாய் பேசும் போதே அன்பு, உண்மை, மந்திரம், நன்றி ஆகியவற்றைப் பேசவும், கை–கால் இயங்கும் போதே சேவை செய்யவும், மனம் தெளிவாக இருக்கும் போதே கற்றுக்கொள்ளவும், உடல் சாதனைக்குத் தகுதியுடன் இருக்கும் போதே சாதனையைத் தொடங்கவும் வேண்டும். உடலை “நான்” என்று பற்றாமல், “எனக்குக் கிடைத்த கோயில்” என்று பொறுப்புடன் பேணும்போது உடல்பற்று உடல் பொறுப்பாக மாறுகிறது. “கோயில் சிதையும்” என்ற நினைவு பயத்தை உருவாக்காமல், “கோயில் இன்னும் இருக்கிறது” என்ற நன்றியையும், “ஆகவே இன்றே அர்த்தமுள்ளதைச் செய்” என்ற விழிப்பையும் உருவாக்க வேண்டும்.
சாதனைச் சூத்திரம்
உடல் → கோயில்
ஆரோக்கியம் → பொறுப்பு
புலன் → விழிப்புக் கருவி
காலம் → அரிய வாய்ப்பு
செயல் → சேவை
வாழ்வு → சாதனை
அதன் நடைமுறை ஒழுங்கு:
பேணி → காவல் செய் → பயன்படுத்து → நன்றி கொள் → சாதனை செய் → பற்றாதே.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
“கோயில் ஒருநாள் சிதையும்” என்பதே திருமூலரின் இறுதி செய்தி அல்ல; “கோயில் இன்னும் சிதையாமல் இருக்கிறது” என்பதே சாதகருக்கான இன்றைய வாய்ப்பு. உடல் இயங்கும்போதே அதைப் பேணி, புலன்கள் செயல்படும்போதே அவற்றை விழிப்புடன் காத்து, கற்கும் திறன் இருக்கும்போதே கற்று, அன்புடையோர் இருக்கும்போதே நேசி, சேவை செய்ய இயலும்போதே சேவை செய்து, சாதனை செய்யக்கூடிய காலத்திலேயே சாதனை செய்வதே நிலையாமையை வாழ்க்கை ஞானமாக மாற்றும் வழி.
ஒரே பார்வையில் பாடலின் முழுச் சாரம்
பலர் வாழும் கோயில் சிதையும் போது — “என் உடல்” என்ற ஒருமையிலிருந்து “நான் யார்?” என்ற விசாரணைக்கு
முப்பது முப்பது முப்பத் தறுவருஞ்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்
செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்
ஒப்ப வனைவரு மோட்டெடுத் தாரே. (155)
155-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை உருவாக்குகிறது. இதுவரை திருமூலர் உடலின் அழிவு, புலன்களின் முடிவு, உறவுகளின் எல்லை, செல்வம், பதவி, புகழ் ஆகியவற்றை விசாரித்தார். இப்போது அவர்:
“நீ ‘என் உடல்’ என்று ஒருமையில் அழைக்கும் இந்த யாக்கை உண்மையில் எத்தகைய அமைப்பு?”
என்ற கேள்விக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.
அதற்கான பாடலின் அடிப்படை அமைப்பு:
பல கூறுகள் → ஒரே கோயில் → ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு → கோயிலின் சிதைவு → அனைவரின் பிரிவு.
இதிலிருந்து அடுத்த ஞானக் கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:
“பல நிலையற்ற கூறுகளின் ஒருங்கிணைவாகிய இந்த உடலை ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?”
1. “முப்பது + முப்பது + முப்பத்தாறு” — ஒருமைக்குப் பின்னால் இருக்கும் பன்மை
முதல் அடியே:
“முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவரும்”
என்று தொடங்குகிறது.
எண்ணமைப்பு:
30 + 30 + 36 = 96.
ஆனால் பாடலின் தத்துவ வலிமை 96 என்ற எண்ணில் மட்டும் இல்லை.
அது காட்டும் முக்கியமான உண்மை:
நாம் “ஒரு உடல்” என்று அனுபவிப்பதற்குப் பின்னால் பல கூறுகள் இருக்கின்றன.
முதல் அடியில்:
பன்மை.
இரண்டாம் அடியில்:
ஒரே கோயில்.
இதனால்:
பல → ஒன்று
என்ற அமைப்பு உருவாகிறது.
96 என்ற எண்ணமைப்பை சைவ–யோக மரபின் தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்களுடன் தொடர்புபடுத்திப் படிக்க வாய்ப்பு இருந்தாலும், இந்த ஒரு பாடல் அவற்றின் உள் வகைப்பாட்டைத் தரவில்லை. எனவே குறிப்பிட்ட 30+30+36 பட்டியலை ஆதாரமின்றி இப்பாடலுக்குள் புகுத்தாமல் இருப்பதே துல்லியம்.
2. “செப்ப மதிளுடைக் கோயில்” — உடலின் இரட்டை உண்மை
உடலை திருமூலர்:
“கோயில்”
என்று உருவகப்படுத்துவது மிக முக்கியமானது.
இதனால் இரண்டு உண்மைகள் ஒரே நேரத்தில் நிறுவப்படுகின்றன.
முதல் உண்மை — உடல் மதிப்புடையது
அது:
வாழ்வு நிகழும் இடம்,
அனுபவம் நிகழும் இடம்,
அறம் செய்யும் கருவி,
அன்பை வெளிப்படுத்தும் கருவி,
இறைசார்பு மற்றும் சாதனை நிகழும் தளம்.
இரண்டாவது உண்மை — உடல் நிலையற்றது
அதே கோயிலை அடுத்த அடியிலேயே:
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
என்று கூறுகிறார்.
இதனால்:
கோயில் என்பதால் அழியாதது அல்ல; சிதையும் என்பதால் மதிப்பற்றதும் அல்ல.
இதுவே பாடலின் மிக முக்கியமான சமநிலை.
3. “வாழ்பவர்” ↔ “சிதைந்தபின்”
இரண்டாம் அடியில்:
வாழ்பவர்
மூன்றாம் அடியில்:
சிதைந்தபின்
இந்த இரண்டு சொற்களுக்கிடையே பாடலின் நிலையாமைத் தத்துவம் நிற்கிறது.
ஒருங்கிணைவு → வாழ்வு
ஒருங்கிணைவு குலைவு → சிதைவு
அதாவது உடல்:
நிரந்தரமாகத் தன்னால் தானே நிற்கும் தனிப்பொருள் அல்ல;
பல கூறுகளின் ஒருங்கிணைவு தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதால் இயங்கும் அமைப்பு.
இந்த உணர்வு:
“உடல் இருக்கிறது”
என்ற சாதாரண அனுபவத்திலிருந்து,
“உடல் தொடர்ந்து ஒருங்கிணைந்து கொண்டிருக்கிறது”
என்ற ஆழமான விழிப்புக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
4. முதல் அடியும் இறுதி அடியும் — பன்மையின் வட்டம்
முதல் அடியில்:
முப்பது + முப்பது + முப்பத்தாறு
என்று பலர் தனித்தனியாக எண்ணப்படுகிறார்கள்.
இறுதி அடியில்:
“அனைவரும்”
என்று அவர்கள் மீண்டும் ஒரே சொல்லுக்குள் வருகின்றனர்.
நடுவில் என்ன நடந்தது?
கோயிலுள் வாழ்ந்தனர் → கோயில் சிதைந்தது.
எனவே பாடலின் முழுக் கட்டமைப்பு:
பலர்
↓
ஒரே கோயில்
↓
ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு
↓
கோயில் சிதைவு
↓
அனைவரின் பிரிவு
இதனை இன்னும் சுருக்கினால்:
பன்மை → ஒருமை → சிதைவு → பிரிவு.
5. 152 → 153 → 155 : புலனிலிருந்து முழுக் கோயில்வரை
இந்தப் பாடலுக்கு முன்புள்ள உடல் விசாரணை படிப்படியாக ஆழமடைகிறது.
152
“ஐவரும் போயினார்”
உலகை அனுபவித்த புலன்செயற்பாடு விலகுகிறது.
153
“ஒன்பது வாசலும் ஒக்க அடைத்தன”
உடல் உலகுடன் தொடர்புகொண்ட வாசல்கள் அடைகின்றன.
155
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
இப்போது முழு உடற்கட்டமைப்பே சிதைகிறது.
இதனால்:
புலன்கள் → வாசல்கள் → முழுக் கோயில்
என்று பார்வை விரிகிறது.
இது வெறும் மரணக் காட்சிகளின் மீளுரை அல்ல. திருமூலர் தேக அடையாளத்தை அடுக்கடுக்காகத் திறந்து காட்டுகிறார்.
6. 147 → 153 → 155 : கட்டட உருவகத்தின் நிறைவு
147:
“மேலுள கூரை பிரியும்”
153:
“பண்டாரம் கட்டற்ற”
155:
“கோயிற் சிதைந்தபின்”
இதனால்:
கூரை → கட்டு → மதில் → கோயில்
என்று கட்டட உருவகம் விரிவடைகிறது.
அதே நேரத்தில்:
பிரியும் → கட்டு அற்றது → சிதையும்
என்று நிலையாமையும் தீவிரமடைகிறது.
இதன் ஞானம்:
கட்டமைக்கப்பட்டதெல்லாம் நிபந்தனைகளால் ஒன்றிணைந்திருக்கிறது; அந்த ஒருங்கிணைவு நிரந்தரமல்ல.
7. 154 → 155 : சமூக “நான்” முதல் தேக “நான்” வரை
154-ல்:
நாயகன்
தலைமகன்
நம்பி
என்ற சமூக அடையாளம் விசாரணைக்குள் வந்தது.
155-ல்:
அந்த நாயகனுடைய உடலே பல கூறுகள் வாழும் கோயிலாகக் காட்டப்படுகிறது.
எனவே:
154 — “என் பதவிதான் நான்” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை
↓
155 — “இந்த உடல்தான் நான்” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை
இதனால் விசாரணை வெளியில் இருந்து உள்ளே வருகிறது:
உலகம் என்னை யார் என்கிறது?
↓
நான் உடலை என்னவென்று கருதுகிறேன்?
↓
இந்த உடலையே ‘என்’ என்று சொல்பவன் யார்?
8. யோகச் சாரம் — கோயில் இருக்கும்போதே சாதனை
உடல் நிலையற்றது என்ற உண்மை யோகத்தில்:
உடலை நிராகரிப்பதற்கான காரணம் அல்ல.
மாறாக:
சாதனையை ஒத்திப்போடாமல் இருப்பதற்கான காரணம்.
கண் பார்க்கிறது.
காது கேட்கிறது.
உடல் அமர முடிகிறது.
மூச்சு இயங்குகிறது.
மனம் கற்க முடிகிறது.
இவை அனைத்தும் இருக்கும்போது:
சாதனை செய்யக்கூடிய காலம் இப்போது.
எனவே:
உடல் நிலையற்றது → உடல் இருக்கும் காலம் அரியது → சாதனையைத் தள்ளிப்போடாதே.
9. ஆகமச் சாரம் — உடலைக் கோயிலாகப் பேணி
கோயில் என்ற உருவகத்தின் சாதனைப் பயன்:
கோயிலை அலட்சியம் செய்யமாட்டோம்.
அதை:
சுத்தமாக வைத்திருப்போம்,
ஒழுங்காகப் பேணுவோம்,
வழிபாட்டிற்கு ஏற்றதாக வைத்திருப்போம்.
அதேபோல் உடலையும்:
உடல்பற்றுடன் அல்ல,
உடல் பொறுப்புடன்
பேண வேண்டும்.
எனவே:
உடலைப் பேணி; உடலில் மயங்காதே.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாக வைத்தால்தான் திருமந்திரத்தின் நிலையாமை உணர்வு சமநிலையாகிறது.
10. தந்திரச் சாதனை விரிவாக்கம் — உடல் சக்திகளின் தளம்; நிரந்தர அடையாளம் அல்ல
தாந்திரிக சாதனைப் பார்வையில் உடல்:
அனுபவம், மந்திரம், மூச்சு, புலன், மனம், சக்திச் செயற்பாடு ஆகியவை நிகழும் தளம்.
155-ன் பலர் வாழும் கோயில் உருவகத்தை இதனுடன் இணைத்தால்:
பல செயற்பாடுகள் → ஒருங்கிணைந்த உடல் அனுபவம்
என்று வாசிக்கலாம்.
ஆனால் பாடல் குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி, தேவதை முதலிய மறைகுறியீடுகளைத் தருகிறது என்று கூற ஆதாரம் இல்லை.
எனவே பாதுகாப்பான சாதனைச் சாரம்:
உடலில் நிகழும் சக்திகளை விழிப்புடன் பயன்படுத்து; ஆனால் அந்த உடலையே நிரந்தரமான “நான்” என்று பற்றாதே.
11. சைவத் தத்துவச் சாரம் — “என்” என்பது “நான்” அல்ல
நாம்:
என் உடல்
என்று சொல்கிறோம்.
அதேபோல்:
என் வீடு,
என் குடும்பம்,
என் செல்வம்,
என் பதவி
என்றும் சொல்கிறோம்.
155 இந்த மொழியையே விசாரணைக்குள் கொண்டுவருகிறது.
“என் உடல்” என்று சொல்கிறேன் என்றால், ‘உடல்’ மற்றும் அதை ‘என்’ என்று சொல்கிற ‘நான்’ இரண்டையும் எப்படி புரிந்துகொள்வது?
இந்த ஒரு பாடலிலிருந்து முழு பதி–பசு–பாசத் தத்துவத்தையும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அது தெளிவாகத் திறக்கும் ஞானவாசல்:
“என்னுடையது” என்று சொல்லப்படுவது அவசியம் “நான்” அல்ல.
இதிலிருந்து:
“நான் யார்?”
என்ற விசாரணை ஆழமடைகிறது.
12. 150–155 : “என்” என்ற ஆறு வளையங்கள்
இந்த ஆறு பாடல்களையும் ஒரே தொடராகப் பார்த்தால்:
150 — என்னுடையவை
செல்வம், மாடம், அந்தஸ்து.
151 — என்னுடையவர்
துணை, நேசம்.
152 — என் உடல்
புலன், மனம், மெய்.
153 — என்னுடன் இருப்பவர்கள்
அன்புடையோர் அழுது அகல்கின்றனர்.
154 — உலகம் என்னை யார் என்று அழைக்கிறது
நாயகன், தலைமகன், நம்பி.
155 — “என் உடல்” என்பதற்குள் என்ன இருக்கிறது
பல கூறுகள் ஒரே கோயிலுக்குள் வாழ்கின்றன.
இதனால்:
உடைமை → உறவு → தேகம் → உடனிருப்பு → சமூக அடையாளம் → தேகத்தின் கூட்டமைப்பு
என்று விசாரணை ஆழமடைகிறது.
இவற்றின் பின்னால் ஒரே கேள்வி:
“இவற்றுள் எதை நான் தவறாக நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
13. 144–155 : இதுவரையிலான முழு ஞானப் படிக்கட்டு
144 — மண்ணால் ஆன யாக்கை
↓
145 — குடும்ப உறவின் இறுதி எல்லை
↓
146 — பெயரும் சமூக நினைவும்
↓
147 — உடற்கட்டமைப்பின் பிரிவு
↓
148 — செய்பவனிலிருந்து செயப்படுபொருளாகும் மாற்றம்
↓
149 — “இன்னும் நேரம் உண்டு” என்ற மயக்கத்தின் முறிவு
↓
150 — செல்வமும் அந்தஸ்தும் தரும் பாதுகாப்பின் எல்லை
↓
151 — நெருங்கிய நேசத்தின் உடல்சார் எல்லை
↓
152 — புலன், மனம், உடல் செயற்பாட்டின் எல்லை
↓
153 — ஒன்பது வாசல்களின் அடைவும் அன்புடையோரின் அகலுதலும்
↓
154 — பதவி, தலைமை, சமூகப் புகழின் எல்லை
↓
155 — “ஒரு உடல்” என்பதே பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு
இதனால் அதிகாரத்தின் விசாரணை:
“உடல் நிலையற்றது”
என்ற புரிதலிலிருந்து,
“நிலையற்ற இந்த உடலை நான் ஏன் நிரந்தரமான ‘நான்’ என்று பற்றிக்கொள்கிறேன்?”
என்ற ஆழத்திற்கு வருகிறது.
14. 155 உருவாக்க வேண்டிய நான்கு அகமாற்றங்கள்
உடலைப் பற்றிய பார்வை
“இந்த உடலே நான்”
↓
“இந்த உடல் எனக்குக் கிடைத்த கோயில்.”
ஆரோக்கியம்
“உடல் அழியும்; கவலை வேண்டாம்”
↓
“உடல் அழியும்; ஆகவே இருக்கும் காலத்தில் பொறுப்புடன் பேணுவேன்.”
காலம்
“பிறகு சாதனை செய்வேன்”
↓
“கோயில் இயங்கும் போதே சாதனை செய்கிறேன்.”
அடையாளம்
“என்னுடையது = நான்”
↓
“என்னுடையது என்று சொல்வதைத் தாண்டி ‘நான் யார்?’ என்று விசாரிக்கிறேன்.”
15. ஒரே பார்வையில் 155
30 + 30 + 36
↓
பல கூறுகள்
↓
செப்ப மதிளுடைக் கோயில்
↓
ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு
↓
“ஒரு உடல்” என்ற அனுபவம்
↓
கோயில் சிதைவு
↓
அனைவரின் பிரிவு
↓
தேக ஒருமையின் நிலையாமை
↓
“இந்த உடலே நான்” என்ற பற்றின் தளர்வு
↓
“என் உடல்” என்று சொல்பவன் யார்?
↓
சுய விசாரணை
↓
உடல் இருக்கும் காலத்திலேயே சாதனை
மொத்த ஞானச் சாரம்
155-ஆம் பாடல் “முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவர்” என்று பல கூறுகளை முதலில் முன்வைத்து, அவர்கள் அனைவரையும் “செப்ப மதிளுடைக் கோயிலுள் வாழ்பவர்” என்று ஒரே உடற்கோயிலுக்குள் ஒன்றிணைக்கிறது. அதே கோயில் அடுத்த அடியிலேயே “சிதைந்தபின்” என்று நிலையாமைக்குள் வைக்கப்பட்டு, இறுதியில் அதற்குள் வாழ்ந்த அனைவரின் ஒருங்கிணைந்த நிலையும் முடிவடைவதாகக் காட்டப்படுகிறது. இதனால் நாம் ஒரே நிலையான பொருளாக அனுபவிக்கும் யாக்கை உண்மையில் பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து இயங்கும் சார்பு அமைப்பு என்பதைப் பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளை உடலை “கோயில்” என்று அழைப்பதால் அதை இழிவுபடுத்தாமல், மதிப்புடைய சாதனத் தளமாக நிலைநிறுத்துகிறது. ஆகவே “யாக்கை நிலையாமை” உடல் வெறுப்பை அல்ல, உடல் பற்றின் தளர்வையும் உடல் பொறுப்பின் வளர்ச்சியையும் உருவாக்க வேண்டும். யோகப் பார்வையில் கோயில் இருக்கும் போதே சாதனை செய்ய வேண்டும்; ஆகமப் பார்வையில் உடலைப் புனிதமான கருவியாகப் பேண வேண்டும்; தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கத்தில் உடலில் நிகழும் பல்வேறு சக்திச் செயற்பாடுகளை விழிப்புடன் பயன்படுத்தியும் அவற்றுடன் நிரந்தர அடையாளம் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்; சைவத் தத்துவ விசாரணையில் “என் உடல்” என்று சொல்லப்படும் இந்தக் கூட்டமைப்பைத் தாண்டி, அதை “என்” என்று சொல்பவன் யார் என்ற கேள்விக்குள் செல்ல வேண்டும். எனவே 155-ன் இறுதி ஞானம் “உடல் சிதையும்” என்பதில் முடிவதில்லை; “சிதையக்கூடிய இந்த உடற்கோயில் இன்னும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தை நான் எதற்காகப் பயன்படுத்துகிறேன்?” என்ற சாதனை விழிப்பிலும், “இந்த உடலை என் என்று சொல்பவன் யார்?” என்ற ஞான விசாரணையிலும் நிறைகிறது.
ஞானச் சூத்திரம்
பன்மை → ஒருமை → ஒருங்கிணைந்த வாழ்வு → சிதைவு → பிரிவு → தேக அடையாளத்தின் தளர்வு → “என்” பற்றிய விசாரணை → “நான் யார்?” → சாதனை விழிப்பு.
வாழ்வியல் வடிவில்:
உடல் → கோயில்
ஆரோக்கியம் → பொறுப்பு
புலன் → விழிப்புக் கருவி
காலம் → அரிய வாய்ப்பு
வாழ்வு → சாதனை
“என்” → விசாரணை
“நான்” → தேடப்பட வேண்டிய உண்மை
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
உடல் “கோயில்” என்பதால் அது அழியாததல்ல; அது “சிதையக்கூடிய கோயில்” என்பதாலேயே அதன் ஒவ்வொரு நாளும் அரியதாகிறது. பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் இந்தக் கோயில் இன்னும் இயங்கும்போதே அதை அறம், அன்பு, பக்தி, ஞானம், சேவை, யோகம், சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தி, அதே நேரத்தில் “இந்த உடலே நான்” என்ற பற்றைத் தளர்த்தி “இதனை என் என்று சொல்பவன் யார்?” என்று விசாரிப்பதே 155-ஆம் பாடல் திறக்கும் சாதனை–ஞான வாசல்.
திருச்சிற்றம்பலம்.