வவ்வும் மனத்திலிருந்து பகிரும் செவ்விய உள்ளத்திற்கு

திருமூலர் படிக்கட்டு - 197

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிதொண்ணூத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (197) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக ஆகம தந்திர விளக்கவுரை

கவரும் மனத்திலிருந்து பகிரும் மனத்திற்கு — அறம் உயிரை எவ்வாறு சிவநெறிக்குத் தயாரிக்கிறது?

அவ்வியம் பேசி யறங்கெட நில்லன்மின்
வெவ்விய னாகிப் பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்
செவ்விய ராகிச் சிறந்துண்ணும் போதொரு
தவ்விக்கொ டுண்மின் றலைப்பட்ட போதே. (197)

196-ஆம் பாடலில் திருமூலர்:

“அறம் செய்மின்”

என்று கூறினார்.

197-ஆம் பாடல் உடனடியாக:

அறம் என்றால் நடைமுறையில் என்ன?

என்பதற்குப் பதிலளிக்கிறது.

அறம் என்பது வெறும் உயர்ந்த கொள்கையோ, நூலில் படிக்கப்படும் தருமக் கருத்தோ அல்ல. அது முதலில்:

பிறரின் உயர்வைப் பார்க்கும் போது என் மனம் எப்படி எதிர்வினை செய்கிறது?
பிறருடைய பொருளைப் பார்க்கும் போது என் ஆசை எப்படி இயங்குகிறது?
எனக்குக் கிடைத்த உணவின் முன் மற்றொருவரின் பசியை நான் காண்கிறேனா?

என்ற மிக எளிய இடங்களில்தான் சோதிக்கப்படுகிறது.

இதனால் 197-ன் முழு ஆன்மிக இயக்கம்:

பொறாமை → அபகரிப்பு → செம்மை → பகிர்வு

என்ற மாற்றமாக அமைகிறது.

1. அறம் முதலில் உள்ளத்தில் தொடங்குகிறது

முதல் சொல்:

அவ்வியம்

பொறாமை, மனக்கோட்டம், பிறரின் நலனைத் தாங்காமை.

இதன் மூலம் திருமூலர்:

தீய செயலை மட்டும் தடுக்கவில்லை;

அதன் வேரான மனநிலையையே சுட்டுகிறார்.

ஒருவரைப் பற்றி:

“அவர் ஏன் உயர்ந்தார்?”
“அவருக்கு இது ஏன் கிடைத்தது?”
“அவரின் மதிப்பு குறைய வேண்டும்”

என்ற உள்ளக்கோட்டம் எழும்போது,

அது இன்னும் வெளிப்படையான தீய செயல் அல்ல.

ஆனால் அதை வளர்த்தால்:

சொல் கெடுகிறது.

அதனால்தான்:

அவ்வியம் பேசி

என்று அடுத்த கட்டத்தைச் சொல்கிறார்.

2. மனத்தில் பிறந்தது சொல்லாக மாறுகிறது

பொறாமை:

உள்ளத்தில் தோன்றுகிறது.

புறங்கூற்று:

அதன் வெளிப்பாடு.

இதனால் முதல் அடி ஒரு மிகத் துல்லியமான உளவியல் வரிசையைத் தருகிறது:

கோணிய மனம் → கோணிய சொல் → அறக்கேடு.

எனவே அறவாழ்வு:

“நான் யாரையும் காயப்படுத்தவில்லை”

என்ற அளவில் மட்டும் நிற்காது.

அது:

என் சொற்களுக்கு முன் என் மனத்தைப் பார்க்க வேண்டும்

என்ற ஆழத்திற்கு செல்கிறது.

3. “அறம் கெட” — பிறரைப் புண்படுத்துவதற்கு முன் நாமே கெடுகிறோம்

புறங்கூற்றின் முதல் பாதிப்பு:

மற்றவரின் பெயருக்கு

என்று தோன்றலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

அறம் கெட

என்று சொல்கிறார்.

அதாவது:

பொறாமையோடு பேசும்போது முதலில் சிதைவது பேசுபவரின் அறநிலையே.

இதுவே முக்கியமான ஆன்மிகப் பார்வை.

ஒருவர்:

பிறரைக் குறைத்து தன்னை உயர்த்த முயன்றாலும்,

உண்மையில்:

தன் உள்ளத்தையே கீழிறக்குகிறார்.

4. சைவ சாதனையில் வாக்குத் தூய்மை

சைவ–ஆகம சாதனையில் வாக்கு முக்கியமான கருவி.

அதே வாயால்:

மந்திரம் சொல்லப்படுகிறது.

இறைநாமம் உச்சரிக்கப்படுகிறது.

தேவாரம் பாடப்படுகிறது.

அதே வாய்:

புறங்கூற்றுக்கும் பயன்பட்டால்,

வழிபாட்டுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் முரண்பாடு உருவாகிறது.

எனவே:

மந்திரம் சொல்வதற்கு முன் வாக்கைத் தூய்மைப்படுத்துதல் அவசியம்.

இப்பாடல் நேரடியாக மந்திரசாஸ்திரக் கோட்பாடு கூறவில்லை; ஆனால் அதன் அறநெறி, வாக்கை இறைநோக்கான கருவியாக்கும் ஆகம சாதனைக்கு அடித்தளமாகிறது.

5. “வெவ்வியன்” — பொறாமையின் அடுத்த நிலை

முதல் அடியில்:

மனம் பிறரின் நலனைத் தாங்கவில்லை.

இரண்டாம் அடியில்:

அது இன்னும் கடினமாகிறது.

வெவ்வியன் ஆகி

என்றால்:

கொடிய மனநிலையுடையவனாகி.

இப்போது பிரச்சினை:

“அவரிடம் உள்ளது எனக்கு பிடிக்கவில்லை”

என்பதில் மட்டும் இல்லை.

அது:

“அவருடையதை நான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்”

என்ற நிலைக்கு நகர்கிறது.

6. “பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்” — எல்லையின் ஞானம்

அறவாழ்வின் அடிப்படை:

எது என்னுடையது?
எது பிறருடையது?

என்பதை அறிதல்.

பிறருடையதை:

கவராமை

என்பது பொருள் பற்றிய ஒழுக்கத்தின் அடிப்படை.

இதனை வெறும் வெளிப்படையான திருட்டாக மட்டும் குறைக்க வேண்டாம்.

இதன் பின்னணியில் உள்ள மனப்பாங்கு:

“எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்; எப்படி கிடைக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல”

என்ற பேராசை.

திருமூலர்:

அந்த மனப்பாங்கையே மறுக்கிறார்.

7. பொறாமையும் பேராசையும் ஒரே வேருடையவை

முதல் இரண்டு அடிகள் ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்ற தடைகள் அல்ல.

பொறாமை

பிறரிடம் இருப்பதைப் பார்த்து மனம் எரிகிறது.

பேராசை

பிறரிடம் இருப்பதைத் தனக்கெடுக்க விரும்புகிறது.

இதன் அடிப்படை:

ஒப்பீட்டால் உருவாகும் குறை உணர்வு.

அதனால் திருமூலர் வெளிப்புற நடத்தையை மட்டும் அல்ல:

“எனக்கு இல்லாததால் நான் குறைவானவன்”

என்ற உள்ளார்ந்த அடையாளத்தையும் மறைமுகமாக சவாலிடுகிறார்.

8. யோகப் பார்வை — புறஒப்பீட்டிலிருந்து அகநிறைவு

யோகப் பார்வையில்:

மனம் தொடர்ந்து புறத்தை நோக்கும்போது ஒப்பீடு உருவாகிறது.

அவர் என்ன பெற்றார்?

அவளிடம் என்ன உள்ளது?

எனக்கு என்ன இல்லை?

என்ற சுழற்சியில்:

மனம் தன் மையத்தை இழக்கிறது.

195 கூறியது:

புறக்கண்ணில் நின்ற கருத்தில் ஊன்றொளி விளங்காது.

197 அதே பிரச்சினையின் ஒழுக்க வெளிப்பாட்டைக் காட்டுகிறது:

புறஒப்பீடு → பொறாமை → புறங்கூற்று → அபகரிப்பு.

எனவே:

அகநோக்கு என்பது தியானத்தில் மட்டும் அல்ல;

பிறருடன் ஒப்பிட்டு தன்னை எரித்துக்கொள்ளாத நிலையிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

9. “வெவ்வியன்”க்கு எதிராக “செவ்வியர்”

மூன்றாம் அடியில் மிக அழகான மாற்றம்:

செவ்வியர் ஆகி

என்று வருகிறது.

இதுவே பாடலின் திருப்புமுனை.

திருமூலர்:

“இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே”

என்ற தடையில் நிற்கவில்லை.

அவர்:

எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாற வேண்டும்?

என்று சொல்கிறார்.

பதில்:

செவ்வியர்.

அதாவது:

நேர்மை,
செம்மை,
சமநிலை,
நல்ல பண்பு.

10. சைவத்தில் அறம் என்பது தவறைத் தவிர்ப்பது மட்டும் அல்ல

ஒருவர்:

திருடவில்லை.

புறங்கூறவில்லை.

அதனால் மட்டும்:

அறம் முழுமையடையவில்லை.

அடுத்த படி:

பகிர வேண்டும்.

இதுவே முதல் இரண்டு அடிகளுக்கும் கடைசி இரண்டு அடிகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.

முதற்பாதி

தீங்கு செய்யாதே.

பிற்பாதி

நன்மை செய்.

இதுதான் உண்மையான அற வளர்ச்சி.

11. “வவ்வு” என்பதிலிருந்து “கொடு” என்பதற்கு

இப்பாடலின் ஆழமான ஆன்மிக மாற்றம் இரண்டு வினைச்சொற்களில் உள்ளது:

வவ்வு — பிறரிடமிருந்து தனக்கெடு.

கொடு — தன்னிடமிருந்து பிறருக்குத் தா.

இதுவே:

அகந்தை மைய வாழ்க்கையிலிருந்து அருள் நோக்கிய வாழ்க்கைக்கான மாற்றம்.

பந்தப்பட்ட மனம் கேட்கிறது:

“எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?”

பக்குவமான மனம் கேட்கத் தொடங்குகிறது:

“என்னிடம் இருப்பதில் யாருக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்?”

12. பகிர்தல் ஏன் ஆன்மிகச் செயல்?

பகிரும்போது:

பொருள் மட்டும் வெளியே செல்லவில்லை.

உள்ளத்தில்:

“இது அனைத்தும் எனக்காக மட்டுமே”

என்ற பிடிப்பும் தளர்கிறது.

அதனால் தானம்:

மற்றவருக்கு மட்டும் உதவுவதில்லை;

கொடுப்பவரின் பற்றையும் மாற்றுகிறது.

இதனால் பகிர்வு:

சமூக அறமாக மட்டுமல்ல;

உள்ளத்தைப் பக்குவப்படுத்தும் சாதனையாகவும் அமைகிறது.

13. “தவ்வி” — திருமூலரின் பெரும் நுண்மை

பாடல்:

அதிகமாகக் கொடு

என்று கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

மாறாக:

தவ்வி

— சிறிதாவது கொடு.

இதன் பொருள்:

அறம் செல்வந்தர்களுக்கே உரியது அல்ல.

ஒருவரிடம் குறைவாக இருந்தாலும்:

பகிரும் மனம் இருக்கலாம்.

அதனால் அறத்தின் அளவுகோல்:

கொடுத்த பொருளின் அளவு மட்டும் அல்ல;

கொடுக்கும் உள்ளத்தின் திசை.

14. “சிறிது” என்ற சொல் காரணமல்ல; வாய்ப்பாகிறது

பலர்:

“என்னிடம் அதிகம் வந்தபின் கொடுப்பேன்”

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

சிறிதிருந்தாலும் பகிரலாம்

என்ற வழியைத் திறக்கிறார்.

இது:

தருமத்தை எதிர்காலத்துக்கு ஒத்திவைக்காத நெறி.

194-ல்:

நாட்கள் செல்கின்றன.

197-ல்:

அறம் செய்யும் வாய்ப்பு வந்தபோதே செய்.

இதனால் அதிகாரத்தின் உள்தொடர்ச்சி தொடர்கிறது.

15. “தலைப்பட்ட போதே” — அறத்தின் தருண உணர்வு

ஒருவர்:

உன் முன் பசியுடன் நிற்கிறார்.

அப்போது:

“பிறகு ஒரு பெரிய தானம் செய்வேன்”

என்று சொல்லுவது போதாது.

நேரில் வந்த அறவாய்ப்பை:

அந்த நேரத்திலேயே காண வேண்டும்.

இதன் வாழ்வியல் நயம்:

அறம் திட்டமிடப்பட்ட பெரிய நிகழ்ச்சிகளில் மட்டும் இல்லை; எதிர்படும் சிறு தருணங்களிலும் இருக்கிறது.

16. உணவு ஏன் எடுத்துக்காட்டாகிறது?

உணவு:

உயிர் தாங்கும் அடிப்படைத் தேவை.

ஒருவர் உண்ணும்போது:

மற்றொருவர் பசியோடு இருப்பதைப் பார்த்தும் பகிராதிருப்பது,

மனித ஒற்றுமையின் அடிப்படையையே மறுப்பதாகிறது.

அதனால்:

பகிர்ந்து உண்பது

சமூக மரியாதையைத் தாண்டிய:

உயிர்–உயிர் தொடர்பின் அறமாகிறது.

17. ஆகமப் பார்வை — உணவு அர்ப்பணமாக மாறுதல்

ஆகம வாழ்வில் உணவு:

வெறும் புலனின்பப் பொருள் அல்ல.

அது:

அர்ப்பணம்,
பிரசாத உணர்வு,
பகிர்வு

என்ற உயர்ந்த தொடர்புகளைக் கொள்ள முடியும்.

197 நேரடியாகப் பிரசாத தத்துவத்தைச் சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

தன்னிடம் கிடைத்த உணவை தனக்கே மட்டும் அடைத்துக் கொள்ளாமல் பகிர்ந்து உண்ணுதல்

என்ற மனப்பாங்கு:

உணவை சுயநல நுகர்விலிருந்து அருள்பகிர்வாக உயர்த்துகிறது.

18. தந்திரப் பார்வை — அனுபவத்தை அழிக்காமல் புனிதப்படுத்துதல்

பாடல்:

“உண்ணாதே”

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

சிறந்து உண்ணும் போது

என்று ஒப்புக்கொள்கிறது.

இதில் ஒரு முக்கியமான தந்திர நயம் காணலாம்:

அனுபவத்தை மறுப்பதல்ல;

அதன் மையத்தில் அறத்தை நிறுவுதல்.

உணவு இருக்கட்டும்.

இன்பம் இருக்கட்டும்.

ஆனால்:

அது தனிமனித சுயநல அனுபவமாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

பகிர்வால்:

அனுபவம் புனிதமடைகிறது.

19. இது தவம் = வறுமை என்ற போதனை அல்ல

197:

நல்ல உணவை உண்ணாதீர்கள்

என்று சொல்லவில்லை.

சொத்தில்லாமல் இருங்கள்

என்றும் சொல்லவில்லை.

மாறாக:

பிறர் சொத்தை அபகரிக்காதே;

உனக்கு உள்ளதில் பகிர்ந்துகொள்.

இதனால்:

செல்வம் பிரச்சினை அல்ல.

உணவு பிரச்சினை அல்ல.

பற்று, பேராசை, பகிராமை தான் சிக்கல்.

20. “செவ்வியர்” என்பது வெளிப்புற மரியாதை அல்ல

செவ்வியர்:

சமூகத்தில் நாகரிகமாகத் தோன்றுபவர் மட்டும் அல்ல.

பாடலின் உள் அமைப்பில் அவர்:

பொறாமையை மாற்றியவர்.

பேராசையை கட்டுப்படுத்தியவர்.

பிறர் உரிமையை மதிப்பவர்.

தன்னிடம் உள்ளதைப் பகிர்பவர்.

எனவே:

செவ்வியம் = உள்ளமும் செயலுமாகிய நேர்மை.

21. குரு–சாதகர் வாழ்விலும் இது அடிப்படை

ஆன்மிகப் பாதையில்:

அனுபவங்கள்,
அங்கீகாரம்,
குருவின் கவனம்,
பொறுப்புகள்

இவற்றிலும் ஒப்பீடு உருவாகலாம்.

“அவருக்கு இது கிடைத்தது; எனக்கு இல்லை”

என்ற உணர்வு:

சாதகரிடமும் அவ்வியம் ஆக முடியும்.

அதனால்:

மற்ற சாதகரின் வளர்ச்சியைப் பார்த்து பொறாமை கொள்ளாமல்,

மகிழ கற்றுக்கொள்வதும் அறச்சாதனை.

22. ஆன்மிகப் போட்டி சிவசார்பை அழிக்கலாம்

ஒருவர்:

அதிக ஜபம் செய்கிறார்.

மற்றொருவர்:

அதிக உபதேசம் பெற்றுள்ளார்.

அதனால்:

“நான் குறைவானவன்”

என்று பொறாமைப்படத் தொடங்கினால்,

சாதனை:

சிவனை நோக்கிய பயணத்திலிருந்து

தன்மதிப்பு போட்டியாக மாறிவிடுகிறது.

197-ன் முதல் அடி:

இப்படிப்பட்ட நுண்ணிய ஆன்மிகப் பொறாமைக்கும் பொருந்தும் வாழ்வியல் எச்சரிக்கையாகப் பயன்படுத்தலாம்.

23. அறமும் சிவபோற்றுதலும் இப்போது ஒன்றிணைகின்றன

196:

அறம் செய்.
சிவனைப் போற்று.

197:

அறம் எப்படி?

என்று காட்டுகிறது.

இதனால்:

சிவனைப் போற்றும் ஒருவன்

பிறரைப் பற்றி:

பொறாமையால் பேச முடியாது.

பிறருடையதை:

அபகரிக்க முடியாது.

தன்னிடம் உள்ளதை:

பகிராமல் அடைத்து வைத்திருக்க முடியாது.

அதனால்:

சிவபக்தியின் நம்பகத்தன்மை அறத்தில் சோதிக்கப்படுகிறது.

24. யோக சாதனையின் உண்மையான பரிசோதனை

தியானத்தில் அமைதியாக இருப்பது:

ஒரு நிலை.

ஆனால் அந்த அமைதி:

பேசும் போது இருக்கிறதா?

பிறரின் வெற்றியைப் பார்க்கும் போது இருக்கிறதா?

பொருள் ஆசை எழும்போது இருக்கிறதா?

உணவைப் பகிர வேண்டியபோது இருக்கிறதா?

இதுவே:

யோகம் வாழ்க்கையோடு இணைகிறதா என்பதற்கான சோதனை.

25. பதி–பசு–பாச நோக்கில்

பசு:

பிற பொருட்களைச் சார்ந்து இன்பம் தேடுகிறது.

பாசம்:

“எனக்கு”, “என்னுடையது”, “எனக்கே”

என்ற பிடிப்பில் வெளிப்படலாம்.

அறம்:

அந்தப் பிடிப்பை தளர்த்துகிறது.

சிவசார்பு:

உயிரின் மையத்தை தனிச்சுயத்திலிருந்து பதியை நோக்கி மாற்றுகிறது.

இதனால்:

பிறருடையதை வவ்வாதிருத்தலும், தன்னுடையதைப் பகிர்தலும்

உயிரின் பற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் நெறிகளாகின்றன.

26. அறம் = சிவஞானம் அல்ல; ஆனால் அதற்குரிய பக்குவ நிலம்

முக்கியமான வேறுபாடு:

நல்லொழுக்கம் மட்டும் இறுதி சிவஞானம் அல்ல.

ஆனால்:

பொறாமை, பேராசை, வஞ்சம் நிறைந்த உள்ளம்

சிவசார்பில் எளிதாக நிலைபெறாது.

எனவே அறம்:

இறுதி இலக்கு அல்ல;

ஆனால் உயர் சாதனைக்கு இன்றியமையாத பக்குவ அடித்தளம்.

27. 195 → 196 → 197 ஆழமான தொடர்

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

அந்தச் சார்பை அற–சிவ நெறியாக வாழ்.

197

அறநெறி என்றால்: பொறாமையால் பேசாதே; பிறர் பொருளைக் கவராதே; செம்மையாக இருந்து உனக்குள்ளதைப் பகிர்ந்து உண்.

இதனால்:

சிவசார்பு → அறநெறி → அன்றாட நடத்தை

என்ற இறக்கம் நிகழ்கிறது.

இதே இறக்கமே:

ஆன்மிகம் வாழ்க்கையாக மாறும் இடம்.

28. 197-ன் நான்கு உள்மாற்றங்கள்

ஒன்று — மனம்

பொறாமையிலிருந்து மகிழ்ச்சியுணர்விற்கு.

இரண்டு — வாக்கு

புறங்கூற்றிலிருந்து நல்வாக்கிற்கு.

மூன்று — பொருள்

அபகரிப்பிலிருந்து உரிமை மதிப்பிற்கு.

நான்கு — உணவு

தனிநுகர்விலிருந்து பகிர்விற்கு.

இதனால் ஒரே பாடலில்:

மனம்,
சொல்,
பொருள்,
உடல் வாழ்வு

எல்லாம் அறத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படுகின்றன.

29. நிலையாமையோடு இதன் ஆழமான தொடர்பு

உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இப்பாடல் இருப்பது மிகவும் பொருத்தமானது.

ஏனெனில்:

நான் சேர்த்த பொருளும் நிலைக்காது.

நான் உண்பதும் ஒரு கணத்தின் அனுபவம்.

என்னைப் பற்றிய பிறரின் புகழும் இகழ்ச்சியும் நிலைக்காது.

அப்படியிருக்க:

பிறரின் உயர்வைக் கண்டு எரிந்து,
பிறரின் பொருளைக் கவர்ந்து,
தன்னிடம் உள்ளதைப் பகிராமல்

வாழ்வது:

நிலையாமையை உணராத வாழ்வு.

நிலையாமையை உணர்ந்தவனின் இயல்பான மாற்றம்:

பற்றிலிருந்து பகிர்விற்கு.

ஒருங்கிணைந்த ஞானம்

197-ஆம் பாடல்:

அறம் என்பது எண்ணத்தில் மட்டும் இல்லாமல்,

உறவுகளில் வெளிப்பட வேண்டியது

என்று கற்பிக்கிறது.

பொறாமை:

உள்ளத்தை வளைத்துவிடுகிறது.

அது சொலாகும்போது:

புறங்கூற்றாகிறது.

பேராசை:

பிறருடையதை தனக்கெடுக்கத் தூண்டுகிறது.

இதற்கு நேர்மாறாக:

செவ்வியம்

உள்ளத்தை நேராக்குகிறது.

அதன் செயல்வடிவு:

தன்னிடம் இருப்பதில் சிறிதையாவது பகிர்தல்.

இதனால் திருமூலரின் மாற்றப்பாதை:

பிறரை இழித்துப் பேசும் வாயிலிருந்து இறையைப் போற்றும் வாய்க்கு;
பிறர் பொருளைக் கவரும் கையிலிருந்து உணவைப் பகிரும் கைக்கு;
பொறாமை கொண்ட உள்ளத்திலிருந்து செவ்விய சிவநெறி உள்ளத்திற்கு

என்று நகர்கிறது.

ஞானச் சூத்திரம்

அவ்வியம் எழுகிறது
↓
அதை அறி
↓
புறங்கூற்றாக விடாதே
↓
பிறர் பொருளை நாடாதே
↓
வெவ்விய மனதைத் திருத்து
↓
செவ்வியராகு
↓
தன்னிடம் இருப்பதை அறி
↓
சிறிதாயினும் பகிர்
↓
பிறர் பசியைக் கண்டு உண்
↓
அறத்தை அன்றாட சிவநெறியாக வாழ்

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

196 “அறம் செய்மின்” என்று கூறியதை 197 அன்றாட வாழ்வின் நான்கு சோதனைகளாக மாற்றுகிறது: பிறரின் உயர்வைக் கண்டு பொறாமையால் பேசாதே; பிறருடைய பொருளைக் கவராதே; மனத்திலும் நடத்தையிலும் செவ்வியனாக இரு; உனக்குக் கிடைத்த உணவில் சிறிதாயினும் பகிர்ந்து உண். இங்கு அறத்தின் ஆழமான மாற்றம் வவ்வு என்பதிலிருந்து கொடு என்பதற்குச் செல்வதிலே உள்ளது. நிலையற்ற உலகில் இன்னும் அதிகம் சேர்ப்பதே பக்குவம் அல்ல; பிறரின் உரிமையை மதித்து, தன்னிடம் உள்ளதைப் பகிரும் உள்ளமாக மாறுவதே அறப்பக்குவம். இந்த அறப்பக்குவமே 195-ல் கூறிய சிவசார்பு உண்மையில் வாழ்க்கையாகியதற்கான வெளிப்பாடாகிறது.

பாடல் 197 — தர்க்கக் கட்டமைப்பு

அறக் கொள்கையிலிருந்து அன்றாடப் பண்புமாற்றத்திற்கான தர்க்கம்

அவ்வியம் பேசி யறங்கெட நில்லன்மின்
வெவ்விய னாகிப் பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்
செவ்விய ராகிச் சிறந்துண்ணும் போதொரு
தவ்விக்கொ டுண்மின் றலைப்பட்ட போதே. (197)

197-ஆம் பாடல் அறத்தை ஒரு கோட்பாடாக வைத்திருக்காமல், அதை நேரடியாக மனித நடத்தைப் பரப்புக்குள் கொண்டு வருகிறது.

196:

அறம் செய்மின்

என்று கூறியது.

197:

அறம் செய்பவன் எப்படிப் பேச வேண்டும்?
பிறர் பொருளுடன் எப்படிச் சம்பந்தப்பட வேண்டும்?
தன்னிடமுள்ளதை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும்?

என்று மூன்று நிலைகளாக விளக்குகிறது.

இதனால் இப்பாடலின் மையத் தர்க்கம்:

உள்ளக் கோளாறு → தீய சொல் → தீய கை → திருத்தப்பட்ட செம்மை → பகிரும் கை

என்ற இயக்கமாக அமைகிறது.

1. 196 → 197 : பொதுக் கொள்கையிலிருந்து குறிப்பிட்ட நடத்தைக்கு

196:

அறம் செய்.

197:

அந்த அறம் எப்படித் தெரியும்?

பதில்:

பொறாமையாகப் பேசாதே.

பிறருடையதை கவராதே.

செவ்வியனாக இரு.

உனக்குள்ளதைச் சிறிதாயினும் பகிர்.

இதனால்:

அறம் என்ற கருத்து → அறம் என்ற செயல்

என்ற முக்கிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.

2. முதல் அடி — அறக்கேட்டின் வேரைச் சுட்டுகிறது

அவ்வியம் பேசி அறம் கெட நில்லன்மின்

இங்கு தொடக்கம்:

வெளிச் செயலில் இல்லை.

முதலில்:

அவ்வியம் — பொறாமை, மனக்கோட்டம்.

அதன் அடுத்த வெளிப்பாடு:

பேசி — புறங்கூற்று, இழிவுரை.

அதன் விளைவு:

அறம் கெடுதல்.

இதனால் முதல் அடியின் தர்க்கம்:

உள்ளக் கோளாறு → சொல் கோளாறு → அறக் கோளாறு

என்று அமைகிறது.

3. திருமூலர் ஏன் சொல்வழி தீங்கிலிருந்து தொடங்குகிறார்?

பேச்சு:

எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு.

ஒருவரைப் பற்றி நாம் எவ்வாறு பேசுகிறோம் என்பது:

அவரைப் பற்றிய தகவல் மட்டும் அல்ல;

நம்முடைய உள்ளநிலையையும் காட்டுகிறது.

அதனால்:

அவ்வியம் பேசி

என்று சொல்லும்போது,

திருமூலர்:

வாக்கை மட்டும் கட்டுப்படுத்தச் சொல்லவில்லை;

அதன் பின்னால் இருக்கும் பொறாமை மனத்தையும் திருத்தச் சொல்கிறார்.

4. “அறம் கெட” — தீங்கு வெளியில் தொடங்குவதில்லை

முதலடி மிக முக்கியமான காரண–விளைவு அமைப்பைத் தருகிறது.

மனிதன்:

பிறரை இழித்துப் பேசுகிறான்.

அவன் நினைக்கலாம்:

“நான் அவருக்கே தீங்கு செய்தேன்.”

ஆனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

முதலில் சிதைவது தனது அறநிலையே.

அதனால்:

பிறரைக் குறைத்துப் பேசுவதன் மூலம் தன்னை உயர்த்த முடியாது.

5. இரண்டாம் அடி — மனக்கோளாறு சொலில் இருந்து பொருள் உலகுக்குச் செல்கிறது

வெவ்வியனாகிப் பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்

முதல் அடியில்:

பொறாமை → சொல்.

இரண்டாம் அடியில்:

பேராசை → கவர்தல்.

இதனால் தீமையின் தீவிரம் அதிகரிக்கிறது.

முதல் நிலையில்:

பிறரைப் பற்றி தீயதாகப் பேசுகிறான்.

அடுத்த நிலையில்:

பிறருடையதை தன்னிடம் கொண்டுவர முயல்கிறான்.

இதனால்:

பொறாமை → பேராசை → அபகரிப்பு

என்ற வளர்ச்சி வருகிறது.

6. “வெவ்வியன்” — மனம் கடினமாவது

அவ்வியம்:

மனக்கோட்டத்தின் தொடக்கம்.

வெவ்வியன்:

அது உறுதியான கொடிய மனநிலையாக மாறிய நிலை.

இதனால் இரண்டு அடிகளிலும் மனத்தின் மாற்றம் உள்ளது:

சிறிய பொறாமையை விட்டுவிடவில்லை
↓
அது குணநிலையாகிறது
↓
பிறர் உரிமையை மீறும் செயல் உருவாகிறது.

இது:

திருத்தப்படாத உள்ளக் குறை → குணக் குறை → செயல் குறை

என்ற தர்க்கம்.

7. “பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்” — உரிமை எல்லையை நிறுவுகிறது

அறநெறியின் அடிப்படை:

நான் மற்றும் பிறர்.

எனது மற்றும் பிறரது.

இந்த வேறுபாடு தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

பிறர் பொருளைக் கவருதல்:

பொருளை எடுத்தல் மட்டும் அல்ல;

பிறர் உரிமையை மறுத்தல்.

இதனால்:

அறம் = தனிநபர் நல்லுணர்வு மட்டும் அல்ல;

பிறரின் உரிமையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நெறி.

8. முதல் இரண்டு அடிகள் — “எடுக்காதே” என்ற எதிர்மறை நெறி

முதல் பாதி முழுவதும்:

செய்யக்கூடாதவற்றைத் தருகிறது.

மனத்தில்

பொறாமை வளர்க்காதே.

வாக்கில்

புறங்கூறாதே.

செயலில்

பிறர் பொருளைக் கவராதே.

இதனால்:

தீங்கு செய்யாமை

என்ற அடிப்படை அறநிலை நிறுவப்படுகிறது.

ஆனால் பாடல் இங்கே முடிவதில்லை.

9. மூன்றாம் அடி — தடைநெறியிலிருந்து பண்புநெறிக்கு

செவ்வியர் ஆகிச் சிறந்துண்ணும் போது ஒரு

இதுவே பாடலின் திருப்புமுனை.

முதற்பாதி:

“அப்படியிருக்காதே”

என்றது.

இப்போது:

“இப்படிப்பட்டவராகு”

என்று சொல்கிறது.

அந்த நிலை:

செவ்வியர்.

இதனால்:

தீமை தவிர்ப்பது
↓
நற்பண்பு உருவாக்குவது

என்ற அடுத்த படி வருகிறது.

10. “வெவ்வியன்” ↔ “செவ்வியர்”

இப்பாடலின் மிக அழகான சொற்படை எதிரமைவு:

வெவ்வியன்
↔
செவ்வியர்

முதல் ஒன்று:

கொடிய மனநிலை.

இரண்டாவது:

செம்மையான மனநிலை.

இதனால் பாடலின் உள் மாற்றம்:

வெம்மை → செம்மை

என்று அமைந்துள்ளது.

இது வெறும் ஒலி விளையாட்டு அல்ல;

குணமாற்றத்தின் கவிதை வடிவம்.

11. “செவ்வியம்” எப்படிச் சோதிக்கப்படுகிறது?

திருமூலர்:

“செம்மையானவராக இருங்கள்”

என்று சொல்லி நிற்கவில்லை.

அதை ஒரு அன்றாடச் சூழலில் சோதிக்கிறார்:

சிறந்து உண்ணும் போது

அதாவது:

உன்னிடம் போதுமான உணவு இருக்கிறது.

இப்போது:

உன்னுடன் பகிர வேண்டிய ஒருவர் வந்தால் என்ன செய்வாய்?

இதுவே செவ்வியத்தின் செயல் சோதனை.

12. நான்காம் அடி — அறத்தின் நேர்மறை நிறைவு

தவ்விக் கொடு உண்மின் தலைப்பட்ட போதே

உங்கள் பாடத்தின் வாசிப்பில்:

சிறிதாயினும் கொடுத்து பின்னர் உண்ணுங்கள்.

இதன் தர்க்கம்:

உனக்குள்ளதைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருப்பது மட்டும் அறமல்ல; பகிர்வதே செம்மையின் நிறைவு.

அதனால்:

“எடுக்காதே” என்ற நிலையிலிருந்து

“கொடு”

என்ற நிலைக்கு பாடல் வருகிறது.

13. “வவ்வு” ↔ “கொடு” — முழுப் பாடலின் செயல் எதிரமைவு

இப்பாடலின் மிக வலிமையான வினைச்சொல் அமைப்பு:

வவ்வு — பிறரிடமிருந்து தனக்கெடு.

கொடு — தன்னிடமிருந்து பிறருக்குத் தா.

இதனால் அறத்தின் மாற்றம்:

அபகரிப்பு → அர்ப்பணம்

என்று அமைகிறது.

இது பாடலின் முழு நெறியியல் மையம்.

14. “பிறர்பொருள்” ↔ “தவ்வி”

இரண்டாம் அடியில்:

பிறருடையதைப் பார்க்கிறான்.

நான்காம் அடியில்:

தன்னுடையதில் சிறிதையாவது பகிர்கிறான்.

இதனால்:

பிறருடையதை விரும்புதல்
↓
தன்னுடையதைப் பகிர்தல்

என்ற மனப்பரிணாமம்.

இது பொருள் உறவின் முழு மாற்றம்.

15. “தவ்வி” ஏன் சிறிது?

திருமூலர்:

பெரும் தானத்தைத் தர்க்கத்தின் மையமாக்கவில்லை.

அவர்:

சிறிது

என்ற அளவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

இதன் தர்க்கம்:

அறம் வளமுள்ளவருக்கே அல்ல.

பகிர்வு பெரிய வளம் வந்த பிறகே செய்ய வேண்டியதல்ல.

மாறாக:

பகிரும் மனமே முதன்மை.

16. “தலைப்பட்ட போதே” — காலத் தர்க்கம்

இப்பாடலில் இன்னொரு முக்கிய அம்சம்:

அறம் செய்யும் நேரம்.

திருமூலர்:

“ஒருநாள் செய்யுங்கள்”

என்று சொல்லவில்லை.

அவர்:

வாய்ப்பு நேர்ந்த போதே

என்று கூறுகிறார்.

இதனால்:

அறம் எதிர்காலத் திட்டம் அல்ல;

நிகழ்காலப் பதில்.

இந்த அம்சம் 194-ல் வந்த:

நாட்கள் கடந்து செல்கின்றன

என்ற கருத்தோடும் ஆழமாகத் தொடர்புடையது.

17. 194 → 197 காலத் தொடர்ச்சி

194:

தாமதிக்காதே; நாட்கள் செல்கின்றன.

197:

வாய்ப்பு வந்தபோதே கொடு.

இதனால்:

கால விழிப்பு → உடனடி அறச்செயல்

என்ற மறைமுகத் தொடர்ச்சி உள்ளது.

நிலையாமையை உணர்ந்தவன்:

நல்ல செயலை ஒத்திவைக்க மாட்டான்.

18. 196 → 197 தர்க்க விரிவாக்கம்

196:

அறம் செய்.

197:

அறம் என்றால்:

மனத்தைத் திருத்து.

வாக்கைத் திருத்து.

பொருள் ஆசையைத் திருத்து.

பகிரும் பழக்கத்தை உருவாக்கு.

இதனால்:

அறம் என்ற பொதுக் கருத்து → நான்கு நடைமுறைப் பரிமாணங்கள்

என்ற மாற்றம்.

19. மனம் → வாக்கு → கை → பகிர்வு

பாடலின் வரிசையை உள் உறுப்புகளாகப் பார்த்தால்:

மனம்

அவ்வியம்.

வாக்கு

பேசி.

கை / பொருள் செயல்

வவ்வு.

திருத்தப்பட்ட கை

கொடு.

இதனால்:

அறம் ஒரு தனிப்பட்ட செயல் அல்ல;

உள்ளம் முதல் உடல் செயல் வரை முழுமையான ஒழுங்கு.

20. ஏன் “செவ்வியர் ஆகி” நடுவில் வருகிறது?

இந்தச் சொற்றொடர் இல்லையெனில் பாடல்:

தவறுகளைத் தவிர்க்கும் நெறியாக மட்டுமே இருக்கும்.

ஆனால்:

செவ்வியர் ஆகி

என்பதால்:

புதிய குணநிலை உருவாக்கப்படுகிறது.

இதுவே:

அறநெறி = தடை

என்ற புரிதலைத் தாண்டி:

அறநெறி = குணப்பரிணாமம்

என்ற ஆழத்திற்கு பாடலை எடுத்துச் செல்கிறது.

21. அறம் = குற்றமில்லாமை மட்டும் அல்ல

ஒருவர்:

யாருடைய பொருளையும் திருடவில்லை.

ஆனால்:

யாருக்கும் உதவவில்லை.

இது:

குற்றமில்லாமை.

திருமூலர் விரும்புவது:

அதைவிட மேலானது.

பிறருக்கு நன்மை செய்.

அதனால்:

தீமை செய்யாமை
→ நன்மை செய்யுதல்

என்ற முன்னேற்றம்.

22. இப்பாடல் ஏன் உணவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது?

உணவு:

உடலின் அடிப்படைத் தேவை.

அதனால்:

பகிர்வு என்ற அறத்தை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தும் தளம்.

மேலும்:

நாம் உண்ணும் போது தான் “எனக்கு” என்ற உரிமை உணர்வு வலுவாக இருக்கலாம்.

அந்த இடத்திலே:

“பிறருக்கும் கொடு”

என்று திருமூலர் சொல்வது,

தனிநுகர்வு மையத்தை உடைக்கிறது.

23. உயிர் நிலையாமை அதிகாரத்தில் இப்பாடலின் இடம்

இப்பாடல் திடீரென ஒரு அறநூல் பாடல் போல தோன்றலாம்.

ஆனால் அதிகாரத் தொடரில் இது இயல்பானது.

முந்தைய பாடல்கள்:

உடல் நிலைக்காது.

உணர்வு மாறுகிறது.

காலம் கடக்கிறது.

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

அறம் செய்.

இப்போது:

அந்த அறத்தை உடனடியாக வாழத் தொடங்கு.

இதனால் நிலையாமை:

சிந்தனை
→ செயல்

என்று மாறுகிறது.

24. நிலையாமையை உணர்ந்தவன் ஏன் பொறாமை கொள்ளக் கூடாது?

பிறரிடம் உள்ள:

செல்வம்,
புகழ்,
உயர்வு

எதுவும் நிலையானவை அல்ல.

அப்படியானால்:

அவற்றைக் கண்டு எரிவது

நிலையாமையை இன்னும் புரிந்துகொள்ளாத மனத்தின் செயல்.

இதனால்:

பொறாமை = நிலையற்றதை நிலையான மதிப்பாக எடுத்துக் கொள்ளும் தவறு.

25. நிலையாமையை உணர்ந்தவன் ஏன் கவரக் கூடாது?

பிறருடைய பொருளை:

கவர்ந்து பெற்றாலும்,

அது:

நம்முடன் நிரந்தரமாக இருக்காது.

அப்படியானால்:

நிலையற்ற பொருளுக்காக அறத்தை அழிப்பது

பெரிய தவறு.

இதனால்:

பொருளைவிட அறம் உயர்ந்தது

என்ற மறைமுக முடிவு வருகிறது.

26. நிலையாமையை உணர்ந்தவன் ஏன் பகிர வேண்டும்?

ஏனெனில்:

சேர்த்தது அனைத்தும் ஒருநாள் நம்மை விட்டு பிரியும்.

அதனால்:

பயன்படாமல் குவிப்பதைவிட,

உயிர் இருக்கும் போதே நன்மையாக்குவது

அறிவு.

இதனால்:

நிலையாமை → பற்றுத் தளர்ச்சி → பகிர்வு

என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

27. 195–197 மூன்று பாடல்களின் உள் வளர்ச்சி

195

புறத்தில் அலைந்து இன்பம் தேடாதே; சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

மனிதப் பிறப்பை அறமும் சிவபோற்றுதலும் கொண்ட கதிநெறியாக மாற்று.

197

அந்த அறத்தை அன்றாட மனித உறவுகளில் வாழ்: பொறாமையைத் தடு, அபகரிப்பைத் தடு, செம்மையாகி பகிர்ந்து உண்.

இதனால்:

அகச்சார்பு → நெறி → நடத்தை

என்ற வரிசை.

28. 197-ன் எதிர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

பிறரின் உயர்வைக் காண்கிறேன்
↓
பொறாமை எழுகிறது
↓
அதை பேச்சில் வெளிப்படுத்துகிறேன்
↓
அறம் கெடுகிறது
↓
பேராசை அதிகரிக்கிறது
↓
பிறர் பொருளைக் கவர நினைக்கிறேன்
↓
வெவ்விய குணம் உருவாகிறது.

29. 197-ன் நேர்மறைத் தர்க்கச் சங்கிலி

பொறாமையை உணர்
↓
புறங்கூற்றாக விடாதே
↓
பிறரின் உரிமையை மதித்து நட
↓
வெவ்விய மனத்தைத் திருத்து
↓
செவ்வியராகு
↓
உன்னிடம் இருப்பதை உணர்
↓
அறவாய்ப்பு நேர்ந்த போதே பகிர்
↓
சிறிதாயினும் கொடு
↓
பகிர்ந்து உண்.

30. பாடலின் நான்கு வரிகளின் தர்க்க இயக்கம்

முதல் அடி

உள்ளம் மற்றும் வாக்கு திருத்தம்
பொறாமையால் பேசாதே.

இரண்டாம் அடி

பொருள் ஒழுக்கம்
பிறருடையதை கவராதே.

மூன்றாம் அடி

குண மாற்றம்
செவ்வியராகு.

நான்காம் அடி

நேர்மறை அறச்செயல்
சிறிதாயினும் பகிர்ந்து உண்.

இதனால்:

மனம் → சொல் → பொருள் → பண்பு → செயல்

என்ற முழு அறக்கட்டமைப்பு உருவாகிறது.

முழுத் தர்க்க வரைபடம்

அவ்வியம்
↓
பொறாமை
↓
பேச்சில் வெளிப்பாடு
↓
அறம் கெடுதல்
↓
வெவ்விய குணம்
↓
பிறர் பொருள் வவ்வுதல்
↓
இங்கே திருத்தம் தேவை
↓
செவ்வியர் ஆகுதல்
↓
தனக்குள்ளதை உணர்தல்
↓
ஒரு தவ்வி — சிறிதாயினும்
↓
கொடுத்தல்
↓
பகுத்துண்ணுதல்
↓
அறம் வாழ்வாகுதல்

196 → 197 தர்க்கப் பாலம்

196:
மனிதப் பிறப்பின் அருமையை உணர்ந்து அறம் செய்.

197:
அந்த அறம் முதலில் உன் உள்ளம், வாக்கு, பொருள் ஆசை, உணவு பகிர்வு ஆகியவற்றில் தெரிகட்டும். பொறாமையால் பேசாதே; பிறர் உரிமையை மீறாதே; செவ்வியனாகி சிறிதாயினும் பகிர்ந்து உண்.

இதனால்:

அறக் கொள்கை → குண திருத்தம் → பகிரும் செயல்

என்ற முன்னேற்றம் ஏற்படுகிறது.

தர்க்க இடம்

197-ஆம் பாடல் 196-ல் கூறப்பட்ட அறம் செய்மின் என்ற பொதுக் கட்டளையை அன்றாட மனித உறவுகளுக்குள் இறக்குகிறது. முதல் அடியில் பொறாமை மனத்திலிருந்து புறங்கூற்று உருவாகி அறம் கெடுகிறது; இரண்டாம் அடியில் அந்த மனக்கோட்டம் கொடிய பேராசையாகி பிறர் பொருளை அபகரிக்கும் நிலைக்கு செல்கிறது. மூன்றாம் அடியில் திருமூலர் வெவ்வியன் என்ற எதிர்மறை குணத்திலிருந்து செவ்வியர் என்ற செம்மையான குணத்திற்கு திருப்புகிறார். நான்காம் அடியில் அந்த செம்மை செயல்வடிவம் பெறுகிறது: பிறருடையதை வவ்வு என்ற நிலையிலிருந்து, தன்னுடையதில் தவ்வி — சிறிதாயினும் — கொடு என்ற நிலைக்கு மாற்றுகிறார். ஆகவே இப்பாடலின் தர்க்க மையம் தீமை தவிர்ப்பதில் மட்டும் அல்ல; அபகரிக்கும் மனத்தைப் பகிரும் மனமாக மாற்றுவதில் உள்ளது.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய தர்க்க வரி

196 “அறம் செய்” என்றது; 197 “அறம் என்றால் முதலில் உன் மனம், சொல், கை மாற வேண்டும்” என்று விளக்குகிறது. பொறாமை புறங்கூற்றாக மாறாதிருக்கட்டும்; பேராசை பிறர் பொருளைக் கவரும் செயலாக மாறாதிருக்கட்டும்; வெவ்விய மனம் செவ்விய மனமாகட்டும்; பிறருடையதை எடுத்துக்கொள்ள விரும்பும் கை, தன்னுடையதில் சிறிதையாவது கொடுக்கும் கையாக மாறட்டும். இதுவே 197-ன் முழுத் தர்க்கம்: வவ்வாதே — கொடு; வெவ்வியனாகாதே — செவ்வியனாகு.

பாடல் 197 — சாதனை வாழ்வியல்

பொறாமையிலிருந்து செம்மைக்கும், கவரும் மனத்திலிருந்து பகிரும் மனத்திற்கும்

அவ்வியம் பேசி யறங்கெட நில்லன்மின்
வெவ்விய னாகிப் பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்
செவ்விய ராகிச் சிறந்துண்ணும் போதொரு
தவ்விக்கொ டுண்மின் றலைப்பட்ட போதே. (197)

197-ஆம் பாடல் நமக்கு மிகவும் நடைமுறையான ஒரு அறச் சோதனையை முன்வைக்கிறது:

பிறரின் நலனைப் பார்க்கும்போது என் மனம் என்ன செய்கிறது?
பிறருடையதைப் பார்க்கும்போது என் ஆசை என்ன செய்கிறது?
என்னிடம் இருப்பதைப் பார்க்கும்போது என் கை என்ன செய்கிறது?

இதன் மூலம் திருமூலரின் அறம் மூன்று நிலைகளில் சோதிக்கப்படுகிறது:

மனம்,
வாக்கு,
பகிர்வு.

1. பொறாமை எழும் தருணத்திலேயே அதை கவனி

மற்றொருவர்:

முன்னேறுகிறார்,
பாராட்டப்படுகிறார்,
செல்வம் பெறுகிறார்,
நல்ல வாய்ப்பு பெறுகிறார்.

அப்போது உள்ளத்தில்:

“ஏன் அவருக்கு?”
“எனக்கு ஏன் இல்லை?”

என்ற எண்ணம் எழலாம்.

இதுவே அவ்வியம் வளரத் தொடங்கும் இடம்.

சாதனை வாழ்வியல்:

பொறாமை எழாத மனிதராக உடனே ஆகவேண்டும் என்பதல்ல;

அது எழும் போது அதை அறிந்து, பேச்சாகவும் செயலாகவும் வளர விடாதிருத்தல்.

2. பிறரைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன் ஒரு சோதனை

ஒருவரைப் பற்றி பேசப்போகும் போது கேள்:

இது உண்மையா?

இது அவசியமா?

இது நன்மை தருமா?

இந்த மூன்றில் ஒன்றும் இல்லையெனில்:

மௌனம் மேலானது.

இது பாடலின்:

அவ்வியம் பேசி அறம் கெட

என்ற எச்சரிக்கையை வாழ்வில் பாதுகாக்கும் எளிய முறை.

3. சமூக ஊடகங்களில் இந்தப் பாடல் மிகவும் பொருத்தமானது

இன்றைய புறங்கூற்று:

வாயால் மட்டும் நிகழ்வதில்லை.

அது:

பதிவு,
கருத்து,
பகிர்வு,
மறைமுக விமர்சனம்

என்ற வடிவங்களிலும் நடக்கிறது.

பகிர்வதற்கு முன்:

“இது ஒருவரின் கண்ணியத்தை தேவையின்றி காயப்படுத்துமா?”

என்று கேள்.

ஒரு பொறாமை உணர்வை:

பொதுக் கருத்தாக மாற்றாதிருத்தலும் அறமே.

4. மற்றவரின் வெற்றியைப் பார்த்து மகிழ கற்றுக்கொள்

பொறாமைக்கு எதிரான நேர்மறை சாதனை:

மற்றவரின் நலனில் மகிழ்தல்.

அவர் முன்னேறும்போது:

அது என் குறைவுக்கான சான்று அல்ல.

அவர் வெற்றி:

என் தோல்வி அல்ல.

இதனை மனதில் பயிற்சி செய்தால்:

ஒப்பீட்டு மனம் மெதுவாக தளர்கிறது.

5. “வவ்வன்மின்” — பிறருடையதை அபகரிக்காதிரு

இதை வெறும் திருட்டாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டாம்.

நவீன வாழ்வில் இது:

பிறர் செய்த வேலைக்கு புகழ் வாங்குதல்,
பிறரின் கருத்தை தன்னுடையதாகக் காட்டுதல்,
உரிய சம்பளத்தை வழங்காமை,
அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி பிறரின் வாய்ப்பைப் பறித்தல்

போன்ற பல வடிவங்களில் தோன்றலாம்.

எனவே:

பிறருடைய உரிமையை மதித்தல்

இப்பாடலின் முக்கிய வாழ்வியல் நெறி.

6. வேலைத்தளத்தில் 197-ன் சோதனை

ஒரு சக ஊழியர்:

நல்ல வேலை செய்தார்.

அவருக்குரிய பாராட்டை:

தன்னிடம் எடுத்துக்கொள்ளாதே.

ஒருவரின்:

உழைப்பு,
நேரம்,
அறிவு

இவற்றிற்கு உரிய மதிப்பைத் தா.

அதுவே:

“பிறர் பொருள் வவ்வாதிருத்தல்”

என்ற நெறியின் நவீன விரிவாக்கமாகப் பயன்படலாம்.

7. குடும்பத்திலும் பிறர் உரிமை உள்ளது

குடும்பத்தில்:

“இவர் என் மனிதர்”
“இது என் குழந்தை”
“இவர் என் துணை”

என்ற உரிமை உணர்வு சில நேரம்:

கட்டுப்பாட்டு மனமாக மாறலாம்.

அன்பு:

உரிமைச் சுரண்டலாக மாறக்கூடாது.

மற்றவரின்:

தனிமை,
விருப்பம்,
எல்லை

மதிக்கப்பட வேண்டும்.

8. “செவ்வியர் ஆகி” — தவறைத் தவிர்ப்பதைத் தாண்டு

திருமூலர்:

திருடாதே, பேசாதே

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அவர்:

செவ்வியராகு

என்று சொல்கிறார்.

இதுவே முக்கியம்.

அறவாழ்வு:

குற்றமில்லாத வாழ்க்கை மட்டும் அல்ல;

நற்பண்பு உருவாக்கும் வாழ்க்கை.

9. செவ்வியம் வாழ்வில் எப்படித் தெரியும்?

செவ்வியம்:

நேர்மை,
அளவறிதல்,
உரிமை மதித்தல்,
பிறர் நலனை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்,
பகிர்தல்

மூலம் தெரியும்.

எனவே தினசரி கேள்:

இன்று நான் எங்காவது வெவ்வியனாக நடந்தேனா?
எங்காவது செவ்வியனாக நடந்தேனா?

10. “சிறந்து உண்ணும் போது” — வளம் குற்றமல்ல

பாடல்:

நல்ல உணவு உண்ணாதே

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

நல்ல உணவு உண்ணும் போது பகிரு

என்று சொல்கிறது.

இதில் மிக முக்கியமான வாழ்வியல் சமநிலை உள்ளது:

வளத்தை வெறுக்க வேண்டாம்.

வளம் தனக்கே மட்டும் இருக்கக் கூடாது.

11. உண்ணும் முன் நன்றியுணர்வு

உணவு கிடைக்கும் போது:

அது தானாக வந்ததல்ல.

அதில்:

விவசாயி,
உழைப்பாளர்,
இயற்கை,
நீர்,
மண்

என பல உறவுகள் உள்ளன.

இதனை நினைக்கும் போது:

பகிரும் மனம் இயல்பாக வருகிறது.

12. “தவ்வி” — சிறிதாவது பகிரு

பெரிய தானம் செய்ய முடியவில்லை என்றால்:

நான் எதுவும் செய்ய முடியாது

என்று நினைக்க வேண்டாம்.

பாடலின் நயம்:

சிறிதாவது கொடு.

இது:

அளவின் அறம் அல்ல;

மனத்தின் அறம்.

13. பகிர்வை பணத்துடன் மட்டும் கட்டுப்படுத்தாதே

பகிரக்கூடியவை:

உணவு,
நேரம்,
அறிவு,
திறமை,
கவனம்,
அன்பான சொல்.

எனவே:

பகிர்வு செல்வந்தர்களுக்கே உரிய சாதனை அல்ல.

14. “தலைப்பட்ட போதே” — வாய்ப்பை ஒத்திவைக்காதே

ஒருவர் உதவி தேடி வந்தால்:

“பிறகு பார்ப்போம்”

என்று தள்ளாமல்,

அந்தக் கணத்தில் செய்ய இயன்ற அளவு செய்.

இதுவே:

அறவாய்ப்பை உணர்ந்து உடனடியாகச் செயல் செய்யும் பழக்கம்.

15. அறம் ஒரு திட்டமல்ல; பழக்கம்

மாதத்திற்கு ஒருமுறை பெரிய தானம் செய்வது நல்லது.

ஆனால்:

தினமும் சிறு அறச்செயல்கள் செய்யும் பழக்கம்

மிக ஆழமான மாற்றத்தைத் தரும்.

197:

அன்றாட உண்ணும் நேரத்திலேயே அறத்தை வைக்கிறது.

இதனால்:

சாதாரண வாழ்க்கையே சாதனையாக மாறுகிறது.

16. பிறரிடம் இருப்பதைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்று

பொறாமை சொல்வது:

“அவரிடம் உள்ளது; எனக்கு இல்லை.”

செவ்வியம் சொல்வது:

“அவருக்கு கிடைத்தது நன்றாக இருக்கிறது; என்னிடம் இருப்பதை நான் நன்றாகப் பயன்படுத்துவேன்.”

இந்த மாற்றமே:

உள்ள அமைதியின் தொடக்கம்.

17. செல்வ வாழ்வில் 197-ன் நெறி

செல்வம் சேர்ப்பது:

தவறு அல்ல.

ஆனால்:

பிறரின் உரிமையை மீறி சேர்ப்பது தவறு.

அதேபோல்:

எதையும் பகிராமல் சேர்ப்பதும் உள்ளப் பற்றை வளர்க்கலாம்.

எனவே:

நியாயமாகப் பெறு; பொறுப்புடன் பயன்படுத்து; வாய்ப்புள்ள இடத்தில் பகிரு.

18. ஆன்மிகக் குழுவிலும் பொறாமை வரலாம்

யாரோ:

குருவின் பாராட்டைப் பெறலாம்.

விரைவாக முன்னேறலாம்.

அதிக சாதனை செய்திருக்கலாம்.

அப்போது:

ஒப்பீடு உருவாகலாம்.

197-ன் சாதனை:

அவரது முன்னேற்றத்தைத் தாழ்த்திப் பேசாதே.

உன் பாதையை நேர்மையாகத் தொடரு.

19. குருவின் கவனத்தைக் கூட “பிறர்பொருள்” போலக் கவர வேண்டாம்

ஆன்மிகத்தில்:

குருவின் அன்பு,
அங்கீகாரம்,
நெருக்கம்

இவற்றை போட்டிப் பொருளாக மாற்றக்கூடாது.

சாதகரின் முதிர்ச்சி:

மற்றொருவருக்குக் கிடைத்த அருளைப் பார்த்து பொறாமை கொள்ளாமல் மகிழ்வதில் தெரியும்.

20. புறங்கூற்று ஆன்மிக ஆற்றலைக் கெடுக்கும்

நாம்:

மந்திரம் செய்கிறோம்,
தியானம் செய்கிறோம்.

ஆனால்:

பிறரைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசுகிறோம்.

அப்படியானால்:

மனம் மீண்டும் மீண்டும் புறஒப்பீட்டில் சிக்கிக் கொண்டே இருக்கும்.

எனவே:

வாக்கு ஒழுக்கம் சாதனையின் பாதுகாப்பு.

21. “பகிர்ந்து உண்ணுதல்” ஒரு உள்ளப் பயிற்சி

உண்ணும் முன்:

“இது எனக்கே”

என்ற மனம் இருக்கலாம்.

ஒரு பகுதியைத் தரும் போது:

அந்தப் பிடிப்பு தளர்கிறது.

இந்தச் சிறு செயல்:

பற்றை மெதுவாக மாற்றும் பயிற்சி.

22. குழந்தைகளுக்கு இப்பாடலை எப்படி வாழக் கற்பிக்கலாம்?

குழந்தைக்கு:

மற்றவரின் விளையாட்டுப் பொருளை கவராதே.

நண்பர் வெற்றி பெற்றால் பாராட்டு.

உனக்கு உள்ளதைப் பகிரு.

என்று கற்றுத்தரலாம்.

இதுவே:

197-ன் அடிப்படை அறத்தை தலைமுறை பழக்கமாக்கும் வழி.

23. கோபத்தின் போது மௌனம்

பொறாமையும் கோபமும் சேர்ந்தால்:

சொல் மிகவும் காயப்படுத்தலாம்.

அப்போது:

உடனே பதில் அளிக்காமல் சிறிது மௌனம் கொள்.

பின்னர்:

செவ்விய சொல் தேர்ந்தெடு.

இது இப்பாடலின் நேரடி வரியைத் தாண்டிய வாழ்வியல் பயன்பாடு; ஆனால் அதன் வாக்கு ஒழுக்கத்துடன் இயல்பாகப் பொருந்துகிறது.

24. 197-ன் நான்கு நாள் சோதனைகள்

ஒரு நாள் முடிவில் கேள்:

இன்று யாரையாவது பொறாமையால் பேசினேனா?

பிறர் உரிமையை எங்காவது மீறினேனா?

என்னிடம் இருந்ததில் ஏதாவது பகிர்ந்தேனா?

என் நடத்தை செவ்வியதா?

இந்த நான்கு கேள்விகளே:

நாளாந்த அறச் சுயஆய்வு.

25. நிலையாமை நினைவு பகிர்வை ஆழப்படுத்தட்டும்

நாம்:

சேர்த்தது அனைத்தையும் எடுத்து செல்ல முடியாது.

இந்த உண்மை:

செல்வத்தை வெறுக்கச் செய்ய வேண்டியதில்லை.

மாறாக:

அது இருக்கும் போதே நன்மை செய்ய பயன்படுத்த வேண்டும்.

இதனால்:

நிலையாமை → பற்றுத் தளர்ச்சி → பகிர்வு

என்ற வாழ்வியல் ஞானம் உருவாகிறது.

26. 196 → 197 சாதனை முன்னேற்றம்

196:

அறம் செய்.

197:

அறம் இவ்வாறு வாழப்படட்டும்:

மனத்தில் பொறாமை வளராதே.
வாயால் புறங்கூறாதே.
கையால் பிறர் பொருளைக் கவராதே.
உனக்குள்ளதைப் பகிரும் கையாக மாறு.

இதனால்:

அறக் கருத்து → அறக் குணம் → அறச் செயல்

என்ற வளர்ச்சி.

27. 195–197 முழுச் சாதனைத் தொடர்

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

மனிதப் பிறப்பை அற–சிவநெறியாக வாழ்.

197

அந்த அறநெறியை மனம், வாக்கு, பொருள், பகிர்வு ஆகியவற்றில் வெளிப்படுத்து.

இதனால்:

சிவசார்பு → நெறி → குணம் → செயல்

என்ற முழு நடை உருவாகிறது.

தினசரி சாதனை

காலை:

“இன்று மற்றவர்களின் நலனைப் பார்த்து மகிழ கற்றுக்கொள்வேன்.”

பேசுவதற்கு முன்:

“இந்தச் சொல் அறத்தை வளர்க்கிறதா?”

பொருள் தொடர்பான முடிவில்:

“இது உண்மையில் எனக்குரியதா?”

உணவு அல்லது வளம் கிடைக்கும் போது:

“இதில் சிறிதையாவது யாருடன் பகிர முடியும்?”

இரவு:

“இன்று என் கை எடுத்ததா அதிகம், கொடுத்ததா அதிகம்?”

சாதனை மாற்ற வரைபடம்

பொறாமை எழுகிறது
↓
அதை அறி
↓
சொல்லாக விடாதே
↓
பிறர் உரிமையை மதித்து நட
↓
கவரும் மனத்தை நிறுத்து
↓
செவ்விய குணத்தை வளர்த்து
↓
உனக்குள்ளதை அறி
↓
சிறிதாயினும் பகிரு
↓
அறவாய்ப்பு வந்தபோதே செய்
↓
அறத்தை அன்றாட சிவசாதனையாக மாற்று

சாதனைச் சூத்திரம்

பொறாமையைப் பேச்சாக்காதே — விழிப்பாக்கு.
பிறருடையதை நோக்காதே — உனக்குள்ளதை உணர்.
வவ்வாதே — கொடு.
வெவ்வியனாகாதே — செவ்வியனாகு.
அதிகம் வந்தபின் அல்ல — சிறிதிருந்தாலும் பகிரு.
அறத்தை நாளைக்கு தள்ளாதே — வாய்ப்பு வந்தபோதே செய்.

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

197-ன் சாதனை வாழ்வியல், அறத்தை பெரிய நிகழ்வாக அல்ல அன்றாட மனித உறவாக மாற்றுகிறது. மற்றவரின் உயர்வைக் கண்டு பொறாமையால் பேசாதிருத்தல், பிறரின் உரிமையை மதித்தல், நமக்குள்ளதைப் பகிர்தல் ஆகியவை சிவநெறியின் அடிப்படைச் சோதனைகள். இப்பாடலின் மிக ஆழமான மாற்றம் வவ்வு என்பதிலிருந்து கொடு என்பதற்குச் செல்லுவதில் உள்ளது: பிறரிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும் மனம் தன்னிடமிருந்து பகிரும் மனமாக மாறும்போது தான் வெவ்வியன் செவ்வியன் ஆகிறான். 196-ல் கூறிய “அறம் செய்மின்” என்ற கட்டளை, 197-ல் இவ்வாறு மனம், வாக்கு, பொருள் மற்றும் பகிர்வு ஆகிய அனைத்திலும் வாழத் தொடங்குகிறது.

பாடல் 197 — ஒரே பார்வையில் முழுச் சாரம்

பொறாமை மற்றும் அபகரிப்பிலிருந்து செம்மை மற்றும் பகிர்விற்கு

அவ்வியம் பேசி யறங்கெட நில்லன்மின்
வெவ்விய னாகிப் பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்
செவ்விய ராகிச் சிறந்துண்ணும் போதொரு
தவ்விக்கொ டுண்மின் றலைப்பட்ட போதே. (197)

197-ஆம் பாடல், 196-ல் கூறப்பட்ட “அறம் செய்மின்” என்ற பொதுக் கட்டளையை மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது.

திருமூலர் அறத்தை பெரிய யாகம், பெருந்தானம், அரிய தவம் போன்றவற்றில் தொடங்கவில்லை. அவர் அதை:

பிறரைப் பார்க்கும் மனம்,
பிறரைப் பற்றிப் பேசும் வாக்கு,
பிறருடைய பொருளை அணுகும் கை,
தன்னிடம் உள்ளதைப் பகிரும் உள்ளம்

என்ற மிக அருகிலுள்ள இடங்களில் தொடங்குகிறார்.

இதனால் இப்பாடலின் மைய இயக்கம்:

அவ்வியம் → வெவ்வியம் → செவ்வியம்

என்ற குணமாற்றமாகவும்,

பேசுதல் → வவ்வுதல் → கொடுத்தல்

என்ற செயல் மாற்றமாகவும் அமைந்துள்ளது.

1. “அவ்வியம்” — அறக்கேட்டின் முதல் விதை

பாடல் முதலில்:

அவ்வியம்

என்ற மனநிலையைச் சுட்டுகிறது.

அது:

பொறாமை,
மனக்கோட்டம்,
பிறரின் நலனைத் தாங்காமை

என்ற நிலை.

திருமூலரின் பார்வையில் அறக்கேடு வெளிப்புறச் செயலில் மட்டும் தொடங்குவதில்லை.

அது:

உள்ளத்தில் ஒரு கோணலாகத் தொடங்குகிறது.

அந்தக் கோணல் திருத்தப்படாவிட்டால்:

அது வாக்கிலும் செயலிலும் வெளிப்படும்.

2. “அவ்வியம் பேசி” — மனக்கோளாறு வாக்காக மாறுதல்

பொறாமை உள்ளத்தில் இருந்தாலும்:

அது இன்னும் ஒரு உள் குறை.

ஆனால் அது:

புறங்கூற்று,
இழிவுரை,
குறைகூறல்

என்ற வாக்காக வெளிப்பட்டால்:

அறநிலை கெடுகிறது.

இதனால்:

மனத் தூய்மை → வாக்குத் தூய்மை

என்ற தொடர்பு நிறுவப்படுகிறது.

3. “அறம் கெட” — பிறரைத் தாக்கும் முன் தன்னைத் தாக்கும் தீமை

பொறாமையால் ஒருவர் பிறரைப் பற்றி பேசும்போது:

அவரைத் தாழ்த்துகிறேன்

என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் திருமூலர்:

அறம் கெட

என்று சொல்லுகிறார்.

அதாவது:

முதலில் பாதிக்கப்படுவது பேசுபவரின் உள்ளார்ந்த அறநிலையே.

இதனால்:

பிறரை இழிவுபடுத்துவது தன்னை உயர்த்துவதல்ல;

தன் செம்மையையே குறைப்பது.

4. “வெவ்வியன்” — பொறாமை குணமாக உறைதல்

அடுத்த அடி:

வெவ்வியனாகி

என்று வருகிறது.

முதல் அடியில் இருந்த:

அவ்வியம்

இப்போது:

வெவ்விய குணமாகிறது.

அதாவது:

உள்ளத்தின் சிறு கோணல்,

திருத்தப்படாமல் விட்டால்:

கொடிய மனநிலையாக உறைந்து விடும்.

இதனால் பாடல்:

சிறு மனக்குறை கூட வளர விடாதே

என்று மறைமுகமாக எச்சரிக்கிறது.

5. “பிறர்பொருள் வவ்வன்மின்” — உரிமையின் அறம்

பிறருடைய பொருள்:

அவருக்குரியது.

அதை:

கவர்வது,
அபகரிப்பது,
தன்னுடையதாக்க முயல்வது

அறத்துக்கு முரணானது.

இதன் அடிப்படை நெறி:

பிறரின் உரிமையை மதித்தல்.

அறம் என்பது:

தனக்குச் சரியானதைச் செய்வது மட்டும் அல்ல;

பிறருக்குரியதை அவர்களுக்கே விட்டிருக்கும் செம்மையும் ஆகும்.

6. “வவ்வு” — எடுத்துக்கொள்ளும் மனம்

வவ்வு:

பிறரிடமிருந்து தனக்கெடுக்கிறது.

இதன் பின்னால்:

“எனக்கு இன்னும் வேண்டும்”

என்ற பற்றும் பேராசையும் உள்ளது.

இது 197-ன் எதிர்மறைப் பகுதியின் உச்சம்:

பொறாமை → புறங்கூற்று → பேராசை → அபகரிப்பு.

7. “செவ்வியர் ஆகி” — பாடலின் திருப்புமுனை

மூன்றாம் அடியில்:

செவ்வியர் ஆகி

என்று வருகிறது.

இதுவே பாடலின் மிகப் பெரிய திருப்பம்.

திருமூலர்:

தவறு செய்யாதே

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அவர்:

எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாற வேண்டும்?

என்ற கேள்விக்கும் பதில் தருகிறார்.

அந்த நிலை:

செவ்வியம்.

அதாவது:

நேர்மை,
நற்பண்பு,
அளவறிதல்,
உரிமை மதித்தல்,
பகிரும் மனம்.

8. “வெவ்வியன்” ↔ “செவ்வியர்”

இரண்டு சொற்களின் எதிரமைவு பாடலின் உள்ளார்ந்த குணமாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:

வெவ்வியன் — கொடிய மனநிலை.

செவ்வியர் — செம்மையான மனநிலை.

இதனால்:

அறம் என்பது வெறும் தடை விதி அல்ல;

குணப்பரிணாமம்.

9. “சிறந்து உண்ணும் போது” — வளம் மறுக்கப்படவில்லை

திருமூலர்:

நல்ல உணவை உண்ணாதே

என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக:

சிறந்து உண்ணும் போது

என்று சொல்லுகிறார்.

இதனால்:

வளம் குற்றமல்ல.

இன்பம் குற்றமல்ல.

ஆனால்:

அந்த வளம் தனக்கே என்று மூடிக் கொள்வதே பிரச்சினை.

10. “தவ்வி” — அறத்தின் குறைந்தபட்ச அளவு

பாடல் மிக அழகாக:

சிறிதாயினும் கொடு

என்று சொல்கிறது.

இதன் ஆழமான பொருள்:

அறம் பெரிய வளமுள்ளவர்களுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல.

ஒருவர்:

சிறிதே வைத்திருந்தாலும்,

அதில்:

பகிரும் மனம் இருக்க முடியும்.

இதனால்:

அறத்தின் அளவை விட
அறத்தின் மனப்பாங்கு முக்கியமாகிறது.

11. “கொடு உண்மின்” — பகுத்துண்ணும் நெறி

உங்கள் பாடவடிவத்தில்:

கொடு உண்மின்

என்ற வாசிப்பு உள்ளது.

இதன் செயல் வரிசை:

முதலில் பகிர்; பின்னர் உண்.

இது ஒரு பெரிய வாழ்வியல் மாற்றம்.

“எனக்குப் போதுமா?” என்று மட்டும் கேட்கும் மனம்:

“பிறருக்கும் கிடைக்கிறதா?”

என்று கேட்கத் தொடங்குகிறது.

12. “தலைப்பட்ட போதே” — அறத்தின் நேரம் இப்போது

அறவாய்ப்பு நேர்ந்தபோது:

அதை ஒத்திவைக்காதே.

இதுவே:

தலைப்பட்ட போதே

என்ற வலியுறுத்தல்.

194 கூறியது:

நாட்கள் கடந்து செல்கின்றன.

197 கூறுகிறது:

அறம் செய்யும் வாய்ப்பு வந்தால் அப்போதே செய்.

இதனால்:

நிலையாமை விழிப்பு → உடனடி அறச்செயல்

என்ற தொடர்பு உருவாகிறது.

13. நிலையாமை மற்றும் பொறாமை

நிலையற்ற:

செல்வம்,
பதவி,
புகழ்

இவற்றைக் கண்டு பொறாமை கொள்வது:

அவற்றை நிரந்தர மதிப்பாக எடுத்துக்கொள்வதற்கு சமம்.

உயிர் நிலையாமையை உணர்ந்தவன்:

பிறரின் வெற்றியைப் பார்த்து எரிவதற்குப் பதிலாக,

தன் வாழ்வின் அர்த்தத்தை நோக்க வேண்டும்.

14. நிலையாமை மற்றும் பிறர்பொருள்

பிறர் பொருளை:

கவர்ந்து பெற்றாலும்,

அது:

என்றும் நமக்குச் சொந்தமாக இருக்காது.

அப்படியிருக்க:

நிலையற்ற பொருளுக்காக நிலையான அறநெறியை அழிப்பது

திருமூலரின் பார்வையில் அறியாமை.

இதனால்:

பொருளைவிட அறம் மேலானது.

15. நிலையாமை மற்றும் பகிர்வு

நமக்குள்ள பொருள்:

ஒருநாள் நம்மைவிட்டு பிரியும்.

அதை:

சேர்த்துக் கொண்டே வாழ்வதற்குப் பதிலாக,

உயிரோடு இருக்கும் போதே நன்மையாக மாற்ற முடியும்.

அதனால்:

நிலையாமையை உணர்ந்தவனின் இயல்பான பண்பு பகிர்வு.

16. யோகப் பார்வை — ஒப்பீட்டு மனத்திலிருந்து அகநிலை

பொறாமையின் மையம்:

ஒப்பீடு.

மனம் தொடர்ந்து:

பிறரை நோக்கும்போது,

அது:

தன் மையத்தை இழக்கிறது.

195-ல்:

புறக்கண்ணில் நின்ற கருத்து ஊன்றொளியை உணராது

என்று கூறப்பட்டது.

197-ல் அதன் ஒழுக்க விளைவு:

பொறாமை,
புறங்கூற்று,
அபகரிப்பு.

இதனால் யோகப் பார்வையில்:

புறஒப்பீட்டிலிருந்து அகச்செம்மைக்கு திரும்புதல்

ஒரு முக்கிய சாதனை.

17. ஆகமப் பார்வை — வாக்கும் கையும் வழிபாட்டுக்குரியவை

வாக்கு:

மந்திரம் சொல்லுகிறது.

அதே வாக்கு:

புறங்கூற்றையும் சொல்லலாம்.

கை:

பூஜை செய்கிறது.

அதே கை:

பிறருடையதை அபகரிக்கவும் முடியும்.

எனவே ஆகம வழிபாட்டின் வாழ்க்கை ஆழம்:

வழிபாட்டு நேரத்தில் மட்டும் அல்ல;

வாக்கும் கையும் அன்றாடத்தில் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதிலும்.

18. தந்திரப் பார்வை — அனுபவத்தை மறுக்காமல் புனிதப்படுத்துதல்

பாடல்:

“உண்ணாதே”

என்று சொல்லவில்லை.

அது:

உண்ணும் அனுபவத்துக்குள் பகிர்வைச் சேர்க்கிறது.

இதன் நுண்மை:

அனுபவத்தை ஒடுக்காதே;

அதை அறத்தால் புனிதப்படுத்து.

உணவு:

தனிநுகர்விலிருந்து

பகிர்ந்த அனுபவமாக மாறுகிறது.

19. 196 → 197 : அறத்துக்கு உடல் கிடைக்கிறது

196:

அறம் செய்மின்.

197:

அறம் என்ன செய்கிறது?

வாயை மாற்றுகிறது.

கையை மாற்றுகிறது.

சொத்து பற்றை மாற்றுகிறது.

உணவு பழக்கத்தைக் கூட மாற்றுகிறது.

இதனால்:

அறம் ஒரு கருத்திலிருந்து வாழ்க்கை வடிவமாகிறது.

20. 195–197 முழுக் கருத்து வளர்ச்சி

195

சிவசார்பில் நிலைபெறு.

196

மனிதப் பிறப்பை அற–சிவ நெறியாக மாற்று.

197

அந்த அறநெறி உன் அன்றாட மனித உறவுகளில் வெளிப்படட்டும்.

இதனால்:

சிவசார்பு → அறநெறி → குணமாற்றம் → பகிரும் செயல்

என்ற ஆழமான வளர்ச்சி கிடைக்கிறது.

ஒரே பார்வையில்

அவ்வியம் — பொறாமை, மனக்கோட்டம்.
பேசி — புறங்கூற்று.
அறம் கெட — சொல் வழியாக தன் அறநிலை சிதைதல்.
வெவ்வியன் — கொடிய / பேராசை மனநிலை.
பிறர்பொருள் வவ்வு — பிறருடையதை கவர்தல்.
செவ்வியர் — செம்மையான, நேர்மையானவர்.
தவ்வி — சிறிதளவு.
கொடு உண்மின் — பகிர்ந்து பின்னர் உண்.
தலைப்பட்ட போதே — அறவாய்ப்பு வந்த தருணத்திலேயே செய்.

இப்பாடலின் மூன்று பெரும் மாற்றங்கள்

ஒன்று — மன மாற்றம்

பொறாமை
→ செம்மை.

இரண்டு — வாக்கு மாற்றம்

புறங்கூற்று
→ நல்வாக்கு.

மூன்று — கை மாற்றம்

வவ்வுதல்
→ கொடுத்தல்.

இதுவே:

அறம் மனிதனின் முழு இருப்பையும் மாற்றும் விதம்.

முழுச் சாரம்

197-ஆம் பாடல், நிலையாமையை உணர்ந்த மனிதன் எப்படிப்பட்டவராக வாழ வேண்டும் என்பதை மிகத் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.

அவன்:

பிறரின் உயர்வைக் கண்டு பொறாமையால் பேசக்கூடாது.

பிறருடைய பொருளைக் கவரக்கூடாது.

அதற்கு மாறாக:

செவ்வியனாகி,

தன்னிடம் உள்ளதில் சிறிதாயினும் பகிர வேண்டும்.

இதனால் அறம்:

தீமை செய்யாமை

என்ற நிலையிலிருந்து:

நன்மை செய்யும் குணமாக

உயர்கிறது.

இப்பாடலின் மிக ஆழமான மையம்:

வவ்வு என்பதிலிருந்து கொடு என்பதற்கான மாற்றம்.

அதாவது:

“எனக்கு வேண்டும்”

என்ற மனம்,

“என்னிடம் இருப்பதில் நான் என்ன பகிர முடியும்?”

என்று மாறுகிறது.

இதுவே:

வெவ்வியன்
செவ்வியன் ஆகும் தருணம்.

ஞானச் சூத்திரம்

பொறாமை எழுகிறது
↓
அதைப் பேச்சாக்காதே
↓
பிறர் உரிமையை மீறாதே
↓
பிறருடையதை கவராதே
↓
வெவ்விய மனத்தைத் திருத்து
↓
செவ்வியராகு
↓
உனக்குள்ளதை உணர்
↓
சிறிதாயினும் பகிர்
↓
வாய்ப்பு வந்தபோதே கொடு
↓
அறத்தை வாழ்வாக்கு

நினைவில் நிற்க வேண்டிய வரி

196 “அறம் செய்மின்” என்று கூறியதை 197 மனம், வாக்கு, பொருள், உணவு ஆகிய அன்றாட தளங்களில் செயல்படுத்துகிறது. பொறாமை புறங்கூற்றாக மாறினால் அறம் கெடுகிறது; பேராசை பிறர் பொருளைக் கவரும் செயலில் முடிகிறது. அதற்கு எதிராக திருமூலர் செவ்வியர் ஆகி என்று குணமாற்றத்தை நிறுவி, தவ்வி — சிறிதாயினும் — பகிர்ந்து உண்ணச் சொல்கிறார். ஆகவே இப்பாடலின் உண்மையான அறப்பரிணாமம்: பிறருடையதைப் பெறும் மனத்திலிருந்து தன்னுடையதைப் பகிரும் மனத்திற்கு மாறுதல்.

திருச்சிற்றம்பலம்.