கொல்லாமை — குருபூசையின் உயிருள்ள மலர்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 198

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (198) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

பாடல் 198

பற்றாய நற்குரு பூசைக்கும் பன்மலர்
மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்
நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்
உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.

புற அறத்திலிருந்து அகப்பூசைக்குள்

முந்தைய பாடல்களில் திருமூலர் அறத்தை மனிதனுடைய அன்றாட நடத்தையோடு இணைத்தார். பிறருடைய பொருளை அபகரிக்காமை, பகிர்ந்துண்ணுதல், பொறாமை நீக்கம், செம்மையான நடத்தை போன்றவை அறத்தின் வெளிப்புற வடிவங்களாகக் கூறப்பட்டன. இப்பாடலில் அந்த அறவொழுக்கம் அடுத்த நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறது.

இங்கு திருமூலர் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை நிகழ்த்துகிறார்:

அறம் என்பது மனிதர்களுக்கிடையிலான சமூக ஒழுக்கம் மட்டும் அல்ல; அது இறைவனுக்கும் குருவுக்கும் செய்யப்படும் பூசையின் உள்ளார்ந்த வடிவமே.

இதற்காக அவர் பூசையின் பரிச்சயமான கூறுகளான:

மலர் — மாலை — தீபம் — பூசை நடைபெறும் இடம்

என்பவற்றை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ஆனால் அவற்றை வெளிப்பொருட்களாக மட்டும் வைத்திருக்கவில்லை. அவற்றை சாதகனின் உள்ளார்ந்த நிலைகளாக மாற்றுகிறார்.

மலர் → கொல்லாமை
மாலை → எல்லா உயிர்களையும் உள்ளடக்கும் கருணை
தீபம் → நடுக்கற்ற சித்தம்
பூசைநிலம் → ஆவி அமர்ந்த அகநிலை

இதனால் இப்பாடல் சாதாரண அறநூல் பாடல் அல்ல. இது அறம் எவ்வாறு யோகமாகவும், யோகம் எவ்வாறு பூசையாகவும் மாறுகிறது என்பதை விளக்கும் பாடலாகிறது.

1. “பற்றாய நற்குரு” — யோகத்தின் தொடக்கம் குரு

திருமூலர் இப்பாடலைக் கொல்லாமையிலிருந்து நேரடியாகத் தொடங்கவில்லை.

அவர் முதலில்:

“பற்றாய நற்குரு”

என்கிறார்.

யோக மரபில் சாதகனின் மனம் தனது பழைய ஆதாரங்களிலிருந்து விடுபட வேண்டும். உடல், பொருள், புகழ், ஆசை, உறவு, அதிகாரம் போன்றவற்றை இறுதியான பற்றுக்கோடாகக் கொண்டிருக்கும் வரையில் சாதனை உள்ளார்ந்த மாற்றமாகாது.

அந்த நிலையில்தான் குரு புதிய பற்றுக்கோடாகிறார்.

இங்கு “பற்று” என்பது பாசப் பந்தம் அல்ல. வழிதவறாமல் நிற்கும் ஆதாரம்.

அதாவது:

உலகைப் பற்றியிருந்த மனம், ஞானநெறியைப் பற்றுகிறது.

இந்த மாற்றமே யோகத்தின் ஆரம்ப உளவியல் மாற்றமாகும்.

ஆகவே குருபூசை என்பது ஒருவரின் உருவத்தை வணங்குவதில் மட்டும் முடிவதில்லை. குரு காட்டும் உண்மையைத் தன்னுடைய வாழ்க்கை ஒழுக்கமாக மாற்றுவதே உண்மையான குருபூசை என்று இப்பாடலின் அடுத்த அடிகள் விளக்குகின்றன.

2. கொல்லாமை — குருபூசையின் மலர்

வெளிப்பூசையில் மலரை நாம் தெய்வத்திற்கு அளிக்கிறோம்.

திருமூலர் கேட்கிறார்:

சாதகன் உண்மையில் அளிக்க வேண்டிய மலர் எது?

அவருடைய பதில்:

கொல்லாமை.

இது மிகவும் ஆழமான ஆகமப் பார்வை.

பூசையின் நோக்கம் இறைவனிடம் ஏதாவது பொருளைச் சேர்ப்பது அல்ல. சாதகனின் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதே பூசையின் உள்ளார்ந்த பயன்.

ஒருவன் கோயிலில் மலரைச் சமர்ப்பித்துவிட்டு, வெளியே உயிர்களுக்கு வேதனை தருகிறான் என்றால் புறப்பூசைக்கும் அகநிலைக்கும் முரண்பாடு உருவாகிறது.

திருமூலர் அந்த முரண்பாட்டை நீக்குகிறார்.

அதனால்:

உயிரைக் காக்கும் மனமே மலர்.

இங்கு கொல்லாமை என்பது வெறும் “கொலை செய்யாமல் இருப்பது” என்ற செயலின்மை அல்ல.

அது:

மற்றொரு உயிரின் இருப்பை தனது இருப்பைப் போல மதிக்கும் மனப்பக்குவம்.

இதனாலேயே “அணுக்கள்” என்று அவர் குறிப்பிடுவது முக்கியம். பெரிய உயிரா, சிறிய உயிரா என்ற அளவீட்டிற்கு அப்பால் உயிர் என்ற உண்மை முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது.

3. மலர் எவ்வாறு மாலையாகிறது?

ஒரு குறிப்பிட்ட உயிரிடம் மட்டும் கருணை செலுத்துவது ஒரு மலராக இருக்கலாம்.

ஆனால் எல்லா உயிர்களிடமும் விரியும் கொல்லாமை:

மலர்மாலை.

இதுவே “நற்றார்” என்ற சொல்லின் ஆழமான குறியீடு.

ஒரு மலரை இன்னொரு மலரோடு இணைத்தால் மாலை உருவாகும்.

அதேபோல:

ஒரு உயிரிடம் காட்டப்படும் கருணை
மற்றொரு உயிரிடம் காட்டப்படும் கருணையுடன் இணைந்து,
மீண்டும் மற்ற உயிர்களுக்கும் விரிந்தால்,

அது தனித்தனி அறச்செயல்களின் தொகுப்பாக இல்லாமல் ஒரு நிலையான சித்தகுணமாக மாறுகிறது.

இதுவே சாதனையின் முக்கியமான மாற்றம்.

ஆரம்பத்தில் மனிதன் முயன்று கொல்லாமல் இருக்கிறான்.

பின்னர் அவனுள் கருணை இயல்பாகிறது.

இறுதியில்:

கொல்லாமை அவன் செய்யும் செயல் அல்ல; அவன் இருக்கும் நிலையாகிறது.

இதுவே யோகத்தில் அறம் சித்தநிலையாக மாறும் இடம்.

4. “நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்” — யோகத்தின் மையம்

திருமூலர் அடுத்ததாக தீபத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

வெளிப்பூசையில் தீபம் முக்கியமானது. அது இருளை நீக்கி ஒளியை உருவாக்குகிறது.

ஆனால் அகப்பூசையில் எது தீபம்?

சித்தம்.

எந்தச் சித்தம்?

நடுக்கற்ற சித்தம்.

இதுவே பாடலின் யோக மையம்.

மனத்தின் இயல்பு தொடர்ச்சியான அசைவு:

நினைவுகள்,
ஆசைகள்,
பயங்கள்,
விருப்பங்கள்,
வெறுப்புகள்,
கற்பனைகள்,
புலனுணர்வுகள்.

இவற்றால் சித்தம் தொடர்ந்து அசைந்துகொண்டிருக்கிறது.

காற்றில் அசையும் விளக்கின் தீச்சுடர் ஒரு பொருளைத் தெளிவாகக் காட்ட முடியாததுபோல, தொடர்ந்து அசையும் சித்தமும் உள்ளார்ந்த உண்மையைத் தெளிவாக அறிய முடியாது.

ஆகவே திருமூலர்:

நடுக்கற்ற சித்தமே தீபம்

என்கிறார்.

இந்த உவமையில் யோகத்தின் முழு உளவியல் அடங்கியுள்ளது.

சித்தத்தை அழிக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறவில்லை.

அதன் அசைவு நிற்க வேண்டும் என்கிறார்.

அப்போது சித்தம் இருளை உருவாக்கும் கருவியாக இல்லாமல், ஞானத்தை வெளிப்படுத்தும் தீபமாகிறது.

5. கொல்லாமைக்கும் சித்தநிலைக்கும் என்ன தொடர்பு?

இப்பாடலில் கொல்லாமையும் நடுக்கற்ற சித்தமும் அடுத்தடுத்து வருவது தற்செயலான அமைப்பு அல்ல.

வன்முறையின் அடிப்படையில் பெரும்பாலும் சித்தத்தின் அசைவுகள் உள்ளன:

கோபம்,
பயம்,
வெறுப்பு,
ஆசை,
அதிகார உணர்வு,
தன்னலப் பாதுகாப்பு.

சித்தம் இவற்றால் ஆட்கொள்ளப்படும் போது மற்ற உயிரின் தனித்த இருப்பு மறைக்கப்படுகிறது.

அதனால் கொல்லாமை என்பது உடல் செயலில் தொடங்கினாலும் அதன் வேர்கள் சித்தத்தில் உள்ளன.

உடலால் கொலை செய்யாமல் இருப்பது முதல் நிலை.

வாக்கால் காயப்படுத்தாமல் இருப்பது அடுத்த நிலை.

சித்தத்தில் வெறுப்பை வளர்க்காமல் இருப்பது இன்னும் ஆழமான நிலை.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது:

கொல்லாமை என்பது யோகத்திற்கு முன் இருக்கும் அறவிதி மட்டும் அல்ல; யோகத்தில் சித்தம் அமைதியடைவதற்கான அடிப்படைக் கட்டுப்பாடும் ஆகிறது.

6. ஆகமப் பூசையின் அகமயமாக்கல்

ஆகம மரபில் பூசைக்கு ஒழுங்கு உண்டு.

பூசை நடைபெறும் இடம்,
பூசிக்கப்படும் மூர்த்தி,
மலர்,
தீபம்,
மந்திரம்,
அர்ப்பணம்

என புற அமைப்புகள் உள்ளன.

திருமூலர் இவற்றை மறுப்பதில்லை.

ஆனால் அவற்றின் உட்பொருளை சாதகனின் உள்ளத்தில் நிறுவுகிறார்.

அதனால் இப்பாடலை:

புறப்பூசைக்கு எதிரான பாடல்

என்று வாசிக்கக் கூடாது.

இதன் பொருள்:

புறப்பூசை அகப்பூசையாகப் பரிணமிக்க வேண்டும்.

வெளியில் மலர் வைத்து உள்ளே வன்முறை வைத்திருப்பது முழுமையற்ற பூசை.

வெளியில் தீபம் ஏற்றி உள்ளே சித்தம் குழப்பமாக இருப்பதும் முழுமையற்ற பூசை.

ஆகவே:

புறத்தில் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு பூசைச் சின்னமும்
அகத்தில் ஒரு குணமாகப் பிறக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் பூசை ஆன்மீக மாற்றமாகிறது.

7. “ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே” — அகத்திலுள்ள பூசைநிலம்

பாடலின் இறுதியில் திருமூலர் வெளிப்பொருளிலிருந்து அகத்திற்கான மாற்றத்தை நிறைவு செய்கிறார்.

மலரும் அகமானது.
தீபமும் அகமானது.
இப்போது பூசை நடைபெறும் இடமும் அகமாகிறது.

அவர்:

“ஆவி அமர்ந்திடம்”

என்கிறார்.

அதாவது சாதகனின் உயிர்மையமே இறைஅனுபவத்திற்கான நிலமாகிறது.

இங்கு “உச்சி” என்பதை உடனே குறிப்பிட்ட உடற்சக்கரம் ஒன்றோடு கட்டாயமாக இணைக்க வேண்டியதில்லை.

இப்பாடலின் அடிப்படைப் பொருளில் அது:

உயிருணர்வு தனது உயர்ந்த உள்ளார்ந்த நிலையை அடையும் முனை

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

யோகப் பார்வையில் இது சாதகரின் கவனம் புற உலகிலிருந்து அக உயிருணர்வுக்குள் திரும்புவதைச் சுட்டுகிறது.

8. தந்திரப் பார்வை — பூசைக்கருவிகளின் உள்ளார்ந்த மாற்றம்

தந்திர மரபுகளின் ஒரு முக்கியமான முறை:

வெளிப்புறச் சின்னத்தை அக அனுபவமாக மாற்றுதல்.

மலர் வெறும் மலர் அல்ல.
தீபம் வெறும் தீபம் அல்ல.
ஆலயம் வெறும் கட்டிடம் அல்ல.
அர்ப்பணம் வெறும் பொருள் அல்ல.

அவற்றிற்கு சாதகரின் உடல், உயிர், மனம், சித்தம், உணர்வு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய அகப்பொருள் உருவாகிறது.

திருமூலரின் இப்பாடலும் இதே மாற்ற இயல்பைக் காட்டுகிறது.

ஆனால் மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு ஒன்று இருக்கிறது:

திருமூலர் தந்திர அகப்பூசையை அறவொழுக்கத்திலிருந்து பிரிக்கவில்லை.

அவரிடம் அகப்பூசையின் முதல் மலரே:

கொல்லாமை.

இதனால் ஆன்மீக அனுபவம் என்ற பெயரில் அறத்தை மீறுவதற்கான இடம் இல்லை.

உயர்ந்த யோகம் வேண்டுமா?

முதலில் உயிரை மதிக்க வேண்டும்.

அகப்பூசை வேண்டுமா?

முதலில் கொல்லாமையை மலராகக் கொண்டுவர வேண்டும்.

சித்தம் தீபமாக வேண்டுமா?

முதலில் அதன் வன்முறை, வெறுப்பு, கலக்கம் ஆகியவை தணிய வேண்டும்.

இதுவே திருமூலரின் யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைப்பின் தனிச்சிறப்பு.

9. பாடலின் உள்ளார்ந்த சாதனை வரிசை

இப்பாடலை ஒரு சாதனை வரிசையாகப் படித்தால்:

குருவைப் பற்றுக்கோடாக ஏற்றல்
↓
உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்யாமை
↓
கொல்லாமையை இயல்பான குணமாக வளர்த்தல்
↓
சித்தத்தின் நடுக்கத்தைத் தணித்தல்
↓
சித்தத்தை அகத்தீபமாக மாற்றுதல்
↓
உயிர் அமர்ந்த அகமையத்தை உணர்தல்

என்ற வளர்ச்சி தெரிகிறது.

இதனால் அறம், குருபக்தி, யோகம், பூசை ஆகியவை திருமூலரிடம் தனித்தனி பாதைகள் அல்ல.

அவை ஒன்றுக்கொன்று உள்நிலை அடுக்குகள்.

முடிவுரை

பாடல் 198-இல் திருமூலர் கொல்லாமையை ஒரு தடைச்சட்டமாக நிறுவவில்லை.

அதை:

குருபூசையின் மலராகவும்,
கருணையின் மாலையாகவும்,
சித்தத்தின் தீபமாகவும்,
ஆவி அமரும் அகப்பூசையின் வாசலாகவும்

மாற்றுகிறார்.

இதனால் மனிதன் “நான் யாரையும் கொல்லவில்லை” என்ற எதிர்மறை அறநிலையிலிருந்து,

“எல்லா உயிர்களும் வாழ்வதற்குரியவை”

என்ற நேர்மறை ஆன்மீக உணர்விற்கு உயர்த்தப்படுகிறான்.

அந்த கருணை சித்தத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

தூய்மையான சித்தம் நடுக்கம் இழக்கிறது.

நடுக்கமற்ற சித்தம் தீபமாகிறது.

அந்த அகத்தீபத்தின் ஒளியில் மனிதன் தனது உயிரின் ஆழத்தையே பூசைநிலமாக உணரத் தொடங்குகிறான்.

அவ்வாறு பார்த்தால் இப்பாடலின் மையச் செய்தி:

கொல்லாமை என்பது யோகத்திற்கு முன் கடைப்பிடிக்கப்படும் ஒரு அறவிதி மட்டுமல்ல; உண்மையான அகப்பூசைக்குள் நுழைய வேண்டிய முதன்மை மலர்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 198

பற்றாய நற்குரு பூசைக்கும் பன்மலர்
மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்
நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்
உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.

1. இப்பாடலின் தர்க்கத் தொடக்கம்

“கொல்லாமை” அதிகாரத்தின் முதற்பாடலாக அமைந்துள்ள இப்பாடலில் திருமூலர் நேரடியாக “கொலை செய்யாதே” என்று கட்டளையிடவில்லை. அதற்கு மாறாக, சாதகனுக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமான குருபூசை என்ற ஆன்மீகச் சூழலை எடுத்துக்கொண்டு, அதனுள் கொல்லாமையை நிறுவுகிறார்.

அதாவது அவரது தர்க்கம்:

குருவைப் பூசிக்கிறாயா?
அப்படியானால் பூசைக்குரிய மலர் எது என்பதை முதலில் அறிந்து கொள்.

என்ற இடத்திலிருந்து தொடங்குகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமான கற்பித்தல் முறை. ஏனெனில் கொல்லாமையை வெளியில் இருந்து விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடாகச் சொல்லாமல், சாதகன் ஏற்கனவே மதிக்கும் குருபூசையின் உள்ளார்ந்த நிபந்தனையாக மாற்றுகிறார்.

2. முதல் தர்க்க மாற்றம் — புறமலரிலிருந்து அறமலர்

முதலடியில்:

“பூசைக்கும் பன்மலர்”

என்று கூறுவதன் மூலம் திருமூலர் வழக்கமான பூசைச் சூழலை முதலில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

அடுத்து:

“கொல்லாமை ஒண்மலர்”

என்று அந்தப் புறமலரின் பொருளை மாற்றுகிறார்.

இதன் தர்க்கம்:

பூசைக்கு மலர் வேண்டும்
→ ஆனால் உயர்ந்த மலர் வெறும் புறப்பூ அல்ல
→ உயிரைக் கொல்லாமையே உண்மையான மலர்.

இதனால் “அறம்” மற்றும் “பூசை” இரண்டிற்கும் இடையில் இருந்த எல்லை உடைகிறது.

அறவாழ்வு = பூசையின் ஒரு பகுதி

என்ற புதிய நிலை உருவாகிறது.

3. இரண்டாம் தர்க்க மாற்றம் — தனிச்செயலிலிருந்து நிலையான குணம்

“கொல்லாமை” என்பதை ஒரு தனிச்செயலாக விட்டுவிடாமல் திருமூலர் அதனை அடுத்தபடியாக “நற்றார்” என்ற மாலை உவமைக்குள் கொண்டு செல்கிறார்.

ஒரு மலர் தனி மலர்.

பல மலர்கள் ஒன்றிணைந்தால் மாலை.

அதேபோல ஒரே சந்தர்ப்பத்தில் ஒரே உயிரைக் கொல்லாமல் இருப்பது ஒரு அறச்செயல். ஆனால் எல்லா உயிர்களிடத்தும் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும் கொல்லாமை ஒரு முழுமையான சித்தகுணமாகிறது.

இதன் தர்க்கம்:

ஒரு அறச்செயல்
→ மீண்டும் மீண்டும் செயல்படுத்தல்
→ நிலையான குணம்
→ சாதகரின் இயல்பு.

அதனால் திருமூலரின் நோக்கம் “ஒரு செயலைச் செய்யாதே” என்பதல்ல; “உன் இயல்பே கொல்லாமையாக மாறட்டும்” என்பதாகிறது.

4. மூன்றாம் தர்க்க மாற்றம் — வெளிச்செயலிலிருந்து சித்தநிலை

இதற்குப் பின்னர் பாடல் திடீரென:

“நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்”

என்று செல்கிறது.

இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான உள்ளார்ந்த திருப்பம்.

கொலை என்பது முதலில் ஒரு வெளிச்செயல் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் திருமூலர் அதன் வேரை சித்தத்திற்குள் எடுத்துச் செல்கிறார்.

வன்முறையை உருவாக்குவது:

• கோபம்,
• வெறுப்பு,
• பயம்,
• பேராசை,
• ஆதிக்க உணர்வு,
• தன்னலம்.

இவை அனைத்தும் சித்த அலைச்சல்கள்.

எனவே வெளியில் கொல்லாமையை நிலைநிறுத்த வேண்டுமெனில் அகத்தில் சித்தம் நிலைபெற வேண்டும்.

இதன் தர்க்கம்:

கொல்லாமை
→ அக வன்முறை குறைதல்
→ சித்த அலைச்சல் குறைதல்
→ நடுக்கற்ற சித்தம்
→ அகத்தீபம்.

இதனால் அறம் யோகமாக மாறுகிறது.

5. நான்காம் தர்க்க மாற்றம் — சித்தத்திலிருந்து ஆவிக்குள்

சித்தம் தீபமாகிய பின் திருமூலர்:

“ஆவி அமர்ந்திடம்”

என்கிறார்.

இதனால் பூசையின் மையம் இன்னும் உள்ளார்ந்ததாகிறது.

முதலில் மலர் வெளியில் இருந்தது.
பின்னர் மலர் அறமாகியது.
பிறகு தீபம் சித்தமாகியது.
இப்போது பூசைநிலம் உயிரின் அகமையமாகிறது.

அதாவது திருமூலர் புறப்பூசையை நிராகரிக்கவில்லை; அதன் ஒவ்வொரு கூறையும் படிப்படியாக சாதகனின் அக அமைப்பில் மறுநிறுவுகிறார்.

இதன் தர்க்கம்:

பூசைக்குரிய பொருள்
→ பூசைக்குரிய குணம்
→ பூசைக்குரிய சித்தநிலை
→ பூசைக்குரிய உயிர்மையம்.

6. “உச்சி” — தர்க்கத்தின் முடிவு

பாடலின் இறுதி சொல்:

“உச்சியே”

இந்தச் சொல்லால் முன் கூறிய அனைத்தையும் திருமூலர் ஒரு உயர்ந்த முடிவில் நிறுத்துகிறார்.

கொல்லாமை வெறும் தொடக்க ஒழுக்கம் அல்ல.

அது:

• குருபூசையின் மலர்,
• கருணையின் மாலை,
• சித்தசுத்தியின் காரணம்,
• அகத்தீபத்தின் ஆதாரம்,
• உயிரை பூசைநிலமாக மாற்றும் வழி.

அதனால் கொல்லாமை சாதகனை ஒரு தடைநிலையிலிருந்து ஒரு உயர்ந்த அகநிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

திருமூலரின் தர்க்க ஓட்டப்படம்

நற்குருவை பற்றுக்கோடாக ஏற்றல்

↓

குருபூசை

↓

“உண்மையான மலர் எது?”

↓

கொல்லாமை = ஒண்மலர்

↓

எல்லா உயிர்களிடத்தும் கொல்லாமை

↓

ஒண்மலர் → நற்றார்

↓

அறச்செயல் → நிலையான குணம்

↓

வன்முறைத் தூண்டல்கள் குறைதல்

↓

சித்த அலைச்சல் குறைதல்

↓

நடுக்கற்ற சித்தம்

↓

சித்தம் = அகத்தீபம்

↓

ஆவி அமர்ந்த அகமையம்

↓

பூசை புறத்திலிருந்து அகத்திற்குள் மாற்றம்

↓

உச்சி — அகப்பூசையின் உயர்ந்த நிலை

7. அதிகாரத் தொடர்ச்சியில் இப்பாடலின் பங்கு

முந்தைய அறவுரைகளில் திருமூலர்:

பொறாமையை விடு → பிறர்பொருளை அபகரிக்காதே → பகிர்ந்து உண்

என்ற சமூக அறத்தின் படிகளை அமைத்தார்.

இப்பாடலில் அது:

பிற உயிரின் வாழ்வுரிமையையே மதித்து காப்பாற்று

என்ற ஆழமான நிலைக்கு உயர்கிறது.

ஆனால் இங்கு அவர் நின்றுவிடவில்லை. அந்தக் கொல்லாமையை:

அறம் → பூசை → யோகம் → அக அனுபவம்

என்ற தொடரில் எடுத்துச் செல்கிறார்.

அடுத்த பாடலில் கொலைக்குத் தூண்டும் செயலும் அதன் கடுமையான விளைவும் கூறப்படவிருக்கிறது. அதற்கு முன், இப்பாடலில் கொல்லாமையின் உயர்ந்த நேர்மறை மதிப்பை முதலில் நிறுவுகிறார்.

இதுவே திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பின் சிறப்பு:

முதலில் உயர்ந்த நெறியை காட்டுகிறார்; பின்னர் அதற்கு எதிரான செயலின் வீழ்ச்சியை விளக்குகிறார்.

மையச்சாரம்

கொல்லாமை என்பது “செய்யக்கூடாதது” பற்றிய விதியிலிருந்து தொடங்கி, “எப்படிப்பட்டவராக ஆக வேண்டும்?” என்ற சாதகனின் உள்ளார்ந்த மாற்றமாக உயர்கிறது.

இதுவே பாடல் 198-இல் திருமூலர் அமைத்துள்ள முழு தர்க்க வளைவு.

சாதனை வாழ்வியல்

பாடல் 198

பற்றாய நற்குரு பூசைக்கும் பன்மலர்
மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்
நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்
உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.

திருமூலர் இப்பாடலில் கொல்லாமையை வெறும் “கொலை செய்யாதிருத்தல்” என்ற ஒழுக்க விதியாக மட்டும் முன்வைக்கவில்லை. சாதகனின் முழு வாழ்வும் குருபூசையாக மாறவேண்டுமெனில், அவனது நடத்தையில் கொல்லாமை மலராகவும், சித்தத்தில் அசைவின்மை தீபமாகவும், உள்ளத்தில் உயிருணர்வு பூசைநிலமாகவும் மலர வேண்டும் என்று காட்டுகிறார்.

எனவே இப்பாடலை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது “நான் யாரையும் கொல்வதில்லை” என்று சொல்லுவதில் முடிவதில்லை. என்னால் மற்றொரு உயிருக்கு எவ்வகையிலும் தேவையற்ற துன்பம் ஏற்படுகிறதா? எனது மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றில் வன்முறையின் நுண்ணிய வடிவங்கள் உள்ளனவா? என்று தன்னை ஆராய்வதே இதன் சாதனை.

1. மன வாழ்வில் — வன்முறையின் வேரை அறிதல்

கொலை முதலில் கையில் ஆரம்பிப்பதில்லை; பல நேரங்களில் அது மனத்தின் ஒரு நுண்ணிய அசைவிலேயே தொடங்குகிறது.

ஒருவரைப் பற்றிய வெறுப்பு, பழிவாங்கும் எண்ணம், “அவனுக்கு இது நடக்கட்டும்” என்ற உள்நிலை, பிறர் வீழ்ச்சியில் மகிழ்ச்சி, பொறாமை, கடுமையான தீர்ப்பு ஆகியவை மன வன்முறையின் வடிவங்கள்.

சாதகர் தினமும் தன்னிடம் கேட்க வேண்டும்:

“இன்று யாருடைய துன்பத்தையாவது நான் மனத்திலாவது விரும்பினேனா?”

அப்படி ஏதேனும் தோன்றியிருந்தால் அதை மறுப்பதோ, தன்னைத் தண்டிப்பதோ சாதனை அல்ல. அந்த எண்ணத்தின் காரணத்தை அமைதியாகப் பார்க்க வேண்டும்.

அதன் பின்னால் பயமா?
பொறாமையா?
அகங்காரமா?
அவமான உணர்வா?
உரிமை உணர்வா?

வேரைக் கண்டறிந்தால்தான் சித்தத்தின் நடுக்கு குறையும்.

கொல்லாமையின் முதல் சாதனை — பிறரைத் திருத்துவது அல்ல; தன்னுள் எழும் வன்முறையின் விதையை அறிதல்.

2. வாக்கில் — சொல் ஆயுதமாக மாறாதிருத்தல்

உடலைக் காயப்படுத்தாமல் இருந்தாலும் சொல்லால் ஒருவரின் மனத்தை ஆழமாகக் காயப்படுத்த முடியும்.

அவமதிப்பு, இகழ்ச்சி, கேலி, பிறர் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி தாக்குதல், உண்மையைச் சொல்லும் பெயரில் மனதை உடைத்தல், கோபத்தில் கடுமையான சொற்களைப் பயன்படுத்துதல் — இவை அனைத்தும் கொல்லாமையின் நுண்ணிய எல்லைக்குள் ஆராயப்பட வேண்டியவை.

அதனால் சாதகர் பேசுவதற்கு முன் மூன்று கேள்விகள் கேட்கலாம்:

இது உண்மையா?
இது தேவையா?
இதை இன்னும் கருணையுடன் சொல்ல முடியுமா?

கருணை என்பது உண்மையை மறைப்பது அல்ல.

சில நேரங்களில் கடுமையான உண்மையையும் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். ஆனால் அதில் பழிவாங்கும் மனம் இருக்கிறதா, நல்வழிப்படுத்தும் நோக்கம் இருக்கிறதா என்பதே வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது.

நற்குருவிற்கு மலர் அர்ப்பணிக்க விரும்புகிறவன் முதலில் தனது வாக்கை மலராக மாற்ற வேண்டும்.

3. உடல் மற்றும் செயலில் — உயிரைக் காக்கும் விழிப்புணர்வு

திருமூலர் “அணுக்கள்” என்று சொல்வதால் கொல்லாமை பெரிய உயிர்களுடன் மட்டும் தொடர்புடையதாக இருக்காது.

அன்றாட வாழ்வில் நாம் செய்வதன் மூலம் எத்தனை உயிர்களுக்கு தேவையற்ற பாதிப்பு உண்டாகிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

எங்கெல்லாம் தவிர்க்கக்கூடிய கொடுமை இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் அதைத் தவிர்ப்பதே சாதகரின் விழிப்புணர்வு.

இது வாழ்க்கையை அச்சத்தோடு நடத்துவது அல்ல.

முடிந்தவரை குறைந்த துன்பத்துடன் வாழ்வது என்ற நுண்ணறிவு.

சுற்றுச்சூழலை அழிப்பது, தேவையற்ற உயிர்க் கொலை, உயிரினங்களை வேடிக்கைக்காகத் துன்புறுத்துதல், இயற்கை வளங்களை அளவின்றி வீணாக்குதல் ஆகியவையும் விரிந்த பொருளில் கொல்லாமையுடன் தொடர்புடையதாகின்றன.

ஏனெனில் உயிரைக் காக்கும் மனம் தனி உயிரை மட்டுமல்ல; உயிர்கள் வாழும் சூழலையும் காக்கத் தொடங்கும்.

4. உணவு வாழ்வில் — விழிப்புணர்வும் அளவறிதலும்

உணவு என்பது உடலைக் காக்கும் வழி. அதே சமயம் நமது விருப்பங்களுக்காக உயிர்களுக்கும் இயற்கைக்கும் தேவையற்ற துன்பம் ஏற்படுகிறதா என்று ஆராய வேண்டிய இடமும் அது.

இங்கு சாதனை என்பது ஒரே மாதிரியான உணவு விதியை எல்லோர்மீதும் திணிப்பதல்ல.

மாறாக:

எனது உணவு தேவைக்காகவா?
அல்லது கட்டுப்பாடற்ற ஆசைக்காகவா?
நான் வீணாக்குகிறேனா?
அளவுக்கு மீறி உட்கொள்கிறேனா?
எனது உணவுப் பழக்கத்தில் கருணைக்கும் உடல் நலத்திற்கும் இடமுண்டா?

என்று விழிப்புணர்வுடன் பார்க்க வேண்டும்.

முந்தைய அறவுரையில் திருமூலர் “பகிர்ந்துண்” என்ற நிலைக்கு அழைத்தார். இப்போது அதற்குள் இன்னொரு பரிமாணம் சேர்கிறது:

உண்ணும் போதும் உயிரைக் கருதி உண்.

இவ்வாறு உணவும் சாதனையாகிறது.

5. உறவுகளில் — வெல்லாமல் காப்பாற்றுதல்

குடும்பம், நட்பு, குரு–சிஷ்ய உறவு, பணியிடம், சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றில் நாம் பல நேரங்களில் மற்றவரை “வெல்ல” முயல்கிறோம்.

எனது கருத்தே சரி.
எனது விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும்.
எனது கட்டுப்பாட்டில் அவர் இருக்க வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் நுண்ணிய வன்முறையாக மாறலாம்.

கொல்லாமை உறவுகளில் நடைமுறையாகும்போது கேள்வி மாறுகிறது:

“நான் எப்படி வெல்வது?” என்பதிலிருந்து
“இந்த உறவை உண்மையுடனும் மரியாதையுடனும் எப்படி காப்பது?” என்பதற்கு.

இதனால் கேட்பது, இடமளிப்பது, கோபத்தில் உடனடி பதில் அளிக்காமல் இருப்பது, எல்லைகளை தெளிவாக வைப்பது, தவறைத் திருத்தும்போதும் மனிதனை அவமதிக்காமல் இருப்பது ஆகியவை கொல்லாமையின் வாழ்வியல் வடிவங்களாகின்றன.

6. தொழில் மற்றும் சமூக வாழ்வில் — பயனுக்காக உயிரை மீறாதிருத்தல்

கொல்லாமை தனிப்பட்ட ஆன்மீக ஒழுக்கமாக மட்டும் இருக்க முடியாது.

ஒருவரின் தொழில், வணிகம், அதிகாரம், முடிவெடுக்கும் பொறுப்பு ஆகியவற்றிலும் அது வெளிப்பட வேண்டும்.

லாபத்திற்காக மற்றவர்களின் நலனை அழிப்பது, பணியாளர்களை மனிதர்களாக அல்ல கருவிகளாக நடத்துவது, சுற்றுச்சூழலை திட்டமிட்டு சேதப்படுத்துவது, பலவீனமானவர்களின் நிலையைக் பயன்படுத்திக் கொள்வது — இவை அனைத்தும் கொல்லாமையின் எதிர்மறை வடிவங்களாக ஆராயப்பட வேண்டும்.

ஒரு சாதகர் தனது தொழிலிலும் கேட்க வேண்டும்:

“எனது முன்னேற்றம் மற்றொருவரின் தேவையற்ற அழிவின் மீது கட்டப்பட்டிருக்கிறதா?”

இக்கேள்வியே அறத்தை பூசையாக மாற்றுகிறது.

7. ஆன்மீக சாதனையில் — “நடுக்கற்ற தீபம்” வளர்த்தல்

இப்பாடலின் உயர்ந்த நடைமுறைச் சாதனை சித்தத்தை நடுக்கற்ற தீபமாக்குதல்.

இதற்காக தினசரி சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து அன்று நிகழ்ந்த மன அசைவுகளைப் பார்ப்பது பயனுடையது.

யார்மீது கோபம் எழுந்தது?
யாரை வெறுத்தேன்?
எப்போது மனம் பதற்றமடைந்தது?
எந்த ஆசை என்னை வன்மையாகச் செயல்படத் தூண்டியது?
எந்த இடத்தில் கருணையுடன் நடந்தேன்?

என்று ஆராய வேண்டும்.

பின் சுவாசத்தை இயல்பாக கவனித்து, மனம் சிறிது அமைதியடைந்தபோது:

“என்னால் எந்த உயிருக்கும் தேவையற்ற துன்பம் உண்டாகாதிருக்கட்டும்”

என்ற உள்ளார்ந்த உறுதியை ஏற்படுத்தலாம்.

அவ்வாறு தினந்தோறும் சித்தம் மெதுவாக மாறும்.

கொல்லாமை வெளிச்செயலாகத் தொடங்கி,
கருணையாக வளர்ந்து,
சித்தசுத்தியாகி,
அமைதியாகி,
இறுதியில் அகத்தீபமாகிறது.

சாதகருக்கான தினசரி சுயவிசாரணை

ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும் சாதகர் தன்னிடம் கேட்கக்கூடிய ஐந்து கேள்விகள்:

இன்று என்னால் எந்த உயிருக்கும் தேவையற்ற துன்பம் ஏற்பட்டதா?

எனது சொல் யாருடைய மனத்தையும் காயப்படுத்தியதா?

யார்மீதும் வெறுப்பு அல்லது தீமை வேண்டுதல் எழுந்ததா?

அந்த மன அசைவின் வேரை நான் அறிந்தேனா?

இன்று குறைந்தபட்சம் ஒரே ஒரு இடத்திலாவது கருணையைத் தேர்ந்தெடுத்தேனா?

இந்த விசாரணை குற்றவுணர்வை உருவாக்குவதற்கல்ல; சித்தத்தை விழிப்புணர்வாக்குவதற்காக.

வாழ்வியல் சாரம்

பாடல் 198 சாதகரிடம் மிக எளியதாய் தோன்றும், ஆனால் ஆழமான மாற்றத்தைக் கேட்கிறது:

கையில் கொலை இல்லாதிருப்பது மட்டும் போதாது;
வாக்கில் கொடுமை குறைய வேண்டும்.
மனத்தில் வெறுப்பு குறைய வேண்டும்.
வாழ்வில் கருணை பெருக வேண்டும்.
சித்தத்தின் நடுக்கு அடங்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் கொல்லாமை ஒரு கட்டுப்பாட்டிலிருந்து ஒண்மலராக மாறுகிறது.

அந்த மலர்கள் தொடர்ந்து மலரும்போது அவை நற்றாராகின்றன.

அந்த அறவாழ்வால் சித்தம் அமைதியடைந்தால் அது நடுக்கற்ற தீபமாகிறது.

அந்தத் தீபத்தின் ஒளியில் சாதகர் தன்னுடைய உயிரையே பூசை நடைபெறும் அகமையமாக உணரத் தொடங்குகிறான்.

இதனால் குருவுக்குச் செய்யும் உயர்ந்த பூசை வெளியில் எத்தனை மலர் வைத்தோம் என்பதால் மட்டுமல்ல; குரு காட்டிய நெறி நம்முடைய எண்ணம், சொல், செயல், உறவு, உணவு, தொழில், சாதனை ஆகிய ஏழு தளங்களிலும் எவ்வளவு உயிர்ப்படைந்துள்ளது என்பதாலேயே அளவிடப்படுகிறது.

கொல்லாமை கடைப்பிடிக்கப்படும் வாழ்க்கையே குருவின் திருவடியில் வைக்கப்படும் உயிருள்ள மலர்.

ஒரே பார்வையில்

பாடல் 198

பற்றாய நற்குரு பூசைக்கும் பன்மலர்
மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்
நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்
உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.

இப்பாடலின் மையச் செய்தி

திருமூலர் இப்பாடலில் கொல்லாமையை ஒரு தடைநெறியாக அல்ல, குருபூசையின் உயர்ந்த மலராக நிறுவுகிறார்.

புறத்தில் மலர் கொண்டு குருவைப் பூசிப்பதைவிட, உயிர்களைத் துன்புறுத்தாத மனநிலையே உண்மையான அர்ப்பணிப்பு. அந்தக் கொல்லாமை எல்லா உயிர்களிடத்தும் நிலையாக விரியும் போது அது ஒரு தனி மலராக இல்லாமல் நற்றார் — நல்ல மலர்மாலை ஆகிறது.

அதேபோல் புறத்தில் ஏற்றப்படும் தீபத்திற்குச் சமமான அகத்தீபம் நடுக்கற்ற சித்தம். சித்தம் அலைச்சல், கோபம், வெறுப்பு, பயம், வன்முறைத் தூண்டல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து அமைதியடையும் போது அது ஞானத்தை வெளிப்படுத்தும் தீபமாகிறது.

இவ்வாறு திருமூலர் புறப்பூசையின் கூறுகளை அகப்பூசையின் நிலைகளாக மாற்றுகிறார்:

மலர் → கொல்லாமை
மாலை → எல்லா உயிர்களிடத்தும் விரியும் கருணை
தீபம் → நடுக்கற்ற சித்தம்
பூசைநிலம் → ஆவி அமர்ந்த அகமையம்

இதனால் இப்பாடல் அறம், குருபக்தி, யோகம், ஆகமம், தந்திரம் ஆகியவற்றை ஒரே ஆன்மீக ஒழுங்கில் இணைக்கிறது.

முந்தைய பாடலிலிருந்து தொடர்ச்சி

முந்தைய அறவுரைகளில் திருமூலர்:

பொறாமையை விடு → பிறருடையதை அபகரிக்காதே → பகிர்ந்து உண்

என்று அறவாழ்வை நடைமுறையில் நிறுவினார்.

இப்பாடலில் அந்த நெறி மேலும் ஆழமாகிறது:

பிற உயிரின் வாழ்வையே பறிக்காதே.

ஆனால் அதுவும் இறுதி அல்ல. கொல்லாமையை அவர்:

அறம் → அர்ப்பணிப்பு → பூசை → சித்தசுத்தி → அகயோகம்

என்ற உயர்வில் அமைக்கிறார்.

பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

பற்றாய நற்குரு

சாதகனுக்குப் பற்றுக்கோடாகவும் வழிகாட்டும் ஆதாரமாகவும் இருக்கும் மெய்குரு.

பன்மலர்

வெளிப்பூசைக்குரிய பலவகை மலர்கள்.

கொல்லாமை ஒண்மலர்

மிகச் சிறிய உயிரைக்கூடத் தேவையின்றித் துன்புறுத்தாதிருக்கும் உயர்ந்த அறநிலை.

நற்றார்

ஒரு தனிச் செயலில் முடிவதல்லாமல் எல்லா உயிர்களிடத்தும் தொடர்ச்சியாக விரியும் கொல்லாமை என்னும் அறமாலை.

நடுக்கற்ற தீபம்

அசைவற்று நிலைத்த தீபம்போன்ற சித்தநிலை.

சித்தம்

அலைச்சல் அடங்கி தெளிவடைந்த அகக்கருவி.

ஆவி அமர்ந்திடம்

உயிர் பொருந்தி நிற்கும் அகமையம்; அகப்பூசையின் உள்ளார்ந்த நிலம்.

உச்சி

அகப்பயணத்தின் உயர்ந்த நிலை, பூசையின் உள்ளார்ந்த நிறைவு.

திருமூலரின் தர்க்கம்

நற்குரு
↓
குருபூசை
↓
பூசைக்குரிய மலர் எது?
↓
கொல்லாமை
↓
எல்லா உயிர்களிடத்தும் கருணை
↓
அறச்செயல் நிலையான குணமாகிறது
↓
சித்தத்தின் வன்முறை அலைகள் தணிகின்றன
↓
நடுக்கற்ற சித்தம்
↓
சித்தமே அகத்தீபம்
↓
உயிரே அகப்பூசையின் நிலம்
↓
அகப்பூசையின் உச்சநிலை

யோகப் பொருள்

கொல்லாமை யோகத்திற்கு வெளியேயுள்ள ஒரு ஒழுக்க விதி அல்ல.

கோபம், வெறுப்பு, பயம், பொறாமை, ஆதிக்க உணர்வு போன்ற சித்த அசைவுகளே வன்முறையின் வேர்கள். அவை குறையும் போது சித்தம் அமைதியடைகிறது.

எனவே:

கொல்லாமை → சித்தசுத்தி → அசைவின்மை → அகஒளி

என்ற யோகத் தொடர் இப்பாடலில் மறைந்துள்ளது.

ஆகமப் பொருள்

புறப்பூசையில்:

மலர், மாலை, தீபம், பூசைநிலம் ஆகியவை உண்டு.

திருமூலர் அவற்றை அகத்திலும் நிகழச் செய்கிறார்.

புறத்தில் மலர் இருந்தால் அகத்தில் கருணை இருக்க வேண்டும்.
புறத்தில் தீபம் இருந்தால் அகத்தில் சித்தம் ஒளிர வேண்டும்.
புறத்தில் ஆலயம் இருந்தால் அகத்தில் உயிர் தூய்மையடைய வேண்டும்.

இதனால் புறப்பூசை அகப்பூசையாக முதிர்கிறது.

தந்திரப் பொருள்

தந்திரப் பார்வையில் சாதகரின் உடல், மனம், சித்தம், உயிர் ஆகியவை சாதனைக்குரிய கருவிகளாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

இப்பாடலில் அந்த மாற்றம் தெளிவாகிறது:

வெளிப்பொருள் → அககுணம்
சடங்கு → சாதனை
அர்ப்பணிப்பு → உள்ளமாற்றம்
பூசை → வாழ்வு

திருமூலரின் தனிச்சிறப்பு என்னவெனில் இந்த அகமயமாக்கலின் அடித்தளமாக அவர் கொல்லாமையையே வைக்கிறார்.

சாதனை வாழ்வியல்

இப்பாடலை வாழ்வில் நிறைவேற்ற விரும்பும் சாதகர் தினமும் தன்னிடம் கேட்க வேண்டியது:

என்னால் எந்த உயிருக்கும் தேவையற்ற துன்பம் ஏற்பட்டதா?

எனது சொல் யாரையும் காயப்படுத்தியதா?

எனது மனத்தில் யார்மீதும் வெறுப்பு அல்லது தீமை வேண்டுதல் எழுந்ததா?

எனது சித்தத்தின் அசைவுக்கு காரணம் என்ன?

இன்று நான் எந்த இடத்தில் கருணையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்?

இந்த விசாரணை தொடரும்போது கொல்லாமை வெளி ஒழுக்கத்திலிருந்து அக இயல்பாக மாறத் தொடங்குகிறது.

ஒரே வரியில் பாடலின் சாரம்

உயிரைக் காக்கும் கருணை மலராகவும், அசைவற்ற சித்தம் தீபமாகவும் மாறும் போது மனிதனுடைய வாழ்வே குருபூசையாகிறது.

திருச்சிற்றம்பலம்.