திருமூலர் படிக்கட்டு - 115

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றுப் பதினைந்தாவது படிக்கட்டில் (115) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

எங்கள் கண்ணுதல் நந்தியாகிய சிவபெருமான், உயிரின் அறிவை மறைத்திருந்த களிம்பாகிய மலத்தை அறுத்து நீக்கி, அதனுள் அருட்கண்ணாகிய ஞானப்பார்வையை விழிப்படையச் செய்து, மீண்டும் அந்தக் களிம்பு அணுக முடியாத தூய கதிரொளியை அதற்கு உணர்த்திக் காட்டி, தெளிந்த பளிங்கினுள் சிவந்த பவளம் பதிந்து அதன் ஒளி பளிங்கெங்கும் தோன்றுவது போலத் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட உயிரில் தனது சிவஒளியைப் பதியச் செய்தான்; இவ்வாறு உயிரின் மலத்தை நீக்கி அதனுள் சிவஒளியை விளங்கச் செய்பவனே பதியாகிய சிவன்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல், முந்தைய பாடலின் இறுதியில் கூறப்பட்ட “களிம்பறுத்தானே” என்ற கருத்தை எடுத்துக்கொண்டு, களிம்பு அறுக்கப்பட்ட பின்னர் உயிரில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதை விரித்துக் காட்டுகிறது. ஆகவே இது மலநீக்கத்தை மட்டும் பேசும் பாடல் அல்ல; மலநீக்கம் → அருட்கண் விழிப்பு → சிவஒளி அனுபவம் → சிவசார்பு விளக்கம் என்ற ஆன்மிக மாற்றத்தின் முழுப் படிநிலையையும் காட்டும் பாடல். சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாசக் கோட்பாடு, ஆகமங்களின் அருள்–தீட்சை நோக்கு, யோகத்தின் அக விழிப்பு, சித்தர் மரபின் உடலுள் ஒளியனுபவம் ஆகிய அனைத்தும் இப்பாடலில் இயல்பாக ஒன்றிணைகின்றன.

பாடலின் முதல் சொல்லே “களிம்பு”. இது சாதாரண அழுக்கு அல்ல. சைவசித்தாந்தத்தில் ஆன்மா இயல்பாக அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு முழுமையாக வெளிப்படாமல் மறைக்கப்படுகிறது. இதற்குக் காரணமாக ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்கள் விளக்கப்படுகின்றன. அவற்றுள் ஆணவமலம் உயிரின் அறிவை அடிப்படையாக மறைக்கும் நுண்ணிய இருள். பளிங்கின் இயல்பான தெளிவை அதன் மேல் படிந்த பொருள் மறைப்பதைப் போல, மலமும் ஆன்மாவின் அறிவை மறைக்கிறது. எனவே திருமூலர் “களிம்பறுத்தான்” என்று கூறும்போது ஆன்மாவையே மாற்றிவிட்டான் என்று கூறவில்லை; ஆன்மாவின் இயல்பான அறிவு வெளிப்படுவதற்கு இடையூறாக இருந்த மறைப்பை நீக்கினான் என்பதே அதன் சைவசித்தாந்த நுண்பொருள்.

இதில் மேலும் முக்கியமானது “அறுத்தான்” என்ற வினை. “நான் என் களிம்பை அறுத்தேன்” என்று திருமூலர் கூறவில்லை. “நந்தி அறுத்தான்” என்கிறார். சாதகரின் தவம், யோகம், மந்திரம், ஒழுக்கம், தியானம் ஆகியவை அவசியமானவை; ஆனால் அவை இறுதி விடுதலையைத் தனித்து உற்பத்தி செய்யும் காரணங்கள் அல்ல. அவை உயிரைப் பக்குவப்படுத்துகின்றன. மலத்தின் ஆற்றலை முற்றாக நீக்கி ஞானத்தை வெளிப்படுத்துவது சிவனருள். சைவசித்தாந்தத்தின் மலபரிபாகம், இருவினையொப்பு, சத்திநிபாதம் என்ற வளர்ச்சிப் பார்வையுடன் இவ்வரியை இணைத்துப் புரிந்துகொள்ளலாம். சாதனை கதவைத் திறக்கத் தயாராக்குகிறது; அருள் அந்தக் கதவின் வழியே ஒளியை வெளிப்படுத்துகிறது.

“எங்கள் கண்ணுதல் நந்தி” என்ற தொடரும் ஆழமானது. நெற்றிக்கண்ணுடைய நந்தி என்பது முக்கண்ணனாகிய சிவனைக் குறிக்கும். சிவனுடைய மூன்றாம் கண் புராணக் குறியீடாக மட்டும் அல்லாமல் ஞானத்தின் அடையாளமாகவும் வாசிக்கப்படுகிறது. இரண்டு கண்கள் வேறுபாடுகளால் ஆன உலகைக் காண்கின்றன: நான்–நீ, இன்பம்–துன்பம், விருப்பு–வெறுப்பு என்று இருமைகளில் அனுபவிக்கின்றன. ஞானக்கண் பொருள்களின் வெளித்தோற்றத்தைத் தாண்டி அவற்றின் அடிப்படை உண்மையை உணர்த்துகிறது. இதனால் ஒரு அழகிய உள்தொடர்பு உருவாகிறது: கண்ணுதல் நந்தி, உயிரின் அருட்கண்ணை விழிப்பிக்கிறான். தன்னிடம் விளங்கும் ஞானத்தை உயிரிடமும் வெளிப்படுத்துகிறான்.

இதுவே இரண்டாம் அடியில் “அருட்கண் விழிப்பித்துக்” என்று தெளிவாகிறது. இங்கே “அருட்கண்” என்பது புதிய உடற்கண் ஒன்றின் தோற்றமல்ல; புதிய பார்வை நிலை. ஒரே உலகத்தைக் காண்கிறோம்; ஆனால் காணும் உணர்வு மாறுகிறது. சாதாரண மனம் ஒரு துன்பத்தைத் தண்டனையாகக் காணலாம்; பக்குவமான சாதகர் அதிலுள்ள பாடத்தைக் காண்கிறார். சாதாரண மனம் ஒருவரை எதிரியாகக் காணலாம்; அருட்பார்வை தனது கோபத்தையும் அகந்தையையும் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பாக அந்த உறவைப் பார்க்கலாம். எனவே அருட்கண் திறத்தல் என்பது உலகம் மறைந்து போவதல்ல; உலகைப் பற்றிய அறியாமைப் பார்வை மாறுவது.

யோகசாஸ்திரத்தின் அடிப்படையிலும் இதற்கு ஓர் ஒப்புமை உள்ளது. பதஞ்சலி யோகத்தின் தொடக்கத்திலேயே சித்தவிருத்திகள் ஒடுங்கும்போது திருஷ்டா — காண்பவன் — தனது இயல்பில் நிலைபெறுகிறான் என்று கூறுகிறது. மனத்தின் அலைச்சல் குறையும்போது உண்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் திருமூலரின் மொழியில் இந்தத் தெளிவு மனக்கட்டுப்பாட்டின் விளைவு மட்டுமல்ல; அது “அருட்கண்”. அதாவது யோகப் பக்குவமும் சிவஅருளும் சந்திக்கும் இடத்தில் ஞானப்பார்வை மலர்கிறது. இதுவே திருமந்திர யோகத்தை வெறும் மனவியல் தொழில்நுட்பத்திலிருந்து சைவ அருள்நெறியாக வேறுபடுத்துகிறது.

அடுத்து திருமூலர் “களிம்பு அணுகாத கதிரொளி காட்டி” என்கிறார். முதலிரு அடிகளில் களிம்பு அறுக்கப்படுகிறது; இப்போது மீண்டும் களிம்பு அணுகாத நிலை கூறப்படுகிறது. இது வெறும் தற்காலிக ஆன்மிக உணர்ச்சியை விட ஆழமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. தியானத்தில் சில நிமிட அமைதி கிடைப்பது ஒன்று; அறியாமையின் ஆதிக்கம் முறிந்து பார்வையே மாற்றமடைவது வேறு. திருமூலர் இரண்டாவது நிலையை நோக்கிச் செல்கிறார். “கதிரொளி” என்பது வெளிப்புற ஒளியை மட்டும் குறிக்க வேண்டியதில்லை. ஞானம், அருள், சிவசன்னிதி ஆகியவற்றின் அனுபவத்தை ஒளி என்ற குறியீட்டால் பல இந்திய ஞானமரபுகள் எடுத்துரைக்கின்றன. உபநிடத மரபிலும் பரம்பொருள் மற்ற அனைத்தையும் அறியச் செய்யும் ஒளியாகப் பேசப்படுகிறது. திருமூலரிடம் அந்த ஒளி தத்துவக் கருத்தாக மட்டும் நிற்காமல் “காட்டப்படும்” அனுபவமாகிறது.

இங்கு ஆகமப் பார்வை முக்கியமானது. சிவாகமங்களில் சாதகரின் பயணம் வெளிப்பூசையிலிருந்து அகப்பூசை, மந்திரம், யோகம், ஞானம் என்று ஆழமடைகிறது. தீட்சையின் நோக்கமும் ஒரு சடங்கு அடையாளத்தைப் பெறுவது மட்டும் அல்ல; பாசத்தின் ஆற்றலைத் தளர்த்தி உயிரை சிவஞானத்திற்கு உரியதாகப் பக்குவப்படுத்துவது. எனவே “களிம்பறுத்தல்”, “அருட்கண் விழிப்பித்தல்”, “கதிரொளி காட்டுதல்” ஆகியவற்றை ஆகமத்தின் சுத்திகரிப்பு–அருள்நுழைவு–ஞானவெளிப்பாடு என்ற இயக்கத்தில் வாசிக்கலாம். குரு வெளியில் உபதேசிக்கிறார்; மந்திரம் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது; யோகம் அகத்தைச் செம்மைப்படுத்துகிறது; ஆனால் இவற்றின் உச்ச நோக்கம் சாதகருள் சிவஞானம் வெளிப்படுவதே.

பாடலின் உச்சம் இறுதி உவமையில் வருகிறது: “பளிங்கிற் பவளம் பதித்தான் பதியே.” தெளிந்த பளிங்கின் அருகிலோ அதனுள் சிவந்த பவளம் பதிக்கப்பட்டாலோ, பளிங்கு பவளத்தின் செம்மையைத் தாங்கி ஒளிர்வதுபோலத் தோன்றும். ஆனால் பளிங்கு பவளமாக மாறிவிடுவதில்லை. இந்த உவமை சைவசித்தாந்தத்தின் நுண்ணிய பதி–பசு உறவை விளக்குவதற்கு மிகவும் பொருத்தமானது. உயிர் சிவஅருளால் முழுமையாக வியாபிக்கப்பட்டு சிவஞானத்தில் விளங்கினாலும், இதனை எளிமையாக “உயிரே சிவனாக அழிந்துவிட்டது” என்று கூறிவிட முடியாது. பளிங்கு தன் தன்மையை இழக்காமல் பவளத்தின் ஒளியை முழுமையாக ஏந்துவதுபோல், பாசநீக்கம் பெற்ற உயிர் சிவஅருளில் நிறைந்து சிவசார்பாக விளங்குகிறது. இவ்வுவமை வேறுபாட்டையும் ஒன்றிப்பையும் ஒரே நேரத்தில் பாதுகாக்கிறது.

சித்தர் மரபில் இந்தப் பளிங்கு–ஒளி உவமை சாதகரின் அக அனுபவத்துடனும் தொடர்புபடுத்தப்படலாம். உடம்பு வெறுக்கப்பட வேண்டிய சிறை அல்ல; சுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டிய சாதனக் கோயில். மூச்சு ஒழுங்குபட்டு, மனம் அமைந்து, நாடிச் செயல்கள் சமநிலை பெற்று, சித்தம் ஒருமுகப்பட்டு, குருவருளும் மந்திரமும் அகத்தில் ஆழும்போது சாதகர் ஒளி, தெளிவு, விரிவு, பேரமைதி போன்ற அனுபவங்களை எதிர்கொள்ளலாம். ஆனால் சித்தர் மரபின் நோக்கம் அனுபவங்களிலேயே மயங்கிவிடுவது அல்ல. அனுபவம் சாதகரின் ஆணவத்தை குறைக்கிறதா, அன்பை வளர்க்கிறதா, ஞானத்தைத் தெளிவாக்குகிறதா? என்பதே அதன் உண்மையான அளவுகோல்.

இவ்வாறு இப்பாடலில் நான்கு பெரிய நிலைகள் தெளிவாகின்றன: களிம்பறுத்தல் — சுத்தி; அருட்கண் விழிப்பித்தல் — ஞான விழிப்பு; கதிரொளி காட்டுதல் — சிவானுபவம்; பளிங்கில் பவளம் பதித்தல் — சிவஅருளில் உயிர் நிலைபெறுதல். இது சாதகருக்கு மிக முக்கியமான வழிகாட்டுதலை அளிக்கிறது. ஆன்மிகத்தின் நோக்கம் விசித்திர அனுபவங்களைச் சேகரிப்பது அல்ல; உள்ளத்தை மறைக்கும் களிம்பு குறைய வேண்டும். சாதனையின் முன்னேற்றத்தை “நான் என்ன கண்டேன்?” என்பதால் மட்டும் அளக்காமல், “என்னுள் எது நீங்கியது? என் பார்வை எவ்வளவு அருள்பார்வையாக மாறியது? சிவஒளியைத் தாங்கும் பளிங்குபோல் என் உள்ளம் எவ்வளவு தெளிந்தது?” என்று அளக்க வேண்டும்.

அதனால் திருமூலரின் இப்பாடல் சாதகரிடம் ஒரு மகத்தான உண்மையை வைக்கிறது: சிவனைப் பெறுவதற்காக உயிர் புதிதாக வேறொன்றாக உருவாக்கப்பட வேண்டியதில்லை; சிவஒளியை மறைக்கும் களிம்பு நீங்க வேண்டும். களிம்பு நீங்கும்போது அருட்கண் விழிக்கிறது; அருட்கண் விழிக்கும்போது கதிரொளி தெரிகிறது; அந்த ஒளியில் உயிர் பளிங்குபோல் தெளிவடைகிறது; அத்தெளிந்த உயிரில் பவளம்போல் சிவனருள் பதிந்து விளங்குகிறது. இதுவே இப்பாடல் காட்டும் யோகமும், ஆகமமும், தந்திரமும் ஒன்றிணையும் அருளால் நிகழும் அகப்பரிணாமம்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமூலர் பாடல் 115-ஐ இவ்விடத்தில் அமைத்திருப்பது மிகத் திட்டமிட்ட கருத்துத் தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. முந்தைய பாடல் “களிம்பறுத்தானே” என்று முடிகிறது; இப்பாடல் “களிம்பறுத்தான்” என்ற அதே கருத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. இது வெறும் சொல் மீளல் அல்ல. பாடல் 114 மலநீக்கத்தில் முடிந்த இடத்திலிருந்து, பாடல் 115 “மலம் நீங்கிய உயிரில் அடுத்து என்ன நிகழ்கிறது?” என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறது. இதனால் இரு பாடல்களும் ஒரே ஆன்மிக நிகழ்வின் இரு நிலைகளாக அமைகின்றன.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 114-இல் சிவனருளின் இயக்கம் விண்ணின்று இழிதல் → வினைக்கேற்ப அணுகுதல் → அகத்தில் நின்று உருக்குதல் → ஆனந்தம் காட்டுதல் → களிம்பறுத்தல் என அமைந்தது. ஆனால் “களிம்பு அறுக்கப்பட்டது” என்பதுடன் ஆன்மிகப் பயணத்தின் விளக்கம் நிறைவடையவில்லை. தடையை நீக்கிய பிறகு உயிரில் ஏற்படும் நேர்மறையான மாற்றம் என்ன என்பதைச் சொல்ல வேண்டும்.

அதற்காகவே பாடல் 115 வருகிறது:

களிம்பு அறுக்கப்படுகிறது → அருட்கண் விழிக்கிறது → கதிரொளி காணப்படுகிறது → களிம்பு மீண்டும் அணுகாத நிலை உருவாகிறது → சிவஒளி உயிரில் பதிகிறது.

அதாவது பாடல் 114 நீக்கத்தை மையப்படுத்தினால், பாடல் 115 வெளிப்பாட்டை மையப்படுத்துகிறது. திருமூலரின் விடுதலைத் தர்க்கத்தில் பாசத்தை நீக்குவது மட்டும் நோக்கமல்ல; பாசம் நீங்கிய உயிரில் சிவஅருள் விளங்க வேண்டும்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு

இரு பாடல்களையும் ஒன்றாகப் படிக்கும்போது ஒரு அற்புதமான தொடர் உருவாகிறது:

114: “களிம்பறுத்தானே”
↓
115: “களிம்பறுத்தான் எங்கள்…”

முந்தைய பாடலின் முடிவுச் செயல் அடுத்த பாடலின் தொடக்கச் செயலாகிறது. இது திருமூலரின் கருத்துக் கட்டமைப்பில் ஒரு தொடர்ச்சிப் பிணைப்பு.

114-இல் இறைவன் உயிரின் அகத்தில் நின்று செயல்படுகிறான். 115-இல் அந்த அகச்செயலின் விளைவு வெளிப்படுகிறது. எனவே:

114 = அருள் உயிரில் என்ன செய்கிறது?
115 = அந்த அருட்செயலால் உயிரில் என்ன விளைகிறது?

என்று பிரித்துப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் நோக்கத்தை இது எவ்வாறு முன்னமைக்கிறது?

கட்டமைப்பியல் துல்லியத்திற்காக, பாடல் 115 இன்னும் பாயிரத்தின் இறுதித் தொடரில் இருப்பதாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும். எனவே இது முதலாம் தந்திரத்தின் ஓர் உள்பாடலாக அல்லாமல், முதலாம் தந்திரத்திற்கான தத்துவ முன்னுரையாக செயல்படுகிறது.

முதலாம் தந்திரம் நிலையாமை, அறம், ஒழுக்கம், புலனடக்கம், கொல்லாமை, கல்வி, கேள்வி போன்றவற்றின் மூலம் மனிதனைப் பக்குவப்படுத்துகிறது. ஏன் இந்தப் பக்குவம் தேவை? பாடல் 115 அதற்கான இலக்கைக் காட்டுகிறது: சாதகரின் உள்ளம் “பளிங்கு” போலத் தெளிவடைய வேண்டும்.

ஒழுக்கம் பளிங்கைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது; யோகம் அதை நிலைப்படுத்துகிறது; ஞானம் அருட்கண்ணைத் திறக்கிறது; இறுதியில் சிவனருள் அதில் பவளம்போல் விளங்குகிறது.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் வாழ்வியல் ஒழுக்கத்திற்கு ஒரு உயர்ந்த ஆன்மிக நோக்கம் கிடைக்கிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

இப்பாடல் ஒரு முக்கிய மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இதுவரை இறைவனின் அருட்செயல் விளக்கப்படுகிறது; இப்போது உயிர் அருளைப் பெறத்தக்க தெளிவான கருவியாக உருவாக்கப்படுகிறது.

“பளிங்கிற் பவளம்” என்ற இறுதி உவமை இதற்கான பாலம். உயிர் தன் களிம்பை நீக்கிக் கொண்டு சிவஒளியைத் தாங்கும் நிலைக்கு வரவேண்டும் என்ற கருத்து, தொடர்ந்து வரும் திருமந்திரப் போதனைகளை சாதகரின் பக்குவப் பயணமாக வாசிக்கத் தயாராக்குகிறது.

அதாவது இறைவன் என்ன செய்கிறான்? என்ற பாயிரக் கேள்வியிலிருந்து, உயிர் எவ்வாறு வாழ்ந்து பக்குவமடைய வேண்டும்? என்ற சாதனைக்குரிய கேள்விக்கு நூல் நகரத் தயாராகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

பாடல் 115 இல்லாவிட்டால் “களிம்பறுத்தல்” என்ற எதிர்மறை நீக்கத்துடன் கருத்துத் தொடர் நின்றுவிடும். மலம் நீங்கிய பின் என்ன? என்ற முக்கியக் கேள்வி விடையில்லாமல் இருக்கும்.

திருமூலர் அதனால் மூன்று நேர்மறை விளைவுகளை நிறுவுகிறார்:

அருட்கண் — புதிய பார்வை
கதிரொளி — புதிய அனுபவம்
பளிங்கில் பவளம் — புதிய சிவசார்பு நிலை.

எனவே இப்பாடல் திருமூலரின் விடுதலைத் தர்க்கத்தில் “பாசநீக்கம்” என்பதிலிருந்து “சிவவிளக்கம்” என்பதற்குச் செல்லும் அவசியமான இணைப்புக் கண்ணி ஆகிறது.

Flow Diagram

பாடல் 114

அருள் இறக்கம்

↓

அகத்தில் உருக்குதல்

↓

களிம்பறுத்தல்

↓

────────────────

பாடல் 115

────────────────

↓

களிம்பறுத்தல்

↓

அருட்கண் விழிப்பு

↓

கதிரொளி அனுபவம்

↓

களிம்பு அணுகாத நிலை

↓

பளிங்கில் பவளம்

↓

உயிரில் சிவஒளி விளக்கம்

↓

முதலாம் தந்திரத்திற்கான

சாதகர் பக்குவத்தின் அடித்தளம்

தர்க்கச் சாரம்:
பாடல் 114 களிம்பை அறுக்கிறது; பாடல் 115 அருட்கண்ணைத் திறக்கிறது. மலம் நீங்குதல் முடிவு அல்ல; சிவஒளி உயிரில் விளங்குவதற்கான தொடக்கம்.

சாதனை வாழ்வியல்

பாடல் 115-ஐ நவீன வாழ்க்கைக்குக் கொண்டுவருவதற்கான மிக முக்கியமான சொல் “அருட்கண்”. வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் இல்லாமல் போவதுதான் ஆன்மிக வளர்ச்சி அல்ல; அதே வாழ்க்கையை நாம் பார்க்கும் கண் மாறுவதுதான் வளர்ச்சி. கோபம், அகந்தை, பொறாமை, முன்முடிவு, சுயநலம் போன்ற களிம்புகள் பார்வையை மறைக்கின்றன. அவை குறையும்போது மனிதர்கள் மாறாமலிருந்தாலும் அவர்களை நாம் புரிந்துகொள்ளும் விதம் மாறுகிறது. இதுவே அருட்கண் விழிப்பின் வாழ்வியல் வடிவம்.

குடும்பம் — குறையைத் தாண்டி மனிதரைப் பார்ப்பது

குடும்ப உறவுகளில் நாம் ஒருவரை அவரது ஒரு தவறுடன் அடையாளப்படுத்திவிடுகிறோம். “அவர் எப்போதும் இப்படித்தான்” என்ற தீர்ப்பு களிம்பாக மாறுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் தவறு செய்தால் உடனே பழைய தவறுகளையும் சேர்த்து குற்றம்சாட்டாமல், “இந்தச் சூழலில் உண்மையில் என்ன நடந்தது?” என்று கேட்டு அவருடைய நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது அருட்கண். மனிதரை அவரது தவறிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கத் தொடங்குவது களிம்பு குறைவதற்கான அறிகுறி.

கல்வி — மதிப்பெண்ணைத் தாண்டி திறனைப் பார்ப்பது

கல்வியில் களிம்பு என்பது “அதிக மதிப்பெண் = திறமையான மாணவர்” என்ற ஒரே அளவுகோலாகவும் இருக்கலாம். அருட்கண் ஒவ்வொரு மாணவரிடமும் மறைந்திருக்கும் தனித்திறனைப் பார்க்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர் சிறந்த தொடர்பாடல் அல்லது படைப்பாற்றல் திறன் கொண்டிருக்கலாம். ஆசிரியர் குறையை மட்டும் சுட்டாமல் அந்தத் திறனை அடையாளம் கண்டு வளர்ச்சித் திட்டம் உருவாக்கினால், அவர் மாணவரின் “பளிங்கில் பவளம்” பதிக்க உதவுகிறார்.

தலைமைத்துவம் — முன்முடிவின் களிம்பை அகற்றுதல்

ஒரு தலைவரின் மிகப்பெரிய ஆபத்து தவறான தகவல் மட்டுமல்ல; தனது கருத்தே சரி என்ற மனநிலை.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு திட்டம் தோல்வியடைந்தால் “யார் தவறு செய்தார்?” என்று தொடங்காமல், “நமது முடிவெடுக்கும் முறையில் என்ன தவறு இருந்தது?” என்று தலைவர் கேட்கிறார். தனது பங்களிப்பையும் ஆய்வு செய்கிறார். அப்போது குற்றம்சாட்டும் கண் கற்றுக்கொள்ளும் கண்ணாக மாறுகிறது.

தொழில் — பின்னூட்டத்தை ஒளியாக்குதல்

தொழில்வாழ்வில் விமர்சனம் கிடைக்கும்போது அகந்தை அதைத் தாக்குதலாகப் பார்க்கலாம். அருட்கண் அதிலுள்ள உண்மையைப் பிரித்தெடுக்க முயலும்.

நடைமுறை உதாரணம்: மேலாளர் “உங்கள் presentation தெளிவாக இல்லை” என்றால் வருத்தப்பட்டு அவரைக் குறைகூறாமல், எந்தப் பகுதியில் தெளிவு குறைந்தது என்று கேட்டு அடுத்த presentation-இல் அதைத் திருத்துவது. விமர்சனத்தை களிம்பாகச் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் வளர்ச்சிக்கான கதிரொளியாக மாற்றுவது தொழில்சார் சாதனை.

சமூக ஊடகம் — தகவலைத் தாண்டி நோக்கத்தைக் காணுதல்

சமூக ஊடகங்களில் உண்மை, அரையுண்மை, உணர்ச்சித் தூண்டுதல் அனைத்தும் கலந்திருக்கின்றன. இங்கே அருட்கண் என்பது விமர்சன அறிவும் சுயகவனமும் சேர்ந்த பார்வை.

நடைமுறை உதாரணம்: அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தியைப் பார்த்தவுடன் பகிராமல், அதன் மூலம் என்ன, ஆதாரம் என்ன, நான் ஏன் இதைப் பகிர விரும்புகிறேன் என்று ஆராய்வது. “இது உண்மையைப் பகிர்வதற்கா அல்லது கோபத்தைப் பரப்புவதற்கா?” என்ற ஒரு கேள்வியே டிஜிட்டல் களிம்பைத் தடுக்கலாம்.

நிர்வாகம் — மனிதரை அல்ல, அமைப்பின் களிம்பைக் கண்டறிதல்

நிர்வாகத்தில் “களிம்பறுத்தல்” என்பது தேவையற்ற தாமதம், தெளிவற்ற பொறுப்பு, பாரபட்சம், மறைக்கப்பட்ட தகவல் போன்ற அமைப்புக் குறைகளை நீக்குவதற்கும் பொருந்தும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு சேவையைப் பெற மக்கள் ஐந்து அனுமதிகளைப் பெற வேண்டியிருக்கிறது எனில், “இதுதான் பழைய நடைமுறை” என்று தொடராமல் எந்தப் படிநிலைகள் உண்மையில் அவசியம் என்று ஆய்வு செய்து செயல்முறையை எளிமைப்படுத்துவது நிர்வாக அருட்கண். தெளிவான பளிங்குபோன்ற நிர்வாகமே நம்பிக்கையைப் பிரதிபலிக்க முடியும்.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தைத் தேடாமல் களிம்பைக் காணுதல்

சாதகர் “கதிரொளி” என்ற சொல்லைக் கேட்டதும் தியானத்தில் ஒளி காண வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. திருமூலரின் ஆழமான நோக்கம் காட்சியைச் சேகரிப்பதைவிட அகத்தூய்மையை நோக்குகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி தியானத்தின் முடிவில் மூன்று கேள்விகளை அமைதியாகக் கேட்கலாம்:

இன்று என்னுள் எந்தக் களிம்பு வெளிப்பட்டது?
அந்தச் சூழலை அருட்கண்ணால் பார்த்தால் என்ன மாறுகிறது?
நாளை நான் எந்த ஒரு நடத்தையைத் திருத்தப் போகிறேன்?

இவ்வாறு தியானம் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த செயலாக இல்லாமல் வாழ்க்கையைத் தூய்மைப்படுத்தும் சாதனையாகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன் உலகத்தைப் பார்க்கும் என் கண்ணைச் சோதிக்கலாம். ஒருவர்மீது கோபம் வந்தால் என் தீர்ப்பில் களிம்பு இருக்கிறதா என்று பார்ப்பேன். ஒரு விமர்சனம் வந்தால் அதிலுள்ள கதிரொளியைத் தேடுவேன். ஒரு முடிவெடுக்கும்போது அகந்தையைவிட உண்மைக்கு இடமளிப்பேன். ஆன்மிக சாதனையில் அனுபவங்களைத் தேடுவதற்கு முன் அகத்தூய்மையை வளர்ப்பேன்.

அப்போது பாடலின் நான்கு செயல்களும் என் நாளாந்த வாழ்வின் சாதனையாகும்:

களிம்பைக் காண்பேன் → களிம்பை நீக்குவேன் → அருட்கண்ணால் பார்ப்பேன் → சிவஒளியைப் பிரதிபலிப்பேன்.

பளிங்கு ஒளியை உருவாக்குவதில்லை; தன்னைத் தெளிவாக்கிக்கொண்டு ஒளியைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதுபோல சாதகரின் பணி சிவஒளியை உருவாக்குவது அல்ல — அந்த ஒளி தடையின்றி விளங்குமளவு தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வதே.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 115

களிம்பு அறுத்தான் எங்கள் கண்ணுதல் நந்தி
களிம்பு அறுத்தான் அருட்கண் விழிப்பித்துக்
களிம்பு அணுகாத கதிர் ஒளி காட்டிப்
பளிங்கில் பவளம் பதித்தான் பதியே.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

உயிரின் அறிவை மறைத்திருக்கும் களிம்பாகிய மலத்தை சிவனருள் நீக்கும்போது, வெறும் மாசின்மை மட்டும் ஏற்படுவதில்லை; உயிரின் அருட்கண் விழிக்கிறது, சிவஞானமாகிய கதிரொளி புலப்படுகிறது, இறுதியில் தூய பளிங்கில் பவளம் பதிந்ததுபோல் சிவனருள் உயிரில் தடையின்றி விளங்குகிறது.

எனவே இப்பாடல் மலநீக்கத்திலிருந்து சிவவிளக்கத்திற்கு உயிர் எவ்வாறு நகர்கிறது என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	களிம்பறுத்தல்	ஆன்மிகப் பயணத்தில் புதிதாக ஒன்றைப் பெறுவதற்கு முன், உண்மையை மறைக்கும் மலம் நீங்க வேண்டும்.
2	நந்தியின் அருட்செயல்	இறுதி மலநீக்கம் தன்முயற்சியின் சாதனை மட்டுமல்ல; சிவனருளால் நிறைவுறுகிறது.
3	அருட்கண் விழிப்பு	உலகம் மாறுவதற்கு முன் அதைப் பார்க்கும் சாதகரின் பார்வை மாறுகிறது.
4	களிம்பு அணுகாத கதிரொளி	தற்காலிக ஆன்மிக உணர்ச்சியைத் தாண்டி, ஞானத்தில் நிலைபெறும் தூய்மை நோக்கமாகிறது.
5	பளிங்கில் பவளம்	தூய்மையான உயிர் சிவஒளியை முழுமையாக ஏந்தி வெளிப்படுத்தும் நிலைக்கு வருகிறது.

இதன் ஆன்மிக இயக்கம்:

மலநீக்கம் → அருட்கண் விழிப்பு → சிவஒளி அனுபவம் → நிலையான தூய்மை → சிவவிளக்கம்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இந்தப் பாடல் முதலில் சாதகரின் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை அளக்கும் முறையை மாற்றுகிறது.

“எவ்வளவு ஜபம் செய்தேன்?”, “எத்தனை சாதனைகள் செய்தேன்?”, “என்ன ஆன்மிக அனுபவம் கிடைத்தது?” என்பதற்கு முன்னால்,

“என்னுள் இருந்த களிம்பு எவ்வளவு குறைந்திருக்கிறது?”

என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

அடுத்ததாக அவரது பார்வையை மாற்றுகிறது. “அருட்கண் விழிப்பித்தல்” என்பது சாதகர் வாழ்க்கையை பழைய விருப்பு–வெறுப்பு, அகந்தை, முன்முடிவு ஆகியவற்றின் வழியே பார்க்காமல், தெளிவு, கருணை, ஞானம் ஆகியவற்றின் வழியே பார்க்கத் தொடங்குவதைக் குறிக்கிறது.

மூன்றாவது மாற்றம் சிவானுபவத்தைப் பற்றிய புரிதலில் நிகழ்கிறது. சிவனை வெளியில் மட்டும் தேடாமல், தன்னைத் தூய பளிங்குபோல் மாற்றி சிவஒளி தன்னுள் தடையின்றி விளங்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்கிறார்.

இதனால் சாதகர்:

அழுக்கைக் காணாத நிலையிலிருந்து → களிம்பை அறியும் நிலைக்கு
அகந்தைப் பார்வையிலிருந்து → அருட்பார்வைக்கு
தகவலறிவிலிருந்து → ஞான விழிப்பிற்கு
அனுபவ வேட்டையிலிருந்து → அகத்தூய்மைக்கு
தன்சார்பிலிருந்து → சிவசார்பிற்கு

நகர்கிறார்.

④ ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள

“களிம்பு நீங்கினால் அருட்கண் விழிக்கும்; அருட்கண் விழித்தால் உயிரில் சிவஒளி விளங்கும்.”

இவ்வொரு வரியும் பாடலின் முழு தர்க்கத்தையும் நினைவூட்டுகிறது.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

களிம்பு — ஆன்ம அறிவை மறைக்கும் மலம்
அறுத்தான் — அருளால் தடையை நீக்குதல்
கண்ணுதல் நந்தி — ஞானக்கண்ணுடைய சிவன்
அருட்கண் — அருளால் விழித்த ஞானப்பார்வை
விழிப்பித்தல் — மறைந்திருந்த அறிவை வெளிப்படுத்துதல்
அணுகாத — மீண்டும் மலம் ஆட்சி செய்யாத தூய்மைநிலை
கதிரொளி — சிவஞானப் பிரகாசம்
காட்டுதல் — கருத்தாகச் சொல்லாமல் அனுபவமாக உணர்த்துதல்
பளிங்கு — தூய்மையும் தெளிவும் பெற்ற உயிரின் உவமை
பவளம் — உயிரில் விளங்கும் சிவப்பிரகாசத்திற்கான உவமை
பதி — மலத்தை நீக்கி உயிருக்கு ஞானத்தை அளிக்கும் சிவன்

பாடலின் சார வரைபடம்

களிம்புடைய உயிர்

↓

நந்தியின் அருள்

↓

களிம்பறுத்தல்

↓

அருட்கண் விழித்தல்

↓

கதிரொளி காணுதல்

↓

களிம்பு அணுகாத தூய்மை

↓

பளிங்கில் பவளம்

↓

உயிரில் சிவஒளி விளக்கம்

பாடலின் பிரச்சினை: களிம்பு
பாடலின் செயற்பாட்டாளர்: நந்தி
பாடலின் திருப்புமுனை: அருட்கண் விழிப்பு
பாடலின் அனுபவம்: கதிரொளி
பாடலின் உச்ச உவமை: பளிங்கில் பவளம்
பாடலின் இறுதி நிலை: சிவஒளி விளக்கம்