அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 156
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஐம்பத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (156) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு
மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்
பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி
அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே. (156)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மது ஊர் குழலியும், மாடும் மனையும்,
இது ஊர் ஒழிய, விமானமது ஏறிப்,
பாது ஊர் புறம் சுடுகாடு அது நோக்கி,
அது ஊர் வாங்கியே வைத்து அகன்றாரே.
யோக–ஆகம–தந்திர–சைவத் தத்துவ ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
“என்னுடைய உலகம்” அங்கேயே இருக்கிறது — ஆனால் உடல் அதிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது
மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு
மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்
பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி
அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே. (156)
156-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் மிக வலிமையான ஒரு மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது.
152-ல் உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிந்தது.
155-ல் பல கூறுகள் வாழ்ந்த உடற்கோயில் சிதைந்தது.
156-ல் இப்போது அந்த உயிரற்ற உடலே அது வாழ்ந்த உலகத்திலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
அதனால் இப்பாடலின் ஆழமான கேள்வி:
“நான் வாழ்நாள் முழுவதும் ‘என்னுடையது’ என்று அமைத்த உலகம் அங்கேயே இருக்க, இறுதியில் அதிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுவது யார்?”
இதுவே 156 திறக்கும் நிலையாமை விசாரணை.
1. “குழலி — மாடு — மனை” : மனிதன் கட்டிய மூன்று உலகங்கள்
முதல் அடியில் திருமூலர் மூன்று விஷயங்களை ஒன்றாக வைக்கிறார்:
குழலி — உறவு
மாடு — செல்வம் / உடைமை
மனை — வீடு / வாழ்விடம்
இவை வெறும் மூன்று பொருட்கள் அல்ல. மனித உலகின் மூன்று அடிப்படைப் பற்றுகளைச் சுட்டும் காட்சியாக அவை செயல்படுகின்றன:
நான் நேசிப்பவர்
என்னிடம் இருப்பவை
நான் வாழும் இடம்
அதாவது:
என்னுடையவர் + என்னுடையது + என்னுடைய இடம்
என்ற முழு இல்லற உலகம்.
திருமூலர் இவற்றைத் தவறு என்று கூறவில்லை. மனைவியையும், செல்வத்தையும், வீட்டையும் மறுக்கவில்லை.
அவர் காட்டுவது அவற்றின் எல்லை.
உறவு உண்மையானது; உடைமை பயன்படக்கூடியது; இல்லம் மதிப்புடையது — ஆனால் அவற்றுள் எதுவும் யாக்கையோடு நிரந்தரமாக இணைந்திருக்காது.
2. பாடலின் மிக முக்கியமான சொல் — “ஒழிய”
முதல் அடியில்:
குழலி + மாடு + மனை
என்று மனிதனுடைய உலகம் கட்டப்படுகிறது.
அடுத்த அடியில்:
“ஒழிய”
என்ற ஒரு சொல் வருகிறது.
இதுவே பாடலின் பெரிய திருப்பம்.
வாழ்நாள் முழுவதும்:
“என் மனைவி”
“என் செல்வம்”
“என் வீடு”
என்று கூறிய அனைத்தும் அங்கே இருக்கின்றன.
ஆனால் உடல்:
அவற்றிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
எனவே ஒழிய என்பது வெறும் இடமாற்றச் சொல் அல்ல; நிலையாமை அதிகாரத்தில் அது ஒரு பெரிய உண்மையைத் திறக்கிறது:
**உடைமை இருந்தாலும் பிரிவு உண்டு.
உறவு இருந்தாலும் பிரிவு உண்டு.
இல்லம் இருந்தாலும் பிரிவு உண்டு.**
3. 152-ல் “அவை இருக்க, உயிர் போனது”; 156-ல் “அவை இருக்க, உடலும் போகிறது”
152-ஐ இங்கு நினைவுகூர வேண்டும்:
“மையிட்ட கண்ணாளும் மாடும் இருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளுமாறே.”
அங்கு:
மனைவி இருக்கிறாள்.
செல்வம் இருக்கிறது.
ஆனால் உயிர் உடலை விட்டுச் செல்கிறது.
156-ல் அதே உண்மை அடுத்த கட்டத்திற்கு வருகிறது:
குழலி இருக்கிறாள்.
மாடு இருக்கிறது.
மனை இருக்கிறது.
ஆனால் இப்போது உயிரற்ற உடலும் அந்த இடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
எனவே:
152 — உயிர் ↔ உடல் பிரிவு
↓
156 — உடல் ↔ உலகம் பிரிவு
இதுவே இரண்டு பாடல்களுக்கிடையேயான ஆழமான தொடர்பு.
4. “என்னுடையது” என்ற சொல்லின் எல்லை
156 ஒரு எளிய ஆனால் கடினமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
நாம்:
என் வீடு
என்கிறோம்.
ஆனால் இறுதியில்:
வீடு அங்கேயே இருக்கிறது; உடல் வெளியே செல்கிறது.
நாம்:
என் செல்வம்
என்கிறோம்.
ஆனால்:
செல்வம் அங்கேயே இருக்கிறது.
நாம்:
என் துணை
என்கிறோம்.
ஆனால்:
உடலின் இறுதிப் பயணத்தை அவரால் நிறுத்த முடியாது.
இதனால் என் என்ற சொல் விசாரணைக்குள் வருகிறது.
“என்னுடையது” என்று நான் கூறுவது உண்மையில் எவ்வளவு காலத்திற்கு என்னுடையது?
இதற்கான ஆன்மிக மாற்றம்:
“என்னுடையது”
↓
“ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் உள்ளது.”
இது உடைமையை மறுப்பதல்ல.
இது:
உடைமையின் நிலையைக் சரியாகப் புரிந்துகொள்வது.
5. “மனை” — நான் வாழ்ந்த இடமா, அல்லது நான் என்ற அடையாளமா?
மனிதன் வீட்டுடன் ஆழமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறான்.
“என் வீடு.”
“என் நிலம்.”
“என் ஊர்.”
“என் இடம்.”
இவை வாழ்க்கையில் உண்மையான அர்த்தம் கொண்டவை.
ஆனால் 156:
மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு
என்று உடலை நகர்த்துகிறது.
இதனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது:
நான் வாழ்ந்த இடம் ≠ நான்
வீடு மனிதனுக்கு:
பாதுகாப்பு,
நினைவு,
குடும்பம்,
அடையாளம்
கொடுக்கலாம்.
ஆனால்:
அது உயிரின் நிரந்தர இருப்பிடம் என்று இப்பாடல் கூறவில்லை.
இதனால் சாதகரின் பார்வை:
“இது என் நிரந்தர இடம்”
என்பதிலிருந்து,
“இது எனக்கு ஒரு காலத்திற்கு வழங்கப்பட்ட வாழ்விடம்”
என்று மாறுகிறது.
6. “விமானம் ஏறி” — தானே சென்றவன் இப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்
வாழும்போது மனிதன்:
தானே நடக்கிறான்,
தானே பயணம் செய்கிறான்,
தன் வீட்டை விட்டு தானே வெளியே செல்கிறான்.
மரணத்திற்குப் பின்:
உடலை மற்றவர்கள் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
இது 148-ல் கண்ட முக்கியமான மாற்றத்தின் தொடர்ச்சி:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்
வாழ்வில்:
“நான் செல்கிறேன்.”
மரணத்தில்:
“என்னை எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.”
இதுவே தேக அகங்காரத்தின் ஒரு பெரிய எல்லை.
உடல் இருக்கும் காலத்தில்:
நாம் உடலை இயக்குகிறோம்.
உயிர் பிரிந்தபின்:
மற்றவர்கள் உடலை இயக்குகிறார்கள்.
7. “மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு” — நிலையாமையின் இடவியல்
156-ன் மிக அழகான அமைப்புகளில் ஒன்று இந்த இடவியல் நகர்வு:
மனை
↓
ஊர்
↓
புறம்
↓
சுடுகாடு
இது வெறும் funeral route அல்ல.
தத்துவ ரீதியாக இது:
மையம் → எல்லை
என்ற நகர்வு.
வாழும்போது:
மனிதன் குடும்பத்தின் மையம்,
வீட்டின் உரிமையாளர்,
சமூகத்தின் உறுப்பினர்.
மரணத்திற்குப் பின்:
அதே உடல் படிப்படியாக அந்த வாழ்விடத்தின் வெளியே கொண்டு செல்லப்படுகிறது.
இதனால் ஒரு ஆழமான நிலையாமை உண்மை வெளிப்படுகிறது:
உலக வாழ்வில் நாம் உருவாக்கும் “என் இடம்” என்ற அடையாளத்திற்கும் இறுதி எல்லை உண்டு.
8. “சுடுகாடு” — பயமுறுத்தும் இடமல்ல; பற்றைச் சோதிக்கும் எல்லை
இப்பாடலில் சுடுகாடு இருக்கிறது என்பதால் இதை மரணப் பயத்தை உருவாக்கும் பாடலாக வாசிக்க வேண்டியதில்லை.
சுடுகாடு இங்கு ஒரு நேரடியான இறுதிச் சடங்கு இடம்.
ஆனால் அதன் தத்துவப் பணி:
“எதை எல்லாம் உடன் எடுத்துச் செல்ல முடிகிறது?”
என்ற கேள்வியை எழுப்புவது.
சுடுகாட்டை அடையும்போது:
மனை பின்னால்.
செல்வம் பின்னால்.
சமூகப் பதவி பின்னால்.
வாழ்ந்த ஊர் பின்னால்.
அதனால் சுடுகாடு இப்பாடலில்:
உடைமையின் எல்லையை வெளிப்படுத்தும் இறுதி இடம்
என்று செயல்படுகிறது.
9. “வைத்து அகன்றாரே” — உடனிருப்பிற்கும் ஒரு எல்லை
153-ல்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
156-ல்:
“வைத்து அகன்றாரே.”
இதனால் ஒரு மிக நுண்ணிய உண்மை வெளிப்படுகிறது.
உறவினர்:
அழலாம்,
இறுதி மரியாதை செய்யலாம்,
உடலைத் தொடர்ந்து சுடுகாடு வரை வரலாம்.
ஆனால் ஒரு கட்டத்தில்:
அவர்களும் அகல வேண்டும்.
இதனால் திருமூலர் அன்பை மறுக்கவில்லை.
மாறாக:
அன்பின் உலக உடனிருப்பிற்கான எல்லையை காட்டுகிறார்.
இதனை:
“யாரும் உண்மையாக நேசிப்பதில்லை”
என்று வாசிப்பது தவறு.
சரியான வாசிப்பு:
அன்பு உண்மையானது; ஆனால் உடல்சார் உடனிருப்பு நிரந்தரமானது அல்ல.
10. 151 → 153 → 156 : அன்பின் நிலையாமை அல்ல, உடனிருப்பின் நிலையாமை
151-ல்:
மணவுறவு, நேசம், நினைவு.
153-ல்:
அன்புடையோர் அழுகின்றனர்.
156-ல்:
உடலை வைத்து அகல்கின்றனர்.
இதனால்:
நேசம் → அழுகை → இறுதி உடனிருப்பு → அகலுதல்
என்ற மனித அனுபவத்தின் முழு வட்டம் உருவாகிறது.
இதில்:
அன்பு மறுக்கப்படவில்லை.
மாறாக:
அன்புக்குரியவர் அருகில் இருக்கும் காலத்தின் அருமை அதிகரிக்கிறது.
இதன் வாழ்வியல் உண்மை:
ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதால் நேசிக்க வேண்டாம் அல்ல; ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதால் இருக்கும் காலத்தில் முழுமையாக நேசி.
11. யோகப் பார்வை — “என்னுடையது” என்ற பற்றைக் கவனித்தல்
யோகத்தில் வெளிப்புறத் துறவு மட்டுமே முக்கியமல்ல.
உள்ளே:
“என்”
என்று மனம் எதனுடன் ஒட்டிக்கொள்கிறது என்பதைக் காண்பதும் முக்கியம்.
156-ல்:
என் துணை,
என் செல்வம்,
என் வீடு,
என் ஊர்
என்ற அடையாளங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எல்லைக்குள் வருகின்றன.
யோகச் சாதனையின் கேள்வி:
“இவற்றைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது இவற்றின் மூலமே நான் யார் என்று தீர்மானிக்கிறேனா?”
இதுவே வேறுபாடு.
வீடு இருக்கலாம்.
செல்வம் இருக்கலாம்.
உறவு இருக்கலாம்.
ஆனால்:
அவை இல்லாமல் போனால் “நான்” முழுவதும் அழிந்துவிடுவேன்
என்ற மன அடையாளமே பற்றின் வடிவம்.
எனவே:
உறவு இருக்கட்டும் — உரிமைப் பற்று குறையட்டும்.
செல்வம் இருக்கட்டும் — அடையாளப் பற்று குறையட்டும்.
மனை இருக்கட்டும் — நிரந்தரத்திற்கான மயக்கம் குறையட்டும்.
12. யோகத்தின் “அபரிக்ரஹ” போன்ற பொதுப் பற்றின்மை நோக்குடன் ஒப்புமை
இப்பாடல் நேரடியாக யோகசூத்திரத்தின் தொழில்நுட்பச் சொல்லான அபரிக்ரஹம் என்பதைக் கூறவில்லை. ஆகவே அதனை திருமூலரின் சொல் என்று மாற்றக் கூடாது.
ஆனால் சாதனை ஒப்புமையாக:
தேவைக்கு மேல் சேர்த்துக் கொண்டவற்றின் மூலம் தன்னை வரையறுக்காமல் இருப்பது,
உடைமையுடன் அடையாளம் கலக்காமல் இருப்பது
என்ற பற்றின்மை நோக்குடன் 156-ன் செய்தி ஒத்திசைகிறது.
அதன் சாரம்:
உடைமை இருக்கலாம்; உடைமை மனதை உடையக் கூடாது.
13. ஆகமப் பார்வை — மனை, செல்வம், உறவு அனைத்தையும் அர்ப்பணிப்பாக மாற்றுதல்
இல்லற வாழ்வு ஆகமச் சாதனைக்கு எதிரானது அல்ல.
வீடு:
பூஜை நடைபெறும் இடமாகலாம்.
செல்வம்:
தர்மத்திற்கு பயன்படலாம்.
குடும்பம்:
அன்பு, பொறுப்பு, இறைநினைவு வளர்க்கும் தளமாகலாம்.
156 இவற்றைத் துறந்து ஓடுங்கள் என்று கூறவில்லை.
மாறாக, அவற்றுடன் நிரந்தர உரிமை அடையாளம் கொள்ளாதீர்கள் என்று வாசிக்க முடிகிறது.
இதன் சாதனை மாற்றம்:
மனை → வழிபாட்டிடம்
செல்வம் → தர்மக் கருவி
உறவு → அன்புப் பொறுப்பு
வாழ்க்கை → அர்ப்பணம்
அதாவது:
“என்னுடையது” → “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
14. தாந்திரிக சாதனைப் பார்வை — அனுபவத்தை மறுக்காமல் பற்றை மாற்றுதல்
தாந்திரிக சாதனையின் பரந்த நோக்கில் உலக அனுபவத்தை முழுவதுமாக மறுப்பது அவசியமான வழி அல்ல.
உறவு, உடல், வீடு, வளம் ஆகியவை:
சாதனைக்குப் பயன்படுத்தக்கூடிய சக்தி வடிவங்களாக இருக்கலாம்.
ஆனால் 156 நினைவூட்டுவது:
அவற்றின் வடிவம் நிலையற்றது.
எனவே தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கமாக:
அனுபவி → விழித்திரு → பற்று குறை → அர்ப்பணி
என்று கொள்ளலாம்.
இது பாடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் தொழில்நுட்ப தந்திரக் குறியீடு அல்ல; பாடலின் நிலையாமை உண்மையை தாந்திரிக வாழ்வியலுக்கு பயன்படுத்தும் வாசிப்பு.
குறிப்பாக:
குழலி = சக்தி,
விமானம் = சூட்சும சரீரம்,
சுடுகாடு = குறிப்பிட்ட சக்கரம்
என்று இப்பாடலிலிருந்து மட்டும் கூறுவதற்கு ஆதாரம் இல்லை.
15. சைவத் தத்துவப் பார்வை — “என்னுடையது” என்பவை அனைத்தும் பசுவின் நிரந்தர இயல்பா?
சைவத் தத்துவத்தின் ஒளியில் இப்பாடல் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைத் திறக்கிறது.
மனிதன்:
உடல்,
உறவு,
பொருள்,
இடம்,
சமூக அடையாளம்
ஆகியவற்றோடு வாழ்கிறான்.
ஆனால் அவை அனைத்தும் மாற்றமடைகின்றன.
156-ல்:
அவற்றை விட்டே உடல் வெளியே செல்கிறது.
இதனால்:
மாறுகிற அனைத்தையும் உயிரின் நிரந்தர இயல்பாகக் கொள்ளலாமா?
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு முழு பதி–பசு–பாச சித்தாந்தத்தை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அது திறக்கும் விசாரணை சைவ ஞானத்திற்கு மிகத் தெளிவான வாயில்:
“என்னுடையது” என்று நான் சொல்வது அனைத்தும் என்னைவிட்டு பிரியக்கூடியதாக இருந்தால், அவற்றுக்கும் ‘நான்’ என்பதற்கும் என்ன உறவு?”
16. “பாசம்” என்ற சொல்லை இங்கு கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்
குடும்ப அன்பை நேரடியாக சைவ சித்தாந்தத்தின் தொழில்நுட்ப பாசம் என்ற சொல்லுடன் சமமாக்குவது தவறு.
மனைவியை நேசிப்பது:
தானாகவே பந்தம் அல்ல.
வீட்டை வைத்திருப்பது:
தானாகவே பந்தம் அல்ல.
செல்வம் இருப்பது:
தானாகவே பந்தம் அல்ல.
சிக்கல்:
“இவை இல்லாமல் நான் இல்லை”
என்ற தவறான அடையாளம்.
எனவே:
அன்பு ≠ பாசப் பந்தம்
உடைமை ≠ பந்தம்
அடையாளப் பற்று தான் விசாரணைக்குரியது.
17. 150 → 151 → 152 → 156 : “என்னுடையது” படிப்படியாக வெளியே விடப்படுகிறது
இந்தப் பாடல்களை ஒன்றாகப் பார்த்தால் மிக அழகான அமைப்பு கிடைக்கிறது.
150
மாடம், சிவிகை, பெருஞ்செல்வம்.
வெளிப்புற உடைமை.
151
மணவுறவு, நேசம்.
உறவு.
152
மனைவி, மாடு அங்கே இருக்க; உயிர் மெய்யை விடுகிறது.
உறவு + செல்வம் ↔ உயிர் பிரிவு.
156
குழலி, மாடு, மனை அங்கே; உடலும் அந்த உலகிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
உறவு + செல்வம் + இடம் ↔ உடல் பிரிவு.
இதன் நகர்வு:
என்னுடையவை
↓
என்னுடையவர்
↓
என் உடல்
↓
என் வாழ்விடம்
↓
அனைத்திலிருந்தும் பிரிவு
18. 154 → 155 → 156 : ஒரு மனிதனின் முழு உலகம் உரிக்கப்படுகிறது
154:
நாயகன் / தலைமகன் / நம்பி
சமூக அடையாளம்.
155:
கோயிலுள் வாழும் பல கூறுகள்
உடல் அடையாளம்.
156:
குழலி / மாடு / மனை / ஊர்
உறவு–உடைமை–இட அடையாளம்.
இதனால் மூன்று பாடல்களும் சேர்ந்து:
நான் யார் என்று சமூகம் சொல்கிறது
↓
நான் எதை என் உடல் என்று சொல்கிறேன்
↓
நான் எதை என் உலகம் என்று சொல்கிறேன்
என்ற மூன்று அடுக்குகளையும் விசாரிக்கின்றன.
அனைத்திற்கும் நிலையாமை எல்லை இடுகிறது.
19. 155 → 156 : “கோயில் சிதைவு” மட்டும் போதவில்லை
155-ல் உடற்கோயில் சிதைந்தது.
156 அதற்கு அடுத்த முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறது:
கோயில் சிதைந்ததும், அது இருந்த உலகமும் அதைத் தொடர்ந்து தன்னுள் வைத்திருக்கவில்லை.
அது:
மனைவிட்டு,
ஊரைவிட்டு,
புறத்திற்குச் செல்கிறது.
இதனால் நிலையாமை இரண்டு திசைகளில் நிகழ்கிறது:
உடலுக்குள் — ஒருங்கிணைவு சிதைகிறது.
உடலுக்கு வெளியே — உலகத் தொடர்பு முடிகிறது.
அதாவது:
அகச் சிதைவு + புறப் பிரிவு
இதுவே 155–156 இணைப்பின் மையம்.
20. 156-ன் ஆழமான கேள்வி — “நான் எதைச் சேர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்?”
மரணம் வரும் போது எதையும் எடுத்துச் செல்ல முடியாது என்ற பொதுவான கூற்றை மட்டும் திருமூலர் இங்கு கூறுகிறார் என்று எடுத்துக்கொண்டால் பாடலின் ஆழம் குறைந்துவிடும்.
அதற்குப் பின்னால் இன்னொரு கேள்வி உள்ளது:
“என்னுடன் வராதவற்றிற்காக நான் எவ்வளவு வாழ்க்கையைச் செலவிடுகிறேன்?”
இது செல்வம் சேர்க்காதே என்று கூறவில்லை.
வீடு கட்டாதே என்றும் இல்லை.
குடும்பம் வேண்டாம் என்றும் இல்லை.
கேள்வி:
இவை கருவிகளா? அல்லது வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமா?
இதுவே வேறுபாடு.
21. உலகச் செல்வத்தின் சரியான இடம்
156-ன் ஒளியில் செல்வம்:
சேர்த்து வைத்திருக்க வேண்டிய அடையாளம்
என்பதிலிருந்து,
வாழும் காலத்தில் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய வளம்
என்று மாறுகிறது.
ஏனெனில்:
சுடுகாட்டை நோக்கிச் செல்லும் உடலுடன் அது வருவதில்லை.
எனவே:
செல்வம் → பயன்பாடு
உடைமை → பொறுப்பு
வளம் → பகிர்வு / சேவை
என்ற மாற்றமே நிலையாமை உணர்வின் நல்ல விளைவு.
22. இல்லத்தின் ஆன்மிக மாற்றம்
மனை என்பது:
“என் சொத்து”
என்ற அடையாளமாக மட்டும் இருக்கலாம்.
அல்லது:
குடும்ப அன்பு வளர்கின்ற இடம்,
விருந்தோம்பல் நிகழும் இடம்,
இறைநினைவு நிகழும் இடம்,
கல்வி பகிரப்படும் இடம்,
தர்மம் செய்யப்படும் இடம்
ஆகவும் மாறலாம்.
156 நினைவூட்டுவது:
ஒருநாள் அந்த மனைவிட்டு வெளியேற வேண்டும்.
அதனால்:
வீட்டின் மதிப்பு அதன் நிரந்தரத்தால் அல்ல; அதற்குள் நாம் எப்படிப் வாழ்ந்தோம் என்பதால்.
23. உறவின் ஆன்மிக மாற்றம்
குழலியும் அங்கேயே இருக்கிறாள்.
இதன் நோக்கம்:
உறவு வீண்
என்பதல்ல.
மாறாக:
உறவுக்குக் கால எல்லை இருப்பதால் அதன் தரம் முக்கியம்.
அதனால்:
உரிமை குறையட்டும்.
நன்றி பெருகட்டும்.
சொல்லப்படாத அன்பு சொல்லப்படட்டும்.
தேவையற்ற பகை நீங்கட்டும்.
பொறுப்பு நிறைவேற்றப்படட்டும்.
நிலையாமையின் சரியான விளைவு:
பிரிவைப் பயப்படுவது அல்ல; இருக்கும் காலத்தைப் புனிதப்படுத்துவது.
24. மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு
156-ஐப் படித்தபின்:
“ஒருநாள் என்னை சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வார்கள்”
என்ற பயத்தில் நிற்கக்கூடாது.
அது முதல்நிலை.
திருமந்திரச் சாதனைக்குப் பயனுள்ள மாற்றம்:
ஒருநாள் பிரிய வேண்டும்
↓
எனவே காலம் வரையறுக்கப்பட்டது
↓
எனவே முன்னுரிமை தேவை
↓
எனவே அன்பை ஒத்திப்போடாதே
↓
அறத்தை ஒத்திப்போடாதே
↓
சாதனையை ஒத்திப்போடாதே
↓
கிடைத்த வளத்தை நன்மையாகப் பயன்படுத்து
இதுவே:
மரண நினைவு → வாழ்க்கைத் தெளிவு
25. 144–156 : நிலையாமை விசாரணை இப்போது எங்கு வந்துள்ளது?
இந்த அதிகாரத்தின் நகர்வை இங்கு பார்க்கும்போது:
144 — உடலின் பொருள் நிலையாமை
145 — குடும்பத்தின் இறுதி எல்லை
146 — பெயர் மற்றும் சமூக நினைவு
147 — உடற்கட்டமைப்பு
148 — செய்பவன் → செயப்படுபொருள்
149 — கால நிச்சயத்தின் முறிவு
150 — செல்வம் மற்றும் அந்தஸ்தின் எல்லை
151 — நெருங்கிய நேசத்தின் உடல்சார் எல்லை
152 — புலன், மனம், உடல் பிரிவு
153 — ஒன்பது வாசல் அடைவு; அன்புடையோர் அகலுதல்
154 — சமூகத் தலைமை மற்றும் புகழின் எல்லை
155 — உடலே பல கூறுகளின் நிலையற்ற கோயில்
156 — அந்த உடல் உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகிய வாழ்வுலகிலிருந்தும் வெளியேற்றப்படுகிறது
இதனால் திருமூலர்:
“நீ இறப்பாய்”
என்று மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் கூறவில்லை.
அவர் படிப்படியாக:
“நான்” என்று நீ எதையெல்லாம் தவறாகச் சுற்றிக் கட்டியிருக்கிறாய்?
என்று கேட்கிறார்.
26. மூன்று முக்கிய அகமாற்றங்கள்
1. உடைமை
“இது என்னுடையது.”
↓
“இது ஒரு காலத்திற்கு என்னிடம் உள்ளது.”
2. உறவு
“இவர் என்னுடையவர்.”
↓
“இந்த உயிருடன் வாழும் காலம் எனக்குக் கிடைத்த அரிய உறவு.”
3. இல்லம்
“இது என் நிரந்தர இடம்.”
↓
“இது நான் அறத்துடனும் அன்புடனும் வாழ வேண்டிய தற்கால வாழ்விடம்.”
இந்த மூன்றும் சேர்ந்து:
உரிமை → பொறுப்பு → நன்றி → அர்ப்பணம்
என்ற சாதனை நகர்வை உருவாக்குகின்றன.
ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
156-ஆம் பாடல் “குழலி — மாடு — மனை” என்று மனிதனுடைய இல்லற வாழ்வின் மூன்று அடிப்படைச் சார்புகளான உறவு, உடைமை, வாழ்விடம் ஆகியவற்றை முதலில் ஒருங்கே நிறுத்தி, அடுத்த அடியின் “ஒழிய” என்ற சொல்லால் அவற்றிலிருந்து ஏற்படும் இறுதிப் பிரிவைத் தொடங்குகிறது. 152-ல் மனைவியும் செல்வமும் அங்கேயே இருக்க உயிர் மெய்யை விட்டுச் சென்றது; 155-ல் பல கூறுகள் வாழ்ந்த உடற்கோயில் சிதைந்தது; 156-ல் இப்போது அந்த உயிரற்ற உடலே அது வாழ்ந்த மனை, ஊர், உறவு, செல்வம் ஆகிய உலகத்திலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்பட்டு ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டில் வைக்கப்படுகிறது; உடன் வந்தவர்களும் பின்னர் அகல்கின்றனர். இதனால் பாடல் குடும்பம், செல்வம், வீடு ஆகியவற்றை மறுப்பதில்லை; அவற்றுடன் மனிதன் உருவாக்கிக்கொள்ளும் நிரந்தர உரிமை மயக்கத்தையே விசாரிக்கிறது. யோகப் பார்வையில் “என்” என்று மனம் எதனுடன் அடையாளம் கொள்கிறது என்பதை அறியச் செய்கிறது; ஆகமப் பார்வையில் உறவு, மனை, செல்வம் ஆகியவற்றை உரிமைப் பொருள்களிலிருந்து இறைசார்ந்த பொறுப்பு மற்றும் அர்ப்பணிப்பாக மாற்றுகிறது; தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கத்தில் உலக அனுபவத்தை மறுக்காமல் அதன் நிலையாமையை அறிந்து விழிப்புடன் பயன்படுத்தச் செய்கிறது; சைவத் தத்துவப் பார்வையில் பிரியக்கூடிய அனைத்தையும் நிரந்தரமான “நான்” என்று கொள்ளலாமா என்ற விசாரணையைத் திறக்கிறது. எனவே இப்பாடலின் நோக்கம் சுடுகாட்டைப் பற்றிய பயத்தை உருவாக்குவது அல்ல; “என்னுடையவர், என்னுடையது, என் மனை, என் ஊர்” என்று பற்றிக்கொண்ட அனைத்தும் ஒரு எல்லையில் பின்னால் நிற்க வேண்டியவை என்பதை உணர்ந்து, அவை கிடைத்திருக்கும்போதே அவற்றை அன்பு, அறம், சேவை, நன்றி, இறைசார்பு, சாதனை ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தச் செய்வதாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
குழலி → உறவு
மாடு → உடைமை
மனை → வாழ்விடம்
↓
ஒழிய → பிரிவு
↓
விமானம் → இறுதிப் பயணம்
↓
மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு
↓
வைத்து → அகலுதல்
↓
“என்னுடையது” என்ற பற்றின் எல்லை
↓
உரிமை → பொறுப்பு → நன்றி → அர்ப்பணம்
155 → 156
155 — “என் உடல்” என்று பற்றிய கோயிலின் உள்ளேயே ஒருங்கிணைவு சிதைகிறது.
156 — அந்த உடலே “என் உலகம்” என்று பற்றிய உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகியவற்றிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
அதனால்:
அகச் சிதைவு → புறப் பிரிவு → “என்” என்ற பற்றின் தளர்வு.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒருநாள் மனை, செல்வம், அன்புடையோர் ஆகியவற்றை விட்டுப் பிரிய வேண்டுமென்பதால் அவை அர்த்தமற்றவை அல்ல; அவை நம்முடன் நிரந்தரமாக வராதவை என்பதாலேயே அவற்றை உரிமைப் பற்றால் பிடித்துக்கொள்ளாமல், கிடைத்திருக்கும்போதே அன்பாகவும் பொறுப்பாகவும் அறமாகவும் அர்ப்பணிப்பாகவும் வாழ வேண்டும். 156-ன் நிலையாமை நமக்கு “எதையும் வைத்துக்கொள்ளாதே” என்று சொல்லவில்லை; “எதுவும் என்றும் உன்னுடையது என்று மயங்காதே” என்று சொல்லுகிறது.
பாடல் 156 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு
“என் உலகம்” என்பதிலிருந்து உடல் எவ்வாறு படிப்படியாகப் பிரிக்கப்படுகிறது?
மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு
மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்
பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி
அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே. (156)
156-ஆம் பாடலின் தர்க்கம் ஒரு பிரிவுப் பயணமாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் அடியில் மனிதனுடைய இல்லற உலகம் முழுமையாக முன்வைக்கப்படுகிறது; அடுத்த மூன்று அடிகளில் அந்த உலகத்திலிருந்து உடல் படிப்படியாக வெளியே நகர்த்தப்படுகிறது.
அதன் அடிப்படைத் தர்க்கம்:
உறவு + உடைமை + இல்லம் → அவற்றை விட்டு நீங்குதல் → இறுதிப் பயணம் → சுடுகாடு → உடலை வைத்தல் → உடன் வந்தோரின் அகலுதல்
இதனால் 156 வெறுமனே ஒரு இறுதிச்சடங்குக் காட்சியை விவரிப்பதில்லை. “என்னுடையவர் — என்னுடையது — என் இடம்” என்று மனிதன் உருவாக்கிக்கொண்ட உலகுக்கும் அவனது உடலுக்கும் உள்ள தொடர்பு எங்கு முடிகிறது என்பதை நிகழ்வின் வழியாகக் காட்டுகிறது.
1. 155 → 156 : அகச்சிதைவிலிருந்து புறப்பிரிவிற்கு
155-ன் இறுதிக் காட்சி:
“செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்…”
அங்கு கேள்வி:
உடலுக்குள் என்ன நிகழ்கிறது?
பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்த கோயில் சிதைகிறது.
156-ல் கேள்வி மாறுகிறது:
சிதைந்த அந்த உடலுக்கு உலகில் அடுத்து என்ன நிகழ்கிறது?
அது:
மனை,
உறவு,
செல்வம்,
ஊர்
ஆகியவற்றிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
எனவே 155 → 156 நகர்வு:
உடற்கோயிலின் அகச் சிதைவு
↓
உடலுக்கும் உலகுக்கும் இடையிலான புறப் பிரிவு
இதுவே 156 இங்கே வருவதற்கான முக்கியமான தர்க்கக் காரணம்.
2. முதல் அடி — பிரிவுக்கு முன் முழு உலகத்தையும் நிறுவுகிறது
“மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு”
முதல் அடியின் பணி பிரிவைப் பேசுவது அல்ல.
முதலில் எதை விட்டுப் பிரியப் போகிறான்? என்பதை நிறுவுகிறது.
மூன்று கூறுகள்:
குழலி — உறவு
மாடு — உடைமை / செல்வம்
மனை — வாழ்விடம்
இதனால்:
மனித உறவு + பொருளாதார உலகம் + வாழ்விடம்
என்ற இல்லற வாழ்க்கையின் முழு வட்டம் உருவாகிறது.
இது தர்க்க ரீதியாக மிகவும் அவசியமானது.
ஏனெனில்:
பிரிவின் ஆழத்தை உணர்த்துவதற்கு முன், எதிலிருந்து பிரிவு என்பதைப் பாடல் காட்ட வேண்டும்.
அதனால் முதல் அடி:
“இவை இருந்தன”
என்ற நிலையை உருவாக்குகிறது.
3. முதல் அடியின் மூன்று சொற்களும் ஒரே வகையைச் சேர்ந்தவை அல்ல
இதுவும் கவனிக்க வேண்டிய அமைப்பு.
குழலி:
ஒரு மனித உறவு.
மாடு:
ஒரு உடைமை.
மனை:
ஒரு இடம்.
அதாவது திருமூலர் ஒரே வகையைச் சேர்ந்த மூன்று பொருட்களைச் சொல்லவில்லை.
மாறாக மனிதனின் உலகச் சார்பின் மூன்று பரிமாணங்களை எடுத்துள்ளார்:
யாருடன் வாழ்கிறேன்? — குழலி
எதை வைத்திருக்கிறேன்? — மாடு
எங்கே வாழ்கிறேன்? — மனை
இதனால் முதல் அடி ஒரு மனிதனின் உலக வாழ்வை மிகச் சுருக்கமாக முழுமைப்படுத்துகிறது.
4. “உம் — உம்” : சேர்க்கையின் மொழி
முதல் அடியில்:
குழலியும்
மாடும்
மனையும்
என்று உம் சேர்க்கை வருகிறது.
இலக்கண ரீதியாக இது பொருட்களை ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்கிறது.
அதனால் முதல் அடி முழுவதும்:
சேர்க்கை
என்ற இயக்கத்தில் உள்ளது.
குழலியும் + மாடும் + மனையும்.
ஆனால் அடுத்த அடியின் முக்கியச் சொல்:
ஒழிய
அதனால் பாடலின் முதல் பெரிய எதிர்நிலை:
“உம்” ↔ “ஒழிய”
அதாவது:
சேர்த்தல் ↔ விட்டுப் பிரிதல்
முதல் அடியில் மொழி ஒன்றாகச் சேர்க்கிறது.
இரண்டாம் அடியில் வாழ்க்கை அவற்றிலிருந்து பிரிக்கிறது.
இது 156-ன் மிக அழகான தர்க்க நுணுக்கங்களில் ஒன்று.
5. இரண்டாம் அடி — “ஒழிய” என்ற ஒரு சொல் முதல் அடியின் முழு உலகத்தையும் திருப்புகிறது
“மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்”
முதல் அடியில்:
உறவு + செல்வம் + மனை.
இரண்டாம் அடியில்:
ஒழிய.
இந்த ஒரு சொல் பாடலின் திசையை முழுமையாக மாற்றுகிறது.
இதற்கு முன்:
இருத்தல் / உடைமை / உறவு
இதற்குப் பின்:
பிரிவு / நகர்வு.
எனவே பாடலின் மையத் திருப்புச் சொல்:
ஒழிய
இதன் தர்க்க அமைப்பு:
இருந்தவை
↓
ஒழிய
↓
பயணம் தொடங்குகிறது
6. “விமானமது ஏறி” — நிலைமையிலிருந்து இயக்கத்திற்கு
முதல் அடி ஒரு நிலையான காட்சி:
குழலி இருக்கிறாள்.
மாடு இருக்கிறது.
மனை இருக்கிறது.
இரண்டாம் அடியில்:
ஏறி
என்ற வினை வருகிறது.
அங்கிருந்து பாடல் இயக்கம் பெறுகிறது.
இதனால்:
நிலை → இயக்கம்
என்ற மாற்றம்.
மேலும், மரணச் சூழலில் இது:
தானே தன் உலகில் இயங்கிய மனிதன்
என்ற நிலையிலிருந்து,
பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படும் உடல்
என்ற நிலைக்கு மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது.
இது 148-ல் உருவான:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்
என்ற தர்க்கத்தின் தொடர்ச்சி.
7. மூன்றாம் அடி — பயணத்தின் திசை வெளிப்படுகிறது
“பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி”
இங்கு பாதுவூர் என்ற தொடர் உரைநுணுக்கமாக இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியதாக இருந்தாலும், அடியின் முக்கிய இயக்கம் தெளிவு:
புறம் → சுடுகாடு → நோக்கி
இரண்டாம் அடியில்:
புறப்பாடு.
மூன்றாம் அடியில்:
இலக்கு.
அதனால்:
எங்கிருந்து? — வாழ்ந்த உலகிலிருந்து
எதை விட்டுப்? — உறவு, உடைமை, மனை
எப்படி? — விமானத்தில்
எங்கே? — ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டை நோக்கி
என்று தர்க்கம் முழுமையடைகிறது.
8. “மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு” — பாடலின் இடவியல் தர்க்கம்
156-ன் மிக வலிமையான கட்டமைப்பு இதுதான்:
மனை
↓
ஊர்
↓
புறம்
↓
சுடுகாடு
இந்த இடங்கள் சீரற்ற முறையில் வரவில்லை.
அவை படிப்படியாக:
உள்ளிருந்து வெளியே
நகர்கின்றன.
மனை
மிக நெருக்கமான தனிப்பட்ட இடம்.
ஊர்
பரந்த சமூக இடம்.
புறம்
சமூக வாழ்வின் எல்லை.
சுடுகாடு
உடலின் இறுதி சடங்கு நடைபெறும் இடம்.
இதனால் உடலின் பயணம்:
தனிப்பட்ட மையம் → சமூக வட்டம் → சமூக எல்லை → இறுதி உடல் இடம்
என்று அமைக்கப்படுகிறது.
9. 154-ன் “நாடு” → 156-ன் “புறம்”
154-ல் இறந்தவன்:
நாட்டுக்கு நாயகன்
நம்மூர்த் தலைமகன்
நாட்டுக்கு நம்பி
என்று சமூகத்தின் மையத்தில் இருந்தான்.
156-ல்:
புறம் சுடுகாடு
என்று உடல் ஊரின் புறத்திற்குச் செல்கிறது.
இது மிகவும் வலிமையான இடவியல் எதிர்நிலை:
சமூகத்தின் மையத்தில் இருந்தவன்
↓
சமூக எல்லையை நோக்கிச் செல்லும் உடல்
இதனால்:
சமூக முக்கியத்துவம் ≠ உடலின் நிரந்தர இருப்பு
என்ற உண்மை வலுப்பெறுகிறது.
ஆனால் இது சமூக மரியாதையை மறுப்பதல்ல. 154-ல் நாட்டார் பின்சென்று மரியாதை செய்வது ஏற்கனவே தெளிவாக உள்ளது.
10. நான்காம் அடி — பயணம் “வைத்து” என்பதில் முடிகிறது
“அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே.”
இங்கு உரைநுணுக்கமாக அதுவூர் வாங்கியே கவனமாக இருக்க வேண்டிய பகுதி.
ஆனால் இறுதி இரண்டு வினைகள் தெளிவானவை:
வைத்து → அகன்றார்கள்
இவை பாடலின் இறுதி தர்க்கத்தை நிறைவு செய்கின்றன.
இதுவரை:
உடலுடன் மக்கள் வந்தனர்.
இப்போது:
உடலை வைத்துவிட்டு மக்கள் அகல்கின்றனர்.
இதனால்:
உடன்வருதல் → வைத்தல் → அகலுதல்
என்ற எல்லை உருவாகிறது.
11. “அகன்றாரே” ஏன் இறுதிச் சொல்?
பாடல்:
சுடுகாடு
என்ற சொல்லில் முடிவதில்லை.
அது:
“அகன்றாரே”
என்று முடிகிறது.
இதுவே முக்கியம்.
ஏனெனில் பாடலின் நோக்கம் வெறும்:
“உடல் சுடுகாட்டிற்குச் செல்கிறது”
என்று சொல்வது மட்டுமாக இருந்தால், சுடுகாடு போதுமான முடிவாக இருந்திருக்கும்.
ஆனால் திருமூலர்:
உடன் வந்தவர்களும் இறுதியில் அகல்கிறார்கள்
என்று முடிக்கிறார்.
அதனால் பாடலின் இறுதி வலியுறுத்தல்:
இடமாற்றம் மட்டுமல்ல — உடனிருப்பின் எல்லை.
12. 153 → 156 : “அகன்றார்” என்ற வினையின் வளர்ச்சி
153:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
156:
“வைத்து அகன்றாரே.”
இரண்டிலும்:
அகன்றார்
என்பது முடிவு.
ஆனால் முன்னிலைச் செயல் மாறுகிறது:
153
அழுது → அகன்றார்கள்
உணர்ச்சியின் எல்லை.
156
வைத்து → அகன்றார்கள்
உடனிருப்பின் நடைமுறை எல்லை.
இதனால்:
அன்பு இருக்கிறது → துயரம் இருக்கிறது → இறுதி மரியாதை இருக்கிறது → ஆனாலும் அகலுதல் வருகிறது.
இது அன்பை மறுப்பதல்ல.
அன்புடையவரின் உடலுடன் தொடர்ந்திருக்க முடியாத உலகியல் எல்லையை நிறுவுகிறது.
13. 152 → 156 : இரண்டு பிரிவுகள்
152:
மனைவியும் மாடும் இருக்க → உயிர் மெய்யை விட்டுப் போகிறது.
156:
குழலி, மாடு, மனை இருக்க → உடலும் அந்த உலகிலிருந்து வெளியே செல்கிறது.
எனவே இரண்டு நிலைகள்:
முதல் பிரிவு
உயிர் ↔ உடல்
பின்னர்:
இரண்டாம் பிரிவு
உடல் ↔ உலகம்
இதனை வரைபடமாக:
உறவு + செல்வம்
↓
உயிர் உடலை விடுகிறது — 152
↓
உடற்கோயில் சிதைகிறது — 155
↓
உடல் வாழ்ந்த உலகை விடுகிறது — 156
என்று பார்க்கலாம்.
14. முதல் அடியும் நான்காம் அடியும் உருவாக்கும் வலுவான எதிர்நிலை
முதல் அடி:
குழலி + மாடு + மனை
அதாவது:
சேர்க்கை.
நான்காம் அடி:
வைத்து + அகன்றார்
அதாவது:
பிரிவு.
இதனால் பாடலின் வெளிப்புற சட்டகம்:
சேர்ந்திருந்த உலகம் ↔ தனித்து வைக்கப்பட்ட உடல்
என்றதாகிறது.
இதுவே 156-ன் மையத் தர்க்க முரண்.
15. நான்கு அடிகளின் தர்க்கப் பணி
முதல் அடி — உலகம்
மனிதன் வாழ்ந்த உலகம் என்ன?
உறவு + செல்வம் + மனை.
இரண்டாம் அடி — பிரிவு
என்ன நிகழ்கிறது?
அந்த உலகை விட்டு உடலின் புறப்பாடு தொடங்குகிறது.
மூன்றாம் அடி — இலக்கு
எங்கே செல்கிறது?
ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டை நோக்கி.
நான்காம் அடி — முடிவு
அங்கு என்ன நடக்கிறது?
உடல் வைக்கப்படுகிறது; உடன் வந்தவர்கள் அகல்கிறார்கள்.
எனவே:
உலகம் → பிரிவு → பயண இலக்கு → இறுதி அகலுதல்
16. பாடலை 2 + 2 அமைப்பாகவும் வாசிக்கலாம்
முதல் இரண்டு அடிகள்
வாழ்ந்த உலகம் + அதிலிருந்து புறப்பாடு
கடைசி இரண்டு அடிகள்
சுடுகாட்டை நோக்கிய பயணம் + உடலை வைத்து அகலுதல்
இதனால்:
வீட்டுலகம் ↔ சுடுகாட்டு உலகம்
என்ற இரண்டு இடவியல் முனைகள் உருவாகின்றன.
நடுவில்:
விமானப் பயணம்
அவற்றை இணைக்கிறது.
17. பாடலின் வினை இயக்கம்
156-ன் வினைச்சொற்களை மட்டும் வரிசைப்படுத்தினால்:
ஒழிய
↓
ஏறி
↓
நோக்கி
↓
வாங்கி
↓
வைத்து
↓
அகன்றார்
இதில் கவனிக்க வேண்டியது:
முதல் வினை:
ஒழிய — பின்னால் விடுதல்.
இறுதி வினை:
அகன்றார் — விலகிச் செல்லுதல்.
அதாவது பாடலின் ஆரம்பமும் முடிவும்:
பிரிவு
என்ற ஒரே இயக்கத்தால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன.
நடுவிலுள்ள வினைகள்:
அந்தப் பிரிவை நிறைவேற்றும் பயணச் செயல்கள்.
18. “உம்” முதல் “அகன்றார்” வரை — பாடலின் முழு இலக்கண இயக்கம்
இப்பாடலின் நுண்ணிய அமைப்பை:
உம் → ஒழிய → ஏறி → நோக்கி → வைத்து → அகன்றார்
என்று பார்க்கலாம்.
உம்
சேர்க்கிறது.
ஒழிய
பிரிக்கிறது.
ஏறி
நகர்த்துகிறது.
நோக்கி
இலக்கை நிர்ணயிக்கிறது.
வைத்து
பயணத்தை முடிக்கிறது.
அகன்றார்
உடனிருப்பையும் முடிக்கிறது.
இதுவே 156-ன் மொழி–தர்க்கச் செறிவு.
19. 150–156 : “என்” என்ற வட்டம் படிப்படியாக உடைகிறது
இந்தத் தொடரில்:
150
என் செல்வம் / என் அந்தஸ்து
151
என்னுடையவர்
152
என் உடல் / என் புலன்கள்
153
என்னுடன் இருப்பவர்கள்
154
என் பதவி / என் சமூக அடையாளம்
155
என் உடல் என்று சொல்லப்படுவது பல கூறுகளின் கோயில்
156
என் மனைவி / என் செல்வம் / என் வீடு / என் ஊர் — இவை அனைத்தையும் விட்டு உடலும் வெளியே செல்கிறது
இதனால் அதிகாரம்:
“என்னுடையது என்ன?”
என்ற கேள்வியிலிருந்து:
“என்னுடன் இறுதிவரை வருவது என்ன?”
என்ற கேள்விக்கு நகர்கிறது.
அதன் பின்னால்:
“அப்படியானால் நான் யார்?”
என்ற விசாரணை தொடர்ந்து ஆழமடைகிறது.
20. 156-ன் தர்க்கத்தில் “உறவு பொய்” என்ற முடிவு வராது
இது மிக முக்கியமானது.
பாடல்:
குழலியை விட்டுச் செல்கிறான்
என்பதால்:
மனைவியுடனான அன்பு பொய்
என்ற தர்க்கம் வராது.
மாடு பின்னால் இருப்பதால்:
செல்வம் தீமை
என்றும் வராது.
மனை பின்னால் இருப்பதால்:
வீடு வேண்டாம்
என்றும் வராது.
பாடல் நிறுவுவது:
அவை அனைத்திற்கும் உடல்சார் உடனிருப்பின் எல்லை உண்டு.
அதாவது:
நிலையற்றது ≠ பொய்யானது
பிரியக்கூடியது ≠ மதிப்பற்றது
இதுவே அதிகாரத்தை சரியாக வாசிக்க வேண்டிய அடிப்படை.
21. 156 ஏன் 155-க்குப் பிறகு வர வேண்டும்?
155-ல்:
“உடலே நிலையான ஒருமை அல்ல”
என்ற புரிதல் உருவாக்கப்படுகிறது.
அதன் பின் இயல்பான கேள்வி:
“அப்படியானால் அந்த நிலையற்ற உடலுக்கும் அது ‘என்னுடையது’ என்று கொண்ட உலகுக்கும் என்ன உறவு?”
156 பதிலளிக்கிறது:
அந்த உலகத்துடனான தொடர்புக்கும் எல்லை உண்டு.
இதனால்:
155 — தேகத்தின் உள்ளமைப்பு நிலையற்றது
156 — தேகத்தின் உலகத் தொடர்பும் நிலையற்றது
என்ற தொடர்ச்சி வருகிறது.
22. அதிகாரத்தின் விசாரணை இப்போது இரண்டு திசைகளிலும் நிறைவு பெறுகிறது
155 வரை:
உடலுக்குள் பார்வை.
156:
உடலிலிருந்து வெளியே பார்வை.
உள்ளே
பல கூறுகள்.
வெளியே
உறவு, செல்வம், மனை, ஊர்.
இரண்டிலும்:
நிலையாமை.
எனவே மனிதனின் நான் அடையாளத்தை திருமூலர் இருபுறமும் சோதிக்கிறார்:
உள்ளே பார்த்தாலும் நிலையான தேக ஒருமை இல்லை.
வெளியே பார்த்தாலும் நிரந்தரமான உலக உடைமை இல்லை.
இதன் விளைவாக விசாரணை:
உடல் அல்லாத, உடைமை அல்லாத, பதவி அல்லாத, உறவின் உலக வடிவம் அல்லாத “நான்” யார்?
என்ற திசையில் ஆழமடைகிறது.
முழுத் தர்க்க வரைபடம்
குழலி + மாடு + மனை
↓
உறவு + உடைமை + வாழ்விடம்
↓
“என் உலகம்”
↓
ஒழிய
↓
விமானம் ஏறுதல்
↓
மனை → ஊர் → புறம்
↓
சுடுகாடு நோக்குதல்
↓
உடலை வைத்தல்
↓
உடன் வந்தோர் அகலுதல்
↓
உடல் ↔ உலகம் பிரிவு
↓
“என்னுடையது” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை
↓
“என்னுடன் உண்மையில் தொடர்வது எது?” என்ற விசாரணை
சுருக்கமாக:
சேர்க்கை → பிரிவு → புறப்பாடு → எல்லை → வைத்தல் → அகலுதல்.
தர்க்க இடம்
155-ஆம் பாடல் “முப்பது முப்பது முப்பத்தறுவர்” என்று பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து வாழும் உடலை “செப்ப மதிளுடைக் கோயில்” என்று காட்டி, அந்தக் கோயில் சிதைந்தபின் அதன் ஒருங்கிணைந்த நிலையும் முடிவடைவதை நிறுவியது. 156-ஆம் பாடல் அங்கிருந்து பார்வையை உடலுக்குள் இருந்து உடலுக்கு வெளியே திருப்புகிறது. முதல் அடியில் “குழலி — மாடு — மனை” என்று உறவு, உடைமை, வாழ்விடம் ஆகிய மனிதனின் இல்லற உலகம் முழுமையாக முன்வைக்கப்பட்டு, இரண்டாம் அடியின் “ஒழிய” என்ற சொல்லால் அந்த உலகத்திலிருந்து உடலின் பிரிவு தொடங்குகிறது; “விமானமது ஏறி” என்பதால் நிலையான இல்லறக் காட்சி இறுதிப் பயணமாக மாறுகிறது; மூன்றாம் அடியில் “புறம் — சுடுகாடு — நோக்கி” என்று பயணத்தின் இலக்கு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; நான்காம் அடியின் “வைத்து அகன்றாரே” என்பதால் உடலை இறுதி இடத்தில் வைத்த பின் உடன் வந்தோரின் உடனிருப்பிற்கும் எல்லை வருவது காட்டப்படுகிறது. ஆகவே 156-ன் தர்க்கப் பணி குடும்பம், செல்வம், வீடு ஆகியவற்றை மறுப்பது அல்ல; “என்னுடையவர் — என்னுடையது — என் இடம்” என்று மனிதன் உருவாக்கிய உலகத்துக்கும் அவனது உடலுக்கும் நிரந்தரமான தொடர்பில்லை என்பதை நிகழ்வின் வழியாக நிறுவுவதாகும். 155-ல் தேகத்தின் உள் ஒருங்கிணைவு நிலையற்றது என்று காட்டிய திருமூலர், 156-ல் அந்தத் தேகத்தின் புற உலகத் தொடர்பும் நிலையற்றது என்பதை வெளிப்படுத்தி, “என்னுடையது” என்ற அடையாளத்திலிருந்து “என்னுடன் உண்மையில் தொடர்வது எது?” என்ற ஆழமான விசாரணைக்கு அதிகாரத்தை நகர்த்துகிறார்.
தர்க்கச் சூத்திரம்
உறவு + உடைமை + இல்லம் → “என் உலகம்” → ஒழிய → இறுதிப் பயணம் → ஊர்ப்புறச் சுடுகாடு → உடலை வைத்தல் → உடன் வந்தோர் அகலுதல் → உடல்–உலகப் பிரிவு → “என்னுடையது” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை.
155 → 156 ஒரே வரியில்
155 — “என் உடல்” என்று ஒருமையில் பற்றப்படுவது பல கூறுகளின் நிலையற்ற கூட்டமைப்பு என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது; 156 — அந்த நிலையற்ற உடலே “என் உலகம்” என்று பற்றப்பட்ட உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகியவற்றிலிருந்தும் இறுதியில் பிரிக்கப்படுவதை வெளிப்படுத்துகிறது.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி
முதல் அடியில் “உம்” என்ற சேர்க்கையால் குழலி, மாடு, மனை ஆகியவற்றை மனிதனின் உலகமாக ஒன்றிணைத்து, இரண்டாம் அடியில் “ஒழிய” என்று அந்த உலகத்திலிருந்து உடலைப் பிரித்து, மூன்றாம் அடியில் ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டை இலக்காக்கி, நான்காம் அடியில் “வைத்து அகன்றார்” என்று உடனிருப்பையே முடிப்பதன் மூலம், திருமூலர் “என்னுடையவர் — என்னுடையது — என் இடம்” என்று நாம் கட்டிய உலகத்திற்கும் யாக்கைக்கும் உள்ள தொடர்பு நிரந்தரமானதல்ல என்பதைத் தர்க்க ரீதியாக நிறைவு செய்கிறார்.
பாடல் 156 — சாதனை வாழ்வியல்
“என்னுடையது” என்று பற்றியவற்றை விட்டுச் செல்லும் முன் — அவற்றை எவ்வாறு வாழ வேண்டும்?
மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு
மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்
பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி
அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே. (156)
156-ஆம் பாடலை சாதனை வாழ்வியலாக மாற்றும்போது அதன் மையக் கேள்வி:
“ஒருநாள் உறவு, செல்வம், வீடு, ஊர் ஆகிய அனைத்தையும் விட்டுப் பிரிய வேண்டியிருப்பின் — அவை இன்று என்னிடம் இருக்கும்போது நான் அவற்றை எவ்வாறு வாழ்கிறேன்?”
இந்தப் பாடலின் சரியான விளைவு உலகத்தை வெறுப்பது அல்ல.
உறவைத் துறப்பது அல்ல — உறவைப் புனிதப்படுத்துவது.
செல்வத்தை வெறுப்பது அல்ல — செல்வத்தைப் பொறுப்பாக்குவது.
வீட்டை மறுப்பது அல்ல — வீட்டை அறவாழ்வின் தளமாக்குவது.
மரணத்தைப் பயப்படுவது அல்ல — வாழ்க்கையின் முன்னுரிமைகளைத் தெளிவாக்குவது.
இதுவே 156-ஐ சாதனையாக வாழ்வதற்கான அடித்தளம்.
1. “குழலி” — ஒருநாள் பிரிவோம் என்பதால் இன்று நன்றாக நேசி
பாடலின் முதல் உலகம்:
குழலி — உறவு.
ஒருநாள் பிரிவு வரும் என்ற உண்மை:
“உறவுகள் அர்த்தமற்றவை”
என்று சொல்லவில்லை.
அதற்கு நேர்மாறாக:
உறவிற்கு கால எல்லை இருப்பதால், அது இருக்கும் காலம் அரியது.
இதை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தினால் நாம் நம்மையே கேட்க வேண்டும்:
156-ன் உறவுச் சாதனை:
“இவர் என்னுடையவர்” என்பதிலிருந்து “இவருடன் வாழும் காலம் எனக்குக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு” என்பதற்கு மாறு.
2. அன்பு → உரிமை அல்ல; பொறுப்பு
என் மனைவி, என் கணவர், என் குழந்தை, என் பெற்றோர் என்று சொல்வதில் தவறு இல்லை.
ஆனால் என் என்பது:
உரிமையா? அல்லது உறவுப் பொறுப்பா?
என்பதே சாதகரின் விசாரணை.
உரிமைப் பற்று:
“நான் விரும்பியபடி நீ இருக்க வேண்டும்.”
பக்குவமான அன்பு:
“உன் நலனுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
156 இந்த மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும்:
உரிமை → பொறுப்பு
எதிர்பார்ப்பு → புரிதல்
அலட்சியம் → நன்றி
பற்று → பக்குவமான அன்பு
3. “மாடு” — சேர்த்த செல்வம் இறுதியில் எதற்குப் பயன்பட்டது?
பாடலின் இரண்டாவது உலகம்:
மாடு — செல்வம் / உடைமை.
ஒருநாள் அது அங்கேயே இருக்கப்போகிறது.
எனவே கேள்வி:
“எவ்வளவு சேர்த்தேன்?”
என்பது மட்டும் அல்ல;
“சேர்த்ததை எதற்குப் பயன்படுத்தினேன்?”
என்பதும் ஆக வேண்டும்.
செல்வம்:
குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கலாம்,
குழந்தைகளைக் கல்வி கற்பிக்கலாம்,
ஒருவரின் துயரைத் தீர்க்கலாம்,
அறிவுப் பணியை ஆதரிக்கலாம்,
அறச்செயலை வளர்க்கலாம்,
ஆன்மிகப் பணியைத் தாங்கலாம்.
அப்போது செல்வம் வெறும் மாடு அல்ல;
தர்மத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட வளம்.
4. “என்னுடைய செல்வம்” → “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வளம்”
செல்வத்தைப் பற்றிய சாதனை மாற்றம்:
“இது என்னுடையது.”
↓
“இது இப்போது என்னிடம் இருக்கிறது.”
↓
“இதற்கு நான் பொறுப்பாளர்.”
↓
“இதன் மூலம் என்ன நன்மை நிகழ வேண்டும்?”
இதனால் செல்வம்:
அகங்காரத்தின் அளவுகோலாக இல்லாமல்,
பொறுப்பின் கருவியாக
மாறுகிறது.
156-ன் அடிப்படையில் நாம் கேட்க வேண்டியது:
“நான் விட்டுச் செல்லும் செல்வத்தின் அளவு என்ன?”
என்பதற்கு முன்,
“நான் வாழும்போது இந்தச் செல்வத்தால் உருவான நன்மை என்ன?”
என்பது.
5. “மனை” — வீடு சொத்தா, சாதனைத் தளமா?
மூன்றாவது உலகம்:
மனை — வீடு.
வீடு மனிதனுக்கு:
பாதுகாப்பு,
ஓய்வு,
குடும்பம்,
தனிமை,
அடையாளம்
தருகிறது.
ஆனால் 156:
ஒருநாள் அந்த வீட்டிலிருந்தே உடல் வெளியே எடுத்துச் செல்லப்படும்
என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
எனவே:
“இந்த வீடு எவ்வளவு பெரியது?”
என்பதை விட:
“இந்த வீட்டுக்குள் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை நடந்தது?”
என்பதே முக்கியம்.
6. வீட்டை ஆன்மிகத் தளமாக மாற்றுதல்
156-ன் மனையை வாழ்வியல் சாதனையில் மாற்றினால், வீட்டில்:
அன்பு இருக்கிறதா?
அமைதி இருக்கிறதா?
இறைநினைவு இருக்கிறதா?
நூல் வாசிப்பு இருக்கிறதா?
குழந்தைகளுக்குச் சரியான பண்புகள் கற்பிக்கப்படுகிறதா?
விருந்தோம்பல் இருக்கிறதா?
நன்றி இருக்கிறதா?
என்று பார்க்கலாம்.
வீட்டின் ஆன்மிக மதிப்பு:
அதன் பரப்பளவில் அல்ல;
அதற்குள் உருவாகும் வாழ்க்கையின் தரத்தில்.
இதனால்:
மனை → இல்லம் → அறவாழ்விடம் → சாதனைத் தளம்
என்ற மாற்றம் வருகிறது.
7. “ஒழிய” — தினசரி பற்றுச் சோதனை
156-ன் மிக முக்கியமான சாதனைச் சொல்:
ஒழிய.
ஒருநாள் விட்டுச் செல்ல வேண்டியவற்றை இன்று பயன்படுத்திக்கொண்டே, அவற்றுடன் மனம் எவ்வளவு ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.
ஒரு எளிய சுயவிசாரணை:
“இது இல்லாமல் போனால் நான் முழுவதுமாக உடைந்துவிடுவேனா?”
வீடு?
பணம்?
பதவி?
புகழ்?
சமூக மரியாதை?
ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை முறை?
இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை இழப்பது:
“என் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது”
என்பதிலிருந்து,
“நானே இல்லாமல் போய்விட்டேன்”
என்ற அளவுக்கு மனதில் உணரப்பட்டால், அங்கே அடையாளப் பற்று இருக்கிறதா என்று விசாரிக்கலாம்.
8. பற்றின்மை என்பது அலட்சியம் அல்ல
இங்கு மிக முக்கியமான வேறுபாடு:
பற்றின்மை ≠ பொறுப்பின்மை
“எப்படியும் விட்டுச் செல்லப்போகிறேன்” என்று:
குடும்பத்தைப் புறக்கணித்தல்,
செல்வத்தைத் தவறாக நிர்வகித்தல்,
வீட்டைப் பராமரிக்காமை,
சமூகப் பொறுப்பிலிருந்து விலகுதல்
156-ன் சாதனை அல்ல.
சரியான நிலை:
முழுமையாகப் பொறுப்பேற்று வாழ்; ஆனால் நிரந்தர உரிமை மயக்கத்தில் வாழாதே.
இதனை:
கையில் வைத்திரு; மனத்தில் கட்டிப்போடாதே.
என்று சுருக்கலாம்.
9. “விமானமது ஏறி” — இன்று நான் நடக்கிறேன்; ஒருநாள் என்னை எடுத்துச் செல்வார்கள்
156 மனிதனின் தன்னாட்சி பற்றிய மயக்கத்தையும் மென்மையாக உடைக்கிறது.
இன்று:
நான் எழுகிறேன்,
நான் செல்கிறேன்,
நான் வேலை செய்கிறேன்,
நான் முடிவு செய்கிறேன்.
ஒருநாள்:
உடலை மற்றவர்கள் எடுத்துச் செல்வார்கள்.
இந்த உணர்வு:
“எதற்கும் அர்த்தமில்லை”
என்ற மனச்சோர்விற்கு அல்ல.
மாறாக:
இன்று செயற்படும் திறன் இருக்கிறது என்பதன் மதிப்பை உணர்வதற்கு.
அதனால்:
நடக்க முடிகிறதா? — நல்ல இடத்திற்குச் செல்.
பேச முடிகிறதா? — நல்லதைப் பேசு.
செய்ய முடிகிறதா? — பயனுள்ளதைச் செய்.
கற்க முடிகிறதா? — கற்றுக்கொள்.
உதவ முடிகிறதா? — உதவு.
சாதனை செய்ய முடிகிறதா? — ஒத்திப்போடாதே.
10. “புறஞ்சுடுகாடு” — மரணத்தைப் பார்க்காமல் வாழாதே
நவீன வாழ்க்கை மரணத்தை முடிந்தவரை பார்வையிலிருந்து அகற்றுகிறது.
ஆனால் யாக்கை நிலையாமை அதை மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது.
அதன் நோக்கம் பயமுறுத்துவது அல்ல.
ஒரு நாள் முடிவு உண்டு என்பதை அறிந்தால்:
தேவையற்ற சண்டைகள் சிறியதாகின்றன.
அகங்காரம் குறையலாம்.
நேரத்தின் மதிப்பு அதிகரிக்கிறது.
உறவின் அருமை தெளிவாகிறது.
பணத்தின் சரியான இடம் புரிகிறது.
சாதனையை ஒத்திப்போடுவது குறைகிறது.
அதனால்:
மரண நினைவு → முன்னுரிமைத் தெளிவு
என்பதே சரியான சாதனை மாற்றம்.
11. “வைத்து அகன்றாரே” — யாரும் எப்போதும் உடன் வர முடியாது
குடும்பம் நம்மை நேசிக்கலாம்.
நண்பர்கள் நம்முடன் இருக்கலாம்.
சமூகம் மரியாதை செய்யலாம்.
ஆனால் 156:
“வைத்து அகன்றாரே”
என்று முடிகிறது.
இதன் சாதனைப் பாடம்:
உறவுகளின் அன்பை மதித்து வாழ்; ஆனால் அவர்களால் உன் வாழ்க்கையின் உள் ஆன்மிகப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்று நினைக்காதே.
மற்றவர்:
வழிகாட்டலாம்,
நேசிக்கலாம்,
துணை நிற்கலாம்.
ஆனால்:
உனக்குப் பதிலாக உன் விழிப்பை வாழ முடியாது.
இதனால் சாதகர்:
வெளிப்புற ஆதரவையும் மதிக்கிறார்;
உள்புறப் பொறுப்பையும் ஏற்கிறார்.
12. குரு–சிஷ்ய உறவிற்கும் இதே பக்குவம்
இதை குரு–சிஷ்ய வாழ்வியலுக்கும் விரிவாக்கமாக பயன்படுத்தலாம்.
குரு:
வழி காட்டலாம்,
மந்திரம் உபதேசிக்கலாம்,
சாதனையை அமைத்துத் தரலாம்,
தவறைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.
ஆனால் சீடனுக்குப் பதிலாக:
சீடனின் சாதனையை குரு செய்ய முடியாது.
எனவே:
குரு சார்பு → குரு வழிகாட்டுதலுடன் சுயசாதனை
என்ற பக்குவம் வேண்டும்.
குருவைச் சார்ந்திருப்பது:
சாதனை செய்யாமல் இருப்பதற்கான மாற்று அல்ல.
13. “பிறகு செய்வேன்” என்ற மனநிலைக்கு 156 தரும் பதில்
நாம் அடிக்கடி:
“நேரம் கிடைத்த பிறகு தியானம் செய்வேன்.”
“ஓய்வு பெற்ற பிறகு நூல் படிப்பேன்.”
“பணம் போதுமான அளவு வந்தபின் சேவை செய்வேன்.”
“வேலைகள் முடிந்த பிறகு குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடுவேன்.”
என்று சொல்கிறோம்.
ஆனால் வாழ்க்கையில்:
வேலை முடிந்து வாழ்க்கை ஆரம்பிப்பதில்லை.
வாழ்க்கை:
இப்போதே நடக்கிறது.
156-ன் கேள்வி:
“நீ ‘பிறகு’ என்று காத்திருக்கும்போது, அந்தப் ‘பிறகு’ எந்த நிலையில் வரும் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”
எனவே:
சிறிய அளவிலாவது இன்று தொடங்கு.
14. குடும்பத்தில் செய்ய வேண்டிய நான்கு மாற்றங்கள்
156-ஐ குடும்ப வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தினால்:
அன்பைச் சொல்லுங்கள்
அன்பு மனதில் இருப்பது மட்டும் போதாது.
தேவையற்ற பகையை நீட்டிக்காதீர்கள்
ஒருநாள் பிரிவு நிச்சயம் என்ற விழிப்பு மன்னிப்பை எளிதாக்கலாம்.
நேரம் கொடுங்கள்
பணம் மட்டும் குடும்பப் பொறுப்பு அல்ல.
நன்றியை வெளிப்படுத்துங்கள்
“இவர்கள் எப்போதும் இருப்பார்கள்” என்ற மயக்கமே நன்றியைத் தள்ளிப்போடச் செய்கிறது.
சுருக்கமாக:
உரிமை குறை → நன்றி பெருக்கு.
15. செல்வத்தில் செய்ய வேண்டிய நான்கு மாற்றங்கள்
சம்பாதி — ஆனால் அடையாளமாக்காதே.
சேமி — ஆனால் பயத்தால் மட்டும் குவிக்காதே.
பயன்படுத்து — ஆனால் வீணாக்காதே.
பகிர் — ஆனால் புகழுக்காக மட்டும் அல்ல.
இதனால்:
செல்வம் → பாதுகாப்பு + பொறுப்பு + பயன்பாடு + தர்மம்
என்ற சமநிலை உருவாகிறது.
16. தொழில் மற்றும் பதவியில் — அனைத்தையும் “பிறகு”க்காகத் தியாகம் செய்யாதே
ஒருவர்:
20 ஆண்டுகள் கழித்து சந்தோஷமாக வாழ்வதற்காக,
இன்றைய:
உடல்,
குடும்பம்,
அமைதி,
ஆன்மிகம்
அனைத்தையும் தொடர்ந்து தியாகம் செய்யலாம்.
156 ஒரு சோதனைக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது:
“நான் எதிர்கால வாழ்க்கையை அமைப்பதற்காக தற்போதைய வாழ்க்கையையே இழந்துகொண்டிருக்கிறேனா?”
தொழில் அவசியம்.
செல்வம் அவசியமாக இருக்கலாம்.
முன்னேற்றமும் மதிப்புடையது.
ஆனால்:
வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை வளர்க்க மற்ற எல்லாப் பகுதிகளையும் நிரந்தரமாக அழிக்கக் கூடாது.
17. சமூக ஊடக வாழ்வில் — டிஜிட்டல் “மாடு” மற்றும் “மனை”
இது பாடலின் நேரடிப் பொருள் அல்ல; இன்றைய வாழ்வுக்கான பயன்பாடு.
இன்று மனிதனின் என்னுடையது பட்டியலில்:
followers,
likes,
digital reputation,
online identity,
stored content
போன்றவையும் சேர்ந்துள்ளன.
156-ன் கேள்வியை இங்கே பயன்படுத்தலாம்:
“இந்த டிஜிட்டல் அடையாளம் இல்லாமல் போனால் நான் யார்?”
சமூக ஊடகம்:
ஒரு கருவியாக இருக்கட்டும்;
சுய மதிப்பின் அடித்தளமாக மாறாதிருக்கட்டும்.
18. “என்னுடையது” பட்டியல் — ஒரு நடைமுறை சாதனை
ஒரு தாளில் எழுதுங்கள்:
என்னுடையவர்
குடும்பம், நண்பர்கள், சீடர்கள், சக பணியாளர்கள்...
என்னுடையவை
வீடு, நிலம், பணம், வாகனம், பொருட்கள்...
என் அடையாளங்கள்
பதவி, பட்டம், தொழில், புகழ், சமூகப் பங்கு...
பின்னர் ஒவ்வொன்றுக்கும் மூன்று கேள்விகள்:
2. இது இல்லாமல் போனால் என் அடையாளம் எவ்வளவு பாதிக்கப்படும்?
3. இது இப்போது என்னிடம் இருப்பதால் நான் என்ன நன்மை செய்ய வேண்டும்?
இது 156-ஐ நேரடியான சுயவிசாரணையாக மாற்றுகிறது.
19. “இன்று கடைசி நாள்” என்று பயமுறுத்த வேண்டாம்
மரண நினைவுச் சாதனையை:
“இன்றே இறந்துவிடலாம்!”
என்ற பதற்றமாக மாற்றுவது அவசியமில்லை.
அதற்கு பதிலாக:
“இந்த வாய்ப்பு நிரந்தரமல்ல.”
என்ற மென்மையான விழிப்பு போதுமானது.
அதனால் ஒவ்வொரு முக்கியச் செயலில்:
“இதை மீண்டும் செய்ய வாய்ப்பு இல்லாமல் போனால், இன்று இதை எவ்வாறு செய்வேன்?”
என்று கேட்கலாம்.
இந்தக் கேள்வி:
பயத்தை அல்ல,
கவனத்தை
உருவாக்க வேண்டும்.
20. 155–156 இணைந்த சாதனை
155 சொன்னது:
உடல் கோயில்; அது சிதையக்கூடியது.
156 சொல்கிறது:
அந்தக் கோயில் வாழ்ந்த உலகத்துடனான தொடர்பும் நிரந்தரமல்ல.
இதிலிருந்து இரண்டு பொறுப்புகள் வருகின்றன:
உடலுக்கான பொறுப்பு
கோயிலைப் பேணி.
உலகுக்கான பொறுப்பு
கிடைத்த உறவு, செல்வம், இல்லத்தை நன்றாகப் பயன்படுத்து.
ஆனால் இரண்டிலும்:
நிரந்தர அடையாளம் கொள்ளாதே.
எனவே:
**உடலைப் பேணி — உடலாக மட்டும் வாழாதே.
உலகைப் பயன்படுத்து — உலகை உன் நிரந்தர அடையாளமாக்காதே.**
21. தினசரி 156 சாதனை — ஐந்து நிமிடங்கள்
முதல் நிமிடம் — உறவு
“இன்று நான் நன்றி சொல்ல வேண்டியவர் யார்?”
இரண்டாம் நிமிடம் — செல்வம்
“இன்று என் வளத்தால் செய்யக்கூடிய ஒரு நல்ல செயல் என்ன?”
மூன்றாம் நிமிடம் — இல்லம்
“என் வீட்டை இன்று இன்னும் அமைதியான அல்லது புனிதமான இடமாக மாற்ற என்ன செய்யலாம்?”
நான்காம் நிமிடம் — பற்று
“இன்று நான் எதை மிகையாக ‘என்னுடையது’ என்று பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்?”
ஐந்தாம் நிமிடம் — சாதனை
“ஒத்திப்போடாமல் இன்று செய்ய வேண்டிய ஒரு ஆன்மிகச் செயல் என்ன?”
இதுவே 156-ஐ தினசரி வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வரும் எளிய பயிற்சி.
22. 156-ன் நான்கு வாழ்க்கை மாற்றங்கள்
பாடலில்
பற்றின் வடிவம்
சாதனை மாற்றம்
குழலி
“என்னுடையவர்”
உரிமை → நன்றி
மாடு
“என்னுடையது”
உடைமை → பொறுப்பு
மனை
“என் இடம்”
சொத்து → அறவாழ்வுத் தளம்
ஒழிய / அகன்றார்
“இவை என்றும் இருக்கும்”
நிரந்தர மயக்கம் → விழிப்பு
இவற்றின் மொத்த இயக்கம்:
உரிமை → பொறுப்பு → நன்றி → அர்ப்பணம்.
23. 150–156 : சாதனை வாழ்வியலின் தொடர்ச்சி
இதுவரை வந்த பாடல்களை வாழ்க்கை மாற்றங்களாகப் பார்த்தால்:
150 — செல்வம்:
உடைமை → பொறுப்பு
151 — உறவு:
உரிமை → நன்றி
152 — உடல் / புலன்:
தேக அடையாளம் → சாதனக் கருவி
153 — உடனிருப்பு:
நிரந்தர எதிர்பார்ப்பு → பிரிவுணர்வு
154 — தலைமை:
அதிகாரம் → சேவை
155 — உடற்கோயில்:
உடல்பற்று → உடல் பொறுப்பு
156 — முழு உலகச் சார்பு:
“என்னுடையது” → “என்னிடம் ஒரு காலத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது”
இந்த இறுதி மாற்றமே 156-ன் சாதனை வாழ்வியலின் மையம்.
சாதனை வாழ்வியல் சாரம்
156-ஆம் பாடல் “குழலி — மாடு — மனை” என்று உறவு, செல்வம், வாழ்விடம் ஆகிய மனிதனின் இல்லற உலகத்தை முதலில் முன்வைத்து, “ஒழிய” என்ற சொல்லால் அவற்றிலிருந்து நிகழும் இறுதிப் பிரிவை நினைவூட்டுகிறது. இதன் வாழ்வியல் நோக்கம் குடும்பத்தைத் துறப்பதோ, செல்வத்தை வெறுப்பதோ, வீட்டை மதிப்பற்றதாகக் கருதுவதோ அல்ல. மாறாக, “என்னுடையவர்” என்பதை உரிமையிலிருந்து நன்றியாகவும், “என்னுடையது” என்பதை உடைமையிலிருந்து பொறுப்பாகவும், “என் மனை” என்பதை வெறும் சொத்திலிருந்து அன்பு–அறம்–இறைநினைவு நிகழும் வாழ்விடமாகவும் மாற்றுவதாகும். ஒருநாள் உடல் இவற்றை விட்டுப் பிரிய வேண்டியிருப்பதால், அன்பை ஒத்திப்போடாமல் வெளிப்படுத்தவும், தேவையற்ற பகையை நீட்டிக்காமல் இருக்கவும், செல்வத்தை வாழும் காலத்திலேயே நன்மைக்கு பயன்படுத்தவும், உடல்–மனம் செயல்படும் காலத்திலேயே கற்கவும், சேவை செய்யவும், சாதனை செய்யவும் வேண்டும். “வைத்து அகன்றாரே” என்பது யாரும் நம்மை நேசிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை; உலக உடனிருப்பிற்கே ஒரு எல்லை உண்டு என்பதைச் சொல்கிறது. அந்த எல்லையை அறிதலே உறவை மதிப்பற்றதாக்காமல் இன்னும் அரியதாக்குகிறது.
சாதனைச் சூத்திரம்
குழலி → அன்பு → உரிமையை நன்றியாக்கு
மாடு → செல்வம் → உடைமையைப் பொறுப்பாக்கு
மனை → இல்லம் → வாழ்விடத்தை அறவாழ்வுத் தளமாக்கு
ஒழிய → நிலையாமை → பற்றைத் தளர்த்து
சுடுகாடு → எல்லை → முன்னுரிமையைத் தெளிவாக்கு
அகன்றார் → பிரிவு → இன்றைய உடனிருப்பை மதித்து வாழ்
இதனை ஒரே வரியில்:
நேசி — ஆனால் உரிமைப்படுத்தாதே; சம்பாதி — ஆனால் அதனால் உன்னை வரையறுக்காதே; இல்லம் அமை — ஆனால் அதை நிரந்தர இருப்பிடமாக மயங்காதே; வாழ் — ஆனால் சாதனையை “பிறகு” என்று ஒத்திப்போடாதே.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய சாதனை வரி
ஒருநாள் நாம் விட்டுச் செல்ல வேண்டியவை என்பதால் உறவு, செல்வம், இல்லம் ஆகியவை மதிப்பற்றவை அல்ல; அவற்றை என்றென்றும் பிடித்திருக்க முடியாது என்பதாலேயே அவை நம்மிடம் இருக்கும் காலம் அரியது. ஆகவே “இவை என்னுடையவை” என்று பற்றிக்கொள்வதைவிட, “இவை இப்போது என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன; இவற்றின் மூலம் நான் என்ன அன்பு, அறம், சேவை, நன்றி, சாதனை உருவாக்குகிறேன்?” என்று வாழ்வதே 156-ஆம் பாடலை வாழ்க்கையாக மாற்றும் சாதனை.
பாடல் 156 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்
“என்னுடைய உலகம்” அங்கேயே நிற்கிறது — யாக்கையின் பயணம் அதிலிருந்து வெளியே செல்கிறது
மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு
மிதுவூ ரொழிய விமானம தேறிப்
பாதுவூர் புறஞ்சுடு காடது நோக்கி
அதுவூர் வாங்கியே வைத்தகன் றாரே. (156)
156-ஆம் பாடல் யாக்கை நிலையாமை அதிகாரத்தில் இதுவரை நடந்த விசாரணையை இன்னொரு ஆழத்திற்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
155-ல்:
“என் உடல்” என்று ஒருமையில் அனுபவிக்கப்படும் யாக்கையே பல கூறுகள் ஒன்றிணைந்து வாழும் நிலையற்ற கோயில்
என்று காட்டப்பட்டது.
156-ல்:
அந்த உடற்கோயில் வாழ்ந்த உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகிய உலகத்துடனான தொடர்பும் நிரந்தரமல்ல
என்பது காட்டப்படுகிறது.
எனவே இந்த இரு பாடல்களின் நகர்வு:
155 — உடலின் அகச் சிதைவு
↓
156 — உடலின் புற உலகிலிருந்து பிரிவு
இதனால் 156 எழுப்பும் மையக் கேள்வி:
“என்னுடையவர், என்னுடையது, என் வீடு, என் ஊர் என்று நான் வாழ்நாள் முழுவதும் பற்றிய உலகம் அங்கேயே இருக்க வேண்டுமெனில் — ‘என்னுடையது’ என்பதன் உண்மையான எல்லை என்ன?”
1. முதல் அடி — மனிதனின் முழு இல்லற உலகம்
“மதுவூர் குழலியு மாடு மனையு”
முதல் அடியில் மூன்று முக்கியமான உலகச் சார்புகள் வருகின்றன:
குழலி — உறவு
மாடு — செல்வம் / உடைமை
மனை — வாழ்விடம்
இவை மனித வாழ்க்கையின் மூன்று அடிப்படைக் கேள்விகளுக்குப் பதிலாக நிற்கின்றன:
யாருடன் வாழ்கிறேன்? — உறவு
எதை வைத்திருக்கிறேன்? — உடைமை
எங்கே வாழ்கிறேன்? — இடம்
இதனால்:
என்னுடையவர் + என்னுடையது + என்னுடைய இடம்
என்ற முழு இல்லற உலகம் முதல் அடியிலேயே உருவாக்கப்படுகிறது.
திருமூலர் இந்த உலகத்தை மறுக்கவில்லை. அவர் அதன் நிரந்தரமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
2. “உம்” → “ஒழிய” : பாடலின் மிக அழகான தர்க்க மாற்றம்
முதல் அடியில்:
குழலியும் — மாடும் — மனையும்
என்று உம் அனைத்தையும் சேர்க்கிறது.
அடுத்த அடியில்:
“ஒழிய”
என்று வருகிறது.
அதனால் மொழியின் இயக்கமே:
சேர்க்கை → பிரிவு
என்று மாறுகிறது.
வாழ்க்கை:
சேர்க்கிறது.
மரணம்:
அந்தச் சேர்க்கையின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனை:
“உம்” → “ஒழிய”
என்ற இரண்டு சொற்களிலேயே 156-ன் நிலையாமைத் தர்க்கம் சுருங்கிவிடுகிறது.
3. “என்னுடையது” என்ற சொல்லின் எல்லை
மனிதன்:
என் துணை
என் செல்வம்
என் வீடு
என் ஊர்
என்று வாழ்கிறான்.
ஆனால் 156-ன் இறுதிப் பயணத்தில்:
துணை பின்னால்,
செல்வம் பின்னால்,
மனை பின்னால்,
ஊரும் பின்னால்.
இதனால் திருமூலர்:
“எதுவும் உன்னுடையதல்ல”
என்ற வெற்று மறுப்பை முன்வைக்கவில்லை.
அதற்கு மாறாக அவர் நம்மை ஒரு நுண்ணிய உண்மைக்குக் கொண்டுவருகிறார்:
“என்னுடையது” என்பது “என்றென்றும் என்னுடையது” என்று பொருளல்ல.
எனவே சாதகரின் பார்வை:
“இது என்னுடையது”
↓
“இது இப்போது என்னிடம் உள்ளது”
↓
“இதற்கு நான் பொறுப்பாளர்”
↓
“இது என்னிடம் இருக்கும் காலத்தில் இதன் மூலம் என்ன நன்மை நிகழ வேண்டும்?”
என்று வளர வேண்டும்.
4. 152 → 155 → 156 : மூன்று நிலைகளில் பிரிவு
இந்தப் பாடலின் இடத்தைப் புரிந்துகொள்ள 152, 155, 156 ஆகியவற்றை ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.
152
“மையிட்ட கண்ணாளும் மாடும் இருக்கவே
மெய்விட்டுப் போக விடைகொள்ளுமாறே.”
இங்கு:
உயிர் ↔ உடல்
பிரிகிறது.
155
“செப்ப மதிளுடைக் கோயிற் சிதைந்தபின்…”
இங்கு:
உடலின் உள் ஒருங்கிணைவு
சிதைகிறது.
156
குழலி, மாடு, மனை இருக்க:
உடல் ↔ வாழ்ந்த உலகம்
பிரிகிறது.
எனவே:
உயிர் உடலை விடுகிறது
↓
உடற்கோயில் சிதைகிறது
↓
உடல் உலகை விடுகிறது
என்ற மிகத் தெளிவான progression உருவாகிறது.
5. “விமானமது ஏறி” — செய்பவனிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் உடலாக
வாழும்போது:
மனிதன் தானே வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்கிறான்.
இறந்தபின்:
அவனது உடல் பிறரால் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
இதனால் 148-ல் தொடங்கிய:
செய்பவன் → செயப்படுபொருள்
என்ற மாற்றம் இங்கும் தொடர்கிறது.
வாழ்வில்:
“நான் செல்கிறேன்.”
மரணத்திற்குப் பின்:
“உடல் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.”
இது தேகத்தின் ஆற்றலை இழிவுபடுத்துவதல்ல.
மாறாக:
இன்று செயலாற்றக்கூடிய உடல் கிடைத்திருப்பதன் அருமையை உணர்த்துகிறது.
6. “மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு”
156-ன் மிக வலிமையான இடவியல் அமைப்பு:
மனை
↓
ஊர்
↓
புறம்
↓
சுடுகாடு
இது:
உள்ளிருந்து வெளியே
என்ற நகர்வு.
மனை:
தனிப்பட்ட வாழ்வின் மையம்.
ஊர்:
சமூக வாழ்வின் பரந்த வட்டம்.
புறம்:
அதன் எல்லை.
சுடுகாடு:
உடலின் இறுதிச் சடங்கு இடம்.
எனவே உடல்:
வாழ்வின் மையத்திலிருந்து → சமூக எல்லைக்கு
எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.
இதனால்:
“என் இடம்” என்பதற்கும் எல்லை உண்டு.
7. 154 → 156 : சமூகத்தின் மையத்திலிருந்து ஊரின் புறத்திற்கு
154-ல்:
நாட்டுக்கு நாயகன்
நம்மூர்த் தலைமகன்
நாட்டுக்கு நம்பி
என்று சமூகத்தின் மையத்தில் இருந்தவன்,
156-ல்:
புறஞ்சுடுகாடு
நோக்கிச் செல்கிறான்.
இந்த எதிர்நிலை மிகவும் முக்கியமானது:
சமூகத்தின் மையம்
↓
ஊரின் புறம்
ஆனால் இதன் பொருள்:
“சமூகம் அவனை நிராகரித்தது”
அல்ல.
154-ல்:
நாட்டார் பின்செல்கிறார்கள்.
156-ல்:
இறுதி இடம் வரை உடன் வருகின்றனர்.
ஆனால் பின்னர்:
அகன்றார்கள்.
எனவே:
மரியாதை தொடரலாம்; உடல்சார் உடனிருப்பு தொடர முடியாது.
8. “வைத்து அகன்றாரே” — அன்பின் பொய்மை அல்ல; உடனிருப்பின் எல்லை
156-ன் இறுதி:
“வைத்தகன்றாரே.”
153-லும்:
“அன்புடையார்கள் அழுது அகன்றார்களே.”
என்று வந்தது.
இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தால்:
அன்பு → அழுகை → இறுதி மரியாதை → உடன் வருதல் → வைத்தல் → அகலுதல்
என்ற மனித அனுபவம் கிடைக்கிறது.
இதிலிருந்து:
“உறவுகள் எல்லாம் பொய்”
என்று முடிவு செய்வது தவறு.
சரியான புரிதல்:
அன்பு உண்மையானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் உடல்சார் உடனிருப்பு நிரந்தரமானதல்ல.
அதனால்:
நிலையற்றது ≠ பொய்யானது
பிரியக்கூடியது ≠ மதிப்பற்றது
9. சைவத் தத்துவ விசாரணை — “என்” என்று சொல்லப்படுவது “நான்” ஆகுமா?
156-ன் ஆழமான தத்துவக் கேள்வி என் என்ற சொல்லில் உள்ளது.
என் மனைவி.
என் செல்வம்.
என் வீடு.
என் ஊர்.
ஆனால் இவை அனைத்திலிருந்தும் பிரிவு வருகிறது.
இதனால்:
என்னைவிட்டு பிரியக்கூடிய ஒன்றை நான் எனது நிரந்தர அடையாளமாகக் கொள்ளலாமா?
என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இப்பாடல் மட்டும் கொண்டு முழு பதி–பசு–பாச சித்தாந்தத்தை நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால் அது திறக்கும் ஞானவாசல் தெளிவு:
“என்னுடையது” ≠ “நான்”
இதிலிருந்து அடுத்த கேள்வி:
“அப்படியானால் நான் யார்?”
10. யோகச் சாரம் — உலகை விட்டோடுவது அல்ல; பற்றின் இயல்பைக் காண்பது
156-ன் யோகப் பயன்பாடு:
வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவது அல்ல;
மனம் எதனுடன் அடையாளம் கொள்கிறது என்பதை அறிதல்.
சாதகர் கேட்க வேண்டியது:
“நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா, அல்லது இதன் மூலமே நான் யார் என்று வரையறுக்கிறேனா?”
செல்வம் இருக்கலாம்.
வீடு இருக்கலாம்.
உறவு இருக்கலாம்.
சமூகப் பொறுப்பு இருக்கலாம்.
ஆனால்:
அவை என் வாழ்க்கையின் கருவிகளா? அல்லது அவையே என் முழு அடையாளமா?
என்பதே யோக விசாரணை.
11. ஆகமச் சாரம் — “என்னுடையது” என்பதை “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது” என்று மாற்றுதல்
இல்லற வாழ்க்கையை மறுப்பது இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல.
அதனால் ஆகமச் சாதனை விரிவாக்கத்தில்:
மனை → வழிபாடு, அன்பு, அறம் நடைபெறும் இடம்
செல்வம் → தர்மத்திற்கு பயன்படும் வளம்
உறவு → அன்பும் பொறுப்பும் வளர்க்கும் வாய்ப்பு
என்று மாற்றலாம்.
இதன் மையமான அகமாற்றம்:
“என்னுடையது” → “என்னிடம் ஒரு காலத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது.”
இந்த ஒரு மாற்றம்:
உரிமையைப் பொறுப்பாக்குகிறது.
12. தாந்திரிக சாதனைச் சாரம் — அனுபவத்தை மறுக்காமல் நிலையாமையை அறிதல்
தாந்திரிக சாதனை விரிவாக்கத்தில் உலக அனுபவத்தை முழுமையாக மறுப்பதற்குப் பதிலாக:
அனுபவத்தை விழிப்புடன் வாழ்தல்,
அதன் நிலையாமையை அறிதல்,
அதில் சிக்காமல் அதை சாதனைக்கு மாற்றுதல்
என்ற பார்வை பொருந்துகிறது.
அதனால்:
அனுபவி → விழித்திரு → பற்றைக் கவனி → அர்ப்பணி.
ஆனால் குழலி, விமானம், சுடுகாடு ஆகியவை குறிப்பிட்ட சக்கரம், குண்டலினி, சூட்சுமப் பயணம் போன்ற மறைகுறியீடுகள் என்று இப்பாடலிலிருந்து மட்டும் கூற ஆதாரம் இல்லை.
13. 156-ன் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் மாற்றம்
ஒருநாள் விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்பதால்:
குடும்பத்தை அலட்சியம் செய்ய வேண்டுமா?
இல்லை.
செல்வத்தைச் சேர்க்கக் கூடாதா?
இல்லை.
வீடு அமைக்கக் கூடாதா?
இல்லை.
மாறாக:
உறவு
உரிமை → நன்றி
செல்வம்
உடைமை → பொறுப்பு
மனை
சொத்து → அறவாழ்வுத் தளம்
நிலையாமை
பயம் → முன்னுரிமைத் தெளிவு
இதுவே 156-ன் சரியான சாதனை விளைவு.
14. “ஒருநாள் பிரிவோம்” என்ற உண்மை அன்பை எவ்வாறு மாற்ற வேண்டும்?
நிலையாமையை உணர்ந்த மனிதன்:
குறைவாக நேசிக்க வேண்டியதில்லை.
மாறாக:
இன்னும் விழிப்புடன் நேசிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில்:
இந்த உரையாடல் நிரந்தரமல்ல.
இந்த உடனிருப்பு நிரந்தரமல்ல.
இந்த குடும்ப நிலை நிரந்தரமல்ல.
எனவே:
நன்றியைச் சொல்லுங்கள்.
மன்னிக்க வேண்டியதை மன்னியுங்கள்.
தேவையற்ற பகையை நீட்டிக்காதீர்கள்.
அன்பை வெளிப்படுத்துங்கள்.
பொறுப்பை நிறைவேற்றுங்கள்.
156-ன் நிலையாமை:
அன்பிலிருந்து பற்றை அகற்ற வேண்டும்; அன்பையே அகற்றக்கூடாது.
15. செல்வத்தைப் பற்றிய இறுதி சோதனை
ஒருநாள்:
மாடு அங்கேயே இருக்கும்.
எனவே வாழ்க்கையின் முடிவில் முக்கியமான கேள்வி:
“எவ்வளவு வைத்திருந்தேன்?”
மட்டுமல்ல.
அதற்கு முன்னதாகவே கேட்க வேண்டியது:
“என்னிடம் இருந்ததனால் யாருக்கு என்ன நன்மை ஏற்பட்டது?”
இதனால்:
செல்வம் → சேமிப்பு மட்டும் அல்ல → நன்மையை உருவாக்கும் வளம்
என்று மாறுகிறது.
நிலையாமையை உணர்ந்த செல்வப் பார்வை:
சம்பாதி → பாதுகாப்பு உருவாக்கு → பொறுப்புடன் பயன்படுத்து → இயன்றதைப் பகிர் → பற்றாதே.
16. 155–156 : இரண்டு பெரிய பொறுப்புகள்
155:
உடல் சிதையும்.
அதனால்:
உடலைப் பேணி.
156:
உலகச் சார்புகள் பிரியும்.
அதனால்:
உலகச் சார்புகளை நன்றாகப் பயன்படுத்து.
ஆனால் இரண்டிலும்:
பற்றாதே.
எனவே:
உடலைப் பேணி — உடலே நான் என்று மயங்காதே.
உலகை நேசி — உலகமே நிரந்தரமாக என்னுடையது என்று மயங்காதே.
17. 150–156 : “என்” என்ற அடையாளத்தின் அடுக்குகள்
இந்தத் தொடரை ஒரே விசாரணையாகப் பார்த்தால்:
பாடல்
விசாரிக்கப்படும் அடையாளம்
மாற்றம்
150
என் செல்வம் / அந்தஸ்து
உடைமை → பொறுப்பு
151
என்னுடையவர்
உரிமை → நன்றி
152
என் உடல் / புலன்
தேக அடையாளம் → சாதனக் கருவி
153
என்னுடன் இருப்பவர்கள்
நிரந்தர எதிர்பார்ப்பு → பிரிவுணர்வு
154
என் பதவி / புகழ்
அதிகாரம் → சேவை
155
என் உடல்
நிலையான ஒருமை → நிலையற்ற உடற்கோயில்
156
என் உலகம்
நிரந்தர உடைமை → தற்காலப் பொறுப்பு
இதனால்:
“என்”
என்ற வட்டம் படிப்படியாகத் தளர்த்தப்படுகிறது.
அதன் பின்னால்:
“நான் யார்?”
என்ற ஞான விசாரணை தெளிவடைகிறது.
18. 156-ன் நான்கு அடிகள் — நான்கு ஞான நிலைகள்
முதல் அடி
குழலி + மாடு + மனை
நான் வாழ்ந்த உலகம்.
இரண்டாம் அடி
ஒழிய + விமானம் ஏறி
அந்த உலகிலிருந்து பிரிவு.
மூன்றாம் அடி
புறம் + சுடுகாடு + நோக்கி
உடலின் பயண எல்லை.
நான்காம் அடி
வைத்து + அகன்றார்
உடனிருப்பின் எல்லை.
இதன் சுருக்கம்:
உலகம் → பிரிவு → எல்லை → அகலுதல்
19. 156-ன் முழு ஞான வரைபடம்
குழலி — உறவு
மாடு — உடைமை
மனை — வாழ்விடம்
↓
“என் உலகம்”
↓
ஒழிய
↓
விமானம் ஏறுதல்
↓
மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு
↓
வைத்து
↓
அகன்றார்
↓
உடல் ↔ உலகம் பிரிவு
↓
“என்னுடையது” என்ற அடையாளத்தின் எல்லை
↓
உரிமை → பொறுப்பு
பற்று → நன்றி
உடைமை → அர்ப்பணம்
↓
“என்னுடன் உண்மையில் தொடர்வது எது?”
↓
“நான் யார்?” என்ற விசாரணை
மொத்த ஞானச் சாரம்
156-ஆம் பாடல் “குழலி — மாடு — மனை” என்று மனிதனுடைய உறவு, உடைமை, வாழ்விடம் ஆகிய இல்லற உலகின் மூன்று அடிப்படைச் சார்புகளை முதலில் ஒன்றாக நிறுத்துகிறது. முதல் அடியின் சேர்க்கை இரண்டாம் அடியின் “ஒழிய” என்ற சொல்லால் பிரிவாக மாறுகிறது; பின்னர் உடல் “விமானம்” எனப்படும் இறுதி ஊர்வல ஊர்தியில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு, மனை–ஊர் என்ற வாழ்வின் மையத்திலிருந்து ஊர்ப்புறச் சுடுகாட்டை நோக்கி நகர்கிறது; இறுதியில் உடலை வைத்து உடன் வந்தவர்களும் அகல்கின்றனர். இதனால் பாடல் உறவு பொய், செல்வம் தீமை, மனை பயனற்றது என்று கூறவில்லை; அவற்றின் உடல்சார் தொடர்பு நிரந்தரமானதல்ல என்பதை மட்டுமே தெளிவுபடுத்துகிறது. 152-ல் உயிர் உடலை விட்டது; 155-ல் உடற்கோயிலின் உள் ஒருங்கிணைவு சிதைந்தது; 156-ல் அந்த உடலே அது வாழ்ந்த உலகத்திலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறது. இந்தத் தொடரின் மூலம் “என்னுடையவர் — என்னுடையது — என் இடம்” என்று மனிதன் கட்டிய அடையாள வட்டம் படிப்படியாகத் திறக்கப்பட்டு, “என்னுடையது என்று நான் கூறும் அனைத்தும் என்னைவிட்டு பிரியக்கூடியவை என்றால், அவற்றுக்கும் ‘நான்’ என்பதற்கும் என்ன உறவு?” என்ற ஞான விசாரணை உருவாகிறது. சாதனை வாழ்வில் இதன் பயன் உலகத்தைத் துறப்பது அல்ல; உறவை உரிமையிலிருந்து நன்றியாகவும், செல்வத்தை உடைமையிலிருந்து பொறுப்பாகவும், மனையை சொத்திலிருந்து அறவாழ்வுத் தளமாகவும், மரண நினைவைப் பயத்திலிருந்து முன்னுரிமைத் தெளிவாகவும் மாற்றுவதாகும்.
ஞானச் சூத்திரம்
உறவு + உடைமை + இல்லம்
↓
“என் உலகம்”
↓
ஒழிய
↓
இறுதிப் பயணம்
↓
மனை → ஊர் → புறம் → சுடுகாடு
↓
வைத்து அகலுதல்
↓
உடல்–உலகப் பிரிவு
↓
“என்னுடையது” என்ற பற்றின் எல்லை
↓
உரிமை → பொறுப்பு
பற்று → நன்றி
செல்வம் → நன்மை
மனை → அறவாழ்வுத் தளம்
↓
“என்னுடன் தொடர்வது எது?”
↓
“நான் யார்?”
155 → 156 ஒரே பார்வையில்
155 — “என் உடல்” என்று பற்றப்படும் கோயிலே பல கூறுகளின் நிலையற்ற ஒருங்கிணைவு.
↓
156 — அந்த நிலையற்ற உடலே “என் உலகம்” என்று பற்றப்பட்ட உறவு, செல்வம், மனை, ஊர் ஆகியவற்றிலிருந்தும் இறுதியில் பிரிக்கப்படுகிறது.
எனவே:
அகச் சிதைவு → புறப் பிரிவு → “என்” என்ற பற்றின் தளர்வு → “நான் யார்?” என்ற விசாரணை.
நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி
ஒருநாள் விட்டுச் செல்ல வேண்டியவை என்பதால் உறவு, செல்வம், இல்லம் ஆகியவை மதிப்பற்றவை அல்ல; அவை நம்மிடம் என்றும் இருக்காது என்பதாலேயே அவை இருக்கும் காலம் அரியது. ஆகவே அன்பை உரிமையாக்காமல் நன்றியாக்கு; செல்வத்தை அடையாளமாக்காமல் நன்மைக்குப் பயன்படுத்து; மனையை நிரந்தர இருப்பிடமாக மயங்காமல் அறவாழ்வின் தளமாக்கு; “பிறகு” என்று சாதனையை ஒத்திப்போடாதே. 156 நமக்கு “உலகத்தை விட்டுவிடு” என்று சொல்லவில்லை — “உலகம் உன்னிடம் இருக்கும் காலத்திலேயே அதைச் சரியாக வாழ்ந்து, அது என்றென்றும் உன்னுடையது என்று மயங்காதே” என்று உணர்த்துகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.