தெளிந்தவனே சிவசித்தன்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 125

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்தைந்தாவது படிக்கட்டில் (125) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமூலரின் இப்பாடல், முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “பேரின்பத்து அருள்வெளி” என்ற அனுபவத்தின் அகத்திற்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. பாடல் 124-இல் சிவன் உண்மையை அளித்தான், திருத்தாளை அளித்தான், இறுதியில் பேரின்ப அருள்வெளியை அளித்தான். இப்போது இயல்பாக எழும் கேள்வி: அந்த அருள்வெளியில் நுழைந்த சாதகரின் அனுபவம் எத்தகையது? அதற்குப் பதிலாக திருமூலர் மூன்று ஆழமான சொற்களை அடுக்குகிறார்: வெளி – அளி – ஒளி. அவற்றுடன் மூன்று இயக்கங்களையும் இணைக்கிறார்: விரவுதல் – அடங்குதல் – ஒடுங்குதல். இம்மூன்றையும் “தெளியும்” அனுபவஞானமே ஒருவரை “சிவசித்தர்” ஆக்குகிறது.

முதல் அடி, “வெளியின் வெளிபோய் விரவிய வாறும்”, சாதகரின் அனுபவத்தை எல்லைகளிலிருந்து எல்லையின்மைக்கு நகர்த்துகிறது. சாதாரணமாக “வெளி” என்றால் இடம் என்று நினைக்கிறோம். ஒரு பொருள் இருக்க ஒரு இடம் வேண்டும்; உடல் இருக்க ஒரு இடம் வேண்டும்; உலகம் இருக்க ஆகாயம் வேண்டும். ஆனால் “வெளியின் வெளி” என்று திருமூலர் கூறும்போது, காணக்கூடிய இடவெளியைத் தாண்டிய ஆதாரப் பரப்பைச் சுட்டுகிறார். அது இன்னொரு பௌதிக ஆகாயம் அல்ல; அனைத்தையும் தாங்கியும் எதனாலும் கட்டுப்படாத சிவவியாபகத்தின் குறியீடாக வாசிக்கத்தக்கது.

சைவசித்தாந்தத்தில் சிவனின் முக்கிய இயல்புகளில் ஒன்று வியாபகத்தன்மை. உயிரும் பாசமும் சிவனுக்கு வெளியே தனித்த பிரபஞ்சத்தில் கிடப்பதில்லை; அவற்றை ஊடுருவியும் கடந்தும் சிவன் நிற்கிறான். ஆனால் இதனை “எல்லாம் சிவனே; வேறொன்றும் இல்லை” என்று எளிதாகச் சுருக்கிவிடுவது சைவசித்தாந்தத்தின் பதி–பசு–பாச வேறுபாட்டை மங்கச் செய்யும். திருமூலரின் “விரவுதல்” என்பது சிவன் அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பதை உணர்த்துகிறது; அனைத்தும் தமது தனித்த தத்துவ நிலையை இழந்து ஒன்றாகிவிட்டன என்று அவசியம் கூறுவதில்லை. தண்ணீருக்குள் உப்பு விரவியிருப்பது போல, கண்ணுக்குத் தனியாகத் தெரியாவிட்டாலும் அதன் இருப்பு முழுவதையும் ஊடுருவியிருக்கிறது. இதுபோல சாதகர் எங்கு நோக்கினாலும் சிவசன்னிதியிலிருந்து பிரிந்த இடமொன்றைக் காணாத நிலைக்குச் செல்கிறான்.

இரண்டாவது அடி, “அளியின் அளிபோய் அடங்கிய வாறும்”, வியாபக அனுபவத்திலிருந்து அருள் அனுபவத்திற்கு நகர்கிறது. “அளி” என்பது அருள், இரக்கம், கருணை, அன்பு என்ற தமிழ்ச் செறிவுடைய சொல். “அளியின் அளி” என்பது அருளின் ஆழத்திற்குள் அருள் என்று வாசிக்கும்போது, சாதகர் வெளியில் பரந்து காணப்பட்ட சிவத்தை இப்போது அருளின் அகநிலையாக அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான்.

இங்கு பயன்படுத்தப்படும் வினை “விரவுதல்” அல்ல; “அடங்குதல்.” இது முக்கியமான மாற்றம். முதல் நிலையில் அனுபவம் பரவுகிறது; இரண்டாவது நிலையில் சாதகர் அடங்குகிறான். ஆன்மிகப் பயணத்தின் முக்கிய அடையாளம் இதுவே. தொடக்கத்தில் மனிதன் இறையைப் பற்றி அதிகம் அறிய விரும்புகிறான்; பின்னர் அனுபவிக்க விரும்புகிறான்; இன்னும் ஆழத்தில் அவன் தன்னை முன்னிறுத்துவதை நிறுத்தி அருளுக்குள் அடங்கக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

சிவாகம மரபில் இது அனுக்கிரகத்தின் ஆழமான பொருளுடன் தொடர்புபடுத்தத்தக்கது. சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகியவை சாதகரைத் தயார்படுத்துகின்றன; ஆனால் பாசத்தின் இறுதி அதிகாரம் தளர்ந்து சிவசார்பு முழுமையடைவது அருளின் செயலால். இதனால் “அடங்குதல்” என்பது செயலற்ற சரணாகதி அல்ல. அது “என் விருப்பமே இறுதி” என்ற அகங்கார மையம் தளர்ந்து, சிவசங்கற்பத்திற்கு உயிர் திறக்கப்படுதல்.

யோகப் பார்வையில் இந்த அடங்குதல் இன்னும் நடைமுறையானது. சாதாரண நிலையில் புலன்கள் வெளியில் ஓடுகின்றன; மனம் நினைவுகளுக்கும் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையில் அலைகிறது; “நான்” என்ற மையம் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் தனக்குச் சொந்தமாக்குகிறது. பிரத்தியாஹாரம், தாரணை, தியானம் ஆகியவற்றின் மூலம் இந்தச் சிதறல் குறைகிறது. மனம் அமைதியாகும்போது “நான் அமைதியை உருவாக்கினேன்” என்று சொல்ல முடியாது; மாறாக அமைதிக்குள் நான் அடங்கினேன் என்ற அனுபவம் உருவாகிறது. “அளியின் அளிபோய் அடங்குதல்” இதற்கு மிக அழகான ஆன்மிக மொழியாகிறது.

மூன்றாவது அடி, “ஒளியின் ஒளிபோய் ஒடுங்கிய வாறும்”, இன்னும் நுண்ணிய நிலையைச் சுட்டுகிறது. ஒளி திருமந்திரத்தில் அறிவு, சித்தம், சிவசன்னிதி, ஞானம் போன்ற பல அடுக்குகளைக் கொண்ட குறியீடு. “ஒளியின் ஒளி” என்றால் காணப்படும் ஒளிகளுக்குப் பின்னால் உள்ள ஆதார ஒளி; அறியும் அறிவுக்கே ஒளியளிக்கும் பேரறிவு எனப் புரிந்துகொள்ளலாம். உபநிடதங்களில் பரம்பொருளை ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியாகச் சுட்டும் மரபு உள்ளது. திருமூலரின் மொழியிலும் வெளிப்புற ஒளியிலிருந்து அறிவை ஒளிரச்செய்யும் சிவஒளி நோக்கி இயக்கம் நிகழ்கிறது.

ஆனால் இங்கே மிகுந்த கவனம் தேவை. “ஒடுங்குதல்” என்பதை உயிர் முற்றிலும் அழிந்து சிவனோடு ontological identity அடைகிறது என்று எடுத்துக்கொண்டால் சைவசித்தாந்தத்தின் தனித்த பதி–பசு அமைப்பு சிதைந்துவிடும். இரும்பு நெருப்பில் சிவந்து நெருப்பின் தன்மையைப் பெற்றதுபோல் தோன்றினாலும், இரும்பின் இருப்பு முற்றாக அழிவதில்லை. அதுபோல சிவஒளியில் உயிரின் அறிவு முழுமையாக ஒளிரும்போது, அதன் ஆணவத் தன்முனைப்பு ஒடுங்குகிறது; சிவசார்பு மேலோங்குகிறது. இதுவே இங்கு “ஒடுங்குதல்” என்பதற்கான சைவசித்தாந்தப் பாதுகாப்பான வாசிப்பு.

தந்திரப் பார்வையில் வெளி – அளி – ஒளி என்பவற்றை சாதகரின் உள்மாற்றத்தின் மூன்று பரிமாணங்களாகவும் காணலாம். தந்திர சாதனையில் மந்திரம், பிராணன், தியானம், நியாசம், சக்தியுணர்வு ஆகியவற்றால் தனிமனித உணர்வின் எல்லைகள் மெதுவாகத் தளர்கின்றன. முதலில் சக்தி உடலுக்குள் மட்டுமல்லாமல் பரவியிருப்பதாக உணரப்படலாம் — விரவு. பின்னர் மன–பிராண இயக்கங்கள் மையமடைந்து ஆழ்ந்த அமைதிக்குள் செல்கின்றன — அடங்கு. இறுதியில் “நான் அனுபவிக்கிறேன்” என்ற தன்முனைப்பு கூட தணிந்து, அறிவு அதன் ஆதார ஒளியில் அமைதியுறுகிறது — ஒடுங்கு. ஆனால் திருமூலரின் அளவுகோல் அனுபவத்தின் விசித்திரம் அல்ல; அதன் விளைவான தெளிவு.

அதனால்தான் நான்காவது அடி “தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே” என்று முடிகிறது. திருமூலர் “இவற்றைப் பேசுபவர்”, “படித்தவர்”, “யோக அனுபவம் பெற்றதாகக் கூறுபவர்” என்று சொல்லவில்லை. “தெளியும் அவர்” என்று கூறுகிறார். “தெளிதல்” என்பது சந்தேகம் நீங்கிய அனுபவஞானம். இது வெறும் புத்திசார் புரிதலைக் கடந்தது. சர்க்கரையின் வேதியியல் அமைப்பை அறிதலும் அதன் இனிப்பைச் சுவைத்தறிதலும் ஒன்றல்ல. அதுபோல சிவவியாபகத்தைப் பற்றிப் படிப்பதும், அருளுக்குள் அடங்குவதும், சிவஒளியில் தன்முனைப்பை ஒடுக்குவதும் வெவ்வேறு நிலைகள்.

சித்தர் மரபில் “சித்தர்” என்பதையும் இதுவே மறுவரையறை செய்கிறது. சித்தர் என்றால் அற்புதங்கள் செய்பவர், எதிர்காலம் கூறுபவர், உடலை மறைப்பவர் என்பதே பிரதான அடையாளமல்ல. திருமூலரின் இப்பாடலின் அடிப்படையில் சிவத்தின் வியாபகத்தைத் தெளிந்தவர், அருளில் அடங்கியவர், சிவஒளியில் தன்முனைப்பை ஒடுக்கியவர் என்பதே சிவசித்தரின் அடையாளம். சித்தி அவரின் மையம் அல்ல; தெளிவு அவரது மையம்.

இந்தப் பாடலின் மூன்று வினைகளையும் சாதகரின் அகப்பயணமாகக் காணலாம்:

விரவு — என் எல்லைகளைத் தாண்டி சிவவியாபகத்தை உணர்.
அடங்கு — என் விருப்ப மையத்தை அருளுக்குள் ஒப்படை.
ஒடுங்கு — “நான்” என்ற தன்முனைப்பை சிவஒளியின் முன் அமைதிப்படுத்து.

இந்த மூன்றும் நிகழும்போது நான்காவது தானாக மலர்கிறது:

தெளிவு.

எனவே திருமூலருக்கு சிவசித்த நிலை என்பது உலகிலிருந்து மறைந்து போவது அல்ல; உலகைப் பார்க்கும் அறிவின் அமைப்பு முற்றாகத் தெளிவடைவது. வெளியில் சிவவியாபகத்தைப் பார்க்கிறான்; அகத்தில் அருளுக்கு அடங்குகிறான்; அறிவின் ஆழத்தில் சிவஒளியில் ஒடுங்குகிறான். இதன் விளைவாக அவனிடம் “நான் அறிவேன்” என்ற பெருமை குறைந்து, சிவம் விளங்கும் அளவுக்கு தன்னைத் தெளிவாக்கிய அமைதி உருவாகிறது.

பாடல் 125-ன் முழு சாதனைச் சூத்திரம் இதுவே:

வெளியின் வெளியில் சிவம் விரவியிருப்பதை உணர்ந்து, அருளின் அருளுக்குள் அகந்தையை அடக்கி, ஒளியின் ஒளியாகிய சிவஞானத்தில் தன்முனைப்பை ஒடுக்கி, இம்மூன்றையும் அனுபவத் தெளிவாக வாழ்பவனே திருமூலர் கூறும் சிவசித்தர்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 125, முன்பட்ட பாடல்களில் திருமூலர் உருவாக்கிய குரு → விவேகம் → சிவயோகம் → அருள் → பேரின்ப அருள்வெளி என்ற தொடரை, இப்போது சிவசித்தரின் அனுபவத் தெளிவு என்ற நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல் 124-இன் இறுதியில் “பேரின்பத்து அருள்வெளி” அளிக்கப்பட்டது. 125 அந்த அருள்வெளியை வெறும் பெறப்பட்ட பேறாக விட்டுவிடாமல், அதற்குள் சாதகர் எவ்வாறு அனுபவ ரீதியாக நிலைபெறுகிறான் என்பதை வெளி – அளி – ஒளி மற்றும் விரவு – அடங்கு – ஒடுங்கு என்ற மூன்று இணை அமைப்புகளால் விளக்குகிறது. இதனால் 125, அருளைப் பெறுவதற்கும் அருளில் தெளிந்து நிற்பதற்கும் இடையிலான முக்கியமான கட்டமைப்புப் பாலமாகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

124-இல் நான்கு முறை “அளித்தான்” என்று கூறப்பட்டது. சாதகருக்கு உண்மை, உயர்ந்த உலகு, திருத்தாள், இறுதியில் “பேரின்பத்து அருள்வெளி” அளிக்கப்பட்டன.

ஆனால் ஒன்றை அருளாகப் பெறுதல் மற்றும் அதில் அனுபவத் தெளிவு பெறுதல் ஒன்றல்ல.

எனவே 125-இல் திருமூலர் கேள்வியை மாற்றுகிறார்:

அருள்வெளியைப் பெற்றவன் அதனை எவ்வாறு உணர்கிறான்?

அதற்கான பதில் மூன்று இயக்கங்கள்:

வெளி → விரவுதல்
அளி → அடங்குதல்
ஒளி → ஒடுங்குதல்

இவற்றின் நிறைவு:

தெளிதல் → சிவசித்தர்.

எனவே 124 அருட்கொடை என்றால், 125 அருட்கொடையின் அனுபவப் பக்குவம்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

124-இன் இறுதி:

“பேரின்பத்து அருள்வெளி தானே.”

125-இன் தொடக்கம்:

“வெளியின் வெளிபோய்...”

இந்தச் சொல் தொடர்பே இரு பாடல்களையும் நேரடியாக இணைக்கிறது.

124-இல் “அருள்வெளி” ஒரு பேறாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; 125-இல் அதே “வெளி” விரிவடைந்து “வெளியின் வெளி” ஆகிறது.

மேலும் 124-இன் “அளித்தான்” என்ற வெளிப்பாட்டை 125-இன் “அளி” தொடர்கிறது. அங்கு அருள் இறைவனின் கொடை; இங்கு அருள் சாதகர் அடங்கும் அனுபவப் பரப்பு.

அதேபோல் முந்தைய பாடல்களின் “தன்னொளி” இப்போது “ஒளியின் ஒளி” என்ற உச்சமான மொழியாக உயர்கிறது.

இதனால்:

124: அருள் கிடைக்கிறது.
125: அருளில் உயிர் அடங்குகிறது.

இது மிக நுண்ணிய ஆனால் அவசியமான structural progression.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் வாழ்வியல் நோக்கம் மனிதனை வெறும் கோட்பாட்டு ஞானியாக மாற்றுவது அல்ல. நிலையாமையை உணர்தல், புலனடக்கம், அறவாழ்வு, மனப்பக்குவம் ஆகியவற்றின் இறுதி நோக்கம் உள்ளார்ந்த தெளிவு.

125-இன் தீர்ப்புச் சொல்:

“தெளியும் அவரே...”

இதுவே முக்கியம்.

ஒருவர் பல நூல்களைப் படிக்கலாம்; தவம் செய்யலாம்; யோக அனுபவங்களைப் பெறலாம். ஆனால் அவற்றால் பார்வை தெளிவடையாவிட்டால் திருமூலரின் நோக்கம் நிறைவேறவில்லை.

இப்பாடல் முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கப் பயிற்சியை உயர்ந்த தத்துவ நோக்குடன் இணைக்கிறது:

புலனடக்கம் → மன அடக்கம்
மன அடக்கம் → தன்முனைப்பு ஒடுங்குதல்
தன்முனைப்பு ஒடுங்குதல் → தெளிவு

எனவே ஒழுக்கத்தின் உச்சம் கட்டுப்பாடு அல்ல; தெளிவு.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

125-இல் முதன்முறையாக இந்தத் தொடரின் மனித நிறைவு ஒரு பெயரால் அறிவிக்கப்படுகிறது:

“சிவசித்தர்.”

இதுவரை திருமூலர் குரு, உயிர், கரணம், சிவயோகம், பதி, அருள், அருள்வெளி ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசினார். இப்போது அந்த முழுப் பயணத்தின் விளைவாக உருவாகும் மனிதரை அடையாளப்படுத்துகிறார்.

இதனால் அடுத்த கட்டத்திற்கான கேள்வி இயல்பாகிறது:

சிவசித்தர் எவ்வாறு வாழ்கிறார்?
அவருடைய அறிவு எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
சிவத்துடனான அவரது உறவு எத்தகையது?

அடுத்த பாடல் இங்கு தரப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட சொற்றொடருடனான இணைப்பை முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்க முடியாது. ஆனால் கட்டமைப்பியல் நிலையில் 125, சிவானுபவத்தின் விளக்கத்திலிருந்து சிவசித்தரின் நிலை அல்லது செயல்பாட்டை நோக்கிச் செல்லும் வாசல் என்பது தெளிவு.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

125 இல்லாவிட்டால் 124-இன் “பேரின்ப அருள்வெளி” ஒரு அழகான தத்துவச் சொல்லாகவே நின்றுவிடும். அந்த அருள்வெளி சாதகருக்குள் என்ன செய்கிறது? என்பது தெரியாது.

125 அதற்கான மூன்று பதில்களை அளிக்கிறது:

அவனது பார்வை விரிகிறது — விரவு.
அவனது அகந்தை அடங்குகிறது — அடங்கு.
அவனது தன்முனைப்பு ஒடுங்குகிறது — ஒடுங்கு.

இதன் விளைவு:

தெளிவு.

அந்தத் தெளிவின் மனித வடிவமே:

சிவசித்தர்.

எனவே இப்பாடல் இல்லையெனில் அருள் → அகமாற்றம் → தெளிவு → சிவசித்தர் என்ற காரணவியல் இணைப்பு காணாமல் போகும்.

Flow Diagram

பாடல் 123

சிவயோகம்

↓

தன்னொளி

↓

பதியை நோக்கிய பயணம்

↓

பாடல் 124

சிவன் “அளித்தான்”

↓

உண்மை

↓

திருத்தாள்

↓

பேரின்ப அருள்வெளி

↓

────────────────────

பாடல் 125

────────────────────

↓

வெளியின் வெளி

↓

விரவு

↓

அளியின் அளி

↓

அடங்கு

↓

ஒளியின் ஒளி

↓

ஒடுங்கு

↓

தெளிவு

↓

சிவசித்தர்

↓

அடுத்த நிலை:

சிவசித்தரின் நிலை / சிவானுபவ வாழ்வு

தர்க்கச் சாரம்

124-இல் சிவன் பேரின்ப அருள்வெளியை “அளிக்கிறான்”; 125-இல் அந்த அருள்வெளிக்குள் சாதகர் விரிந்து, அடங்கி, ஒடுங்கி, இறுதியில் “தெளிகிறான்”. அந்தத் தெளிவின் நிறைவாக உருவாகும் மனிதனுக்குத் திருமூலர் தரும் பெயரே — “சிவசித்தர்”.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் இப்பாடல் ஒரு முக்கிய மாற்றத்தை நிகழ்த்துகிறது:

அருளைப் பெறுதல் → அருளில் அடங்குதல் → சிவஒளியில் ஒடுங்குதல் → மெய்த்தெளிவு → சிவசித்த நிலை.

சாதனை வாழ்வியல்

இந்தப் பாடல் சாதகருக்கு ஒரு மிக முக்கியமான வாழ்க்கை அளவுகோலைத் தருகிறது: ஆன்மிக வளர்ச்சியின் அடையாளம் நாம் எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம் என்பதல்ல; எவ்வளவு தெளிந்திருக்கிறோம் என்பதே. திருமூலர் சிவசித்தரை அற்புதங்களைச் செய்பவராக அடையாளப்படுத்தவில்லை; “தெளியும் அவரே சிவசித்தர்” என்கிறார். அந்தத் தெளிவை அடையும் அகப்பயணத்தை மூன்று இயக்கங்களில் அமைக்கிறார்: விரவு – அடங்கு – ஒடுங்கு. இவற்றை நவீன வாழ்க்கையில் வாழும்போது, நமது பார்வை விரிய வேண்டும்; அகந்தை அடங்க வேண்டும்; தேவையற்ற மனச்சத்தம் ஒடுங்க வேண்டும்; இறுதியில் சரியானதைத் தெளிவாகக் காணும் அறிவு மலர வேண்டும்.

குடும்பம் — என் பார்வையை விரிவாக்குதல்

குடும்பப் பிரச்சினைகளில் நாம் பெரும்பாலும் நிகழ்வை நமது கோணத்தில் மட்டும் பார்க்கிறோம். “நான் சொல்வதே சரி”, “அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை” என்ற நிலை மோதலை அதிகரிக்கிறது. “வெளியின் வெளிபோய் விரவுதல்” என்பதை வாழ்வியலில், என் சிறிய பார்வையைத் தாண்டி மற்றவரின் அனுபவத்திற்குள்ளும் சென்று பார்க்கும் திறனாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் கோபமாகப் பேசும்போது உடனே பதிலடி கொடுக்காமல், “இந்த வார்த்தையின் பின்னால் அவருக்கு என்ன கவலை இருக்கலாம்?” என்று கேட்பது. கருத்தை ஏற்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஆனால் அவருடைய பார்வையையும் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறோம்.

சாதனை: என் பார்வை மட்டும் முழு உண்மை அல்ல.

கல்வி — தகவலைத் தாண்டி தெளிவை அடைதல்

இன்றைய மாணவருக்கு தகவல் பற்றாக்குறை இல்லை; தகவல் மிகைதான் பிரச்சினை. இணையம், AI, வீடியோக்கள், நூல்கள் என அறிவு எங்கும் உள்ளது. ஆனால் அதிகமான தகவல் தானாகவே அதிகமான ஞானமாக மாறுவதில்லை.

இங்கு திருமூலரின் இறுதிச்சொல் முக்கியம்: “தெளியும்.”

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு தலைப்பைப் பற்றி பத்து இணையப் பதிவுகளைப் படித்த மாணவர் அவற்றை மனப்பாடம் செய்வதற்குப் பதிலாக, “இதன் மையக் கருத்து என்ன? ஆதாரம் என்ன? எதிர்வாதம் என்ன? இதை என் சொற்களில் விளக்க முடியுமா?” என்று சோதித்துக்கொள்கிறார்.

கல்வியின் முன்னேற்றம்:

தகவல் → புரிதல் → பகுத்தறிவு → தெளிவு.

தலைமைத்துவம் — அதிகாரம் பெருகும்போது அகந்தை அடங்குதல்

தலைமைத்துவத்தில் “அடங்கு” மிகவும் முக்கியமான சாதனை. பதவி உயரும்போது ஒருவர் அதிகமாகப் பேசத் தொடங்கலாம்; திருமூலரின் நெறியில் அவர் அதிகமாகக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத் தலைவர் புதிய திட்டத்தைத் தான் முன்மொழிந்திருந்தாலும், குழுவில் உள்ள இளைய உறுப்பினர் அதன் பெரிய குறையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தலைவர் தனது அதிகாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, “நான் தவறியிருக்கலாம்; விளக்குங்கள்” என்று கேட்கிறார்.

இங்கு அடங்குவது தலைமை அல்ல; தலைவரின் அகந்தை.

உண்மையான தலைமை:

என்னை நிரூபிப்பது அல்ல; உண்மை வெளிப்பட இடமளிப்பது.

தொழில் — செயலில் விரிவு; மனத்தில் ஒடுக்கு

தொழில்முறை வாழ்க்கையில் திறமை வளர வேண்டும், தொடர்புகள் விரிய வேண்டும், புதிய பொறுப்புகள் ஏற்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அதே நேரத்தில் தேவையற்ற ஒப்பீடு, பதவி ஆசை, அங்கீகாரப் பசி ஆகியவை ஒடுங்க வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: சக ஊழியருக்கு பதவி உயர்வு கிடைத்தபோது, “ஏன் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை?” என்ற பொறாமையில் சிக்காமல், தனது திறன் இடைவெளிகளை மதிப்பிட்டு அடுத்த ஆறு மாத வளர்ச்சித் திட்டத்தை உருவாக்குதல்.

இதுவே:

திறமையில் விரவு;
அகந்தையில் அடங்கு;
பொறாமையில் ஒடுங்கு;
தொழிலில் தெளிவு பெறு.

சமூக ஊடகம் — உடனடி எதிர்வினையை ஒடுக்குதல்

சமூக ஊடகம் நமது “தெளிவு” சோதிக்கப்படும் மிகப் பெரிய நவீன சாதனைக் களம். ஒருவர் நம்மை விமர்சித்தவுடன் பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் வருகிறது. உணர்ச்சி முதலில் செயல்படுகிறது; அறிவு பின்னர் வருகிறது.

இங்கு “ஒடுங்குதல்” ஒரு நடைமுறைப் பயிற்சியாகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: கோபமூட்டும் கருத்து வந்தவுடன் பதில் எழுதாமல் சில நேரம் விலகி இருக்கிறோம். பின்னர் மீண்டும் வாசித்து மூன்று கேள்விகள் கேட்கிறோம்: “இது உண்மையா? பதில் அவசியமா? நான் எழுதப்போவது நிலைமையை மேம்படுத்துமா?”

மூன்றிற்கும் தெளிவான பதில் இல்லையெனில் மௌனம் சிறந்த பதிலாக இருக்கலாம்.

நிர்வாகம் — மனிதரை அல்ல, பிரச்சினையைத் தெளிவாகப் பார்க்குதல்

நிர்வாகத்தில் பல பிரச்சினைகள் மனிதர்களைப் பற்றிய முன்தீர்ப்புகளால் பெரிதாகின்றன. “இவர் எப்போதுமே இப்படித்தான்” என்ற எண்ணம் உண்மையான காரணத்தைப் பார்க்க விடாது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பணியாளர் தொடர்ந்து காலக்கெடுவைத் தவறவிடுகிறார். உடனே “பொறுப்பற்றவர்” என்று தீர்ப்பளிக்காமல், வேலைப்பளு, திறன் குறைவு, தெளிவற்ற அறிவுறுத்தல், தொழில்நுட்பத் தடைகள் ஆகியவற்றை முதலில் ஆராய்வது.

இங்கு நிர்வாகியின் சாதனை:

தீர்ப்பை அடக்கு; தரவை விரிவாகப் பார்; காரணத்தைத் தெளிவாக அறி.

அப்போது நிர்வாகம் தண்டனை மையத்திலிருந்து தீர்வு மையத்திற்கு நகர்கிறது.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவங்களைத் தாண்டி தெளிவை நோக்குதல்

இப்பாடலின் மிக நேரடியான பயன்பாடு இங்கே உள்ளது. சாதனையில் தியான அமைதி, ஒளியுணர்வு, ஆனந்தம், கனவு, உடல் அதிர்வு போன்ற பல அனுபவங்கள் ஏற்படலாம். அவற்றை உடனே “உயர்ந்த சித்தி” என்று பெயரிடுவது சாதகருக்கு புதிய அகந்தையை உருவாக்கலாம்.

திருமூலர் அளிக்கும் அளவுகோல் எளியது:

“தெளியும் அவரே சிவசித்தர்.”

நடைமுறை உதாரணம்: ஆழமான தியான அனுபவம் ஏற்பட்ட ஒருவர் அதை எல்லோரிடமும் அறிவிக்காமல், அதன் பின்னர் தனது வாழ்வைக் கவனிக்கிறார்: “என் கோபம் குறைந்ததா? தீர்ப்பளிக்கும் மனம் குறைந்ததா? கருணை அதிகரித்ததா? குருவின் வழிகாட்டுதலை ஏற்கும் பணிவு வளர்ந்ததா?”

அனுபவம் உண்மையான ஆன்மிக மாற்றமாக இருந்தால் அதன் தடயம் வாழ்வில் தெரிய வேண்டும்.

இதனால் சாதகரின் பாதை:

அனுபவத்தைத் தேடுதல் → அனுபவத்தில் பற்றாமல் இருத்தல் → அகந்தையை அடக்குதல் → மன இயக்கங்களை ஒடுக்குதல் → தெளிவில் நிலைபெறுதல்.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு பிரச்சினையை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அதில் நான்கு கேள்விகளைப் பயன்படுத்துங்கள்:

விரவு: நான் பார்க்காத இன்னொரு பார்வை என்ன?
அடங்கு: என்னுள் எது அடங்க வேண்டும் — கோபமா, அகந்தையா, பிடிவாதமா?
ஒடுங்கு: எந்த தேவையற்ற எண்ணம் அல்லது எதிர்வினை இப்போது ஒடுங்க வேண்டும்?
தெளி: இவை அமைதியான பின் உண்மையில் செய்ய வேண்டியது என்ன?

இதுவே பாடல் 125-ஐ அன்றாட சாதனையாக மாற்றும் எளிய வழி.

பார்வையில் விரிவு; அகத்தில் அடக்கம்; மனத்தில் ஒடுக்கம்; அறிவில் தெளிவு — இதுவே சிவசித்தரை உருவாக்கும் வாழ்வியல்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 125

வெளியின் வெளிபோய் விரவிய வாறும்
அளியின் அளிபோய் அடங்கிய வாறும்
ஒளியின் ஒளிபோய் ஒடுங்கிய வாறுந்
தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே. (125)

இப்பாடலில் திருமூலர் சிவசித்தர் யார்? என்பதற்கான மிக நுண்ணிய அடையாளத்தைத் தருகிறார். சிவசித்தர் என்பவர் அற்புத சக்திகளை வெளிப்படுத்துபவர் என்பதல்ல; சிவத்தின் வியாபகத்தை உணர்ந்து, அருளில் அடங்கி, சிவஒளியில் தன்முனைப்பை ஒடுக்கி, மெய்த்தெளிவில் நிலைபெற்றவர்.

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

இப்பாடலின் மையச் சொல் இறுதி அடியில் வருகிறது:

“தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே.”

திருமூலரின் பார்வையில் ஆன்மிகப் பயணத்தின் அளவுகோல் அனுபவங்களின் எண்ணிக்கையோ, சித்திகளோ, அறிவுச் சேகரிப்போ அல்ல — தெளிவு.

அந்தத் தெளிவு மூன்று அகமாற்றங்களின் வழியாக உருவாகிறது:

வெளியின் வெளி → விரவு
சிவம் ஓரிடத்தில் மட்டும் இருப்பதாகக் காணும் குறுகிய பார்வை நீங்கி, அனைத்தையும் ஊடுருவி நிற்கும் சிவவியாபகத்தை உணர்தல்.

அளியின் அளி → அடங்கு
“நான்”, “எனது”, “என் விருப்பம்” என்ற தன்முனைப்பு அருளின் ஆழத்தில் அடங்குதல்.

ஒளியின் ஒளி → ஒடுங்கு
தனது அறிவையே இறுதியானதாகக் கொள்ளும் அகந்தை, அறிவுக்கே ஆதாரமான சிவஒளியின் முன் ஒடுங்குதல்.

இம்மூன்றையும் அனுபவத் தெளிவாக உணர்ந்தவரே சிவசித்தர்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	கருத்து	சாரம்
1	வெளியின் வெளி	காணப்படும் எல்லைகளைக் கடந்த சிவவியாபகம்
2	விரவுதல்	எங்கும் நிறைந்த சிவசன்னிதியை உணர்தல்
3	அளியின் அளி	அருளின் ஆழத்தில் உயிர் அடங்கி நிற்றல்
4	ஒளியின் ஒளி	அறிவையும் ஒளிரச்செய்யும் சிவஞானப் பேரொளி
5	தெளிவு	விரவு–அடங்கு–ஒடுங்கு ஆகியவற்றின் அனுபவ நிறைவு; சிவசித்தரின் அடையாளம்

இந்த ஐந்தையும் ஒரு தொடராகப் பார்த்தால்:

சிவம் எங்கும் → உயிர் அருளில் → தன்முனைப்பு ஒடுங்க → அறிவு தெளிய → சிவசித்த நிலை மலரும்.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இந்தப் பாடல் சாதகரிடம் முதலில் இறைவனைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றுகிறது.

தொடக்கத்தில்:

“இறைவன் அங்கே இருக்கிறான்.”

பின்னர்:

“இறைவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான்.”

என்ற வியாபக உணர்வு உருவாகிறது.

அடுத்ததாக சாதகரின் அகநிலை மாறுகிறது.

தொடக்கத்தில்:

“என் சாதனை, என் அறிவு, என் அனுபவம்.”

என்ற தன்முனைப்பு இருக்கலாம்.

அருளின் ஆழத்தில் அது:

“நான் அருளுக்குள் அடங்குகிறேன்.”

என்று மாறுகிறது.

இறுதியில் இன்னும் நுண்ணிய மாற்றம் நிகழ்கிறது. “நான் சிவத்தை அறிகிறேன்” என்ற அறிவுசார் அகந்தையும் ஒடுங்கி, சிவஒளியில் அறிவு தெளிகிறது.

இதனால் சாதகர்:

குறுகிய பார்வையிலிருந்து → வியாபகப் பார்வைக்கு
கட்டுப்படுத்தும் மனத்திலிருந்து → அருளில் அடங்குதலுக்கு
தன்முனைப்பிலிருந்து → ஒடுங்குதலுக்கு
கருத்தறிவிலிருந்து → அனுபவத் தெளிவுக்கு
சாதகர் நிலையிலிருந்து → சிவசித்த நிலைக்கு

நகர்கிறார்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“சிவவியாபகத்தை உணர்ந்து, அருளில் அடங்கி, சிவஒளியில் தன்முனைப்பை ஒடுக்கித் தெளிந்தவரே சிவசித்தர்.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

விரவு → அடங்கு → ஒடுங்கு → தெளி.

இந்த நான்கு சொற்களுக்குள் பாடலின் சாதனைப் பயணம் முழுவதும் அடங்குகிறது.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

வெளி

பரப்பு; இடம். தத்துவ நிலையில் எல்லைகளைத் தாண்டிய பரவெளியைச் சுட்டும் குறியீடாக விரிகிறது.

வெளியின் வெளி

சாதாரண இடவெளியைக் கடந்த, அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் பரந்த சிவவியாபக நிலை எனப் பொருள்கொள்ளத்தக்கது.

விரவு

பரவுதல்; கலந்து நிறைதல். இங்கு சிவசன்னிதி அனைத்தையும் ஊடுருவி நிற்பதைக் குறிக்கும் முக்கிய வினை.

அளி

அருள், கருணை, இரக்கம், அன்பு.

அளியின் அளி

அருளின் ஆழம்; சாதகர் தனது தன்முனைப்பை விட்டுவிட்டு அடங்கும் அருட்சார்பு.

அடங்கு

அகந்தை, பிடிவாதம், தன்விருப்ப மையம் ஆகியவற்றின் ஆதிக்கம் தணிந்து அருளுக்குள் அமைதியுறுதல்.

ஒளி

வெறும் பௌதிகப் பிரகாசம் மட்டுமல்ல; அறிவு, ஞானம், சிவசன்னிதி ஆகியவற்றின் குறியீடு.

ஒளியின் ஒளி

அறியும் அறிவுக்கே ஆதாரமாக விளங்கும் பேரொளி; சிவஞான ஒளி எனப் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது.

ஒடுங்கு

தனித்த இயக்கத்தை விட்டுத் தனது ஆதாரத்தில் அமைதியுறுதல். சைவசித்தாந்த நோக்கில் உயிரின் இருப்பு அழிதல் என்று கொள்ளாமல், தன்முனைப்பின் ஆதிக்கம் ஒடுங்குதல் என்று புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.

தெளி

இப்பாடலின் உச்சச் சொல். ஐயம், மயக்கம், தவறான தன்மையுணர்வு ஆகியவை நீங்கி மெய்யை அனுபவத்தால் அறிதல்.

சிவசித்தர்

சித்திகளை வெளிப்படுத்துபவர் என்பதைக் காட்டிலும், இப்பாடலின் அடிப்படையில் சிவவியாபகம், அருள், சிவஒளி ஆகியவற்றின் உண்மையைத் தெளிந்தவர்.

பாடலின் முழு இயக்கம் — ஒரே பார்வையில்

வெளியின் வெளி

↓

விரவு

↓

“சிவம் எங்கும்”

↓

அளியின் அளி

↓

அடங்கு

↓

“அருளில் நான்”

↓

ஒளியின் ஒளி

↓

ஒடுங்கு

↓

“தன்முனைப்பு தணிகிறது”

↓

தெளிவு

↓

சிவசித்தர்

இதனை இன்னும் எளிமையாக:

பார்வை விரிகிறது → அகந்தை அடங்குகிறது → தன்முனைப்பு ஒடுங்குகிறது → மெய் தெளிகிறது.

அதுவே இப்பாடலில் சாதகரிலிருந்து சிவசித்தருக்கான மாற்றம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.