திருமூலர் படிக்கட்டு - 124

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்து நான்காவது படிக்கட்டில் (124) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

பதவுரை

எல்லா உலகங்களிலும் எல்லாப் பொருள்களிலும் தானே நிறைந்து விளங்குகின்ற பரம உண்மையை உணரும்படி சிவன் அருளினான்; தேவர்களுடைய அறிவிற்கும் எளிதில் எட்டாத உயர்ந்த சிவநிலையை அடையும் வாய்ப்பையும் அருளினான்; புனிதமான திருமன்றில் திருக்கூத்தாடும் தனது திருவடிகளைச் சாரும் பேற்றையும் அளித்தான்; இறுதியில் எல்லைகளைக் கடந்த பேரின்பமாகிய அருள்வெளியில் உயிர் நிலைபெறும் அருட்பேற்றையும் அவனே வழங்கினான்.

யோக–ஆகம–தந்திர அனுபவ விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல் முழுவதும் “அளித்தான்” என்ற ஒரே வினையைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது. இந்த மீளுரையின் மூலம் அவர் ஒரு அடிப்படை ஆன்மிக உண்மையை வலியுறுத்துகிறார்: உயர்ந்த ஞானம், சிவநிலை, திருவடிச் சார்பு, பேரின்ப அருள்வெளி ஆகியவை வெறும் மனித முயற்சியால் “கைப்பற்றப்படும்” சாதனைகள் அல்ல; அவை அருளால் அளிக்கப்படும் அனுபவ நிலைகள். இதனால் இப்பாடல் சாதனைக்கும் அருளுக்கும் இடையே உள்ள உறவை மிகத் தெளிவாக நிறுவுகிறது. சாதகர் முயற்சி செய்கிறான்; அவன் தன்னைத் தயார்படுத்துகிறான்; ஆனால் இறுதி திறப்பு சிவனருளால் நிகழ்கிறது.

முதல் அடி “உலகெங்கும் தானான உண்மை” என்பதைக் கூறுகிறது. சிவன் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்குள் மட்டுமே இருப்பவன் அல்ல; எல்லாவற்றையும் கடந்தும், அனைத்திற்குள்ளும் நிறைந்திருக்கும் உண்மை. சைவசித்தாந்தத்தில் பதி, பசு, பாசம் தனித்தனியான தத்துவ நிலையைக் கொண்டாலும், பதியாகிய சிவன் அனைத்தையும் வியாபித்து நிற்பவன். இதனால் உலகம் சிவனிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல. அதேவேளை உலகமே சிவன் என்று எளிமைப்படுத்தியும் விட முடியாது. சிவன் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறான்; ஆனால் அனைத்தாலும் கட்டுப்படுபவன் அல்ல. இதுவே “உலகெங்கும் தானான உண்மை” என்ற வரியின் தத்துவ நுண்மை.

இந்த உண்மையை அறிதல் அறிவியல் தகவல் அறிதல்போல் அல்ல. “சிவன் எங்கும் இருக்கிறார்” என்று மனப்பாடம் செய்வது ஒரு நிலை; “என் அனுபவத்தின் ஒவ்வொரு தளத்திலும் இறைசன்னிதி உள்ளது” என்று வாழ்வது வேறு நிலை. குடும்பம், வேலை, துன்பம், சாதனை, அமைதி—எதிலும் சிவத்தைப் பிரித்துப் பார்க்காமல், எல்லா அனுபவங்களிலும் ஒரு உயர்ந்த தெய்வீகத் தொடர்பு இருப்பதை உணரத் தொடங்கும்போது இந்த வரி உள்ளார்ந்த அனுபவமாகிறது.

இரண்டாம் அடி “அமரர் அறியா உலகம்” என்று கூறுகிறது. இங்கு திருமூலர் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறார்: உயர்ந்த உலகம், சாதாரண தெய்வீக அனுபவத்தையும் தாண்டிய ஒன்று. “அமரர்” என்பது தேவர்களைச் சுட்டுகிறது. தேவர்களாலும் அறிய முடியாத உலகம் என்றால், அது புலன்களால் பார்க்கப்படும் வானுலகத்தை மட்டும் குறிக்க முடியாது. இதனை சிவஞானத்தால் மட்டுமே உணரக்கூடிய பரம நிலை என வாசிப்பது இயல்பு.

சிவாகமப் பார்வையில் இது சுத்த தத்துவங்கள் மற்றும் சிவபத நிலையை நினைவூட்டுகிறது. சாதாரண உயிர் மாயை, கரணம், புலன், கன்மம் ஆகியவற்றின் வழியே உலகை அனுபவிக்கிறது. ஆனால் அருள் ஆழமடையும் போது உயிரின் அறிவு சுத்தமடைந்து, அசுத்த மாயை அமைப்பைத் தாண்டிய உயர்ந்த தளங்களை உணரத் தொடங்குகிறது. இங்கே “உலகம்” என்பது இடவியல் உலகம் மட்டுமல்ல; அனுபவ நிலை, அறிவின் பரப்பு, சிவசார்பு நிலை எனப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

மூன்றாம் அடி “திருமன்றுள் ஆடும் திருத்தாள்” என்ற உருவகத்தால் பாடலின் மையத்தைப் புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு நகர்த்துகிறது. “திருமன்று” என்பது சிதம்பர அம்பலத்தை நினைவூட்டும்; ஆனால் திருமூலரின் யோகப் பார்வையில் அம்பலம் வெளிப்புறக் கோயில் மட்டுமல்ல. உடம்பும் மன்றம்; சித்தமும் மன்றம்; சுத்தமடைந்த அகமும் இறைவன் ஆடும் அரங்கம். இதனால் திருக்கூத்து ஒரு புராணக் காட்சி அல்ல; சிவசக்தியின் தொடர்ந்த செயல்பாட்டின் குறியீடு.

நடராஜரின் ஆட்டம் உருவாக்கம், நிலைபேறு, அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்ற ஐந்தொழில்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் மரபை இங்கு நினைவுகொள்ளலாம். சாதகரின் அகத்தில் இதே ஐந்தொழிலும் நடைபெறுகின்றன: பழைய அடையாளங்கள் உருவாகின்றன, நிலைபெறுகின்றன, சிதைகின்றன, மறைக்கப்படுகின்றன, புதிய ஞானம் அருளப்படுகிறது. “ஆடும் திருத்தாள்” என்பதால், சிவனின் திருவடி நிலையான பொருளல்ல; செயல்படும் அருளின் ஆதாரம்.

யோகப் பார்வையில் திருவடி என்பது சரணாகதி மற்றும் மையப்படுத்தலின் குறியீடு. சித்தம் பல திசைகளில் சிதறும்போது சாதகர் திருவடியை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறான். இதனால் “திருத்தாள் அளித்தான்” என்பது வெளிப்புறமாகத் திருவடி காட்டப்பட்டது என்று மட்டும் அல்ல; சாதகருக்குள் சரணாகதி நிலை திறக்கப்பட்டது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

நான்காம் அடி “பேரின்பத்து அருள்வெளி” இப்பாடலின் உச்சம். “அருள்வெளி” என்பது மிக வலிமையான சொற்றொடர். இது அருள் ஒரு தனிப்பட்ட செயல் மட்டும் அல்ல, சாதகர் நுழைந்து வாழக்கூடிய பரந்த இருப்புநிலை என்பதைக் காட்டுகிறது. இன்பம் என்பது இங்கு புலன்சார் இன்பம் அல்ல; பற்றற்ற, எல்லையற்ற, பூரணமான அனுபவம். இந்த பேரின்பம் சாதனையின் முடிவில் கிடைக்கும் ஒரு சிறிய ஆனந்தத் தருணம் அல்ல; உயிரின் அறிவு சிவசார்பில் விரியும் நிலை.

உபநிடத மரபில் பரம்பொருளை ஆனந்தத்தின் ஆதாரமாகக் கூறும் கருத்துகளுடன் இதனை ஒப்பிடலாம். ஆனால் திருமூலரின் மொழியில் இந்த ஆனந்தம் வெறும் “பிரம்மானந்தம்” எனும் கருத்தாக நிற்கவில்லை; அது அருள்வெளி. அதாவது ஆனந்தமும் அருளும் பிரிக்க முடியாத நிலையில் இருக்கின்றன. ஞானம் குளிர்ந்த அறிவாக இல்லாமல், அனுபவமாகவும் கருணையாகவும் வெளிப்படுகிறது.

சித்தர் மரபில் இதனை இன்னும் உள்ளார்ந்த அனுபவமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். உடல், மூச்சு, மனம், சித்தம் ஆகியவை சீர்பெற்றபோது, சாதகர் பல்வேறு அகநிலைகளை அனுபவிக்கலாம். ஆனால் சித்தர்கள் அனுபவத்தைத் தானே இலக்காகக் கொள்ள மாட்டார்கள். அந்த அனுபவம் அகந்தையை குறைக்கிறதா? அன்பை அதிகரிக்கிறதா? பாசத்தை தளர்த்துகிறதா? என்பதே முக்கியம். பேரின்பம் வந்தும் தன்முனைப்பு அதிகரித்தால் அது இன்னும் முழுமையான அருள்வெளி அல்ல.

தந்திரப் பார்வையிலும் “அளித்தான்” என்ற வினை மையம் பெறுகிறது. மந்திரம், நியாசம், தியானம், சக்திசாதனை போன்றவை சாதகரை தயார்படுத்துகின்றன. ஆனால் அனுபவத்தின் இறுதி திறப்பு “என் தொழில்நுட்பத்தின் வெற்றி” என்று கொள்ள முடியாது. சக்தி அருளாக இறங்கும் போது தான் சாதனை உயிரோடு ஒருங்கிணைகிறது. இதனால் தந்திரத்தில் சாதனை + சக்தி + அருள் என்ற மூவகை உறவு காணப்படுகிறது.

இப்பாடலின் நான்கு “அளித்தான்”களையும் ஒரு உள்மார்க்கமாகக் கொள்ளலாம்:

உண்மை அளித்தான் — பார்வை மாறுகிறது.
உலகம் அளித்தான் — அறிவின் எல்லை விரிகிறது.
திருத்தாள் அளித்தான் — சரணாகதி நிலை உருவாகிறது.
அருள்வெளி அளித்தான் — சாதகர் பேரின்பத்தில் நிலைபெறுகிறார்.

இதில் ஒரு முக்கியமான ஒழுக்க நுணுக்கமும் உள்ளது. “அளித்தான்” என்பதால் சாதகர் செயலற்றவனாக மாறுவதில்லை. ஒரு விதை நிலத்தில் வைக்கப்பட்டாலும் அது வளர மண், நீர், சூரியன் தேவைப்படுவது போல, அருள் கிடைத்தாலும் சாதகரின் ஒழுக்கம், புலனடக்கம், தியானம், குருநெறி ஆகியவை அவசியம். அருள் வாயிலைத் திறக்கிறது; சாதனை அந்த வாயிலில் நடைபோடச் செய்கிறது.

இந்தப் பாடல் சாதகரின் அகநிலையை மாற்றுகிறது. “நான் அடைந்தேன்” என்ற சொற்றொடரிலிருந்து “எனக்கு அருளப்பட்டது” என்ற பணிவு உருவாகிறது. அதே சமயம், “அருள் கிடைத்தால் மட்டும் பார்த்துக்கொள்வேன்” என்ற சோம்பேறித்தனத்துக்கும் இடமில்லை. ஏனெனில் முன்னைய பாடல்கள் முழுவதும் சாதனை, யோகம், விவேகம், பந்தநீக்கம் ஆகியவற்றைத் தெளிவாக நிறுவியுள்ளன.

எனவே பாடல் 124-ன் மொத்த ஆன்மிக இயக்கம்:

சாதனை → பக்குவம் → உண்மை வெளிப்பாடு → உயர்ந்த உலகுணர்வு → திருவடி சார்பு → பேரின்ப அருள்வெளி

என்று அமைகிறது.

இப்பாடலின் ஆழமான செய்தியை ஒரு வாக்கியத்தில் கூறினால்:

சிவன் சாதகருக்கு வெளியில் இருந்து ஒன்றைப் புதிதாகச் சேர்ப்பதில்லை; அவன் ஏற்கெனவே நிறைந்திருக்கும் உண்மையை உணர்த்தி, அறிவை உயர்த்தி, திருவடியைச் சாரச் செய்து, இறுதியில் உயிரை பேரின்ப அருள்வெளியில் நிலைநிறுத்துகிறான்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 124, முன்பட்ட பாடல்களில் உருவாக்கப்பட்ட குரு → குறி → விவேகம் → சிவயோகம் → பதியை நோக்கிய பயணம் என்ற தொடரை, அதன் நிறைவான அருட்பேறு நோக்கி எடுத்துச் செல்லும் பாடலாக அமைகிறது. பாடல் 123 சிவயோகம் என்ன என்பதை வரையறுத்து, சித்து–அசித்து வேறுபாட்டை உணர்ந்து, தவயோகத்தின் அகத்துள் புகுந்து, தன்னொளி வெளிப்பட்டு, பதியை நோக்கிச் செல்லும் நந்தி அருளிய நெறியைச் சொன்னது. பாடல் 124 அந்தப் பயணத்தின் அடுத்த கேள்விக்கு விடை தருகிறது: பதியை நோக்கிச் செல்லும் சாதகருக்கு இறுதியில் என்ன அருளப்படுகிறது? திருமூலரின் பதில் — உண்மை, உயர்ந்த உலகு, திருத்தாள், பேரின்ப அருள்வெளி.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

123-இல் சாதகர் இன்னும் “பதி போக” — பதியை நோக்கிச் செல்கிறான். அதாவது பயணம் நடைபெறுகிறது. 124-இல் அந்த இயக்கம் “அளித்தான்” என்ற வினையாக மாறுகிறது.

இது முக்கியமான தர்க்க மாற்றம்:

சாதகர் செல்கிறான் → சிவன் அளிக்கிறான்.

இதுவரை விவேகம், தவம், யோகம், பந்தநீக்கம் ஆகியவை சாதகரின் பக்குவத்தை உருவாக்கின. இப்போது அந்தப் பக்குவத்தின் நிறைவு மனித முயற்சியாக அல்ல, அருட்கொடையாக வெளிப்படுகிறது.

நான்கு முறை வரும் “அளித்தான்” இதனை வலுப்படுத்துகிறது:

உண்மை அளித்தான் → உலகம் அளித்தான் → திருத்தாள் அளித்தான் → அருள்வெளி அளித்தான்.

எனவே இந்தப் பாடல் சாதனைத் தர்க்கத்தை அருள் தர்க்கமாக நிறைவு செய்கிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

123-இன் இறுதி:

“நவயோக நந்தி நமக்களித்தானே.”

124-இன் ஒவ்வொரு அடியும்:

“அளித்தான்…”

என்று தொடங்குகிறது.

இது மிகவும் வலிமையான structural linkage. 123-இல் நந்தி யோகத்தை அளிக்கிறார்; 124-இல் அந்த யோகம் எதை அளிக்கிறது என்பதன் விளைவு விரிகிறது.

அதாவது:

123: நந்தி நெறியை அளித்தான்.
124: அந்த நெறி வழியாக சிவன் உண்மையையும், திருவடியையும், அருள்வெளியையும் அளித்தான்.

இதனால் 123 முறை (method); 124 பேறு (fruit).

மேலும் 123-இல் “தன்னொளி” இருந்தது; 124-இல் அது “அருள்வெளி”யாக விரிகிறது. தனிப்பட்ட அகஒளி இறுதி அல்ல; அது பரந்த சிவஅருளில் திறக்கப்பட வேண்டும் என்பது கட்டமைப்புச் செய்தி.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

இப்பாடல்கள் முதலாம் தந்திரத்திற்கான தத்துவ முன்னமைப்பாக வாசிக்கப்படும்போது, 124 மிக முக்கியமான நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறது. முதலாம் தந்திரம் மனிதனை நிலையாமையை அறியச் செய்து, புலனடக்கம், அறம், ஒழுக்கம், பக்குவம் ஆகியவற்றிற்கு அழைக்கிறது.

அந்த முயற்சிகளின் இறுதி நோக்கம் என்ன?

124 பதிலளிக்கிறது:

அறம் வெறும் நல்லொழுக்கத்திற்காக அல்ல; உண்மையை உணர்வதற்காக.
புலனடக்கம் வெறும் கட்டுப்பாட்டிற்காக அல்ல; திருவடியைச் சார்வதற்காக.
தவம் வெறும் துன்பத்தைச் சகிப்பதற்காக அல்ல; அருள்வெளியில் நுழைவதற்காக.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் வாழ்வியல் ஒழுக்கத்திற்கு ஒரு பரம இலக்கு கிடைக்கிறது: பேரின்ப அருள்வெளி.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

124-இல் தர்க்கம் மிகவும் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறது:

உலகெங்கும் சிவஉண்மை → அமரரும் அறியா உலகு → திருக்கூத்து → திருத்தாள் → பேரின்ப அருள்வெளி.

இதற்குப் பின்னர் இயல்பாக எழும் கேள்வி:

இந்த அருள்வெளியில் நிலைபெற்ற சாதகரின் அறிவு, அனுபவம், வாழ்வு எவ்வாறு அமைகிறது?

அதாவது 124 அருளின் அளிப்பை நிறைவு செய்து, அதன் பின்னர் வரும் சிவானுபவம் அல்லது அருளில் நிலைபெற்ற உயிரின் நிலையை விரிவுபடுத்துவதற்கான வாயிலைத் திறக்கிறது.

அடுத்த பாடல் இங்கே தரப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட சொற்களுடனான தொடர்பை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; ஆனால் கட்டமைப்பியல் ரீதியில் 124 சாதனைப் பயணத்திலிருந்து அருட்பேற்றின் அனுபவநிலைக்கான பாலம் என்பதில் தெளிவு உள்ளது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

124 இல்லாவிட்டால் 123-இன் சிவயோகப் பயணம் “பதி போக” என்ற இயக்கத்திலேயே நிற்கும். பதியை நோக்கிச் செல்வதன் பேறு என்ன? என்பது தெளிவாகாது.

இந்தப் பாடல் நான்கு நிறைவுகளை வழங்குகிறது:

தத்துவ நிறைவு — உண்மை
அனுபவ நிறைவு — உயர்ந்த உலகு
பக்தி நிறைவு — திருத்தாள்
அருள் நிறைவு — பேரின்ப அருள்வெளி

எனவே 124 இல்லையெனில் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் சாதனை → அருள் → பேறு என்ற மூன்றாம் கட்டம் குறையும். யோகம் தன்னிறைவு கொண்ட தொழில்நுட்பமாகத் தோன்றும் அபாயம் இருக்கும்.

Flow Diagram

பாடல் 120

குரு → குறி

↓

பாடல் 121

விவேகம் → உயிர் ≠ கரணம்

↓

பாடல் 122

வித்தைக் கெடுத்தல்

↓

பற்றற்ற சிவயோகி

↓

பாடல் 123

சிவயோகம்

↓

சித்து – அசித்து

↓

தவயோகத்துள் புகுதல்

↓

தன்னொளி

↓

பதியை நோக்கிச் செல்லுதல்

↓

────────────────────

பாடல் 124

────────────────────

↓

உண்மை அளித்தான்

↓

உயர்ந்த உலகம் அளித்தான்

↓

திருத்தாள் அளித்தான்

↓

பேரின்ப அருள்வெளி அளித்தான்

↓

சாதனை → அருள் → அருட்பேறு

தர்க்கச் சாரம்

123 சிவனை நோக்கிச் செல்லும் சிவயோகப் பாதையை வரையறுக்கிறது; 124 அந்தப் பயணத்தின் நிறைவு சாதகரின் கைப்பற்றலாக அல்ல, சிவனின் “அளித்தல்” எனும் அருட்பேறாக நிகழ்கிறது என்பதை நிறுவுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

இந்தப் பாடலை நவீன வாழ்க்கையில் வாழ்வதற்கான மையச் சொல் “அளித்தான்”. மனிதன் வாழ்க்கையில் பலவற்றை “நான் பெற்றேன்”, “நான் உருவாக்கினேன்”, “என்னால் நடந்தது” என்று தனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்கிறான். திருமூலர் அதற்கு மாற்றாக ஒரு புதிய பார்வையை அளிக்கிறார்: எனக்குக் கிடைத்த உடல், அறிவு, குடும்பம், கல்வி, வாய்ப்பு, திறமை, பதவி, ஆன்மிக நெறி—எதுவும் முழுமையாக என்னால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை எனக்கு அளிக்கப்பட்டவை. இந்த உணர்வு மனிதனைச் செயலற்றவனாக்குவதில்லை; மாறாக அகந்தையிலிருந்து பொறுப்புணர்விற்கு மாற்றுகிறது. “என்னுடையது” என்று அனுபவித்ததை “என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது” என்று பார்க்கத் தொடங்குவதே இப்பாடலின் சாதனை வாழ்வியல்.

குடும்பம் — சொந்தம் அல்ல; அளிக்கப்பட்ட உறவு

குடும்பத்தில் நாம் மிக எளிதாக “என் குழந்தை”, “என் துணை”, “என் பெற்றோர்” என்ற உரிமை உணர்விற்குள் செல்கிறோம். ஆனால் “அளித்தான்” என்ற பார்வையில் குடும்பம் உடைமை அல்ல; பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் அன்பு செலுத்தவும் அளிக்கப்பட்ட உறவு.

நடைமுறை உதாரணம்: குழந்தை பெற்றோர் எதிர்பார்த்த துறையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை எனில், “என் குழந்தை; நான் சொல்வதைச் செய்ய வேண்டும்” என்று கட்டாயப்படுத்தாமல், அவனது இயல்பு, திறன், விருப்பம் ஆகியவற்றை அறிந்து சரியான வழிகாட்டுதலை வழங்குதல்.

இங்கு அன்பு உரிமையிலிருந்து பொறுப்புள்ள அரவணைப்பாக உயர்கிறது.

கல்வி — அறிவு சேர்ப்பதல்ல; உண்மையை காணக் கற்றல்

“உலகெங்கும் தானான உண்மை” என்பது கல்விக்கும் பொருந்தும். கல்வியின் உயர்ந்த நோக்கம் தகவல்களை மனதில் குவிப்பது மட்டும் அல்ல; பொருள்களின் பின்னால் உள்ள உண்மையைப் பார்க்கும் திறனை வளர்ப்பது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினையைப் படிக்கும்போது வரையறைகளை மனப்பாடம் செய்வதுடன் நிற்காமல், தன் வீட்டில் உருவாகும் கழிவு, தண்ணீர் பயன்பாடு, நுகர்வு ஆகியவற்றைப் பார்த்து “இந்தப் பிரச்சினையில் எனது பங்கு என்ன?” என்று ஆராயலாம்.

அப்போது கல்வி தகவல் → புரிதல் → பொறுப்பு → மாற்றம் என்ற பயணமாகிறது.

தலைமைத்துவம் — அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது; சொந்தமானது அல்ல

ஒரு தலைவருக்குக் கிடைக்கும் பதவி நிரந்தரமான தனிச்சொத்து அல்ல. அது ஒரு காலத்திற்கு அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொறுப்பு.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத் தலைவர் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தனக்குச் சாதகமானவர்களுக்கு வாய்ப்புகளை வழங்காமல், தகுதி, திறன், நிறுவன நலம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கிறார்.

அவர் மனதில்:

“இந்தப் பதவி என்னுடையது அல்ல; ஒரு பணியை நிறைவேற்ற எனக்கு அளிக்கப்பட்டது.”

என்ற உணர்வு இருந்தால் அதிகாரம் அகந்தையை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக சேவையாகிறது.

தொழில் — வாய்ப்பை அருட்கொடையாகக் கண்டு மதிப்பு உருவாக்குதல்

தொழிலில் சம்பளம், பதவி உயர்வு, அங்கீகாரம் அவசியமானவை. ஆனால் தொழில் முழுவதையும் “நான் எவ்வளவு பெறுகிறேன்?” என்ற கேள்வியால் மட்டும் அளவிட்டால் வாழ்க்கை சுருங்கிவிடுகிறது.

இப்பாடல் இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:

“எனக்கு அளிக்கப்பட்ட திறமையால் நான் என்ன அளிக்கிறேன்?”

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு ஆசிரியர் தனது வேலையை சம்பளத்திற்கான தொழிலாக மட்டும் பார்க்காமல், தன்னிடம் வந்த மாணவர்களின் அறிவையும் வாழ்க்கைத் திறன்களையும் வளர்க்கும் வாய்ப்பாகக் காண்கிறார்.

அப்போது தொழில் பெறுவதற்கான இடத்திலிருந்து பங்களிப்பதற்கான இடமாக மாறுகிறது.

சமூக ஊடகம் — கிடைத்த குரலை உண்மைக்காகப் பயன்படுத்துதல்

இன்று சமூக ஊடகம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பொதுமேடையை அளித்துள்ளது. அந்த மேடையை நாம் எப்படி பயன்படுத்துகிறோம் என்பது ஒரு சாதனை.

“உலகெங்கும் தானான உண்மை” என்பதை வாழ்பவன் பொய்யான தகவல், அவதூறு, வெறுப்பு, தேவையற்ற தாக்குதல் ஆகியவற்றை பரப்புவதற்கு முன் நிறுத்தி ஆராய்வான்.

நடைமுறை உதாரணம்: அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தி ஒன்று வந்தவுடன் பகிராமல், அதன் மூலத்தைச் சரிபார்த்து, உண்மை உறுதியான பின்னரே பகிர்தல்.

இங்கு சாதனை:

வேகமாகப் பகிர்வது அல்ல → உண்மையை மதிப்பது.

நிர்வாகம் — வளங்கள் நமக்குச் சொந்தமல்ல; ஒப்படைக்கப்பட்டவை

பொது நிர்வாகம், நிறுவனம், கல்வி அமைப்பு அல்லது ஆன்மிக நிறுவனம் எதுவாக இருந்தாலும் பணம், மனிதவளம், அதிகாரம், தகவல் ஆகியவை நிர்வாகியின் தனிப்பட்ட சொத்துகள் அல்ல.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு திட்டத்திற்கு வழங்கப்பட்ட நிதியை “செலவழித்து முடிக்க வேண்டிய தொகை” என்று பார்க்காமல், ஒவ்வொரு செலவும் திட்டத்தின் உண்மையான நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறதா என்று மதிப்பிடுதல்.

இதுவே Stewardship — பொறுப்புடன் கையாளும் மனநிலை.

“அளிக்கப்பட்டது” என்ற உணர்வு இருக்கும் இடத்தில் வெளிப்படைத்தன்மையும் பொறுப்புக்கூறலும் இயல்பாக வளர்கின்றன.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தைச் சாதனையாக உரிமைகொள்ளாதிருத்தல்

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு ஆன்மிகத்தில் உள்ளது. ஒருவர் நீண்டகால ஜபம், தியானம், யோகம் செய்து சில ஆழமான அனுபவங்களைப் பெறலாம். அப்போது மிகவும் நுண்ணிய அகந்தை உருவாகலாம்:

“நான் அடைந்தேன்.”
“எனக்கு அனுபவம் வந்துவிட்டது.”
“நான் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறேன்.”

திருமூலர் நான்கு முறை கூறுகிறார்:

“அளித்தான்.”

நடைமுறை உதாரணம்: தியானத்தில் ஆழமான அமைதி அல்லது ஆனந்தம் ஏற்பட்டால், அதைத் தன் ஆன்மிக உயர்வின் சான்றாக அறிவிக்காமல், நன்றியுடன் ஏற்று தொடர்ந்து ஒழுக்கத்திலும் சாதனையிலும் நிலைத்திருத்தல்.

சாதகர் கேட்க வேண்டியது:

“இந்த அனுபவம் என் அகந்தையை அதிகரித்ததா, அல்லது பணிவை வளர்த்ததா?”

உண்மையான அருள் அனுபவத்தின் அடையாளம் விசித்திரமான அனுபவங்கள் அல்ல; அகந்தை குறைதல், அன்பு அதிகரித்தல், உண்மை தெளிவடைதல், உள்ளமைதி வளர்தல்.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான ஐந்து விஷயங்களை எழுதுங்கள்: குடும்பம், அறிவு, தொழில், திறமை, செல்வம், பதவி, ஆன்மிக வாய்ப்பு—எதுவாகவும் இருக்கலாம்.

ஒவ்வொன்றின் முன்னாலும் ஒரு வாக்கியம் எழுதுங்கள்:

“இது எனக்குச் சொந்தமானது மட்டுமல்ல; ஒரு நோக்கத்திற்காக எனக்கு அளிக்கப்பட்டது.”

பின்னர் கேளுங்கள்:

இது ஏன் எனக்கு அளிக்கப்பட்டது?
இதைக் கொண்டு நான் என்ன வளர்க்க வேண்டும்?
இதன் மூலம் யாருக்கு நன்மை செய்ய முடியும்?
இதைக் கையாளும் போது என் அகந்தை குறைகிறதா?

இவ்வாறு வாழத் தொடங்கும்போது “அளித்தான்” என்பது பாடலில் வாசிக்கும் ஒரு சொல் அல்ல; வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் புதிய பார்வையாகிறது.

எனக்கு அளிக்கப்பட்டதை உரிமையுடன் பிடித்துக்கொள்வது வாழ்க்கை; அதை உணர்ந்து, நன்றியுடன் பயன்படுத்தி, மீண்டும் நன்மையாக உலகிற்கு அளிப்பது சாதனை வாழ்வியல்.

இப்பாடலின் மையத்தில் நிற்கும் சொல் “அளித்தான்”. நான்கு அடிகளிலும் அதையே தொடக்கமாக வைத்து, சாதகரின் ஆன்மிகப் பயணத்தில் அருள் எவ்வாறு படிப்படியாக விரிகிறது என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார். உண்மையை உணர்தல் → உயர்ந்த நிலையை அடைதல் → திருவடியைச் சார்தல் → பேரின்ப அருள்வெளியில் நிலைபெறுதல் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் சிவனருளின் கொடைகளாகின்றன.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

சாதகர் தவம், யோகம், ஞானவிசாரணை ஆகியவற்றால் தன்னைப் பக்குவப்படுத்தலாம். ஆனால் ஆன்மிகத்தின் உயர்ந்த நிறைவு “நான் சாதித்தேன்” என்ற தன்முனைப்பால் பெறப்படுவதல்ல.

சிவன் சாதகருக்கு முதலில்:

உலகெங்கும் தானே நிறைந்திருக்கும் உண்மையை உணர்த்துகிறான்.

பின்னர்:

அமரர்களாலும் எளிதில் அறிய முடியாத உயர்ந்த சிவநிலையைத் திறக்கிறான்.

அதன்பின்:

திருமன்றில் திருக்கூத்தாடும் திருத்தாளைச் சாரும் பேற்றை அளிக்கிறான்.

இறுதியில்:

பேரின்பமான அருள்வெளியில் உயிரை நிலைபெறச் செய்கிறான்.

எனவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி:

சாதனை உயிரைப் பக்குவப்படுத்துகிறது; அந்தப் பக்குவத்தை உண்மை, திருவடிச் சார்பு, பேரின்ப அருள்வெளி ஆகியவற்றில் நிறைவு செய்வது சிவனருள்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கிய கருத்து	சாதகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது
1	சிவன் எங்கும் நிறைந்த உண்மை	சிவன் ஓர் இடத்திற்குள் அடங்கியவன் அல்ல; உலகெங்கும் வியாபித்திருக்கும் பரம உண்மை.
2	அறிவால் மட்டும் எட்டாத உயர்நிலை	“அமரர் அறியா உலகம்” என்பது சாதாரண அறிவையும் உயர்ந்த அனுபவங்களையும் கடந்த சிவசார்ந்த நிலையைச் சுட்டுகிறது.
3	திருத்தாள் சார்பு	சாதகரின் உயர்வு அகந்தையால் அல்ல; திருவடியைச் சாரும் சரணாகதியால் நிறைவு பெறுகிறது.
4	பேரின்ப அருள்வெளி	ஆன்மிகப் பயணத்தின் நிறைவு புலனின்பம் அல்ல; எல்லையற்ற அருள்–ஆனந்த அனுபவம்.
5	அனைத்தும் அருட்கொடை	“அளித்தான்” என்ற நான்கு மீளுரைகளும் இறுதி ஆன்மிகப் பேறு சிவனருளால் திறக்கப்படுகிறது என்பதை உணர்த்துகின்றன.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் சாதகரிடம் முதலில் பார்வை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஆரம்பத்தில்:

“நான் சாதிக்க வேண்டும்.”

என்ற மனநிலை இருக்கலாம்.

பின்னர்:

“நான் என்னைத் தயார்படுத்த வேண்டும்.”

என்ற புரிதல் வருகிறது.

இறுதியில்:

“பக்குவப்படுவது என் பொறுப்பு; நிறைவுறுத்துவது அருள்.”

என்ற தெளிவு பிறக்கிறது.

இதனால் சாதகர் தனது சாதனையை கைவிடுவதில்லை; மாறாக இன்னும் ஆழமாகச் செய்கிறார். ஆனால் அதன் பலனைத் தனது அகந்தையின் சொத்தாக மாற்றுவதில்லை.

அதேபோல் இறைவனை ஒரு குறிப்பிட்ட கோயிலுக்குள் மட்டும் தேடுவதிலிருந்து “உலகெங்கும் தானான உண்மை” என்று காணத் தொடங்குகிறார்.

பின்னர் வெளிப்புற உலகைக் கடந்த அகநிலை திறக்கிறது.

அங்கிருந்து:

அறிதல் → சார்தல்

என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

அதாவது சிவனைப் பற்றிய அறிவிலிருந்து திருத்தாளைச் சாரும் உறவு உருவாகிறது.

அந்தச் சரணாகதியின் நிறைவாக:

தன்னொளி → அருள்வெளி

என்ற விரிவு நிகழ்கிறது.

இதனால் இப்பாடல் சாதகரை:

சாதிப்பவனிலிருந்து → பெறுபவனாகவும்
அகந்தையிலிருந்து → பணிவிற்கும்
வெளித்தேடலிலிருந்து → எங்கும் சிவத்தைக் காணும் பார்வைக்கும்
அறிவிலிருந்து → சரணாகதிக்கும்
தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து → பேரின்ப அருள்வெளிக்கும்

அழைத்துச் செல்கிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“உண்மையை உணர்த்தி, திருவடியைச் சாரச்செய்து, உயிரைப் பேரின்ப அருள்வெளியில் நிறுத்துவது சிவனருள்.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

“சாதனை பக்குவம் தரும்; அருளே நிறைவு தரும்.”

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

அளித்தான் — இப்பாடலின் மைய வினை; சிவனருளின் கொடை.

உலகெங்கும் — சிவனின் எல்லையற்ற வியாபகத்தன்மை.

தானான — தானே ஆகி நிற்றல்; அனைத்திலும் இறைசன்னிதி இருப்பதைக் குறிக்கும்.

உண்மை — சிவமெய்மை; சாதகர் உணர வேண்டிய பரம தத்துவம்.

அமரர் — தேவர்கள்; உயர்ந்த அறிவுநிலையில் உள்ளவர்களைக் குறிக்கும் மரபுச்சொல்.

அறியா உலகம் — சாதாரண அறிவால் எட்ட முடியாத உயர்ந்த அனுபவநிலை எனப் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது.

திருமன்று — சிவன் திருக்கூத்தாடும் புனித அம்பலம்; அகத்திலும் வாசிக்கத்தக்க ஆன்மிகக் குறியீடு.

ஆடும் — சிவனின் இயக்கமிக்க அருட்செயல்; திருக்கூத்து.

திருத்தாள் — சிவனது திருவடி; சரணாகதி மற்றும் அருட்சார்பின் குறி.

பேரின்பம் — புலனின்பத்தைக் கடந்த உயர்ந்த ஆனந்தம்.

அருள் — பாசத்திலிருந்து உயிரை விடுவித்து சிவத்தை நோக்கி உயர்த்தும் இறைசக்தி.

வெளி — எல்லையற்ற பரப்பு; இங்கு அருளின் பரந்த அனுபவநிலை.

அருள்வெளி — அருளும் பேரின்பமும் பிரிக்க முடியாமல் விளங்கும் சிவசார்ந்த பரவெளி.

ஒரே பார்வையில் பாடலின் இயக்கம்

அளித்தான்

↓

உலகெங்கும் தானான உண்மை

↓

சிவமெய் உணர்வு

↓

அளித்தான்

↓

அமரர் அறியா உலகம்

↓

உயர்ந்த சிவசார்ந்த நிலை

↓

அளித்தான்

↓

திருமன்றுள் ஆடும் திருத்தாள்

↓

சரணாகதி

↓

அளித்தான்

↓

பேரின்பத்து அருள்வெளி

↓

சிவனருளின் நிறைவுப்பேறு

பாடலின் தொடக்கம்

உண்மை

பாடலின் அடிப்படை

அருள்

பாடலின் உறவு

திருத்தாள் சார்பு

பாடலின் அனுபவம்

பேரின்பம்

பாடலின் உச்சம்

அருள்வெளி

பாடலின் மைய வினை

அளித்தான்