இங்கேயே சிவலோகம் காணும் சிவசித்தர்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 126

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்து ஆறாவது படிக்கட்டில் (126) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

​

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமூலர் பாடல் 125-இல் “தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே” என்று சிவசித்தருக்கான அடிப்படை வரையறையைத் தந்தார். அப்படியானால், அந்தத் தெளிவு பெற்ற சிவசித்தரின் அனுபவம் என்ன? அவர் எதைத் தரிசிக்கிறார்? அவருக்குள் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது? அவரது முத்திநிலை எதனுடன் தொடர்புடையது? இக்கேள்விகளுக்கு பாடல் 126 பதிலளிக்கிறது. “சிவலோகம் இங்கே”, “தம்முள் கொண்டோர்”, “நித்தர் – நிமலர் – நிராமயர்”, “பரமுத்தர்”, “முப்பத்தாறு” என்ற சொற்கள் வழியாக, விடுதலையை மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்கும் தொலைதூரப் பேறாக அல்லாமல், சாதகரின் அறிவு, அனுபவம், தத்துவப் பந்தம் ஆகியவற்றில் நிகழும் ஆழ்ந்த மாற்றமாக திருமூலர் காட்டுகிறார்.

முதல் அடியின் மிகப் புரட்சிகரமான சொல் “இங்கே”. “சித்தர் சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்” என்று திருமூலர் கூறுகிறார். பொதுவான சமயக் கற்பனையில் சிவலோகம் என்பது இவ்வுலகுக்கு அப்பால், மரணத்திற்குப் பின்னர் புண்ணியத்தால் அடையப்படும் ஒரு தெய்வீக உலகாகக் கருதப்படலாம். திருமூலர் அந்தப் பொருளை முற்றாக மறுப்பதில்லை; ஆனால் சித்தரின் அனுபவத்தை அதற்குள் கட்டுப்படுத்துவதுமில்லை. சிவசித்தருக்கு சிவலோகம் “இங்கே” தரிசிக்கப்படுகிறது. இதன் பொருள், புவியுலகமே எளிய அர்த்தத்தில் சிவலோகமாக மாறிவிட்டது என்பதல்ல; மாறாக, சிவசன்னிதியை மறைத்திருந்த அறிவின் திரை நீங்கும்போது, இதே இருப்புக்குள் சிவத்தின் வியாபகமும் அருளாட்சியும் அனுபவமாக வெளிப்படுகின்றன.

இதுவே முந்தைய பாடலின் “வெளியின் வெளி” என்ற கருத்தின் இயல்பான தொடர்ச்சி. சாதாரண மனிதன் இடங்களைப் பிரிக்கிறான்: இது உலகம், அது கோயில்; இது சாதாரணம், அது புனிதம்; இங்கு மனிதன், அங்கு இறைவன். சிவசித்தரின் பார்வையில் இத்தகைய அறியாமை சார்ந்த பிரிவுகள் தமது அதிகாரத்தை இழக்கின்றன. அவர் எங்கிருந்தாலும் சிவனுடைய வியாபகத்தை மறந்துவிடுவதில்லை. இதுவே “சிவலோகம் இங்கே” என்ற அனுபவத்தின் சாதனைப் பொருள். கோயிலில் சிவனை வணங்கிவிட்டு உலகத்திற்குள் வந்ததும் சிவனை மறந்துவிடுவது தொடக்கநிலை; உலகத்திற்குள் நடந்தாலும் சிவசன்னிதிக்குள் நடப்பதாக உணர்வது சித்தரின் பார்வை.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் இதனை பதி–பசு வேறுபாட்டை அழிக்கும் அத்வைதப் பொருளில் உடனடியாக வாசிக்க வேண்டியதில்லை. உயிர் சிவனாகவே ontologically மாறிவிட்டது என்பதற்குப் பதிலாக, பாசத்தின் மறைப்பு குறைந்து சிவனைச் சார்ந்த அறிவு முழுமையடைகிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம். உயிரின் அறிவு ஆணவத்தால் சுருங்கியிருக்கும்போது அது தன்னை உடல், மனம், புலன் ஆகியவற்றோடு மட்டுமே அடையாளப்படுத்துகிறது. அருளால் அந்தச் சுருக்கம் நீங்கும்போது, உயிரின் அறிவு சிவவியாபகத்தை உணரும் அளவுக்கு விரிகிறது. எனவே “சிவலோகம் இங்கே” என்பது இடமாற்றத்தை விட அறிவின் மாற்றம்.

இரண்டாவது அடியான “சத்தமும் சத்த முடிவும் தம்முள் கொண்டோர்” இந்த அனுபவத்தை இன்னும் அகப்படுத்துகிறது. “சத்து” என்பதை வெறும் ஒலி என்று மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால் பாடலின் தத்துவ அமைப்பு குறுகிவிடும். சைவ–ஆகமப் பின்னணியில் “சத்து” மெய்மை, இருப்பு, சித்தின் சார்பு, சிவமெய் போன்ற அடுக்குகளைக் கொண்டிருக்கலாம். “சத்த முடிவு” என்பது அந்த மெய்யுணர்வின் உச்சம் அல்லது அதன் எல்லையைத் தாண்டிய பரநிலையைச் சுட்டுவதாக வாசிக்கத்தக்கது. முக்கியமாக திருமூலர் அவற்றை “தம்முள் கொண்டோர்” என்கிறார். சிவசித்தருக்கு தத்துவம் வெளியில் இருக்கும் கோட்பாடு அல்ல; அது அகத்தில் உறுதிப்பட்ட அனுபவம்.

இங்கே உபநிடத மரபுடன் ஓர் இயல்பான ஒப்புமை தோன்றுகிறது. உபநிடதங்களின் விசாரணை மனிதனை வெளிப்பொருளிலிருந்து “அறிவது யார்?”, “அறிவின் ஆதாரம் என்ன?” என்ற அகநோக்கிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. திருமூலரும் அதேபோல் பரம்பொருளைப் பற்றிய விவாதத்தை விட, அது “தம்முள்” அனுபவமாக வேண்டும் என்பதையே வலியுறுத்துகிறார். ஆனால் திருமூலரின் சைவப் பாதையில் இந்த அகஅனுபவம் அருள், குரு, பாசநீக்கம், சிவசார்பு ஆகியவற்றிலிருந்து பிரிக்கப்படுவதில்லை.

அடுத்ததாக வரும் “நித்தர், நிமலர், நிராமயர்” என்ற மும்மை சிவசித்தரின் மாற்றத்தை மூன்று கோணங்களில் காட்டுகிறது. நித்தர் — நிலையற்ற மனநிலைகளால் வரையறுக்கப்படாமல், நிலையான சிவசார்பில் நிற்பவர்கள். நிமலர் — மலம் தனது மறைக்கும் அதிகாரத்தை இழந்ததால் தூய அறிவில் விளங்குபவர்கள். நிராமயர் — “ஆமயம்” எனும் நோய் அல்லது குறை இல்லாதவர்கள்; ஆன்மிகப் பொருளில் பாசத்தின் நோயால் கட்டுண்டிராதவர்கள்.

இவற்றை உடலியல் பொருளில் தவறாக வாசிக்கக் கூடாது. “நிராமயர்” என்பதால் சித்தருக்கு உடல் நோய் ஒருபோதும் வராது என்பது திருமூலரின் அவசியமான கருத்தல்ல. உடல் பிரகிருதியின் விதிகளுக்குட்பட்டது. இங்கு முக்கியமானது பந்தத்தின் நோய். உடலில் வலி இருக்கலாம்; ஆனால் “நான் உடலே” என்ற அறியாமை அவரை முழுமையாக ஆளாது. மனத்தில் ஒரு அலை எழலாம்; ஆனால் அந்த அலை அவரது மெய்யறிவை எடுத்துச் செல்லாது. இதுவே யோகப் பார்வையில் பெரும் மாற்றம்.

பதஞ்சலி யோக மரபில் சித்தவிருத்திகளின் கட்டுப்பாடு முக்கியமானது. திருமூலரின் யோகத்தில் மனஅடக்கம் அதைவிடப் பரந்த சிவசார்பில் வைக்கப்படுகிறது. சிவசித்தரின் மனம் வெறுமையாகிவிட்டதல்ல; சிவஞானத்திற்கு இடையூறு செய்யும் கலக்கம் தனது அதிகாரத்தை இழந்துள்ளது. முந்தைய பாடலின் “அடங்கு – ஒடுங்கு – தெளி” இப்போது “நித்தர் – நிமலர் – நிராமயர்” என்ற நிலையான பண்புகளாக மலர்கிறது. அதாவது 125 செயல்முறை; 126 அதன் விளைவு.

சிவாகமக் கோணத்தில் இந்தப் பாடலின் இறுதியிலுள்ள “முப்பத்தாறு” மிகவும் முக்கியமானது. சைவ ஆகமத் தத்துவவியல் உயிரின் அனுபவப் பிரபஞ்சத்தை முப்பத்தாறு தத்துவங்களால் விளக்குகிறது. புவி முதலான அசுத்த தத்துவங்களிலிருந்து சுத்தவித்தை, ஈசுரம், சதாசிவம், சக்தி, சிவம் ஆகிய சுத்த தத்துவங்கள் வரை பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் அடுக்குகள் வகுக்கப்படுகின்றன. சாதாரண உயிர் இத்தத்துவங்களால் உருவான உடல்–கரணம்–புவனம்–போகம் ஆகியவற்றுக்குள் கட்டுண்டு அவற்றையே “நான்” மற்றும் “எனது” என்று கருதுகிறது. ஞானம் பெறும் சாதகர் அவற்றை அழிப்பதில்லை; அவை ஆன்மா அல்ல, அவை அனுபவத்திற்கான கருவிகள் என்பதைத் தெளிகிறான்.

இதுவே தந்திரத்தின் முக்கியமான தனித்தன்மை. உலகை வெறுத்து ஓடுவது விடுதலை அல்ல; உலகம் எவ்வாறு தத்துவங்களாக வெளிப்படுகிறது, சக்தி எவ்வாறு கரணங்களாக இயங்குகிறது, உயிர் எங்கே அவற்றோடு தவறாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறது என்பதைக் கண்டு, அந்தப் பந்தத்தைத் தாண்டுவது தான் உள்தந்திரப் பயணம். எனவே “முப்பத்தாறு” என்பதை வெறும் மனப்பாடப் பட்டியலாகக் கற்றால் அதன் பயன் குறைவு. சாதகர் கேட்க வேண்டியது: இந்த முப்பத்தாறு தத்துவங்களில் எவை என் அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன? அவற்றுள் எதனை நான் தவறாக ‘நான்’ என்று நினைக்கிறேன்?

உடல் — நான் அல்ல; எனது அனுபவக் கருவி.
புலன் — நான் அல்ல; அறிவைப் பெறும் வாயில்.
மனம் — நான் அல்ல; எண்ணங்களின் கருவி.
புத்தி — நான் அல்ல; தீர்மானக் கருவி.
அகங்காரம் — நான் அல்ல; “நான் செய்கிறேன்” என்ற அமைப்பு.

இந்த விவேகம் ஆழமடையும்போது தத்துவங்கள் சிறைச்சுவராக இல்லாமல் சிவசக்தியின் வெளிப்பாட்டு வரைபடமாக மாறுகின்றன. இதுவே சித்தர் மரபின் அனுபவத் தத்துவம்.

“பரமுத்தர்” என்ற கருத்தும் இங்கே பொருள் பெறுகிறது. முத்தி என்பது வெறும் துன்பத்திலிருந்து தப்பித்தல் அல்ல. உயிர் பாசத்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டு சிவசார்பில் நிறைவடையும் நிலை. சைவசித்தாந்தம் இதனை உயிரின் தனித்த இருப்பு அழிந்துவிடுகிறது என்று அல்லாமல், அதன் அறிவையும் செயலையும் கட்டுப்படுத்திய மலம் நீங்கி சிவஞானம் முழுமையாக விளங்கும் நிலையாக எடுத்துரைக்கிறது. அதனால் முத்தி அழிவு அல்ல; மறைப்பு நீங்கிய நிறைவு.

இப்பாடலைச் சாதகரின் அகப்பயணமாகச் சுருக்கினால் ஓர் அற்புதமான வரிசை தெரிகிறது:

சிவலோகம் — வெளியே தேடப்பட்ட இறைநிலை இங்கே தரிசிக்கப்படுகிறது.
தம்முள் கொண்டோர் — அறிந்த தத்துவம் அகஅனுபவமாகிறது.
நித்தர் — அலைபாயும் அறிவு நிலைபெறுகிறது.
நிமலர் — மறைப்பு நீங்குகிறது.
நிராமயர் — பந்தநோய் தனது அதிகாரத்தை இழக்கிறது.
முப்பத்தாறு — அனுபவப் பிரபஞ்சத்தின் தத்துவ அமைப்பு தெளிகிறது.
பரமுத்தர் — உயிர் சிவசார்பின் உயர்ந்த விடுதலையில் நிலைபெறுகிறது.

இதனால் திருமூலர் சித்தரை உலகத்திலிருந்து தப்பிச் சென்ற மனிதராக வரையறுக்கவில்லை. அவர் உலகத்தைத் தத்துவமாக அறிந்து, தத்துவத்தைத் தன்னிலிருந்து வேறுபடுத்தித் தெளிந்து, உலகிற்குள்ளேயே சிவலோகத்தைத் தரிசிக்கும் மனிதர்.

பாடல் 126 சாதகரிடம் எழுப்பும் இறுதிக் கேள்வி இதுவாகும்:

“நான் சிவனை எங்கே தேடுகிறேன்?”

பதில் “வேறு எங்கோ” என்பதிலிருந்து “இங்கே” என மாறும் போது ஆன்மிகப் பயணம் ஆழமடைகிறது. ஆனால் அந்த “இங்கே” என்பது சாதாரண அறிவிப்பல்ல. மலம் குறைய வேண்டும்; கரணங்களோடு உள்ள தவறான அடையாளம் தெளிய வேண்டும்; அருளில் அறிவு பக்குவமடைய வேண்டும். அப்போதுதான் “இங்கே” என்பதே சிவலோகமாகத் திறக்கிறது.

சிவசித்தர் வேறு உலகிற்குச் சென்று சிவனைக் கண்டவர் அல்ல; இவ்வுலகை மறைத்திருந்த பாசத்திரை நீங்கியதால், இங்கேயே சிவசன்னிதியைத் தெளிந்தவர். முப்பத்தாறு தத்துவங்களுக்குள் வாழ்ந்தாலும் அவற்றால் கட்டுண்டிராமல், நித்தம்–நிமலம்–நிராமயம் பெற்ற சிவசார்பில் நிலைபெறுவதே திருமூலர் காட்டும் பரமுத்தியின் பாதை.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 126, முந்தைய பாடலில் திருமூலர் அறிவித்த “சிவசித்தர்” என்ற நிலைக்கு விரிவான அடையாளத்தை வழங்குகிறது. 125-இல் விரவு → அடங்கு → ஒடுங்கு → தெளிவு என்ற அகப்பயணத்தின் முடிவில் “தெளியும் அவரே சிவசித்தர்” என்று கூறப்பட்டது. உடனே 126-இல், அந்தச் சிவசித்தர் யார்? அவர் எதைத் தரிசிக்கிறார்? அவருடைய அகநிலை என்ன? அவர் தத்துவங்களுடன் கொண்டிருக்கும் உறவு என்ன? என்பவற்றை திருமூலர் விளக்குகிறார். எனவே 125 சிவசித்தருக்கான வரையறை என்றால், 126 சிவசித்தரின் அனுபவ இலக்கணம்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

125-இன் இறுதி:

“தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே.”

இதுவே 126-க்கான நேரடியான கேள்வியை உருவாக்குகிறது:

எதைத் தெளிந்தால் ஒருவர் சிவசித்தர்? அந்தத் தெளிவின் விளைவு என்ன?

126 அதற்குப் பதிலாக நான்கு அடையாளங்களை முன்வைக்கிறது:

சிவலோகத்தை இங்கே தரிசித்தல்
→ சத்தையும் அதன் முடிவையும் தம்முள் கொள்ளுதல்
→ நித்தர், நிமலர், நிராமயர் ஆகுதல்
→ உயர்ந்த முத்திநிலையில் நிலைபெறுதல்.

இதனால் திருமூலர் “சித்தர்” என்ற சொல்லை அற்புத ஆற்றல்களிலிருந்து பிரித்து அனுபவத் தெளிவு, மலநீக்கம், சிவசார்பு, முத்தி ஆகியவற்றோடு இணைக்கிறார்.

இப்பாடல் இங்கே இல்லையெனில் “சிவசித்தர்” என்பது அழகான பெயராக மட்டுமே நின்றிருக்கும். 126 அதற்கான ஆன்மிக உள்ளடக்கத்தை வழங்குகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

125 மற்றும் 126 இடையே மிகவும் நெருக்கமான காரண–விளைவு உறவு உள்ளது.

125 கூறியது:

வெளியின் வெளி → விரவு
அளியின் அளி → அடங்கு
ஒளியின் ஒளி → ஒடுங்கு
இவற்றைத் தெளிந்தவர் → சிவசித்தர்

126 கூறுவது:

அந்தச் சிவசித்தர் → சிவலோகம் இங்கே தரிசித்தவர்.

இங்கு 125-இன் “வெளியின் வெளி”, 126-இல் “சிவலோகம் இங்கே” என்ற அனுபவமாக உறுதிப்படுகிறது. சிவவியாபகத்தைத் தெளிந்தவருக்கு சிவலோகம் வேறொரு இடத்தில் மட்டும் இல்லை; “இங்கே” தரிசிக்கப்படுகிறது.

அதேபோல் 125-இன் “ஒளியின் ஒளியில் ஒடுங்குதல்” என்பது 126-இல் “சத்தமும் சத்த முடிவும் தம்முள் கொண்டோர்” என்ற அகஅனுபவமாக ஆழப்படுகிறது.

எனவே:

125 — தெளிதலின் செயல்முறை
126 — தெளிந்தவரின் நிலை.

இந்த இணைப்பு திருமூலரின் தர்க்கத்தில் மிக முக்கியமானது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் அடிப்படை நோக்கம் மனிதனை நிலையாமை, புலனாசை, அறியாமை, தவறான அடையாளம் ஆகியவற்றிலிருந்து விழிப்புறச் செய்து அறம் → அடக்கம் → விவேகம் → சிவசார்பு நோக்கி நகர்த்துவதாகும்.

126 இந்தப் பயணத்தின் இறுதி நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

சாதாரண மனிதன்:

உடலை “நான்” என்கிறான்;
புலனை “நான்” என்கிறான்;
மனத்தை “நான்” என்கிறான்;
உலக அனுபவத்தையே இறுதி உண்மை என்கிறான்.

சைவ தத்துவத்தின் முப்பத்தாறு தத்துவ அமைப்பு இந்தத் தவறான அடையாளத்தைப் பிரித்து அறிய உதவுகிறது. தத்துவங்கள் உயிரின் அனுபவத்திற்கான அமைப்புகள்; அவை உயிரின் மெய்யடையாளம் அல்ல.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் புலனடக்கம் மற்றும் அறவியல் வெறும் சமூக ஒழுக்கமாக முடிவதில்லை. அவை:

தத்துவங்களால் கட்டுண்டிருப்பதிலிருந்து அவற்றைத் தெளிந்து கடக்கும் ஆன்மிகப் பக்குவமாக

உயர்கின்றன.

அதன் விளைவே:

நித்தர் – நிமலர் – நிராமயர்.

அதாவது ஒழுக்கத்தின் உச்சம் “நல்ல மனிதன்” மட்டும் அல்ல; மலம் நீங்கி சிவசார்பில் தெளிந்த மனிதன்.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

126 ஒரு முக்கியமான தத்துவ வாயிலைத் திறக்கிறது: “முப்பத்தாறு.”

இதுவரை திருமூலர் குரு, உயிர், கரணம், யோகம், அருள், சிவசித்தர் ஆகியவற்றைப் பற்றி அனுபவ மொழியில் பேசினார். இப்போது அந்த அனுபவத்திற்கு பின்னால் இருக்கும் தத்துவ அமைப்பை சுட்டுகிறார்.

இதனால் அடுத்த கட்டத்தில் இயல்பாக எழும் கேள்வி:

இந்த முப்பத்தாறு தத்துவங்களுக்கும் உயிருக்கும் என்ன உறவு? அவற்றைக் கடந்த முத்திநிலை எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்?

எனவே 126, சிவசித்தரின் அனுபவ நிலையிலிருந்து அதன் தத்துவப் பின்னணிக்குச் செல்லும் பாலமாக அமைகிறது.

அடுத்த பாடலின் உரை இங்கு தரப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட சொற்களுடனான தொடர்பை முன்கூட்டியே உறுதிப்படுத்த முடியாது. ஆனால் 126-இன் இறுதியில் “முப்பத்தாறு” வைக்கப்படுவது, அடுத்த கட்ட தத்துவ விரிவாக்கத்திற்கான வலுவான கட்டமைப்புச் சுட்டியாக உள்ளது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

126 இல்லையெனில் 125-இன் “சிவசித்தர்” என்ற முடிவுக்கும் பின்னர் வரும் உயர்ந்த தத்துவப் போதனைக்கும் இடையே முக்கியமான இணைப்பு காணாமல் போகும்.

குறிப்பாக நான்கு தொடர்புகள் இழக்கப்படும்:

தெளிவு → தரிசனம்
சிவசித்தரின் தெளிவு எதைத் திறக்கிறது என்பது தெரியாது.

தரிசனம் → அகஅனுபவம்
சிவலோகம் வெளிப்புற உலகாக மட்டுமே புரிந்துகொள்ளப்படும் அபாயம் ஏற்படும்.

அகஅனுபவம் → மலநீக்கம்
நித்தர், நிமலர், நிராமயர் என்ற மாற்றம் விளங்காது.

மலநீக்கம் → முத்தி / தத்துவக் கடத்தல்
சிவசித்த நிலைக்கும் முப்பத்தாறு தத்துவ அமைப்பிற்கும் இடையிலான தொடர்பு மங்கிவிடும்.

எனவே 126 ஒரு சாதாரண “சித்தர் புகழ்ச்சி” அல்ல. அது சிவசித்தர் என்றால் யார் என்பதை தத்துவ ரீதியாக உறுதிப்படுத்தும் பாடல்.

Flow Diagram

பாடல் 123

சிவயோகம்

↓

தன்னொளி → பதி நோக்கம்

↓

பாடல் 124

உண்மை → திருத்தாள்

↓

பேரின்ப அருள்வெளி

↓

பாடல் 125

வெளி → விரவு

அளி → அடங்கு

ஒளி → ஒடுங்கு

↓

மெய்த்தெளிவு

↓

“சிவசித்தர்”

↓

────────────────────

பாடல் 126

────────────────────

↓

சிவலோகம் “இங்கே”

↓

சத்து + சத்தின் முடிவு

↓

“தம்முள்” அனுபவம்

↓

நித்தர்

↓

நிமலர்

↓

நிராமயர்

↓

பரமுத்தர்

↓

முப்பத்தாறு

↓

தத்துவப் பந்தத்தைக் கடந்த

சிவசார்ந்த முத்திநிலை

தர்க்கச் சாரம்

125 “யார் சிவசித்தர்?” என்பதற்கு — “தெளிந்தவர்” என்று பதிலளிக்கிறது; 126 “அந்தத் தெளிவு பெற்ற சிவசித்தரின் நிலை என்ன?” என்பதற்கு — “சிவலோகத்தை இங்கேயே தரிசித்து, மெய்நிலையைத் தம்முள் கொண்டு, நித்தர்–நிமலர்–நிராமயராகி, தத்துவப் பந்தத்தின் அதிகாரத்தைக் கடந்த பரமுத்தர்” என்று விரிவாக்குகிறது.

எனவே பாடல் 126-ன் கட்டமைப்புச் சூத்திரம்:

தெளிவு → சிவசித்தர் → இங்கே சிவதரிசனம் → அகத்தில் மெய்யுணர்வு → மலமற்ற நிலை → தத்துவப் பந்தக் கடத்தல் → பரமுத்தி.

சாதனை வாழ்வியல்

இந்தப் பாடலின் வாழ்வியல் மையம் “சிவலோகம் இங்கே” என்பதில் அடங்கியுள்ளது. வாழ்க்கையின் அமைதி, ஆனந்தம், இறையுணர்வு அனைத்தையும் “ஒருநாள்”, “வேறொரு இடத்தில்”, “எல்லாப் பிரச்சினைகளும் முடிந்த பிறகு” என்று தள்ளிப்போடாமல், இப்போதுள்ள வாழ்க்கையையே தெளிவாக்கி, தூய்மைப்படுத்தி, சிவசார்புடையதாக மாற்ற வேண்டும் என்று திருமூலர் சாதகரை அழைக்கிறார். சிவசித்தர் உலகத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றவர் அல்ல; உலகத்திற்குள் இருந்தபடியே அதன் பந்தத்தால் அகத்தில் கட்டுண்டிராதவர். அதுவே குடும்பம் முதல் ஆன்மிக சாதனை வரை இப்பாடலின் நடைமுறைப் பாடமாகிறது.

குடும்பம் — வீட்டையே சிவலோகமாக்குதல்

“சிவலோகம் இங்கே” என்றால் முதலில் நாம் வாழும் இடத்தில் அது வெளிப்பட வேண்டும். வீட்டில் கோயிலறை இருப்பதால் மட்டும் வீடு சிவலோகமாகாது; அன்பு, மரியாதை, மன்னிப்பு, பொறுமை, உண்மையான உரையாடல் இருக்கும் போது வீட்டின் இயல்பு மாறுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால் “யார் வென்றார்?” என்று முடிக்காமல், “இந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு நமது உறவு சிறந்ததா?” என்று கேட்பது. கோபத்தில் சொல்ல நினைக்கும் ஒரு கடுமையான சொல்லை நிறுத்துவதுகூட ஒரு சிறிய மலநீக்க சாதனை.

சாதனை: நான் இருக்கும் இடத்தில் அமைதி அதிகரிக்கிறதா?

கல்வி — தகவலைத் தம்முள் கொண்ட அறிவாக மாற்றுதல்

திருமூலர் “தம்முள் கொண்டோர்” என்கிறார். அறிந்ததை நினைவில் வைத்திருப்பதற்கும், அது நமது சிந்தனையின் ஒரு பகுதியாக மாறுவதற்கும் வேறுபாடு உள்ளது.

நவீனக் கல்வியின் பெரிய சிக்கல் தகவலைச் சேகரித்து தேர்வில் மீண்டும் கொடுப்பது. ஆனால் உண்மையான கல்வி, அறிந்தது தெளிவாகவும் வாழ்வாகவும் மாற வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் “நேர மேலாண்மை” பற்றிய பத்து வீடியோக்களைப் பார்ப்பதைவிட, ஒரு வாரம் தினமும் இரவு மறுநாளின் மூன்று முக்கிய வேலைகளை எழுதிப் பின்பற்றுகிறார். அப்போது அறிவு வெளியில் இல்லை; “தம்முள் கொண்ட” திறனாகிறது.

சாதனை: நான் அறிந்ததில் எவ்வளவு என் இயல்பாக மாறியுள்ளது?

தலைமைத்துவம் — பதவியால் அல்ல, இருப்பால் சூழலை மாற்றுதல்

சிறந்த தலைவர் தனது அதிகாரத்தால் மட்டும் அமைப்பை நடத்துவதில்லை; அவரது இருப்பே நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது. இதனை “நித்தர் – நிமலர் – நிராமயர்” என்ற மூன்று பண்புகளோடு வாழ்வியல் ரீதியாக இணைக்கலாம்.

நித்தர் — சூழ்நிலைக்கேற்ப கொள்கையை மாற்றாத நிலைத்தன்மை.
நிமலர் — தனிப்பட்ட விருப்பு–வெறுப்பால் முடிவை மாசுபடுத்தாத நேர்மை.
நிராமயர் — பொறாமை, பழிவாங்குதல், அதிகாரப் பயம் போன்ற மனநோய்களை அமைப்பிற்குள் பரப்பாத நிலை.

நடைமுறை உதாரணம்: தனக்கு நெருக்கமானவர் தவறு செய்தாலும் விதியை ஒரே அளவுகோலில் பயன்படுத்தும் தலைவர், “நிமலர்” என்ற கருத்தை நிர்வாக வாழ்வில் செயல்படுத்துகிறார்.

சாதனை: என் அதிகாரம் என்னை மாசுபடுத்துகிறதா, அல்லது என்னால் அமைப்பு தூய்மையடைகிறதா?

தொழில் — கருவிகளை “நான்” என்று எண்ணாதிருத்தல்

முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் வாழ்வியல் பாடம் மிக ஆழமானது: நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கருவிகள் நாம் அல்ல.

பதவி, சம்பளம், நிறுவனம், திறமை, புகழ் ஆகியவை வாழ்க்கையின் கருவிகள்; அவை நமது அடிப்படை அடையாளம் அல்ல.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் உயர்ந்த பதவியை இழக்கிறார். “என் பதவி போய்விட்டது; ஆகவே நான் தோல்வியடைந்தவன்” என்று எண்ணுவதற்குப் பதிலாக, “ஒரு தொழில்முறை நிலை மாறியுள்ளது; என் அறிவு, அனுபவம், மதிப்புகள் இன்னும் என்னிடம் உள்ளன” என்று பார்க்கிறார்.

இதுவே தத்துவ விவேகத்தின் நவீன வடிவம்:

என்னிடம் இருப்பது ≠ நான்.

சமூக ஊடகம் — உருவாக்கப்பட்ட அடையாளத்திலிருந்து விடுபடுதல்

சமூக ஊடகம் நமக்காக ஒரு “டிஜிட்டல் நான்” உருவாக்குகிறது: followers, likes, views, comments, profile image, public reputation. இவற்றுடன் தொடர்ந்து அடையாளப்படுத்திக்கொண்டால் நமது மனநிலை வெளிப்புற எண்ணிக்கைகளால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பதிவு எதிர்பார்த்த அளவு பாராட்டைப் பெறவில்லை. உடனே மனம் தாழாமல், “இந்தப் பதிவு பயனுள்ளதா? உண்மையானதா? நான் பகிர வேண்டியதா?” என்பதையே மதிப்பீட்டு அளவுகோலாக வைத்துக்கொள்வது.

Followers ஒரு எண்ணிக்கை; அது உங்கள் மதிப்பு அல்ல.

இது நவீன உலகில் தத்துவப் பந்தத்தைக் கண்டறியும் முக்கிய சாதனை.

நிர்வாகம் — அமைப்புக்குள் இருந்தும் அமைப்பின் பந்தியாகாதிருத்தல்

நிர்வாகத்தில் விதிமுறைகள், படிவங்கள், பதவிகள், அதிகார அடுக்குகள் அனைத்தும் அவசியமானவை. ஆனால் கருவிகள் நோக்கத்தைவிட முக்கியமானதாகிவிட்டால் நிர்வாகம் உயிரற்றதாகிறது.

முப்பத்தாறு தத்துவங்கள் பிரபஞ்ச அனுபவத்திற்கான கருவிகளாக இருப்பதைப்போல், நிறுவன அமைப்புகளும் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும் கருவிகள்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பயனாளியின் உண்மையான பிரச்சினை தீர்க்கப்படாமல் “அவர் சரியான படிவத்தை நிரப்பவில்லை” என்று கோப்பைத் திருப்பிவிடுவதற்குப் பதிலாக, விதிமுறையை மீறாமல் அவருக்கு சரியான வழியை விளக்கி தீர்வை அடையச் செய்வது.

சாதனை: நான் முறையைப் பாதுகாக்கிறேனா, அல்லது முறையின் நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றுகிறேனா?

ஆன்மிக சாதனை — சிவலோகத்தை எதிர்காலத்திற்கு ஒத்திவைக்காதிருத்தல்

இப்பாடலின் மிக நேரடியான சாதனை இங்கே உள்ளது.

சாதகர் அடிக்கடி நினைக்கலாம்:

“இன்னும் அதிக மந்திரஜபம் செய்த பிறகு...”
“ஒரு பெரிய தீட்சை கிடைத்த பிறகு...”
“குண்டலினி எழுந்த பிறகு...”
“ஒருநாள் நான் ஆன்மிகமாக உயர்ந்த பிறகு...”

திருமூலர் அந்த “ஒருநாள்” மனநிலைக்கு எதிராக “இங்கே” என்ற ஒரு சொல்லை நிறுத்துகிறார்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி பூஜை முடிந்ததும் இறையுணர்வும் முடிந்துவிட்டதாக எண்ணாமல், அன்று சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் விழிப்புடன் பேசுதல்; உணவு உண்ணும்போது நன்றியுணர்வு; வேலை செய்யும்போது நேர்மை; கோபம் எழும்போது அதை அறிதல்; உறங்குவதற்கு முன் நாளை அகப்பரிசோதனை செய்தல்.

அப்போது சாதனை:

பூஜையறை → குடும்பம் → வேலை → உறவுகள் → முழு வாழ்க்கை

என்று விரிகிறது.

இதுவே “சிவலோகம் இங்கே” என்பதை வாழத் தொடங்குவது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று இரவு உங்களிடம் நான்கு கேள்விகள்:

① இங்கே: இன்று நான் இருந்த இடத்தை என்னால் சிறிதாவது அமைதியான இடமாக மாற்றினேனா?
② தம்முள்: இன்று அறிந்த ஒரு நல்ல கருத்தை நான் வாழ்ந்தேனா?
③ நிமலம்: இன்று என்னுள் கோபம், அகந்தை, பொறாமை, பற்றுதல் ஆகியவற்றில் ஒன்றையாவது கவனித்து அதன் ஆட்சியைக் குறைத்தேனா?
④ முத்தி: இன்று எதன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நான் சிறிதாவது விடுபட்டேன்?

இந்த நான்கு கேள்விகளையும் தினசரி அகப்பரிசோதனையாகப் பயன்படுத்தினால், முத்தி என்பது வாழ்வின் இறுதியில் ஒரே நாளில் நிகழும் சம்பவம் என்ற எண்ணம் மாறத் தொடங்கும். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பற்று தளர்வதும், ஒரு மாசு குறைவதும், ஒரு உண்மை தம்முள் உறைவதும், நாம் இருக்கும் இடத்தில் சிவசன்னிதியை உணர்வதும் முத்தியை நோக்கிய சாதனையாகிறது.

சிவலோகத்தை வேறெங்கும் தேடாதே; உன் அகத்தை நிமலமாக்கு, உன் பார்வையைத் தெளிவாக்கு, உன் பற்றுகளைத் தளர்த்து — நீ நிற்கும் “இங்கே”யே சிவத்தைத் தரிசிக்கத் தொடங்கு.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 126

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

திருமூலர் இப்பாடலில் சிவசித்தரின் அனுபவ இலக்கணத்தை எடுத்துரைக்கிறார்.

முந்தைய பாடலில்,

“தெளியும் அவரே சிவசித்தர் தாமே”

என்று கூறிய திருமூலர், இப்பாடலில் அந்தச் சிவசித்தர் எத்தகையவர் என்பதை விரிக்கிறார்.

அவர்களின் முதன்மையான அடையாளம்:

“சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்.”

சிவலோகம் என்பது அவர்களுக்கு மரணத்திற்குப் பின்னர் அடைய வேண்டிய தொலைதூர உலகம் மட்டும் அல்ல; சிவசன்னிதி மறைக்கப்படாத அனுபவநிலை. பாசத்திரை விலகும்போது இங்கேயே சிவத்தின் வியாபகத்தை அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.

அதனால் அவர்கள் சத்தையும் அதன் முடிவையும் “தம்முள்” கொண்டவர்கள்; மெய்யுணர்வு அவர்களிடம் நூலறிவாக மட்டும் இல்லை, அகஅனுபவமாகியுள்ளது. அதன் விளைவாக அவர்கள் நித்தர், நிமலர், நிராமயர் ஆகி, தத்துவப் பந்தத்தின் அதிகாரத்தைக் கடந்த பரமுத்தி நிலையை அடைகிறார்கள்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	சாரம்
1	சிவலோகம் இங்கே	சிவசித்தர் சிவசன்னிதியை இவ்வாழ்விலேயே அனுபவமாகத் தரிசிக்கிறார்
2	தம்முள் கொண்டோர்	மெய்யறிவு வெளிப்புறத் தகவலாக இல்லாமல் அகஅனுபவமாகிறது
3	நித்தர்	மாறும் அனுபவங்களுக்குள் இருந்தும் நிலையான சிவசார்பில் நிற்பவர்
4	நிமலர் – நிராமயர்	மலமாசும் பந்தத்தின் ஆதிக்கமும் நீங்கிய தூயநிலை
5	முப்பத்தாறு – முத்தி	தத்துவங்களோடு தன்னைத் தவறாக அடையாளப்படுத்தும் பந்தத்தைக் கடந்து உயர்ந்த முத்திநிலையை அடைதல்

இதன் முழு இயக்கம்:

தரிசனம் → அகஅனுபவம் → மலநீக்கம் → தத்துவத் தெளிவு → முத்தி.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் “எங்கே?” என்ற கேள்வியை மாற்றுகிறது.

தொடக்கநிலை:

“சிவனை எங்கே காணலாம்?”

சித்தர் நிலையை நோக்கிய மாற்றம்:

“சிவசன்னிதியை இங்கே உணர என்னுள் எது மறைக்கிறது?”

இதனால் ஆன்மிகம் இடம் தேடும் பயணத்திலிருந்து மறைப்பை நீக்கும் சாதனையாக மாறுகிறது.

அடுத்ததாக அறிவின் இயல்பு மாறுகிறது.

தொடக்கத்தில்:

“எனக்கு இந்தத் தத்துவம் தெரியும்.”

பின்னர்:

“இந்த உண்மை என்னுள் உறைந்திருக்கிறதா?”

என்ற கேள்வி எழுகிறது. இதுவே “தம்முள் கொண்டோர்.”

மூன்றாவது மாற்றம் அடையாளத்தில் நிகழ்கிறது. உடல், புலன், மனம், புத்தி, பதவி, செல்வம், புகழ் ஆகியவற்றோடு “நான்” என்பதை முழுமையாக இணைத்துக்கொள்ளும் நிலை மெதுவாகத் தெளிகிறது.

அப்போது:

என்னிடம் உள்ளவை நான் அல்ல;
என்னால் அனுபவிக்கப்படுபவையும் நான் அல்ல.

என்ற விவேகம் வளர்கிறது.

இதன் விளைவாக சாதகர்:

தேடுபவர் → தரிசிப்பவர்
படிப்பவர் → தம்முள் கொள்பவர்
பந்தப்பட்டவர் → நிமலர்
அடையாளக் குழப்பம் கொண்டவர் → தத்துவம் தெளிந்தவர்
சாதகர் → முத்தியை நோக்கி நிலைபெற்றவர்

என்று மாறுகிறார்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“சிவலோகத்தை இங்கேயே தரிசித்து, மெய்யைத் தம்முள் உணர்ந்து, மலமும் தத்துவப் பந்தமும் கடந்தவரே சிவசித்தர்.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

இங்கே தரிசி → தம்முள் உணர் → மலம் நீங்கு → பந்தம் கட → முத்தி பெறு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

சித்தர்

சாதனையால் நிறைவு பெற்றவர். இப்பாடலில் சிவமெய்யை அனுபவமாகத் தெளிந்தவர்.

சிவலோகம்

சிவனுடைய உலகம் அல்லது சிவநிலை. இப்பாடலில் “இங்கே” என்பதோடு வருவது அதன் அனுபவப் பரிமாணத்தை வலுப்படுத்துகிறது.

இங்கே

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சொற்களில் ஒன்று. சிவானுபவத்தை எதிர்காலத்திற்கோ வேறிடத்திற்கோ மட்டும் ஒத்திவைக்காமல் இப்பொழுதும் இவ்வாழ்விலும் உணரக்கூடிய ஆன்மிகப் பரிமாணத்தைத் திறக்கிறது.

தெரிசித்தோர்

வெறுமனே அறிந்தவர்கள் அல்ல; கண்டுணர்ந்தவர்கள்.

சத்து

மெய்மை, இருப்பு, உண்மைநிலை என்ற தத்துவப் பொருளில் வாசிக்கத்தக்க சொல்.

சத்த முடிவு

சத்தின் நிறைவு அல்லது உச்சநிலை; மெய்யுணர்வின் எல்லைநிலை எனப் பொருள்கொள்ளத்தக்கது.

தம்முள்

இப்பாடலின் இரண்டாவது முக்கியச் சாவிச்சொல். தத்துவம் வெளியில் இல்லை; அகத்தில் அனுபவமாக உறைகிறது.

நித்தர்

நிலையான சிவசார்பில் நிற்பவர்.

நிமலர்

மலம் நீங்கிய தூயவர்.

நிராமயர்

குறை அல்லது பந்தநோயின் ஆதிக்கம் அற்றவர்.

பரமுத்தர்

உயர்ந்த விடுதலைநிலையில் நிற்பவர்.

முப்பத்தாறு

சைவ தத்துவப் பின்னணியில் முப்பத்தாறு தத்துவங்களோடு தொடர்புபடுத்தி ஆராய வேண்டிய முக்கியச் சுட்டு. உடல் முதல் சிவதத்துவம் வரை உயிரின் அனுபவப் பிரபஞ்சத்தை விளக்கும் தத்துவ அமைப்பை நினைவூட்டுகிறது.

பாடலின் சாரம் — ஒரே பார்வையில்

சிவசித்தர்

↓

“சிவலோகம் இங்கே”

↓

சிவசன்னிதியின் தரிசனம்

↓

“தம்முள் கொண்டோர்”

↓

மெய் → அகஅனுபவம்

↓

நித்தர்

↓

நிமலர்

↓

நிராமயர்

↓

முப்பத்தாறு தத்துவங்களின்

பந்த இயல்பு தெளிதல்

↓

பரமுத்தி

சாதகருக்கான மூன்று சாவிகள்

“இங்கே” — சிவத்தை வேறெங்கும் மட்டும் தேடாதே.
“தம்முள்” — அறிந்ததை அனுபவமாக்கு.
“நிமலர்” — உன்னை மறைக்கும் மலத்தை நீக்குவதே சாதனை.

இதனால் இப்பாடலின் மையப் பயணத்தை:

வெளியே தேடுதல் → அகத்தில் உணர்தல் → பாசம் நீங்குதல் → முத்தியில் நிலைபெறுதல்

என்று சுருக்கலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.