திருமூலர் படிக்கட்டு - 121

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (121) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

பாலோடு கலந்திருப்பதைப் பிரித்தறியும் அன்னம் என்ற மரபுவழி உவமையைப் போல, சாதகரும் தன்னுடைய உண்மையான உயிரியல்பையும் தன்னோடு தொடர்புற்றுள்ள கரணங்களையும் வேறுபடுத்தி அறிய வேண்டும். உயிர் தனது தனித்த அறிவியல்பை உணராது மனம் முதலிய பல கரணங்களோடு தன்னை ஒன்றுபடுத்திக்கொண்டால், அவற்றின் விருப்பம், செயல், அனுபவம் ஆகியவற்றையே ‘நான்’ என்று கருதத் தொடங்குகிறது. இந்த அடையாளக் குழப்பமே வினையைத் தொடரச் செய்து பிறப்புச் சுழற்சியோடு உயிரை இணைக்கிறது. அப்பிறப்பே திருமூலரால் ‘பிறப்பெரி’ என நெருப்புக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. எனவே சாதகரின் பணி கரணங்களை அழிப்பதல்ல; அன்னம் போலப் பகுத்தறிந்து, ‘கரணம் வேறு; அதனைப் பயன்படுத்தும் உயிரறிவு வேறு’ என்பதை உணர்ந்து, பந்தத்திலிருந்து விடுதலை நோக்கி நகர்வதாகும்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல் சாதகரின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் மிகவும் நுண்மையான ஒரு சிக்கலை எடுத்துரைக்கிறது: “நான்” என்று நாம் அனுபவிப்பது உண்மையில் எது? உயிரா, அல்லது உயிரோடு இணைந்து செயல்படும் கரணங்களா? முந்தைய பாடலில் ஐம்புலன்களோடு கலந்து நெறியறியாது நிற்கும் அறிவிற்கு “குறி அறிவிப்பான் குருபரன்” என்று கூறிய திருமூலர், இங்கு அந்தக் குறியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டிய சாதகருக்கு அவசியமான பிரித்தறியும் ஞானத்தை விளக்குகிறார். பாலில் கலந்ததைப் பிரித்தறியும் அன்னம் என்ற மரபுவழி உவமையின் மூலம், உயிர் தன்னையும் தன்னுடைய அனுபவக் கருவிகளையும் வேறுபடுத்தி அறிய வேண்டும் என்கிறார். இந்தப் பிரித்தறிதல் கரணங்களை வெறுத்தல் அல்ல; அவற்றுடன் ஏற்பட்டுள்ள தவறான அடையாளத்தை நீக்குதல்.

முதல் அடியான “ஆமேவு பாலைப் பிரிக்கின்ற அன்னம்போல்” என்பதே பாடலின் விளக்கத் திறவுகோல். இந்திய ஆன்மிக இலக்கியங்களில் அன்னம் தூய்மை, விவேகம், சாரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஞானம் ஆகியவற்றின் உருவகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. “அன்னம் பாலையும் நீரையும் பிரிக்கும்” என்பது நவீன உயிரியல் கூற்றாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டியதல்ல; கலந்திருக்கும் இரண்டினுள் சாரத்தைப் பிரித்துணரும் திறனுக்கான மரபுவழி உவமை. திருமூலர் இந்த உருவகத்தைப் பயன்படுத்தி சாதகரிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறார்: உடல், புலன், மனம், நினைவு, ஆசை, உணர்ச்சி ஆகிய அனைத்தும் உன்னோடு இணைந்திருக்கின்றன; ஆனால் அவை அனைத்துமே “நீ” தானா?

சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாசம் என்ற முப்பொருள் அமைப்பு இதற்கு அடிப்படையான விளக்கத்தை வழங்குகிறது. பசுவாகிய உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பாசங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது. மாயையின் காரியங்களாக உடல், கரணங்கள், புவனம், போகம் போன்ற அனுபவ அமைப்புகள் உயிருக்கு வழங்கப்படுகின்றன. அவற்றின் வழியாக உயிர் உலகை அனுபவிக்கிறது. எனவே உடலும் மனமும் புலன்களும் தேவையற்றவை அல்ல; அவை அனுபவத்திற்கான கருவிகள். ஆனால் கருவியைத் தன்னாகக் கருதும்போது பந்தம் உருவாகிறது. “என் உடல்” என்று அறிய வேண்டியவன் “உடலே நான்” என்று கொள்கிறான்; “என் மனத்தில் கோபம் தோன்றியது” என்று காண வேண்டியவன் “நான் கோபமானவன்” என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறான். இங்கேயே கரணத்தின் தன்மை உயிரின் அடையாளமாக மாறுகிறது.

இதனால்தான் பாடலின் “தாமே தனி...” என்ற கருத்து முக்கியமானது. சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் சிவனிலிருந்தும் பாசத்திலிருந்தும் பொருளியல்பில் வேறுபட்ட சத்தாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. அதேபோல் உயிர் பயன்படுத்தும் கரணங்களும் உயிரே அல்ல. இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதே விடுதலைப் பயணத்தின் அடிப்படை ஞானங்களில் ஒன்று. ஆனால் “தனி” என்பதை உலகத்திலிருந்து ஓடி தனிமையில் வாழ்வது என்று கொள்ளக்கூடாது. இது தத்துவ வேறுபாட்டுணர்வு. தாமரை நீரில் இருந்தாலும் நீர் அதன் இலையை நனைக்காதது போல, சாதகர் வாழ்க்கையின் நடுவே இருந்தும் தனது மையத்தை கரணங்களிடம் ஒப்படைக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்.

“தீமேவு பல்கரணங்களுள் உற்றன” என்ற அடி இந்தப் பந்தத்தின் செயற்பாட்டை விளக்குகிறது. “கரணம்” என்பது செயலை நிகழ்த்தும் கருவி. சைவ–யோக மரபில் மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் போன்ற அந்தக்கரணங்கள் முக்கியமானவை. இவை இயல்பிலேயே “தீயவை” என்று கூறுவது பொருத்தமன்று. அவற்றின் மீது மலம், வாசனை, கன்மப் பதிவு ஆகியவற்றின் தாக்கம் இருக்கும் போது அவை உயிரை வெளிப்பொருட்களின் பக்கம் இழுத்துச் செல்கின்றன. எனவே “தீமேவு” என்பதை தீய சார்புகள் படிந்த, பாசத்தால் ஆளப்படும் கரணநிலை என்று புரிந்துகொள்ளலாம். கத்தி மருத்துவரிடம் உயிரைக் காக்கும் கருவியாகவும் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது தீங்கு விளைவிக்கும் கருவியாகவும் இருப்பது போல, மனமும் கரணங்களும் அவற்றின் திசையைப் பொறுத்தே செயல்படுகின்றன.

யோகசாஸ்திரம் இதையே சித்தவிருத்தி என்ற மொழியில் அணுகுகிறது. பதஞ்சலி யோகத்தின் தொடக்கத்திலேயே சித்தத்தின் அலைவுகளை ஒழுங்குபடுத்துவதை யோகத்தின் மையமாக்குகிறார். ஏன்? சித்தத்தின் ஒவ்வொரு அலைவுடனும் “நான்” ஒன்றிப்போகும்போது, காண்பவனுக்கும் காணப்படும் மனநிலைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மறைகிறது. கோபம் எழுகிறது; “கோபம் எழுகிறது” என்று சாட்சியாகப் பார்க்காமல் “நானே கோபம்” என்று கொள்கிறோம். பயம் வருகிறது; “மனத்தில் பயம் தோன்றுகிறது” என்பதற்குப் பதிலாக “நான் பயந்தவன்” என்ற அடையாளம் உருவாகிறது. திருமூலரின் அன்ன உவமை இதற்கு ஒரு நடைமுறை யோகத்தை அளிக்கிறது: அனுபவம் ஒன்று; அதை அறியும் உயிரறிவு வேறு என்பதைப் பிரித்துப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்.

உபநிடத மரபின் தேருருவகமும் இதனுடன் ஒப்பிடத்தக்கது. உடல் தேராகவும், புலன்கள் குதிரைகளாகவும், மனம் கடிவாளமாகவும், புத்தி தேரோட்டியாகவும் எடுத்துரைக்கப்படும் அமைப்பில், பயணிப்பவன் இவற்றுள் எந்த ஒன்றும் அல்ல. இவ்வுவமையின் நோக்கமும் கருவி–பயனாளர் வேறுபாட்டை உணர்த்துவதே. ஆனால் திருமூலரின் சைவப்பார்வையில் இந்த வேறுபாட்டுணர்வு தனித்த ஆத்ம உணர்வில் முடிவதில்லை; உயிர் தனது பாசத் தொடர்பை அறிந்து, அருளின் வழியாக பதியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். எனவே விவேகம் விடுதலையின் வாசல்; சிவசார்பு அதன் திசை.

தந்திர மரபில் இதற்கு மேலும் ஒரு முக்கியமான பரிமாணம் உள்ளது. உடல், பிராணன், நாடி, சக்கரம், மந்திரம், ஒலி, தியானப் படிமம் ஆகியவை அனைத்தும் சாதனையில் கரணங்களாகப் பயன்படுகின்றன. தந்திரம் கருவிகளை நிராகரிப்பதில்லை; அவற்றை சுத்திகரித்து உயர்ந்த நோக்கத்திற்கு மறுவழிப்படுத்துகிறது. இதனால் திருமூலரின் “கரணங்களுள் உற்றன” என்ற எச்சரிக்கை, “கரணங்களை விட்டுவிடு” என்பதல்ல; “கரணங்களில் சிக்கிக்கொள்ளாதே” என்பதாகும். மந்திரம் வழி; மந்திர அனுபவமே இறுதி அல்ல. சக்கரம் சாதனத் தளம்; அதில் தோன்றும் அனுபவமே சிவஞானம் அல்ல. பிராணசக்தி கருவி; சக்தி அனுபவமே முக்தி அல்ல. கரணத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; கரணத்தால் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது.

சித்தர் மரபு இதனை மிகவும் நடைமுறையாக மாற்றுகிறது. உடலை அவர்கள் புறக்கணிப்பதில்லை; உடலையே சாதனக் கோயிலாக்குகிறார்கள். மூச்சைத் துறப்பதில்லை; வாசியை ஒழுங்குபடுத்துகிறார்கள். மனத்தை அழிக்க முயல்வதில்லை; மனத்தின் அலைச்சலை மாற்றுகிறார்கள். இவற்றின் மையத்தில் சாதகரின் விழிப்புணர்வு உள்ளது. “என்னுள் இது நிகழ்கிறது” என்று பார்க்கும் நிலை வளரும்போது, “நானே இது” என்ற அடையாளம் மெதுவாகத் தளர்கிறது. இதுவே அன்னம் போன்று பிரித்தறியும் சித்தர் விவேகம்.

இறுதி அடியான “தாமே பிறப்பெரி சேர்ந்தவித்தாமே” இந்தப் பிரித்தறிதல் இல்லாததன் விளைவைக் காட்டுகிறது. கரணங்களின் இயக்கத்தைத் தன்னுடைய உண்மை இயல்பாக உயிர் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது ஆசை செயலை உருவாக்குகிறது; செயல் கன்மப்பயனை உருவாக்குகிறது; கன்மம் புதிய அனுபவத் தேவையை உருவாக்குகிறது; அது பிறப்பைத் தொடரச் செய்கிறது. இந்தச் சுழற்சியே “பிறப்பெரி” — பிறவியாகிய நெருப்பு. “அவித்தல்” என்ற வினை இந்தச் சுழற்சியின் துன்பத்தை வலிமையாகக் காட்டுகிறது. பிறப்பு தண்டனை என்ற எளிய கருத்தல்ல இது; அறியாமை–அடையாளம்–ஆசை–செயல்–வினைப்பயன்–மறுபிறப்பு என்ற தொடர்ச்சியான பந்த இயக்கம்.

இப்பாடல் சாதகருக்கு வழங்கும் நடைமுறைப் பயிற்சி மிகவும் எளிமையானது. ஒரு வலுவான உணர்ச்சி எழும்போது உடனே “இதுதான் நான்” என்று சொல்லாமல், “இப்போது என் மனத்தில் கோபம் எழுகிறது”, “என் உடலில் பயத்தின் உணர்வு தோன்றுகிறது”, “என் மனம் இந்தப் பொருளை விரும்புகிறது” என்று கவனிக்கலாம். இந்தச் சிறிய மொழிமாற்றமே கரணத்துக்கும் உயிரறிவுக்கும் இடையே ஒரு விழிப்புணர்வு இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. அந்த இடைவெளியே விவேகத்தின் தொடக்கம்.

இதனால் பாடல் 121-ன் முழு ஆன்மிக இயக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்: கலப்பு → அடையாளக் குழப்பம் → கரணப்பற்று → வினை → பிறப்பெரி என்பது பந்தத்தின் பாதை; கவனிப்பு → பிரித்தறிதல் → கரண ஒழுங்கு → குரு காட்டிய குறி → சிவசார்பு என்பது சாதனையின் பாதை. அன்னம் என்ற உருவகம் சாதகரிடம் ஒரே ஒரு ஆழமான திறனை வளர்க்கச் சொல்கிறது: “என்னுடன் இருப்பது எது?” என்பதையும் “நான் எது?” என்பதையும் ஒன்றாகக் குழப்பாதே.

கரணங்களை அழிப்பது ஞானமல்ல; கரணங்கள் கருவிகள் என்பதை அறிந்து, அவற்றில் சிக்காமல், அவற்றைச் சிவநெறிக்குப் பயன்படுத்துவதே திருமூலர் காட்டும் சாதனை.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 121, முன்பட்ட பாடல்களில் உருவாகிய பதி–பசு–பாசம் → அருள் → மலநீக்கம் → அறிவின் செம்மை → குரு காட்டும் குறி என்ற தர்க்கத் தொடரை, அடுத்த முக்கியமான நிலையான பிரித்தறியும் ஞானம் நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல் 120-இல் “குறியறிவிப்பான் குருபரனாமே” என்று குருவின் பணியை நிறுவிய திருமூலர், இப்பாடலில் அந்தக் குறியை அறிந்த சாதகர் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை விளக்குகிறார். குரு குறியைக் காட்டலாம்; ஆனால் சாதகர் உயிரையும் அதன் கரணங்களையும் வேறுபடுத்தி உணரும் விவேகத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்காகவே அன்னத்தின் உவமை இங்கு வருகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

116 முதல் 120 வரை ஒரு நுட்பமான முன்னேற்றம் உள்ளது. 116-இல் பதி–பசு–பாசம் என்ற அடிப்படை முப்பொருள் நிறுவப்படுகிறது. 117–118-இல் நந்தியின் அருளால் மலத்தின் அதிகாரம் மாற்றப்படுவது கூறப்படுகிறது. 119-இல் இந்த அருள் உயிரின் முழு அனுபவ அமைப்பையும் மறுசீரமைக்கிறது. 120-இல் ஐம்புலன்களுடன் கலந்த அறிவு நெறியறியாது நிற்பதால் குரு அதன் “குறி”யை அறிவிக்கிறார்.

அடுத்த தர்க்கக் கேள்வி:

குறி தெரிந்த பின் சாதகர் எதைப் பிரித்தறிய வேண்டும்?

121 அதற்கான பதில்.

உயிர் உலகத்தை அனுபவிக்க உடல், புலன், மனம், புத்தி முதலிய கரணங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. நீண்டகால அனுபவத்தில் கருவிக்கும் பயன்படுத்துபவனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மறைந்து விடுகிறது. “என் மனம்” என்பது “நான்” ஆகிறது; “என் ஆசை” என்பது “நான் விரும்புகிறேன்” ஆகிறது; “என் உடல்” என்பது “நானே உடல்” என்ற அடையாளமாகிறது. இதனைத் திருத்த அன்னம்போல் பிரித்தறிதல் அவசியம்.

எனவே 121-இன் structural function:

குரு காட்டிய குறியை → சாதகரின் விவேகமாக மாற்றுதல்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

120-இன் தொடக்கம்:

“அறிவு ஐம்புலனுடனே...”

அதன் முடிவு:

“குறியறிவிப்பான் குருபரனாமே.”

121-இல் அந்த “ஐம்புலன்” என்ற பிரச்சினை “பல்கரணங்கள்” என்ற விரிவான அமைப்பாகிறது.

அதாவது:

120: அறிவு புலன்களுடன் கலந்து நெறியை இழக்கிறது.
121: உயிர் கரணங்களுடன் கலந்து தன்னுடைய தனித்த இயல்பை மறக்கிறது.

இதனால் 120 Direction Problem-ஐ எடுத்துரைக்கிறது; 121 Identity Problem-ஐ எடுத்துரைக்கிறது.

120-இன் கேள்வி:

“நான் எங்கு செல்ல வேண்டும்?”

121-இன் ஆழமான கேள்வி:

“செல்ல வேண்டிய நான் யார்?”

இந்த இரண்டு கேள்விகளும் சேர்ந்தால்தான் சாதனையின் அடித்தளம் முழுமை பெறுகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரம் நிலையாமை, புலனடக்கம், அறநெறி, ஆசைக் கட்டுப்பாடு போன்றவற்றின் மூலம் சாதகரை விவேகமுள்ள வாழ்க்கைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. 121 இவற்றின் தத்துவ அடிப்படையைத் தருகிறது.

புலனடக்கம் ஏன் வேண்டும்?

புலன்கள் தீயவை என்பதால் அல்ல; புலன்களின் அனுபவத்தையே “நான்” என்று உயிர் எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதால்.

மனக்கட்டுப்பாடு ஏன் வேண்டும்?

மனம் அழிக்கப்பட வேண்டியது என்பதால் அல்ல; மனத்தின் ஒவ்வொரு இயக்கத்துடனும் உயிர் தன்னை அடையாளப்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதால்.

எனவே முதலாம் தந்திரத்தின் அறவியல் இங்கு ஞானவியலாக உயர்கிறது:

ஒழுக்கம் → புலனடக்கம் → விவேகம் → தன்னிலை அறிதல்.

இதனால் “அறமாக வாழ்வது” இறுதியில் “நான் யார், என்னுடைய கருவிகள் எவை?” என்ற தெளிவை உருவாக்க வேண்டும் என்பதை இப்பாடல் நிறுவுகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

121 ஒரு பிரச்சினையைத் தெளிவாக நிறுவுகிறது:

கரணங்களோடு தன்னை ஒன்றுபடுத்திக் கொண்ட உயிர் → வினை → பிறப்பெரி.

இதனால் அடுத்த தர்க்கத் தேவை இயல்பாக உருவாகிறது: இந்தப் பிறப்புப் பந்தத்திலிருந்து உயிர் எவ்வாறு விடுபடும்? கரணங்கள், கன்மம், அறிவு ஆகியவற்றின் தொடர்பு எவ்வாறு மாற்றப்படும்?

அதாவது 121 வெறும் “நான் கரணங்கள் அல்ல” என்ற அறிவிப்பில் முடிவதில்லை. அந்தத் தவறான அடையாளத்தின் விளைவாக பிறப்பு உருவாகிறது என்று காட்டுவதன் மூலம், திருமூலர் அடுத்தடுத்த பாடல்களில் பந்தநீக்கம், ஞானம், அருள், விடுதலை ஆகியவற்றை மேலும் விரிவுபடுத்துவதற்கான காரணவியல் அடித்தளத்தை அமைக்கிறார்.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

121 இல்லையெனில் 120-இன் “குரு குறி காட்டுகிறார்” என்பதிலிருந்து அடுத்த ஞானநிலைக்குச் செல்லும் போது ஒரு முக்கியமான உளவியல்–தத்துவ இணைப்பு காணாமல் போகும்.

குறி தெரிந்துவிட்டாலே பந்தம் முடிவதில்லை.

ஏனெனில்:

நெறி தெரிந்திருக்கலாம்; ஆனால் “நான்” பற்றிய தவறான அடையாளம் தொடரலாம்.

121 இந்த வேறுபாட்டை நிறுவுகிறது. குரு வழியைக் காட்டுகிறார்; விவேகம் உயிரையும் கரணங்களையும் பிரித்தறியச் செய்கிறது; அந்தப் பிரித்தறிதலே பிறப்பை உருவாக்கும் அடையாளப் பந்தத்தைத் தளர்த்துகிறது.

இதனால் இப்பாடல் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் “குறியறிதல்” என்பதிலிருந்து “தன்னறிதல்” என்பதற்கான பாலம்.

Flow Diagram

பாடல் 119

மலம் → தலம் → புலம் → நலம்

↓

பாடல் 120

அறிவு + ஐம்புலன்

↓

நெறியறியாமை

↓

குருபரன்

↓

குறி அறிவித்தல்

↓

────────────────────────

பாடல் 121

────────────────────────

↓

உயிர் + பல்கரணங்கள்

↓

அடையாளக் கலப்பு

↓

அன்னம்போல் பிரித்தறிதல்

↓

உயிர் ≠ கரணங்கள்

↓

விவேகம்

↓

அடையாளக் கலப்பு தொடர்ந்தால்

↓

வினை → பிறப்பெரி

↓

பந்தநீக்கம் / மெய்ஞ்ஞானத் தேவை

தர்க்கச் சாரம்

120-இல் குரு “எங்கு செல்ல வேண்டும்?” என்ற குறியை உணர்த்துகிறார்; 121-இல் திருமூலர் “அந்தக் குறியை நோக்கிச் செல்லும் உயிர் எது, அதன் கரணங்கள் எவை?” என்பதை அன்னம்போல் பிரித்தறியச் செய்கிறார்.

எனவே பாடல் 121-ன் கட்டமைப்பியல் இடத்தை ஒரே சூத்திரத்தில் கூறினால்:

குறியறிதலிலிருந்து தன்னறிதலுக்கு; தன்னறிதலிலிருந்து பிறப்புப் பந்தத்தை அறிதலுக்கு — இதுவே பாடல் 121 உருவாக்கும் தர்க்கப் பாலம்.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமூலர் இப்பாடலில் நவீன வாழ்க்கைக்கும் மிகத் தேவையான ஒரு திறனை முன்வைக்கிறார்: கலந்திருப்பவற்றைப் பிரித்தறிதல். அன்னம் பாலிலிருந்து கலந்ததைப் பிரித்தறியும் மரபுவழி உவமையைப் போல, மனிதனும் “என்னுள் நிகழ்வது எது? நான் உண்மையில் எது?” என்பதைப் பிரித்தறிய வேண்டும். உடல், மனம், உணர்ச்சி, ஆசை, பதவி, செல்வம், சமூக அடையாளம் ஆகியவை நம்மோடு தொடர்புடையவை; ஆனால் அவற்றில் ஒன்றையே முழுமையான “நான்” என்று பற்றிக்கொள்ளும்போது பந்தம் தொடங்குகிறது. இப்பாடலை நவீன வாழ்வில் வாழ்வது என்பது உலகைத் துறப்பது அல்ல; உலகில் இருந்தபடியே எது கருவி, எது குறி; எது நிகழ்வு, எது உண்மை; எது தேவையானது, எது பந்தமாகிறது என்பதைப் பிரித்தறிந்து வாழ்வதாகும்.

குடும்பம் — மனிதரையும் அவரது நடத்தையையும் பிரித்தறிதல்

குடும்ப உறவுகளில் நாம் செய்யும் முக்கியமான தவறு, ஒருவரின் ஒரு செயலையே அவருடைய முழு அடையாளமாக மாற்றுவது. குழந்தை தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றால் “நீ படிக்காதவன்”; ஒருவர் தவறு செய்தால் “நீ எப்போதுமே இப்படித்தான்” என்று கூறுகிறோம்.

திருமூலரின் அன்ன உவமை இங்கே மனிதரையும் நடத்தையையும் பிரித்தறிய கற்பிக்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை பொய் கூறியிருந்தால், “நீ பொய்யன்” என்பதற்குப் பதிலாக, “நீ கூறிய இந்த விஷயம் உண்மையல்ல; ஏன் அப்படிச் சொன்னாய் என்று பார்க்கலாம்” என்று அணுகலாம்.

இதனால் தவறு திருத்தப்படுகிறது; மனிதன் நிராகரிக்கப்படுவதில்லை.

கல்வி — தகவலையும் அறிவையும் பிரித்தறிதல்

இன்றைய மாணவர்களின் சவால் தகவல் கிடைக்காதது அல்ல; தேவையான தகவலை தேவையற்ற தகவலிலிருந்து பிரித்தறிவது. இணையம் மற்றும் AI ஆயிரக்கணக்கான பதில்களை வழங்கலாம். ஆனால் எல்லாப் பதில்களும் சமமானவை அல்ல.

இங்கு பாடல் 121 ஒரு கல்விச் சூத்திரமாகிறது:

சேகரிப்பதைவிடத் தேர்ந்தெடுக்கக் கற்றுக்கொள்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு assignment எழுதும்போது முதல் இணையப் பதிலை எடுத்துப் பயன்படுத்தாமல், மாணவர் மூன்று ஆதாரங்களை ஒப்பிட்டு, ஆசிரியர் அல்லது நிறுவனம் யார், ஆதாரம் எப்போது வெளியானது, கூற்றுக்கு சான்று உள்ளதா என்று பரிசோதிக்கலாம்.

இதுவே நவீன கல்வியின் “அன்ன விவேகம்.”

தலைமைத்துவம் — மனிதரையும் பிரச்சினையையும் பிரித்தறிதல்

பல தலைவர்கள் performance problem-ஐ personality problem ஆக மாற்றிவிடுகிறார்கள். ஒரு பணியாளர் deadline-ஐ தவறவிட்டால் “இவர் பொறுப்பற்றவர்” என்று முடிவெடுப்பது எளிது. ஆனால் காரணம் தெளிவற்ற பொறுப்பு, போதிய பயிற்சி இல்லாமை, வேலைப்பளு அல்லது தவறான செயல்முறை ஆகியவற்றில் இருக்கலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழுவின் செயல்திறன் குறைந்தால் முதலில்:

மனிதர் பிரச்சினையா?
திறன் பிரச்சினையா?
செயல்முறை பிரச்சினையா?
வளப் பிரச்சினையா?

என்று பிரித்துப் பார்க்கலாம்.

அன்னம் கலந்ததைப் பிரிப்பதுபோல், நல்ல தலைவர் நபர், காரணம், அறிகுறி, தீர்வு ஆகியவற்றைக் குழப்பமாட்டார்.

தொழில் — பதவியையும் தன்னையும் பிரித்தறிதல்

நவீன தொழில்வாழ்க்கையில் ஒருவர் தனது பதவியோடு தன்னை முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளலாம்:

“நான் Manager.”
“நான் Director.”
“நான் Lecturer.”

பதவி இழக்கும்போது தனது மதிப்பே அழிந்துவிட்டது போல உணரலாம். திருமூலரின் மொழியில் பதவி ஒரு கரணம்; அது “நான்” அல்ல.

நடைமுறை உதாரணம்: உங்கள் CV-யில் உள்ள பதவிகளைத் தவிர்த்து, “என்னிடம் நிலைத்திருக்கும் ஐந்து திறன்கள் என்ன?” என்று எழுதிப் பாருங்கள்—கற்பித்தல், பிரச்சினைத் தீர்வு, தொடர்பாடல், ஆய்வு, வழிகாட்டுதல் போன்றவை.

பதவி மாறலாம்; வளர்த்த ஆற்றல் தொடரலாம்.

இந்தப் பிரித்தறிதல் தொழில்மாற்றங்களை அமைதியாக எதிர்கொள்ள உதவும்.

சமூக ஊடகம் — தோற்றத்தையும் உண்மையையும் பிரித்தறிதல்

சமூக ஊடகம் பாடல் 121-ன் “கலப்பு” என்ற பிரச்சினையை மிகவும் தீவிரமாக உருவாக்குகிறது. உண்மை + கருத்து + விளம்பரம் + உணர்ச்சி + திருத்தப்பட்ட படம் + algorithmic promotion அனைத்தும் ஒரே feed-இல் வருகின்றன.

நடைமுறை உதாரணம்: உணர்ச்சியைத் தூண்டும் ஒரு செய்தியைப் பார்த்தவுடன் பகிராமல் மூன்று கேள்விகள் கேட்கலாம்:

யார் இதைக் கூறுகிறார்?
ஆதாரம் என்ன?
இது தகவலா அல்லது கருத்தா?

இதுவே டிஜிட்டல் காலத்தின் விவேகம்.

காண்பதெல்லாம் உண்மையல்ல; அதிகம் பகிரப்படுவதெல்லாம் முக்கியமுமல்ல.

நிர்வாகம் — அறிகுறியையும் மூலகாரணத்தையும் பிரித்தறிதல்

நிர்வாகத்தில் ஒரு பிரச்சினையின் வெளிப்படையான அறிகுறியையே தீர்க்க முயல்வது பொதுவான தவறு.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு கல்வித் திட்டத்தில் மாணவர்களின் வருகை குறைகிறது. உடனே கடுமையான attendance rule கொண்டுவரலாம். ஆனால் முதலில் காரணங்களைப் பிரிக்க வேண்டும்: நேரம் பொருத்தமில்லையா? பாடம் தொடர்புடையதாகத் தெரியவில்லையா? இணைய வசதி குறைவா? கற்பித்தல் முறை சிக்கலா?

அப்போதுதான்:

Symptom → Cause → Root Cause → Intervention

என்ற சரியான நிர்வாகத் தீர்வு உருவாகிறது.

இங்கே திருமூலரின் அன்னம் ஒரு சிறந்த நிர்வாகியாகிறது: கலந்திருக்கும் காரணங்களைப் பிரித்தறிகிறது.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தையும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தையும் பிரித்தறிதல்

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு இங்குதான். தியானம், மந்திரம், பிராணாயாமம் போன்றவற்றின்போது அமைதி, ஆனந்தம், ஒளி போன்ற பல்வேறு அனுபவங்கள் தோன்றலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் உயர்ந்த ஆன்மிக சாதனையாக அறிவித்துவிடக்கூடாது.

சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

இந்த அனுபவம் என்னை எவ்வாறு மாற்றுகிறது?

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி சாதனை முடிந்தபின் “இன்று என்ன அனுபவித்தேன்?” என்பதுடன் மூன்று அளவுகோல்களைப் பதிவு செய்யலாம்:

என் கோபம் குறைகிறதா?
என் புலனடக்கம் வளர்கிறதா?
என் கருணையும் தெளிவும் அதிகரிக்கிறதா?

அனுபவத்தை விட உள்ளமாற்றத்தை அளவிடத் தொடங்கும்போது சாதனை முதிர்ச்சி பெறுகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு நிகழ்வில் மனம் கலங்கும்போது உடனடியாக எதிர்வினையாற்றாமல், திருமூலரின் அன்னத்தை நினைவுகூரலாம். பின்னர் நான்கு விஷயங்களைப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்:

என்ன நடந்தது? — நிகழ்வு.
நான் என்ன உணர்கிறேன்? — மனநிலை.
என் மனம் என்ன விளக்கம் தருகிறது? — கருத்து.
இப்போது செய்ய வேண்டிய சரியான செயல் என்ன? — நெறி.

இந்த நான்கையும் பிரித்தறியும் பழக்கம் வளர்ந்தால் குடும்பத் தகராறிலிருந்து ஆன்மிக சாதனை வரை பல இடங்களில் தெளிவு உருவாகும்.

திருமூலரின் அன்னமாக வாழுங்கள்: வாழ்க்கையில் கலந்துவரும் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், உண்மையையும் தோற்றத்தையும், தன்னையும் கரணங்களையும், சாரத்தையும் சாரமற்றதையும் பிரித்தறிந்து வாழுங்கள்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 121

இப்பாடல் சாதகருக்கு பிரித்தறியும் ஞானத்தின் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. பாலுடன் கலந்திருப்பதைப் பிரித்தறியும் அன்னம் என்ற மரபுவழி உவமையை முன்வைத்து, உயிர் தன்னையும் தன்னோடு சேர்ந்துள்ள உடல்–புலன்–மனம் முதலிய கரணங்களையும் ஒன்றாகக் குழப்பாமல் அறிய வேண்டும் என்கிறார் திருமூலர். கரணங்களையே “நான்” என்று பற்றிக்கொள்ளும் அறியாமை வினையை வளர்த்து, உயிரைப் பிறப்புச் சுழற்சியில் வைத்திருக்கிறது.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

உயிர் உலகில் தனியாக இயங்குவதில்லை. உடல், புலன்கள், மனம், புத்தி முதலிய பல கரணங்களின் வழியாக அறிகிறது, விரும்புகிறது, செயல்படுகிறது, அனுபவிக்கிறது. இந்த நீண்ட தொடர்பால்:

“இவை என்னுடைய கருவிகள்”

என்ற உணர்வு மறைந்து,

“இவையே நான்”

என்ற தவறான அடையாளம் உருவாகிறது.

திருமூலர் இதனை மாற்றுவதற்காக அன்னம் என்ற உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார்.

பாலுடன் கலந்திருப்பதைப் பிரித்தறியும் அன்னம்போல், சாதகரும்:

உயிர் எது?
கரணம் எது?
அனுபவம் எது?
அனுபவிப்பவன் யார்?

என்று பிரித்தறிய வேண்டும்.

இந்தப் பிரித்தறிதலே விவேகம். கரணங்களை அழிப்பது சாதனை அல்ல; அவற்றைத் தன்னுடைய உண்மை இயல்பாகக் கருதாமல் சரியான கருவிகளாகப் பயன்படுத்துவதே சாதனை.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	அன்னம்	கலந்திருப்பவற்றின் வேறுபாட்டை உணரும் விவேகத்தின் உருவகம்
2	தனி	உயிர் அதன் கரணங்களுடன் தொடர்புடையதாயினும் அவற்றோடு முற்றிலும் ஒன்றல்ல
3	பல்கரணங்கள்	உடல், புலன், மனம் முதலியவை உயிரின் அனுபவக் கருவிகள்; உயிரே அல்ல
4	அடையாளக் கலப்பு	கரணங்களில் நிகழ்வதை “நான்” என்று கொள்ளுதல் பந்தத்தை வலுப்படுத்துகிறது
5	பிறப்பெரி	அறியாமை–பற்று–செயல்–வினைப்பயன் வழியாகத் தொடரும் பிறவிச் சுழற்சியின் துன்பநிலை

இதன் காரணவியல்:

கரணங்களுடன் தொடர்பு → அடையாளக் கலப்பு → ஆசை/பற்று → செயல் → வினை → பிறப்பெரி

இதற்கு மாற்றுப்பாதை:

விவேகம் → பிரித்தறிதல் → கரண ஒழுங்கு → பற்று தளர்வு → மெய்நெறி

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் “நான்” பற்றிய புரிதலை மாற்றுகிறது.

“எனக்குக் கோபம் வருகிறது” என்பதற்கும் “நான் கோபமானவன்” என்பதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. முதல் வாக்கியத்தில் கோபம் ஒரு மனநிகழ்வு; இரண்டாவது வாக்கியத்தில் அது அடையாளமாகிவிட்டது.

அதேபோல்:

எனக்கு உடல் உள்ளது — உடலே நான் அல்ல.
எனக்கு மனம் உள்ளது — மனமே நான் அல்ல.
எனக்கு எண்ணங்கள் வருகின்றன — எண்ணங்களே நான் அல்ல.
எனக்கு உணர்ச்சிகள் வருகின்றன — உணர்ச்சிகளே நான் அல்ல.

இது கரணங்களை நிராகரிப்பதல்ல; அவற்றின் சரியான இடத்தை அறிதல்.

இரண்டாவது, சாதகர் சாட்சியுணர்வை வளர்க்கத் தொடங்குகிறார். மனத்தில் ஒரு எண்ணம் எழும்போது உடனே அதன் பின்னால் செல்லாமல் அதைக் கவனிக்கிறார்.

மூன்றாவது, புலன்களையும் மனத்தையும் எதிரிகளாகப் பார்க்காமல் சாதனக் கருவிகளாக பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறார்.

நான்காவது, தனது செயல்களுக்கு முன் உள்ள உள்மூலத்தை ஆராய்கிறார்:

“இந்தச் செயல் தெளிவிலிருந்து வருகிறதா, பற்றிலிருந்து வருகிறதா?”

ஐந்தாவது, பிறப்புப் பந்தம் வெளியில் யாரோ விதிக்கும் தண்டனை அல்ல; அறியாமை → அடையாளம் → பற்று → செயல் → வினை என்ற உள்ளார்ந்த காரணவியல் தொடரோடு சம்பந்தப்பட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“அன்னம் கலந்ததைப் பிரிப்பதுபோல், சாதகர் தன்னையும் தன் கரணங்களையும் பிரித்தறிந்தால் பிறப்புப் பந்தத்தின் வேர் தளரும்.”

இதை இன்னும் சுருக்கமாக நினைவுச் சூத்திரமாக்கினால்:

“என்னுள் நிகழ்வது எல்லாம் நான் அல்ல.”

இந்த ஒரு நினைவூட்டல் கோபம், ஆசை, பயம், புலனீர்ப்பு போன்ற தருணங்களில் மிகவும் ஆழமான சாதனையாக அமையும்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

ஆமேவு பால் — அன்ன உவமைக்கான அடிப்படை; கலந்த நிலையைக் குறிக்கும் படிமம்.

அன்னம் — கலந்திருப்பவற்றிலிருந்து சாரத்தைப் பிரித்தறியும் விவேகத்தின் உருவகம்.

பிரித்தல் — இப்பாடலின் மையச் செயல்; தன்னை கரணங்களிலிருந்து தத்துவ ரீதியாக வேறுபடுத்தி அறிதல்.

தனி — உயிரின் தனித்த இயல்பு; கரணங்களுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தாலும் அவற்றிலிருந்து வேறான நிலை.

பல்கரணங்கள் — உயிரின் உலக அனுபவத்தை நடத்தும் பல்வேறு கருவிகள்.

உற்றல் — கரணங்களுடன் தொடர்புறுதல், அவற்றில் பொருந்தி இயங்குதல்.

பிறப்பு — வினைத்தொடரால் ஏற்படும் பிறவிச் சுழற்சி.

எரி — துன்பத்தைச் சுட்டும் உருவகம்.

பிறப்பெரி — பந்தத்தால் தொடரும் பிறவிச் சுழற்சியின் வருத்தநிலை.

அவித்தல் — நெருப்பில் வெந்தாற்போலத் துன்புறுதல் என்ற உருவகப் பொருள்.

பாடலின் முழு இயக்கம் — ஒரே பார்வையில்

உயிர்

↓

பல்கரணங்களுடன் தொடர்பு

↓

“கரணமே நான்” என்ற மயக்கம்

↓

பற்று / ஆசை

↓

செயல்

↓

வினை

↓

பிறப்பெரி

↓

────────────────────

மாற்றத்திற்கான வழி

────────────────────

↓

அன்னம்போல் பிரித்தறிதல்

↓

“கரணம் வேறு — உயிர் வேறு”

↓

விவேகம்

↓

கரணங்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்துதல்

↓

பற்று தளர்வு

↓

மெய்நெறி

சாதகருக்கான சுயவிசாரணை

ஒரு வலுவான எண்ணமோ உணர்ச்சியோ எழும்பும்போது சாதகர் தன்னிடம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“இது என்னுள் நிகழ்கிறதா, அல்லது இதையே நான் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?”

இந்த வேறுபாட்டைக் காணத் தொடங்குவது பாடல் 121-ன் நடைமுறை சாதனையின் தொடக்கம்.