திருமூலர் படிக்கட்டு - 123

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்து மூன்றாவது படிக்கட்டில் (123) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

அறிவுடைய உயிராகிய சித்தையும், அறிவற்ற உடல்–புலன்–கரண–பொருள் அமைப்பாகிய அசித்தையும் வேறுபடுத்தி உணர்ந்து, வெளிப்புறச் சாதனையில் மட்டும் நின்றுவிடாமல் தவயோகத்தின் அகநிலைக்குள் ஆழ்ந்து சென்று, உயிரினுள் மறைந்திருக்கும் ஞானஒளி வெளிப்படும்படி செய்து, பாசச் சார்புகளின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, சிவமாகிய பதியை நோக்கிச் செல்லச் செய்வதே சிவயோகத்தின் நோக்கமாகும்; இத்தகைய உயர்ந்த யோகநெறியை குருவாகிய நந்தி சாதகர்களாகிய நமக்கு அருளினான் என்று திருமூலர் அறிவிக்கிறார்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவம் விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல், “சிவயோகம்” என்ற சொல்லை வெறும் ஆசனம், மூச்சுப்பயிற்சி, தியானநிலை ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக அல்லாமல், உயிர் தனது உண்மையான அறிவியல்பை அறிந்து, அசித்தாகிய கருவி–உலகத் தொடர்புகளிலிருந்து தன்னைத் தெளிவாக வேறுபடுத்தி, தவயோகத்தின் அகநிலைக்குள் சென்று, தன்னுள் மறைந்திருந்த ஒளியை வெளிப்படுத்தி, இறுதியில் பதியாகிய சிவனை நோக்கிச் செல்லும் அருள்நெறி என்று விரிவாக்குகிறது. முந்தைய பாடலில் “செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகியர்களே” என்று சிவயோகியின் நிலையைச் சொன்ன திருமூலர், இப்பாடலில் இயல்பாக எழும் அடுத்த கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறார்: அந்த சிவயோகம் என்றால் உண்மையில் என்ன?

பாடலின் தொடக்கமான “சிவயோகம் ஆவது சித்து அசித்து என்று” என்பது மிக முக்கியமான தத்துவத் திறவுகோல். சைவசித்தாந்தத்தில் சித்து என்பது அறிவுடைய உயிரைக் குறிக்கிறது; அசித்து என்பது அறிவற்ற பொருள், உடல், கரணம், புலன், உலகம் போன்ற அனுபவத் தளங்களைச் சுட்டுகிறது. சாதாரண மனித வாழ்க்கையில் இவை இரண்டும் கலந்த அனுபவமாகின்றன. “என் உடல்” என்று சொல்லும் உயிர், பின்னர் “உடலே நான்” என்று எண்ணுகிறது; “என் மனம்” என்று சொல்ல வேண்டியவன் “என் எண்ணமே உண்மை” என்று கொள்கிறான்; “என் உணர்ச்சி” என்று அறிய வேண்டியவன் அதையே தனது அடையாளமாக்கிக் கொள்கிறான். இந்த கலப்புணர்வே பாசத்தின் ஒரு முக்கிய செயற்பாடு. எனவே சிவயோகத்தின் ஆரம்பம் சித்து–அசித்து விவேகம்: அறிபவன் வேறு; அறியப்படும் கருவி–பொருள் வேறு.

இது வேதாந்த மரபின் திருக்–திருஷ்ய விவேகத்தை நினைவூட்டலாம்; ஆனால் திருமூலரின் சைவப் பார்வையில் இதன் நோக்கம் “உலகம் மாயை; ஆத்மா மட்டும் உண்மை” என்ற ஒரே முடிவில் முடிவதில்லை. சைவசித்தாந்தம் உயிரின் இருப்பையும், உலகின் தத்துவப்பங்கையும், பதியின் பரமாதிகாரத்தையும் ஒருங்கிணைக்கிறது. உயிர் அசித்திலிருந்து வேறானது என்பதால் அது அசித்தை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை; மாறாக அசித்தைச் சரியான கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். உடல் துறக்கப்பட வேண்டியது அல்ல; கோயிலாக்கப்பட வேண்டும். புலன்கள் அழிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல; ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். மனம் எதிரியாக அல்ல; சுத்திகரிக்க வேண்டிய கரணம். இதுவே திருமூலரின் யோகத்தின் தனித்துவமான சமநிலை.

“தவயோகத்துட்புக்கு” என்ற சொற்றொடர் சிவயோகத்தின் அடுத்த கட்டத்தைத் திறக்கிறது. “உட்புக்கு” — அகத்துள் புகுதல். தவம் வெளிப்புறச் சிரமம் மட்டும் அல்ல. உண்ணாமை, மௌனம், உடற்பயிற்சி போன்ற வெளிப்புற கட்டுப்பாடுகள் தன்னிச்சையாக ஞானத்தை அளிப்பதில்லை. அவை அகநிலைக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கருவிகள். அதனால் “தவயோகத்தின் உள்ளே புகுதல்” என்பது தவத்தின் வடிவத்தைத் தாண்டி அதன் நோக்கத்திற்குள் நுழைதல். ஆசையை மட்டும் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; ஆசையின் வேரைக் காணுதல். கோபத்தை மட்டும் அடக்குவது அல்ல; “எதை நான் காக்க முயல்கிறேன்?” என்று அகத்தை நோக்கிப் பார்ப்பது. இவ்வாறு தவம் மனஅடக்கத்திலிருந்து விழிப்புணர்வாக உயர்கிறது.

யோகசாஸ்திரத்தின் பார்வையில் இது பிரத்தியாஹாரம், தாரணை, தியானம் ஆகிய உள்நிலைப் படிகளை நினைவூட்டுகிறது. புலன்கள் வெளியிலிருந்து அகத்திற்கு திரும்புகின்றன; சித்தம் ஒருமுகமடைகிறது; பின்னர் தியானம் ஆழமாகிறது. ஆனால் திருமூலர் இதையே “தன்னொளி” என்ற மொழியில் மேலும் நுண்ணியப்படுத்துகிறார். மனம் அமைதியானபோது வெளியிலிருந்து புதிய ஒளி ஒன்று கொண்டுவரப்படுவதில்லை; உயிரின் அறிவு மறைப்புகளிலிருந்து தெளிவடைகிறது. இதுவே “தன்னொளி” என்று கொள்ளத்தக்கது. அந்த ஒளியை தனிமனித அகந்தையின் ஒளியாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது; பதியருளால் வெளிப்படும் உயிரறிவின் பிரகாசம் என்று பார்க்க வேண்டும்.

இங்கே சிவாகமப் பார்வை முக்கியமானது. ஆகம மரபில் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நெறிகள் வெளிப்படையாக வேறுபட்டாலும், அவற்றின் இறுதி நோக்கம் ஒரேது: உயிரை சிவசார்பில் நிலைநிறுத்துதல். கிரியையில் பூசிக்கப்படும் சிவன், யோகத்தில் உள்ளார்ந்த தியானமாகிறார்; ஞானத்தில் பதி–பசு–பாச உண்மை தெளிவாகிறது. அதனால் திருமூலரின் சிவயோகம் வெளிப்பூசைக்கு எதிரான அகப்பயிற்சி அல்ல. புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு, வடிவத்திலிருந்து அனுபவத்திற்கு, செயலில் இருந்து அறிவிற்கு நகரும் ஆகமப் பரிணாமம்.

தந்திர மரபிலும் இதே இயக்கம் தெளிவாகிறது. மந்திரம், நியாசம், மூச்சு, சக்தி, ஆதாரங்கள், தியானம் முதலியவை அனைத்தும் சாதகரின் உடல்–பிராண–சித்த அமைப்பை சுத்திகரித்து ஒருமுகப்படுத்துகின்றன. ஆனால் இவற்றின் நோக்கம் விசித்திரமான சக்திகளைப் பெறுவது அல்ல. “தன்னொளி” வெளிப்படும்போது சாதகர் தனது அனுபவங்களை மீண்டும் அகந்தையின் சொத்தாகக் கொண்டால், அசித்தோடு புதிய பற்று உருவாகும். எனவே தந்திரத்தின் உண்மையான நிறைவு சக்தி அனுபவத்தைக் கடந்த சிவசார்பு. அனுபவம் வழி; பதி குறி.

பாடலின் மூன்றாம் அடியான “தவயோகம் சாரா தவன் பதி போக” என்பது இந்தப் பயணத்தில் பற்றின் கேள்வியை எழுப்புகிறது. தவமே இறுதி இலக்கு அல்ல. சாதகர் தன் தவத்திலும் பற்றிக்கொள்ளலாம்: “நான் இவ்வளவு ஜபம் செய்தேன்”, “நான் இவ்வளவு நேரம் தியானித்தேன்”, “எனக்கு இவ்வளவு அனுபவம் உள்ளது” என்ற ஆன்மிக அடையாளம் பிறக்கலாம். திருமூலரின் யோகம் இந்தப் பற்றையும் தாண்டிச் செல்கிறது. சாதனையைச் சார்ந்து தொடங்க வேண்டும்; சாதனையையே இறுதியாகச் சார்ந்து நிற்கக்கூடாது. படகு ஆற்றைக் கடக்க உதவுகிறது; கரையை அடைந்த பின் அதைத் தலையில் சுமக்க வேண்டியதில்லை. இதுவே தவத்திலிருந்து பதியை நோக்கிய உயர்வு.

“பதி” என்பது இங்கே சைவசித்தாந்தத்தின் பதி—சிவன். ஆகவே சிவயோகத்தின் இறுதி இயக்கம் தன்சுய ஒளியில் நின்றுவிடுவது அல்ல; அந்த அறிவை அதன் ஆதாரமான சிவத்தை நோக்கித் திருப்புதல். இது முக்கியமான வேறுபாடு. “தன்னொளி” வெளிப்பட்டதால் “நானே பரமன்” என்ற அகந்தைப் பெருக்கம் வரக்கூடாது. மாறாக தன்னொளி தெளிவாகும்போது உயிர் தனது பதிசார்பை இன்னும் ஆழமாக உணர வேண்டும். சுத்தமான பளிங்கு பவளத்தின் நிறத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துவது போல, பாசம் குறைந்த உயிர் சிவஒளியை அதிகமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

இறுதி அடியில் “நவயோக நந்தி நமக்களித்தானே” என்று திருமூலர் இந்த வழியைக் குருவருளோடு இணைக்கிறார். “நந்தி” திருமந்திரத்தில் சிவகுருவின் அருளுருவாகத் திகழ்கிறார். யோகம் புத்தக அறிவால் மட்டும் பெறப்படுவது அல்ல; நெறி, குறி, உள் அனுபவம் ஆகியவற்றை சரியாக அமைத்துக் கொடுக்க குருவழி அவசியம். “நவயோகம்” என்பதை உரைமரபைப் பொறுத்து ஒன்பது யோகங்கள் எனவும், புதுமையான/உயர்ந்த யோகநெறி எனவும் விளக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கலாம்; ஆனால் பாடலின் மையத்தில் தெளிவான கருத்து ஒன்றே: சிவயோகம் குரு அருளால் உணர்த்தப்படும் உள்நெறி.

சித்தர் மரபிலும் குரு இந்த இடத்தில் மிக முக்கியமானவர். குரு சீடனுக்கு அனுபவத்தைத் திணிப்பதில்லை; அவன் உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க கற்றுக்கொடுக்கிறார். உடலைக் கவனிக்க, மூச்சை ஒழுங்குபடுத்த, மனத்தின் அலைச்சலை அறிய, புலன்களின் இழுப்பை உணர, ஆசையின் வேரை காண, “நான்” என்ற அடையாளத்தின் அடுக்குகளைச் சோதிக்க வழி காட்டுகிறார். இறுதியில் சீடன் வெளியில் குருவைப் பார்த்த இடத்திலிருந்து, குரு காட்டிய உள்ஒளியையும் சிவக்குறியையும் உணரத் தொடங்குகிறான்.

இதனால் இப்பாடலின் முழுச் சாதனை இயக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்: சித்து–அசித்து வேறுபாடு → தவயோகத்தின் அகநுழைவு → தன்னொளி வெளிப்பாடு → சாதனைப் பற்றைத் தாண்டுதல் → பதியை நோக்கிச் செல்லுதல் → நந்தியின் அருளால் சிவயோகத்தில் நிலைபெறுதல்.

சாதகருக்கான இப்பாடலின் சோதனையும் தெளிவானது: “என் சாதனை என்னை அதிகமாக ‘நான்’ என்று பிடிக்கச் செய்கிறதா, அல்லது என் பதிசார்பை உணரச் செய்கிறதா? என் புலன்களுக்கும் எனக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெளிவடைகிறதா? என் தவம் அகத்தில் ஒளியைத் தருகிறதா? என் அனுபவங்கள் என்னை விடுவிக்கிறதா, புதிய அடையாளத்தை உருவாக்குகிறதா?”

திருமூலரின் சிவயோகம் உடலை விட்டு ஓடுவது அல்ல; அசித்தைச் சரியான இடத்தில் வைத்து, சித்தைத் தெளிவாக்கி, தவத்தின் அகத்துள் புகுந்து, தன்னொளியை உணர்ந்து, அந்த ஒளியோடு பதியாகிய சிவனை நோக்கிச் செல்லும் குருவருள் நெறியாகும்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 123, முன் பாடல்களில் உருவாக்கப்பட்ட குரு → குறி → விவேகம் → கரணப் பந்தநீக்கம் → சிவயோக நிலை என்ற தொடருக்கு ஒரு முக்கியமான வரையறையை வழங்குகிறது. பாடல் 122-இல் “செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகியர்களே” என்று சிவயோகியின் நிலையைச் சுட்டிய திருமூலர், இப்பாடலில் இயல்பாக எழும் கேள்வியான “அப்படியானால் சிவயோகம் என்றால் என்ன?” என்பதற்குப் பதில் தருகிறார். எனவே 123 ஒரு புதிய தலைப்பைத் தொடங்குவதற்குப் பதிலாக, முந்தைய சாதனை அனுபவத்திற்கு தத்துவ–யோக இலக்கணம் வழங்கும் வரையறைப் பாடல்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

120-இல் குரு குறியை அறிவிக்கிறார். 121-இல் உயிரும் கரணங்களும் அன்னம்போல் பிரித்தறியப்பட வேண்டும். 122-இல் பிறப்புக்குரிய வித்து கெட்டு, புலன்–உயிர்–உடல் இயங்கினாலும் பந்தத்திற்கு “செத்தவர்” போல இருப்பவர் சிவயோகி எனப்படுகிறது.

ஆனால் “சிவயோகி” என்ற நிலையைச் சொன்னபின் அதன் உள்ளடக்கம் வரையறுக்கப்பட வேண்டும். அதற்காகவே 123 வருகிறது.

இங்கு திருமூலர்:

சித்து–அசித்து அறிதல் → தவயோகத்தின் அகத்துள் புகுதல் → தன்னொளி வெளிப்படுதல் → சார்பைத் தாண்டுதல் → பதியை நோக்கிச் செல்வது

என்ற வரிசையில் சிவயோகத்தின் உள்ளமைப்பைத் தருகிறார்.

அதனால் பாடல் 122 சிவயோகியின் நிலையை கூறுகிறது; பாடல் 123 சிவயோகத்தின் செயல்முறையை கூறுகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

122-இன் இறுதி:

“செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகியர்களே.”

123-இன் தொடக்கம்:

“சிவயோகம் ஆவது...”

இந்த இரண்டு சொற்றொடர்களும் நேரடியாக இணைகின்றன.

122: யார் சிவயோகி?
→ பந்தத்திற்கு இறந்தவர் போல உடலோடு வாழ்பவர்.

123: அந்த சிவயோகம் என்ன?
→ சித்து–அசித்து வேறுபாட்டை அறிந்து, அகத்தவத்தில் நுழைந்து, தன்னொளி வெளிப்பட்டு, பதியை நோக்கிச் செல்லும் நெறி.

இவ்வாறு 122 நிலை, 123 நெறி.

முந்தைய பாடலின் “துடக்கற்று” என்ற பந்தமின்மை இப்பாடலில் “சித்து–அசித்து” விவேகமும் “சாரா” நிலையுமாக காரணவியல் விளக்கம் பெறுகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரம் மனிதனை நிலையாமை உணர்வு, ஒழுக்கம், புலனடக்கம், அறவாழ்வு ஆகியவற்றின் வழியாகப் பக்குவப்படுத்துகிறது. அவற்றின் உயர்ந்த நோக்கம் வெறும் நல்ல மனிதனை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல; அறம் யோகத்திற்கு ஏற்ற அகத்தளத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

பாடல் 123 அந்த மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு:

புலனை அடக்குகிறது.

சிவயோகம்:

புலனையும் உடலையும் அசித்தாக அறிந்து, உயிரறிவின் உண்மையான திசையைத் தெளிவாக்குகிறது.

எனவே அறவாழ்விலிருந்து யோகத்திற்கு நகரும் திருமூலரின் மொத்த கட்டமைப்பை புரிந்துகொள்ள இப்பாடல் முக்கியமானது. ஒழுக்கம் பாத்திரத்தைச் சுத்தப்படுத்துகிறது; சிவயோகம் அதனுள் ஒளியை வெளிப்படுத்துகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

123-இன் முக்கிய இறுதி இயக்கம்:

“அவன் பதி போக…”

அதாவது சிவயோகம் தன்னொளியை உணர்வதிலேயே முடிவதில்லை; அது பதியை நோக்கிய இயக்கம்.

இதனால் அடுத்த கட்டத்திற்கான கேள்விகள் உருவாகின்றன:

பதியை நோக்கிய யோகம் எவ்வாறு ஆழமடைகிறது?
தன்னொளி எவ்வாறு சிவஒளியுடன் தொடர்புபடுகிறது?
நந்தி அளித்த யோகம் எந்த அனுபவ நிலைகளுக்கு எடுத்துச் செல்கிறது?

எனவே 123, சாதகரின் அகத்தூய்மையிலிருந்து பதிசார்ந்த உயர்ந்த சிவயோக அனுபவத்திற்கு திறக்கும் வாசலாகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

123 இல்லாவிட்டால் 122-இல் கூறப்பட்ட “சிவயோகி” என்ற சொல் அனுபவமான ஒரு நிலையாக மட்டும் இருக்கும்; சிவயோகத்தின் தத்துவ அமைப்பு தெளிவடையாது.

குறிப்பாக நான்கு இணைப்புகள் காணாமல் போகும்:

விவேகம் → சித்து–அசித்து
தவம் → அகநுழைவு
அகநுழைவு → தன்னொளி
தன்னொளி → பதியை நோக்கிய பயணம்

இதனால் சிவயோகம் வெறும் உடல் அல்லது தியானப் பயிற்சியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் அபாயம் ஏற்படும். இப்பாடல் அதனைத் திருத்தி, சிவயோகம் என்பது அறிவு, தவம், அகஒளி, பற்றின்மை, பதிசார்பு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த பாதை என்று நிறுவுகிறது.

Flow Diagram

பாடல் 120

குரு → குறி

↓

பாடல் 121

உயிர் ≠ கரணம்

↓

விவேகம்

↓

பாடல் 122

வித்தைக் கெடுத்தல்

↓

சுத்தத் துரியம்

↓

பற்றற்ற சிவயோகி

↓

────────────────────

பாடல் 123

────────────────────

↓

சிவயோகம் என்றால்?

↓

சித்து – அசித்து அறிதல்

↓

தவயோகத்துள் புகுதல்

↓

தன்னொளி வெளிப்பாடு

↓

சார்பைக் கடத்தல்

↓

பதியை நோக்கிச் செல்லுதல்

↓

நந்தி அளித்த சிவயோகப் பாதை

தர்க்கச் சாரம்

122 சிவயோகியின் நிலையை காட்டுகிறது; 123 அந்த நிலையை உருவாக்கும் சிவயோகத்தின் உள்ளார்ந்த தர்க்கத்தை வரையறுக்கிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

பாடல் 123-ன் நவீன வாழ்வியல் மையம் “எது நான்? எது என்னுடைய கருவி? எது எனது இறுதி குறி?” என்ற மூன்று கேள்விகளில் உள்ளது. நவீன வாழ்க்கையில் பதவி, உடல், உணர்ச்சி, சிந்தனை, செல்வம், சமூக அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் நாம் மிக நெருக்கமாக கலந்துவிடுகிறோம். திருமூலர் அவற்றைத் துறக்கச் சொல்லவில்லை; அவற்றின் சரியான இடத்தை அறிந்து, அகத்திற்குள் சென்று, தன்னொளியை உணர்ந்து, உயர்ந்த குறியை நோக்கி வாழச் சொல்கிறார்.

குடும்பம் — உறவைச் சொந்தமாக்காதே; அருளாக வாழ்

குடும்பத்தில் “என் குழந்தை”, “என் துணை”, “என் குடும்பம்” என்ற உணர்வு அன்பை உருவாக்கலாம்; ஆனால் அது கட்டுப்பாட்டாகவும் மாறலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை வேறு கருத்தைக் கொண்டால் அதை தனிப்பட்ட அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், “இவனும் தனித்த உயிர்; நான் வழிகாட்ட வேண்டும், ஆட்சி செய்ய வேண்டியதில்லை” என்று அணுகுதல்.

இங்கு சித்து–அசித்து விவேகம் மனிதரையும் “என் எதிர்பார்ப்பு” என்ற மன உருவத்தையும் பிரித்தறிய உதவுகிறது.

கல்வி — தகவலைத் தாண்டி தன்னொளியை வளர்த்தல்

மாணவர் புத்தகத்தில் உள்ளதை மனப்பாடம் செய்யலாம். ஆனால் உண்மையான கல்வி அவர் தானாக சிந்திக்கத் தொடங்கும் போது உருவாகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு தலைப்பை கற்ற பின், “இதன் பொருள் என்ன?”, “இதற்கு நான் எந்த உதாரணத்தைத் தர முடியும்?”, “இதை என் வாழ்க்கையில் எங்கே பயன்படுத்தலாம்?” என்று மூன்று கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதச் சொல்லலாம்.

இது வெளிப்புற அறிவை உள்அறிவாக மாற்றுகிறது.

கல்வி தகவலை அளிக்கிறது; சிந்தனை தன்னொளியை எழுப்புகிறது.

தலைமைத்துவம் — பதவி கருவி; குறி பொதுநலம்

ஒரு தலைவர் தனது பதவியையே தன் அடையாளமாக்கிக்கொண்டால் முடிவுகள் அகந்தையைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்துக்குச் செல்கின்றன.

நடைமுறை உதாரணம்: தனது திட்டத்தை குழு எதிர்த்தால் “என் அதிகாரத்தை ஏற்கவில்லை” என்று கொள்ளாமல், “எந்த முடிவு நிறுவன நோக்கத்திற்கு சிறந்தது?” என்று ஆராய்கிறார்.

இதுவே:

நான் ≠ என் பதவி
பதவி = பணி செய்யும் கருவி

என்ற விவேகம்.

தொழில் — Career என்பது கருவி; வாழ்க்கையின் முழுக் குறி அல்ல

வேலை, சம்பளம், பதவி உயர்வு தேவையானவை. ஆனால் அவையே முழு வாழ்க்கையின் மதிப்பாக மாறினால் தொழில் பாசமாகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: வருடத்தின் முடிவில் “எவ்வளவு சம்பாதித்தேன்?” என்பதுடன், “என்ன திறன் வளர்ந்தது?”, “யாருக்கு நான் மதிப்பு உருவாக்கினேன்?”, “என் பணியால் என்ன அர்த்தம் உருவானது?” என்றும் மதிப்பிடலாம்.

இதனால் தொழில் வெறும் வருமானத்திலிருந்து வளர்ச்சிப் பாதையாக மாறுகிறது.

சமூக ஊடகம் — வெளிப்படிமத்தையும் உண்மையான தன்னையும் பிரித்தறிதல்

சமூக ஊடகத்தில் நாம் உருவாக்கும் profile நமது முழு இருப்பல்ல. Likes, followers, reactions ஆகியவை அசித்தான அளவுகோல்கள்; அவை தன்மதிப்பை நிர்ணயிக்கக் கூடாது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பதிவு குறைவாகப் பாராட்டப்பட்டால் மனம் பாதிக்கப்படும்போது:

“இந்தப் பதிவு குறைவாகப் பார்க்கப்பட்டது; அதனால் என் மதிப்பு குறையவில்லை.”

என்று விழிப்புணர்வுடன் பிரித்தறியலாம்.

சமூக ஊடகம் கருவியாக இருக்கட்டும்; அடையாளமாக மாறாதிருக்கட்டும்.

நிர்வாகம் — செயல்முறையை நோக்கத்துடன் இணைத்தல்

ஒரு நிறுவனத்தில் விதிமுறைகள், forms, approvals, KPIs அனைத்தும் கருவிகள். அவை நோக்கத்தை மறந்துவிட்டால் அமைப்பு தானே தன் இலக்காகிவிடும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு form 20 தகவல்களை கேட்கிறது. ஆனால் முடிவெடுக்க 8 மட்டுமே தேவை. தேவையற்றவற்றை நீக்குதல்.

கேள்வி:

“இந்த செயல்முறை எதற்காக?”

இது நிறுவன அளவிலான சித்து–அசித்து விவேகம்: நோக்கம் ஒன்றாகவும், கருவி வேறாகவும் காணுதல்.

ஆன்மிக சாதனை — சாதனையையும் இறுதிக் குறியையும் குழப்பாதே

இப்பாடலின் நேரடி பயன்பாடு இதுவே.

மந்திரம், பூசை, தியானம், பிராணாயாமம், தவம் ஆகியவை மிகப் புனிதமானவை. ஆனால் அவையே இறுதிக் குறி அல்ல. அவை தவயோகத்தின் கருவிகள்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி ஜபம் முடிந்த பின் எண்ணிக்கையை மட்டும் பதிவு செய்யாமல்:

என் மனம் தெளிவானதா?
என் அகந்தை குறைந்ததா?
என் புலன்களின் கட்டாயம் தளர்ந்ததா?
என் உள்ளொளி — விழிப்புணர்வு — அதிகரித்ததா?
நான் பதியை நோக்கி நகர்கிறேனா?

என்று சோதிக்கலாம்.

இது சாதனையை சாதனைப் பெருமையிலிருந்து காக்கிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு முக்கியமான அடையாளத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்—என் பதவி, என் குடும்பப் பங்கு, என் உடல், என் கருத்து, என் சமூகப் பிம்பம், என் ஆன்மிக அடையாளம்.

பின்னர் கேளுங்கள்:

இது நான் தானா, அல்லது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கருவியா?
இந்தக் கருவி என்னை எந்த நோக்கத்திற்கு அழைக்கிறது?
என் உயர்ந்த குறி என்ன?

பின்னர் ஐந்து நிமிடம் அமைதியாக அமர்ந்து, வெளிப்புற அடையாளங்களை ஒதுக்கி, “என்னுள் மாற்றமின்றி கவனித்து அறிந்துகொண்டிருப்பது எது?” என்பதை உணர முயலலாம்.

பாடல் 123-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்:

கருவியையும் தன்னையும் பிரித்தறி; சாதனையின் அகத்துள் செல்; தன்னொளியை வளர்த்து, அந்த ஒளியை உயர்ந்த குறியான பதியை நோக்கித் திருப்பு.

இப்பாடல் சிவயோகம் என்றால் என்ன? என்ற கேள்விக்குத் தத்துவமும் சாதனையும் இணைந்த பதிலை அளிக்கிறது. உயிர் மற்றும் கரணங்கள், சித்து மற்றும் அசித்து, சாதனை மற்றும் குறி ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை உணர்ந்து, தவயோகத்தின் அகத்துள் சென்று, தன்னொளி வெளிப்பட்டு, இறுதியில் பதியை நோக்கிச் செல்லும் நெறியே சிவயோகம் என்று திருமூலர் காட்டுகிறார்.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

சிவயோகம் வெறும் உடற்பயிற்சியோ தியான நுட்பமோ அல்ல. அதன் அடிப்படை பிரித்தறிதல்; அதன் நடுநிலை அகத்தவம்; அதன் வெளிப்பாடு தன்னொளி; அதன் இறுதிக் குறி பதி.

இதனால்:

சித்து–அசித்து அறிதல் → தவயோகத்துள் புகுதல் → தன்னொளி வெளிப்பாடு → பற்றற்ற நிலை → பதியை நோக்கிச் செல்லுதல்

என்ற முழுமையான ஆன்மிகப் பாதையை இப்பாடல் சுட்டுகிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் “நான்” பற்றிய புரிதலை மாற்றுகிறது. உடல், புலன், மனம், எண்ணம் ஆகியவை தன்னுடைய கருவிகள்; அவையே முழுமையான “நான்” அல்ல என்பதை உணரச் செய்கிறது.

அடுத்து, சாதனை பற்றிய புரிதல் மாறுகிறது. தவம் என்பது வெளிப்புற ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல; தன் அகத்திற்குள் நுழைந்து, ஆசை, அகந்தை, பற்று, மனஅலைச்சல் ஆகியவற்றின் வேரைக் காணும் செயலாக மாறுகிறது.

மூன்றாவது, ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பற்றிய பார்வை மாறுகிறது. ஒளி, அமைதி, ஆனந்தம் போன்ற அனுபவங்கள் வந்தாலும் அவற்றிலேயே நிற்காமல், அவை உண்மையில் பந்தத்தைக் குறைக்கிறதா என்று சாதகர் ஆராயத் தொடங்குகிறார்.

நான்காவது, குரு பற்றிய புரிதல் ஆழமடைகிறது. நந்தி யோகத்தை அளிக்கிறார்; ஆனால் சாதகர் அதனை வாழ வேண்டும். குரு நெறியை அளிக்கிறார்; சீடன் அகத்துள் புக வேண்டும்.

ஐந்தாவது, ஆன்மிகத்தின் இறுதிக் குறி தெளிவடைகிறது:

தன்னொளி காண்பது மட்டும் அல்ல; அந்த ஒளியைப் பதியாகிய சிவனை நோக்கித் திருப்புதல்.

இதனால் சாதகர்:

கருவியோடு கலந்த நிலையிலிருந்து → விவேகத்திற்கும்
வெளித்தவத்திலிருந்து → அகத்தவத்திற்கும்
அறியாமையிலிருந்து → தன்னொளிக்கும்
சாதனைப் பற்றிலிருந்து → சாராமைக்கும்
தன்னிலை உணர்விலிருந்து → பதிசார்பிற்கும்

நகர்கிறார்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“சித்தையும் அசித்தையும் பிரித்தறிந்து, அகத்தவத்தில் தன்னொளி மலர்ந்து, பதியை நோக்கிச் செல்வதே சிவயோகம்.”

இதை இன்னும் சுருக்கமாக:

“விவேகம் வழி; தன்னொளி வெளிப்பு; பதி குறி.”

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

சிவயோகம் — சிவத்தை நோக்கிய ஒருங்கிணைந்த யோகநெறி
சித்து — அறிவுடைய உயிர்
அசித்து — அறிவற்ற உடல்–புலன்–கரண–பொருள் அமைப்பு
தவயோகம் — அகமாற்றத்தை நோக்கிய ஒழுக்க–யோக சாதனை
உட்புக்கு — வெளியில் நின்றுவிடாமல் அகத்துள் நுழைதல்
தன்னொளி — மறைப்பு குறைந்தபோது வெளிப்படும் உயிரறிவின் தெளிவு
சாரா — பற்றாமை, சார்பிலிருந்து விடுபடுதல்
பதி — சிவன், இறுதி குறி
போக — அடையச் செல்லுதல்
நந்தி — சிவகுரு, அருள் ஆசிரியன்
நவயோகம் — நந்தி அளித்த உயர்ந்த யோகநெறி எனப் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது
அளித்தான் — குருவருளால் வழங்கப்பட்டது

ஒரே பார்வையில் பாடலின் இயக்கம்

சித்து – அசித்து

↓

பிரித்தறிதல்

↓

தவயோகத்துள் புகுதல்

↓

அகச்சுத்தி

↓

தன்னொளி வெளிப்பாடு

↓

சாராமை / பற்றின்மை

↓

பதியை நோக்கிச் செல்லுதல்

↓

நந்தி அளித்த சிவயோகம்

பாடலின் தொடக்கம்: விவேகம்
பாடலின் பாதை: தவயோகம்
பாடலின் அக அனுபவம்: தன்னொளி
பாடலின் ஒழுக்கம்: சாராமை
பாடலின் இறுதி குறி: பதி
பாடலின் அருள் மூலம்: நந்தி