அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 122
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (122) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
வித்தைக் கெடுத்து வியாக்கிரத் தேமிகச்
சுத்தத் துரியம் பிறந்து துடக்கற்று
ஒத்துப் புலனுயி ரொன்றா யுடம்பொடு
செத்திட் டிருப்பர் சிவயோகி யர்களே. (122)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
வித்தைக் கெடுத்து வியாக்கிரத்தே மிகச்
சுத்தத் துரியம் பிறந்து துடக்கு அற்று
ஒத்துப் புலன் உயிர் ஒன்றாய் உடம்பொடு
செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகியர்களே.
பதவுரை
உயிரை மீண்டும் மீண்டும் உலகியற் பந்தத்திற்கும் பிறப்பிற்கும் இட்டுச் செல்லும் காரணவித்தின் ஆற்றலை ஒழித்து, மாசற்ற சுத்தத் துரிய உணர்வில் நிலைபெற்று, பந்தத்தை உண்டாக்கும் தொடர்புகளிலிருந்து விடுபட்டு, புலன், உயிர், உடல் ஆகியவற்றின் இயல்பையும் எல்லையையும் தெளிவாக உணர்ந்து அவற்றோடு பற்றின்றி வாழ்பவர்களே சிவயோகிகள். அவர்கள் உடலை விட்டு இறந்தவர்கள் அல்லர்; உடம்போடு வாழ்ந்தபடியே ஆசை, பற்று, கரண அடையாளம், பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் வினைச்சார்பு ஆகியவற்றின் ஆதிக்கத்திற்கு ‘செத்தவர்’ போல இருப்பவர்கள். இதுவே வாழும் நிலையிலேயே பந்தத்தின் ஆற்றல் ஒடுங்கிய சிவயோக நிலையாக இப்பாடலில் சுட்டப்படுகிறது.
யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை
திருமூலரின் இப்பாடல் சிவயோகியின் உள்மாற்றத்தை மிகச் செறிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. முந்தைய பாடலில் கரணங்களோடு தன்னை ஒன்றுபடுத்திக்கொண்ட உயிர் பிறப்பெரியில் அவிக்கப்படுகிறது என்று கூறியவர், இப்பாடலில் அந்தப் பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் காரணவித்தின் ஆற்றல் எவ்வாறு கெடுகிறது, அதன்பின் சிவயோகி எந்த நிலையில் வாழ்கிறார் என்பதைக் கூறுகிறார். இதனால் பாடல் 122-ஐ கரண அடையாளத்திலிருந்து விடுபட்டு, சுத்தத் துரியத்தில் நிலைபெறும் உயிரின் வாழும் விடுதலை நிலை எனப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
முதல் சொற்றொடரான “வித்தைக் கெடுத்து” மிகவும் முக்கியமானது. “வித்து” என்பது இங்கு ஒரு உடலியல் விதையை மட்டும் குறிக்காது; பிறப்பை உருவாக்கும் காரணப் பதிவாகவும் வாசிக்கத்தக்கது. சைவசித்தாந்தத்தில் உயிர் கன்மப் பந்தத்தின் வழியாக அனுபவங்களைப் பெற்று மறுபிறப்புக்குச் செல்கிறது. கன்மவித்து செயல்படும் வரை பிறப்பு தொடர்கிறது. ஆகவே “வித்தைக் கெடுத்தல்” என்பது சாதாரண நினைவுகளை அழித்தல் அல்ல; புதிய பந்தத்தை உருவாக்கும் வினைச்சார்பு தனது அதிகாரத்தை இழக்கும் நிலை. இது அருளும் ஞானமும் சேர்ந்த பக்குவத்தின் விளைவு.
இங்கு ஒரு நுணுக்கம் அவசியம். கன்மம் என்பது வெளியில் ஏதோ பதிவு செய்யப்பட்ட கணக்கு மாதிரி மட்டும் அல்ல. ஆசை, விருப்பு, வெறுப்பு, அகந்தை, அடையாளம், செயல், அதன் விளைவு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து கன்ம வித்தை உருவாக்குகின்றன. ஆகவே வித்தைக் கெடுப்பது என்பது ஆசையற்ற கல் போல ஆகுதல் அல்ல; அனுபவங்களைத் தன்னுடைய அகந்தைச் சொத்தாகப் பற்றிக்கொள்ளாத நிலை. செயல் நடக்கலாம்; ஆனால் “நான் செய்கிறேன், எனக்காக, எனக்கே பலன் வேண்டும்” என்ற பந்தமுறை தளர்கிறது.
அடுத்து வரும் “மிகச் சுத்தத் துரியம் பிறந்து” என்ற சொற்றொடர் பாடலின் யோக மையம். துரியம் என்பது ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, சுஷுப்தி என்ற மூன்று பொதுவான உணர்வுநிலைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட நான்காவது நிலை என்று உபநிடத மரபில் விவரிக்கப்படுகிறது. ஆனால் திருமூலரின் சைவயோகத்தில் துரியம் வெறும் தத்துவச் சொல்லல்ல; புலன், மனம், உடல் ஆகியவற்றின் அலைச்சலைத் தாண்டியும் விழிப்புணர்வு தெளிவுடன் இருக்கக்கூடிய சாட்சிநிலை. “சுத்தத் துரியம்” என்பது இதை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது: பாசத்தின் ஆதிக்கத்திலிருந்து தூய்மையடைந்த விழிப்புணர்வு.
மாண்டூக்ய உபநிடதத்தின் துரியக் கருத்தோடு இதற்கு ஒப்புமை காணலாம்; ஆனால் திருமூலர் அதனை சைவசித்தாந்தத்தின் அருள்–பாசநீக்கப் பின்னணியுடன் இணைக்கிறார். அதனால் இந்த நிலை வெறும் சாட்சியாக இருப்பது மட்டுமல்ல; சிவசார்பில் விழிப்புணர்வு நிலைபெறுதல். இதுவே சைவயோகத்தை வெறும் உளவியல் விழிப்புணர்ச்சியிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
“துடக்கற்று” என்பது பந்தத்தைப் பற்றிய பாடலின் முக்கியச் சொல். துடக்கு என்பது பிணைப்பு, தொடர்புக் கட்டு. “துடக்கற்று” என்றால் அனுபவங்களுடன் உடல் தொடர்பு இல்லாமல் போதல் அல்ல; அவற்றின் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுதல். சைவ ஆகமப் பார்வையில் சாதகர் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகிய வழிகளில் பக்குவமடைகிறார். உடல் இருக்கிறது, பூசை நடக்கிறது, மந்திரம் ஒலிக்கிறது, மனம் செயல்படுகிறது; ஆனால் அவற்றின் மூலம் புதிதாக பாசம் வலுப்படாமல், அவை சிவநெறிக்கான கருவிகளாக மாறுகின்றன.
இந்தப் பின்னணியில்தான் “ஒத்துப் புலனுயிர் ஒன்றாய் உடம்பொடு” என்ற தொடரை வாசிக்க வேண்டும். இதை உயிரும் புலன்களும் உடலும் பொருளியல்பில் ஒன்றாகிவிடுகின்றன என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். மாறாக அவை முரண்பாடின்றி, தத்தம் இடத்தை உணர்ந்து ஒருங்கிணைந்த செயல்பாட்டில் நிற்கின்றன. முன்பு புலன் உயிரை இழுத்தது; மனம் புலனின் பின்னால் ஓடியது; உடல் ஆசையின் கருவியாக இருந்தது. இப்போது அதே அமைப்பு ஒழுங்குபெறுகிறது.
யோகத்தில் இது மிக முக்கியமான மாற்றம். சாதாரண நிலையில் கண் காண்கிறது, மனம் விரும்புகிறது, புத்தி நியாயப்படுத்துகிறது, உடல் செயலில் இறங்குகிறது. சிவயோக நிலைமையில் புலன்கள் செயல்பட்டாலும் அவற்றின் பொருள்கள் சித்தத்தை அடிமைப்படுத்துவதில்லை. பதஞ்சலி கூறும் பிரத்தியாஹாரம், தாரணை, தியானம் ஆகியவை இந்த ஒருங்கிணைப்புக்கு வழிவகுக்கும். ஆனால் திருமூலரின் நோக்கம் புலன்களை மூடிவிடுதல் அல்ல; புலன்கள் செயல்பட்டாலும் சித்தம் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும்.
இது சித்தர் மரபில் இன்னும் வெளிப்படையாகிறது. சித்தர் உடலைத் துறப்பதில்லை; உடலோடு வாழ்கிறார். மூச்சு இயங்குகிறது, உணவு உண்ணுகிறார், பேசுகிறார், போதிக்கிறார், உலகில் செயல்படுகிறார். ஆனால் உள் பந்தம் மாறிவிட்டது. இதைத்தான் பாடலின் இறுதி வரியான “செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகியர்களே” என்ற அதிர்ச்சியூட்டும் உருவகம் வெளிப்படுத்துகிறது. இங்கு “செத்திட்டு” என்பது உடல் மரணத்தை குறிக்காது. உயிரோடு இருக்கும்போதே பந்தத்திற்குச் “செத்தவர்” போல இருக்கிறார்கள்.
எதற்குச் செத்தவர்கள்?
அகந்தையின் கட்டாயத்திற்குச் செத்தவர்கள்.
புலனாசையின் ஆதிக்கத்திற்குச் செத்தவர்கள்.
கன்மவித்தை பெருக்கும் பற்றிற்குச் செத்தவர்கள்.
“எனது” என்ற பிடிப்பின் கட்டாயத்திற்குச் செத்தவர்கள்.
ஆனால் அவர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்கள்; அதனால் “செத்திட்டு இருப்பர்” என்பது ஒரு பரம முரணின் மொழி. வெளியில் வாழ்க்கை தொடர்கிறது; உள்ளே பந்தம் முடிவுறுகிறது. இதனை பகவத்கீதையின் ஸ்திதப்ரஜ்ஞ நிலை அல்லது குணங்கள் செயலில் இருக்க, ஞானி அவற்றில் பற்றமின்றி நிற்பது போன்ற கருத்துகளோடு ஒப்பிட்டு புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் திருமூலரின் மொழியில் இது இன்னும் சைவமாகிறது: இந்த நிலை சிவயோகியின் அருள்-ஞான ஒருங்கிணைவு.
தந்திரப் பார்வையில் இந்த நிலையை உடல்–பிராணன்–மனம்–சக்தி ஆகியவற்றின் சீரமைப்பாகவும் காணலாம். சாதகரின் சக்தி வெளியே சிதறாமல் அகமுகமாக மையப்படுத்தப்படுகிறது. நாடி, மூச்சு, மனம், மந்திரம் ஆகியவை ஒருங்கிணையும் போது சித்தம் பழைய கன்மப் பதிவுகளின் கட்டாயத்திலிருந்து மெதுவாக விடுபடுகிறது. ஆனால் இத்தகைய நிலையை உடல் உணர்வின்மை, உணர்ச்சி ஒடுக்கம், சமூக விலகல் போன்றவற்றுடன் குழப்பக்கூடாது. உண்மையான சிவயோகி வாழ்க்கையிலிருந்து விலகியவர் அல்ல; பந்தத்திலிருந்து விலகியவர்.
சைவசித்தாந்தத்தில் இதன் ஆழமான பொருள், உயிர் தனது தனித்த இயல்பை இழக்காமல் பதியருளில் நிலைபெறுவது. புலனும் உடலும் அழிக்கப்படுவதில்லை; அவற்றின் கட்டுப்பாடு நீங்குகிறது. கன்ம வித்து செயலிழக்கிறது; ஞானம் மேலோங்குகிறது; அருள் வழிநடத்துகிறது. இதனால் “செத்து இருப்பது” என்பது தன்மையின் அழிவு அல்ல; பாச ஆதிக்கத்தின் முடிவு.
இப்பாடல் சாதகருக்கு ஒரு முக்கியமான பரிசோதனையையும் அளிக்கிறது. ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை “எத்தனை அனுபவம் கிடைத்தது?” என்று மட்டும் அளக்காமல், இவ்வாறு கேட்க வேண்டும்: “என் ஆசைகள் என்னை கட்டாயப்படுத்துகிறதா?”, “என் புலன்கள் என்னை இழுக்கிறதா?”, “என் செயல்கள் புதிய பந்தத்தை உருவாக்குகிறதா?”, “உடலோடு வாழ்ந்தபடியே நான் சாட்சியாக இருக்கிறேனா?”, “நான் செய்வதை அர்ப்பணிப்போடு செய்கிறேனா?”
இதனால் பாடல் 122-ன் முழுப் பயணத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்: கன்மவித்து கெடுதல் → சுத்தத் துரியம் → பந்தமின்மை → புலன்–உயிர்–உடல் ஒருங்கிணைவு → உலகில் இருந்தும் பற்றற்ற சிவயோக நிலை.
சிவயோகி உலகை விட்டு இறந்தவர் அல்ல; உலகை கட்டும் விதத்திற்கு இறந்தவர். உடல் உயிரோடு இருக்கிறது; புலன்கள் செயல்படுகின்றன; வாழ்க்கை தொடர்கிறது; ஆனால் பிறப்பை உருவாக்கும் பந்தவித்து தனது அதிகாரத்தை இழந்துவிட்டது.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
வித்தைக் கெடுத்து வியாக்கிரத் தேமிகச்
சுத்தத் துரியம் பிறந்து துடக்கற்று
ஒத்துப் புலனுயி ரொன்றா யுடம்பொடு
செத்திட் டிருப்பர் சிவயோகி யர்களே. (122)
பாடல் 122, திருமூலரின் கருத்தோட்டத்தில் “பிரித்தறிதல்” என்பதிலிருந்து “பற்றற்ற நிலைபெறுதல்” நோக்கிச் செல்லும் முக்கிய திருப்பமாக அமைகிறது. பாடல் 121-இல் உயிர் தன்னை கரணங்களோடு ஒன்றாகக் கருதுவதால் பிறப்பெரியில் சிக்குகிறது என்று கூறியவர், இப்பாடலில் அந்தப் பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் காரணவித்தின் ஆற்றல் கெட்டு, சுத்தத் துரியத்தில் நிலைபெறும் சிவயோகியின் நிலையை விளக்குகிறார். இதனால் 121 பிரச்சினையை நிறுவுகிறது; 122 அதற்கான யோகத் தீர்வை அளிக்கிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
பாடல் 120-இல் குரு சாதகருக்கு “குறி”யை அறிவிக்கிறார். 121-இல் அந்தக் குறியை அறிந்த சாதகர் தன்னைப் பல்கரணங்களிலிருந்து பிரித்தறிய வேண்டும் என்கிறார். ஆனால் விவேகம் மட்டும் போதாது. பிரித்தறிந்த பின் அந்த அறிவில் நிலைபெற வேண்டும்.
அதற்காகவே 122 வருகிறது.
இங்கு திருமூலர் மூன்று படிகளைக் காட்டுகிறார்:
காரணவித்து கெடுதல் → சுத்தத் துரியம் → பற்றற்ற வாழ்வு
இதனால் அறிவு யோகநிலையாகிறது. “நான் உடல் அல்ல”, “நான் மனம் அல்ல” என்று அறிவது கருத்துத் தெளிவு; ஆனால் உடலும் புலன்களும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவற்றால் கட்டுப்படாமல் இருப்பது அனுபவப் பக்குவம். இப்பாடல் அதையே சிவயோகியின் அடையாளமாக்குகிறது.
② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?
121-இன் இறுதி:
“பிறப்பெரி சேர்ந்தவித்தாமே.”
122-இன் தொடக்கம்:
“வித்தைக் கெடுத்து...”
இந்தச் சொல் தொடர் மிகத் தெளிவான structural link.
121:
கரண அடையாளம் → வினை → பிறப்பெரி
122:
வித்து கெடுதல் → துடக்கற்ற நிலை → சுத்தத் துரியம்
அதாவது முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “வித்து” இப்பாடலில் நேரடியாகச் செயலிழக்கச் செய்யப்படுகிறது.
இதனால் 121 பந்தத்தின் காரணவியல்; 122 பந்தத்தின் ஒழிவு நிகழும் யோகநிலை.
③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?
முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்க–பக்குவப் போதனை மனிதனை புலன்களின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கத் தயாராக்குகிறது. ஆனால் அதன் உயர்ந்த நோக்கம் புலன்களை ஒடுக்குவது மட்டும் அல்ல; புலன்கள் இயங்கினாலும் உயிர் பற்றற்ற நிலையில் நிலைபெறுதல்.
122 அதைப் பலப்படுத்துகிறது.
“ஒத்துப் புலனுயிர் ஒன்றாய் உடம்பொடு” என்று கூறுவதன் மூலம் திருமூலர் உடல், உயிர், புலன் ஆகியவற்றை அழிக்கவில்லை; அவற்றைத் தத்தம் இடத்தில் ஒருங்கிணைக்கிறார்.
எனவே முதலாம் தந்திரத்தின் புலனடக்கம்:
புலன்களை மறுப்பது அல்ல; புலன்கள் பந்தம் உருவாக்காத நிலையை உருவாக்குவது.
இங்கு அறநெறி யோகநிலையாக உயர்கிறது.
④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?
122-இல் சாதகர் ஒரு முக்கியமான நிலையை அடைகிறார்: உடம்போடு வாழ்கிறார்; ஆனால் உலகியற் பந்தத்திற்கு “செத்தவர்” போல இருக்கிறார். இதிலிருந்து அடுத்த கேள்வி இயல்பாக வருகிறது:
இவ்வாறு பற்றற்ற நிலையில் நிலைபெற்ற சிவயோகியின் அறிவு, அனுபவம், சிவசார்பு எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது?
அதாவது 122 பந்தமின்மையை நிறுவுகிறது; அடுத்தடுத்த பாடல்கள் அதிலிருந்து ஞானநிலை, சிவானுபவம், அருள்நிலை போன்ற உயர்ந்த பரிமாணங்களை விரிவாக்க முடியும்.
இதனால் இப்பாடல் “விவேகம்” மற்றும் “நிலையான சிவயோகம்” இடையே பாலமாகிறது.
⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?
122 இல்லையெனில் 121-இல் “உயிர் கரணங்களிலிருந்து வேறு” என்று பிரித்தறிந்த பின், அந்த அறிவின் சாதனை விளைவு என்ன என்பது தெளிவாகாது.
அப்போது திருமூலரின் தர்க்கம் வெறும் தத்துவ வேறுபாட்டில் முடிந்துவிடும்:
உயிர் வேறு; கரணம் வேறு.
ஆனால் 122 அதனை வாழும் நிலையில் மாற்றுகிறது:
கரணம் செயலில் இருக்கட்டும்; பந்தம் செயலற்றதாகட்டும்.
இதுவே மிகப் பெரிய முன்னேற்றம்.
இந்தப் பாடல் இல்லாவிட்டால் “விவேகம்” மற்றும் “முக்தி நோக்கிய யோகநிலை” இடையே ஒரு வெற்றிடம் இருக்கும். குறிப்பாக “செத்திட்டு இருப்பர்” என்ற வலிமையான உருவகம் இல்லாமல், சிவயோகியின் பற்றற்ற வாழ்வு விளங்காது.
எனவே 122 திருமூலரின் கட்டமைப்பில் “தன்னறிதலிலிருந்து பந்தமற்ற வாழ்விற்கு” எடுத்துச் செல்லும் அவசியமான யோகச் சந்திப்பு.
Flow Diagram
பாடல் 120
குரு → குறி அறிவித்தல்
↓
பாடல் 121
உயிர் ≠ கரணங்கள்
↓
விவேகம்
↓
கரண அடையாளம் தொடர்ந்தால்
↓
வினை → பிறப்பெரி
↓
────────────────────
பாடல் 122
────────────────────
↓
வித்தைக் கெடுத்தல்
↓
சுத்தத் துரியம்
↓
துடக்கற்ற நிலை
↓
புலன் – உயிர் – உடல்
ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடு
↓
உலகில் இருந்தும் பற்றற்ற நிலை
↓
“செத்திட்டு இருப்பர்”
↓
சிவயோகி
↓
ஞான / சிவானுபவ அடுத்தநிலை
தர்க்கச் சாரம்
121 பந்தத்தின் காரணத்தை காட்டுகிறது; 122 அந்தக் காரணவித்து செயலிழந்து, உடலோடு வாழ்ந்தபடியே பற்றற்ற சிவயோக நிலை எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதை நிறுவுகிறது.
அதனால் பாடல் 122-ன் கட்டமைப்பியல் இடத்தை ஒரே வரியில் கூறினால்:
“பிரித்தறிந்த உயிரை, பந்தத்திற்கு ‘செத்த’ நிலையிலும் சிவயோகத்தில் உயிரோடு நிலைநிறுத்தும் பாடல்.”
சாதனை வாழ்வியல்
இப்பாடலின் வாழ்வியல் மையம்: உலகில் வாழ்ந்தபடியே பந்தத்திற்குச் செத்தவராய் இருப்பது. உடலை விட்டு ஓடுவதும், புலன்களை அழிப்பதும், உறவுகளைத் துறப்பதும் திருமூலரின் இலக்கு அல்ல. உடல் இருக்கட்டும்; புலன்கள் செயல்படட்டும்; கடமைகள் தொடரட்டும்; ஆனால் அவை உயிரைக் கட்டும் வித்தாக மாறக்கூடாது. பழக்கங்கள், ஆசைகள், அகந்தை, எதிர்வினைகள் ஆகியவற்றால் உருவாகும் பந்தவித்தின் ஆற்றலைக் குறைத்து, தெளிவான விழிப்புணர்வில் வாழ்வதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.
குடும்பம் — உறவில் இரு; பற்றில் சிக்காதே
குடும்ப அன்பு பந்தம் அல்ல. ஆனால் “என் விருப்பப்படி தான் மற்றவர் நடக்க வேண்டும்” என்ற பிடிவாதம் பந்தமாகிறது.
நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை தனக்கு பிடித்த கல்வித் துறையைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்புகிறது. பெற்றோர் தங்கள் எதிர்பார்ப்பை திணிக்காமல், அதன் திறன், ஆர்வம், எதிர்கால வாய்ப்பு ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து வழிகாட்டலாம். இங்கு அன்பு தொடர்கிறது; கட்டுப்பாட்டு பற்று குறைகிறது.
இதுவே உறவில் இருந்தும் துடக்கற்ற நிலை.
கல்வி — மதிப்பெண்ணை விட அறிவை நோக்கு
மாணவர் மதிப்பெண்ணோடு தன்னை முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டால், வெற்றி பெருமையையும் தோல்வி தாழ்வுணர்ச்சியையும் உருவாக்கும்.
நடைமுறை உதாரணம்: தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் வந்தால் “நான் தோல்வி” என்று நினைக்காமல், “எந்த கருத்தை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை?” என்று பகுப்பாய்வு செய்யலாம். தவறை feedback ஆக மாற்றலாம்.
இங்கு பழைய வித்து: தோல்வி = நான்.
புதிய விழிப்பு: தோல்வி = திருத்த வேண்டிய தகவல்.
அறிவில் நிலைபெறுவது இதுவே.
தலைமைத்துவம் — அதிகாரத்திற்கு உயிர் கொடுக்காதே
பதவி, அதிகாரம், பாராட்டு ஆகியவை தலைவரின் கருவிகள் மட்டுமே. அவையே அடையாளமாக மாறினால் பந்தவித்து உருவாகிறது.
நடைமுறை உதாரணம்: குழுவினர் தனது கருத்தை ஏற்கவில்லை என்றால் தலைவர் அதை தனிப்பட்ட அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், தரவைப் பார்த்து சிறந்த முடிவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். “என் முடிவு வெல்ல வேண்டும்” என்பதற்கு பதிலாக “சரியான முடிவு வெல்ல வேண்டும்” என்ற நிலை.
இதுவே தலைமைத்துவத்தில் அகந்தை வித்தைக் கெடுத்தல்.
தொழில் — பணியாற்று; பதவிக்குள் மறைந்து விடாதே
தொழில்வாழ்க்கையில் ஒருவர் தனது designation, salary, status ஆகியவற்றோடு தன்னை முழுமையாகக் கலந்து விடலாம். அவற்றில் மாற்றம் ஏற்பட்டால் மன அமைதி உடைந்து போகும்.
நடைமுறை உதாரணம்: பதவி உயர்வு கிடைக்கவில்லை. உடனே பொறாமை அல்லது கோபத்தில் செயல்படாமல், திறன் இடைவெளி, நிறுவன சூழல், அடுத்த வாய்ப்பு ஆகியவற்றை மதிப்பீடு செய்து வளர்ச்சித் திட்டம் அமைத்துக்கொள்ளலாம்.
வேலை செய்கிறேன்; வேலை தான் நான் அல்ல.
இந்த ஒரு புரிதல் தொழில் பந்தத்தைப் பெரிதும் குறைக்கும்.
சமூக ஊடகம் — தூண்டுதலுக்கு செத்தவனாக இரு
“செத்திட்டு இருப்பர்” என்ற உருவகத்தை நவீன டிஜிட்டல் வாழ்வில் மிகவும் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தலாம். ஒவ்வொரு notification-க்கும், comment-க்கும், provocation-க்கும் உடனடியாக எதிர்வினையாற்ற வேண்டிய கட்டாயத்திற்குச் “செத்தவராய்” இருத்தல்.
நடைமுறை உதாரணம்: நம்மைத் தாக்கும் comment வந்தால் உடனே பதிலிடாமல், 30 நிமிடங்கள் கழித்து வாசிக்கலாம். “இதற்கு பதில் தேவையா? பதில் கொடுத்தால் என்ன பயன்?” என்று பார்க்கலாம்.
இங்கு புலன் செயல்படுகிறது; ஆனால் புலன் தூண்டுதல் நம்மை ஆளவில்லை.
இதுவே டிஜிட்டல் துடக்கற்ற நிலை.
நிர்வாகம் — பிரச்சினையைத் தீர்த்து அதன் வித்தையும் கெடு
ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது மட்டும் போதாது; அதை மீண்டும் உருவாக்கும் காரணவித்தையும் நீக்க வேண்டும்.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு அலுவலகத்தில் payment தாமதமாகிறது. ஒரு payment-ஐ மட்டும் விரைவாகச் செய்வது போதாது. approval process, பொறுப்பாளர், deadline, tracking system ஆகியவற்றை மாற்ற வேண்டும்.
இதன் நிர்வாகச் சூத்திரம்:
Incident தீர்வு → Root cause நீக்கம் → System மாற்றம்
இது திருமூலரின் “வித்தைக் கெடுத்து” என்ற கருத்தின் நவீன வடிவம்.
ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்திற்கல்ல, பந்தமின்மைக்காக
இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு இங்குதான். ஜபம், தியானம், பிராணாயாமம், பூசை ஆகியவை செய்யும்போது சாதகர் ஒரு முக்கியமான அளவுகோலை வைத்திருக்க வேண்டும்:
என் சாதனை என்னை மேலும் சுதந்திரமாக்குகிறதா?
நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி சாதனை முடிந்தபின் நான்கு கேள்விகளை எழுதலாம்:
“சுத்தத் துரியம்” போன்ற உயர்ந்த நிலையை நேரடியாக நாடுவதற்கு முன், சாதகர் புலன், மனம், உடல் ஆகியவற்றோடு பற்றற்ற விழிப்பில் இருக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
சிவயோகியின் அடையாளம் அனுபவப் பெருமை அல்ல; பந்தத்தின் ஆற்றல் குறைவது.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று நான் ஒரு பழக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்: கோபம், உடனடி பதில், பொறாமை, அங்கீகார ஆசை, அதிக screen time, தாமதம்—எதுவாக இருந்தாலும் சரி.
பின்னர் மூன்று படிகள்:
வித்து என்ன? — இதை மீண்டும் உருவாக்கும் காரணம் என்ன?
பந்தம் என்ன? — இது என்னை எப்படிக் கட்டுகிறது?
சுத்தமான பதில் என்ன? — இதே சூழலில் விழிப்புடன் நான் எப்படி நடக்கலாம்?
இதுவே பாடல் 122-ன் வாழ்வியல் சாதனை:
உலகில் இருந்து ஓடாதே; உலகம் உன்னை கட்டும் விதத்திற்கு இறந்து விடு. உடல் செயல்படட்டும், புலன் செயல்படட்டும், கடமை தொடரட்டும்—ஆனால் பந்தவித்து உன்னை ஆளாத நிலையை வளர்த்து வாழ்.
இப்பாடல் சிவயோகியின் உள்நிலையை விளக்குகிறது. பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் காரணவித்தின் ஆற்றல் கெட்டு, பந்தம் தளர்ந்து, புலன்–உயிர்–உடல் ஒழுங்குபெற்று, உடலோடு உலகில் வாழ்ந்தபடியே பற்றின் ஆதிக்கத்திற்கு “செத்தவர்” போல இருப்பதே சிவயோகியின் நிலை என்று திருமூலர் காட்டுகிறார்.
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
முந்தைய பாடலில் கரணங்களோடு தன்னை ஒன்றுபடுத்திக்கொண்ட உயிர் **“பிறப்பெரி”**யில் சிக்குகிறது. இப்பாடல் அதற்கான அடுத்த நிலையைக் கூறுகிறது:
“வித்தைக் கெடுத்து...”
அதாவது பிறப்பின் விளைவுகளை மட்டும் சமாளிப்பது போதாது; பிறப்புப் பந்தத்தைத் தொடர்ந்து உருவாக்கும் காரணவித்தின் ஆற்றலே ஒடுங்க வேண்டும்.
அவ்வாறு வித்து கெடும்போது,
பந்தம் தளர்கிறது → விழிப்புணர்வு தூய்மையடைகிறது → புலன்கள் ஒழுங்குபெறுகின்றன → உடல் கருவியாகிறது → சாதகர் பற்றற்ற சிவயோகியாக வாழ்கிறார்.
எனவே “செத்திட்டு இருப்பர்” என்பது உடலின் மரணம் அல்ல. உடலோடு வாழ்ந்தபடியே பந்தத்தை உருவாக்கும் பழைய அகப்பிடிப்புகளின் ஆட்சிக்கு இறந்த நிலை என்பதே அதன் யோகப் பொருள்.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
கருத்து
சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1
வித்தைக் கெடுத்தல்
பிறப்பைத் தொடரச் செய்யும் பந்தக் காரணத்தின் ஆற்றல் ஒடுங்குதல்
2
சுத்தத் துரியம்
சாதாரண விழிப்பு–கனவு–உறக்க நிலைகளைக் கடந்த தூய விழிப்புணர்வு நிலை
3
துடக்கற்று
உலகை விட்டு விலகுதல் அல்ல; உலகத்துடனான பந்தப் பிடிப்பிலிருந்து விடுபடுதல்
4
புலன்–உயிர்–உடல் ஒழுங்கு
புலன்களை அழிக்காமல், அவை உயிரை ஆளாதபடி தத்தம் நிலையில் அமைத்தல்
5
செத்திட்டு இருப்பர்
உடலோடு வாழ்ந்தபடியே ஆசை, அகந்தை, பற்று, கரண அடையாளம் ஆகியவற்றின் ஆதிக்கத்திற்கு இறந்தவர்போல் இருத்தல்
இதன் ஆன்மிக இயக்கம்:
வித்து → பந்தம் → பிறப்பு
என்பதிலிருந்து
வித்து கெடுதல் → பந்தமின்மை → சுத்தத் துரியம் → சிவயோக நிலை
என்பதற்கு மாறுதல்.
③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் “துறவு” பற்றிய புரிதலை மாற்றுகிறது.
துறவு என்பது உலகை விட்டுச் செல்வது மட்டுமல்ல. குடும்பம், தொழில், உடல், புலன் ஆகியவற்றோடு வாழ்ந்தபடியே அவற்றின் அடிமையாகாமல் இருப்பதும் ஆழமான அகத்துறவு.
இரண்டாவது, சாதகர் தனது பிரச்சினைகளின் விளைவுகளை அல்ல, வித்தை ஆராயத் தொடங்குகிறார்.
கோபம் வந்தால்:
“யார் என்னைக் கோபப்படுத்தினார்?”
என்பதிலிருந்து,
“என்னுள் எந்தப் பற்று இந்தக் கோபத்தை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகிறது?”
என்று கேட்கிறார்.
மூன்றாவது, புலன்களை எதிரிகளாகப் பார்க்காமல் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய கருவிகளாக பார்க்கிறார்.
நான்காவது, ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அளவுகோல் விசித்திரமான அனுபவங்கள் அல்ல என்பதை உணர்கிறார். மாறாக:
பற்று குறைகிறதா?
அகந்தை தளர்கிறதா?
எதிர்வினை குறைகிறதா?
விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கிறதா?
என்பதே உண்மையான அளவுகோலாகிறது.
ஐந்தாவது, சாதகர் உலகிலிருந்து விடுபட முயல்வதிலிருந்து, உலகம் தன்னைப் பிணைக்கும் விதத்திலிருந்து விடுபட முயலும் நிலைக்கு உயர்கிறார்.
④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்
“உடலோடு வாழ்ந்தும் பந்தத்திற்கு இறந்தவனே சிவயோகி.”
இதைச் சாதனை நினைவுச் சூத்திரமாக இன்னும் தெளிவாகக் கூறினால்:
“உலகை விட வேண்டியதில்லை; உலகம் என்னைக் கட்டும் வித்தை விட வேண்டும்.”
⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்
வித்து — பிறப்பையும் பந்தத்தையும் தொடரச் செய்யும் காரணநிலை.
கெடுத்து — அதன் கட்டுப்பாட்டு ஆற்றலை ஒழித்து.
சுத்தம் — மாசற்ற, தூய நிலை.
துரியம் — விழிப்பு, கனவு, ஆழுறக்கம் ஆகியவற்றைக் கடந்த நான்காம் விழிப்புணர்வு நிலை.
சுத்தத் துரியம் — பாச ஆதிக்கம் தளர்ந்த தூய விழிப்புணர்வு.
துடக்கு — கட்டு, பிணைப்பு, தொடர்புப் பந்தம்.
துடக்கற்று — பந்தமின்றி.
புலன் — உலக அனுபவத்தைப் பெறும் உணர்வுக் கருவிகள்.
உயிர் — அறியும் சீவன்.
உடம்பு — உயிர் உலகில் செயல்படுவதற்கான உடற்கருவி.
செத்திட்டு இருப்பர் — உடலால் இறத்தல் அல்ல; பந்தத்தின் ஆதிக்கத்திற்கு இறந்தவர்போல் வாழ்தல்.
சிவயோகியர்கள் — உடல்–புலன்–உயிரை ஒழுங்குபடுத்தி சிவநெறியில் பற்றற்று நிலைபெற்றவர்கள்.
பாடலின் முழு இயக்கம் — ஒரே பார்வையில்
முந்தைய நிலை
↓
கரண அடையாளம்
↓
ஆசை / பற்று
↓
வினை
↓
பிறப்பெரி
↓
──────────────────
பாடல் 122
──────────────────
↓
வித்தைக் கெடுத்தல்
↓
சுத்தத் துரியம்
↓
துடக்கற்ற நிலை
↓
புலன் – உயிர் – உடல்
ஒழுங்குபெறுதல்
↓
உடலோடு வாழ்க்கை தொடர்கிறது
↓
ஆனால்
பற்றின் ஆதிக்கம் முடிகிறது
↓
“செத்திட்டு இருப்பர்”
↓
சிவயோகி
சாதகருக்கான ஒரு சுயவிசாரணை
இன்றைய சாதனையின் முடிவில் ஒரே ஒரு கேள்வியைக் கேட்கலாம்:
“என்னை மீண்டும் மீண்டும் கட்டுகின்ற எந்த வித்தின் ஆற்றலை இன்று நான் சிறிதாவது குறைத்தேன்?”
ஏனெனில் திருமூலரின் பார்வையில் சாதனையின் வெற்றி எத்தனை அனுபவங்களைப் பெற்றோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை; எத்தனை பந்தங்களின் ஆற்றல் நம்மீது குறைந்துள்ளது என்பதிலும் இருக்கிறது.