பந்தமே முத்திக்கான ஏணி

திருமூலர் படிக்கட்டு - 127

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்து ஏழாவது படிக்கட்டில் (127) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமூலர் இப்பாடலில் சாதகரின் ஆன்மிகப் பயணத்தை ஒரு வலிமையான உருவகத்தில் அடக்குகிறார்: “முப்பதும் ஆறும் படி முத்தி ஏணியாய்.” முந்தைய பாடலில் “முப்பத்தாறு” என்று சுட்டப்பட்ட தத்துவ அமைப்பு இங்கு “முப்பதும் ஆறும்” என விரிக்கப்பட்டு, அது முத்தியை நோக்கிய ஏணி எனக் காட்டப்படுகிறது. இதுவே இப்பாடலின் மையத் திறவுகோல். சாதாரண உயிருக்கு உடல், புலன், மனம், காலம், நியதி, மாயை முதலான தத்துவங்கள் பந்தத்தின் அமைப்பாகத் தோன்றுகின்றன; ஞானம் பெற்ற சாதகருக்கு அவற்றின் இயல்பைத் தெளிதலே அவற்றைக் கடந்து உயர்வதற்கான படிகளாகிறது. ஆகவே திருமூலரின் விடுதலைப் பாதை உலகத்தை வெறுத்து அழிப்பதல்ல; பந்தமாகத் தோன்றிய அனுபவ அமைப்பையே ஞானத்தால் முத்திக்கான ஏணியாக மாற்றுவது.

சைவசித்தாந்தத்தில் பதி, பசு, பாசம் என்ற முப்பொருள் அடிப்படை. பசுவாகிய உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பாசங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மாயையின் காரியங்களாக விரியும் தத்துவங்களின் வழியே உயிர் உடல், கரணம், புவனம், போகம் ஆகிய அனுபவங்களைப் பெறுகிறது. பிரச்சினை தத்துவங்கள் இருப்பதல்ல; உயிர் அவற்றோடு தன்னைத் தவறாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதே. “நான் உடல்”, “நான் மனம்”, “என் எண்ணமே நான்”, “என் செயல் அனைத்திற்கும் நான் தனித்த காரணன்” என்ற பிழையான அடையாளம் பந்தத்தை வலுப்படுத்துகிறது. எனவே முத்தி என்பது முப்பத்தாறு தத்துவங்களைப் பொருளியல் ரீதியாக அழிப்பது அல்ல; அவை உயிரின் மெய்யடையாளம் அல்ல என்பதை அருளால் தெளிந்து, அவற்றின் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரத்தைத் தாண்டுவது.

இதனால்தான் திருமூலர் அவற்றை “படி” என்கிறார். படிக்கட்டு ஏறுபவனுடைய இலக்கு அல்ல; இலக்கை அடைய உதவும் இடைநிலை. அதுபோல உடலும் இறுதி அல்ல; ஆனால் சாதனைக்கு அவசியமான கருவி. மூச்சும் இறுதி அல்ல; ஆனால் பிராண ஒழுங்கிற்கு வாயில். மனமும் இறுதி அல்ல; ஆனால் தியானத்திற்கு கருவி. மந்திரமும் இறுதி அல்ல; ஆனால் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் சக்தி. குருவின் உபதேசமும் வெறும் தகவல் அல்ல; சாதகரைத் தன்னைக் கடந்து உயர்த்தும் படி. இந்த நோக்கில் பார்க்கும்போது, தந்திர மரபின் அடிப்படை அணுகுமுறை வெளிப்படுகிறது: கட்டுப்படுத்தும் சக்தியை அறிந்து, அதையே உயர்வுக்கான சக்தியாக மாற்றுதல்.

யோகப் பார்வையில் இந்த ஏற்றம் வெளியில் அல்ல, சாதகரின் அகத்தில் நிகழ்கிறது. புலன்கள் தொடர்ந்து வெளிப்பொருள்களை நோக்கிச் செல்லும் போது அறிவு அவற்றோடு சிதறுகிறது. பிரத்யாஹாரம் புலன்களை அகத்தே திருப்புகிறது; தாரணை மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது; தியானம் அந்த ஒருமுகத்தை தொடர்ச்சியாக்குகிறது; சமாதி அறிபவன்–அறிவு–அறியப்படும் பொருள் என்ற சாதாரண அனுபவ அமைப்பின் பிடியைத் தளர்த்துகிறது. பதஞ்சலியின் யோகத்தில் சித்தவிருத்தி நிரோதம் முக்கியமானது. திருமூலரின் சிவயோகத்தில் அந்த மனஅடக்கம் வெறும் உளவியல் அமைதியாக முடிவதில்லை; அது சிவத்தை நோக்கிய உள்ளொளிப் பிரவேசமாக உயர்கிறது.

அதனால்தான் அடுத்த அடி:

“ஒப்பிலா ஆனந்தத்து உள்ளொளி புக்குச்...”

என்கிறது.

இங்கு “புக்கு” என்பது மிக முக்கியமான வினை. சாதகர் ஒளியை வெளியில் நின்று பார்க்கவில்லை; ஒளிக்குள் புகுகிறார். இது அறிவுசார் புரிதலுக்கும் ஆன்மிக அனுபவத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. நெருப்பைப் பற்றிப் படிப்பதும் நெருப்பின் வெப்பத்தை உணர்வதும் ஒன்றல்ல. தேனைப் பற்றிய நூலை வாசிப்பதும் தேனைச் சுவைப்பதும் ஒன்றல்ல. அதுபோல சிவத்தைப் பற்றிய ஆயிரம் கருத்துகளை அறிதலும் “உள்ளொளி புக்கு” என்ற அனுபவமும் ஒன்றல்ல.

சித்தர் மரபு இதையே தொடர்ந்து வலியுறுத்துகிறது. சித்தருக்கு உடல் வெறுக்கப்பட வேண்டிய பொருள் அல்ல; அது உள்ஞான ஆய்வுக்கூடம். மூச்சு, நாடி, ஆதாரம், மந்திரம், விந்து, நாதம், சித்தம் ஆகியவை அனைத்தும் சாதகரை வெளியில் இருந்து அகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் சாதனக் கூறுகள். ஆனால் அவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்றில் சித்தி பெற்றுவிட்டதே இறுதி என்று சித்தர் நின்றுவிடுவதில்லை. அவற்றின் வழியாக உள்ளொளி நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். இதனால் திருமூலரின் யோகம் உடலைத் தொடங்கி உடலைத் தாண்டுகிறது; மூச்சைத் தொடங்கி பிராணத்தைத் தாண்டுகிறது; மனத்தைப் பயன்படுத்தி மனத்தின் எல்லையைத் தாண்டுகிறது.

அந்த உள்ளொளிப் பிரவேசத்தின் விளைவு “ஒப்பிலா ஆனந்தம்.” இது புலனின்பத்தின் பெரிதாக்கப்பட்ட வடிவமல்ல. புலனின்பத்திற்கு ஒரு காரணம் தேவை; அது தோன்றி மறையும்; கிடைக்கும்போது மகிழ்ச்சியும் இழக்கும்போது துன்பமும் ஏற்படும். திருமூலர் கூறும் ஆனந்தம் வெளிப்பொருளின் ஆதரவைச் சார்ந்தது அல்ல. பாசத்தின் மறைப்பு தளர்ந்து சிவசார்பு வெளிப்படும் போது உயிரில் மலரும் பேரின்ப அனுபவம். ஆகவே “ஒப்பிலா” என்பது வெறும் கவித்துவ மிகைப்படுத்தல் அல்ல; புலனின்பத்துக்கும் சிவானந்தத்துக்கும் ஒரே அளவுகோல் கிடையாது என்பதைக் காட்டுகிறது.

அடுத்த கட்டமே:

“செப்ப அரிய சிவம் கண்டு...”

இங்கு திருமூலர் மொழியின் எல்லையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். சிவத்தைப் பற்றி சொல்லலாம்; சிவதத்துவத்தை வகைப்படுத்தலாம்; ஆகமம் வழிமுறைகளை அளிக்கலாம்; குரு உபதேசிக்கலாம். ஆனால் அவை அனைத்தும் சாதகரை வாசல்வரை அழைத்துச் செல்லும் கருவிகள். அனுபவிக்கப்படும் சிவம் சொல்லுக்குள் முழுமையாக அடங்குவதில்லை. உபநிடத மரபில் பரம்பொருளை மொழி முழுமையாகப் பற்ற முடியாதது குறித்த சுட்டுகளோடு இதனை ஒப்பிடலாம். ஆனால் திருமூலரின் பாதை வெறும் “சொல்ல முடியாது” என்ற மௌனத்தில் முடிவதில்லை. சொல்லற்கரிய சிவம் “கண்டு” அனுபவிக்கப்படுகிறது.

இந்த “கண்டு” என்பதும் உடற்கண்ணால் ஓர் உருவத்தைக் காண்பதைக் குறுக்கிப் பொருள்கொள்ளக் கூடாது. முன் பாடல்களில் வந்த “தெரிசித்தோர்”, “தெளியும்”, “உள்ளொளி” ஆகிய சொற்களோடு இணைத்துப் பார்த்தால், இது அறிவின் மறைப்பு நீங்கி சிவமெய் அனுபவத்தில் வெளிப்படுதல் என்ற ஆழமான பொருளைப் பெறுகிறது.

ஆனால் திருமூலர் இங்கேயும் நிற்கவில்லை:

“தான் தெளிந்து...”

இதுவே இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சாதனைச் சோதனை. அனுபவம் ஏற்பட்டதா என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல; அதனால் தெளிவு ஏற்பட்டதா? தியானத்தில் ஒளி கண்டேன், பேரானந்தம் ஏற்பட்டது, உடலில் சக்தி ஓடியது போன்ற அனுபவங்கள் சாதனையில் தோன்றலாம். ஆனால் அவை சாதகரின் ஆணவத்தை அதிகரித்தால் அவை இன்னும் முத்தியின் அடையாளமல்ல. உண்மையான சிவானுபவம் சாதகரை அதிகமான தெளிவு, பணிவு, பற்றின்மை, கருணை, நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

125-இல் திருமூலர் “தெளியும் அவரே சிவசித்தர்” என்றார். 127-இல் அதே “தெளிவு” மீண்டும் வருகிறது. இது தற்செயலான சொல் மீளுரை அல்ல. திருமூலரின் சித்தர் வரையறையில் தெளிவு மைய அளவுகோல் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

இறுதி அடி:

“அப் பரிசாக அமர்ந்திருந்தாரே.”

இங்கே சாதனையின் உச்சம் வெளிப்படுகிறது. ஒரு கணம் சிவானந்தத்தை அனுபவிப்பது ஒன்றாகும்; அந்நிலையின் தன்மையில் நிலைபெறுவது இன்னொன்றாகும். “அமர்ந்திருந்தார்” என்பது transient experience-இலிருந்து abiding realization-க்கு நகர்வைக் குறிக்கிறது. தியானத்தில் மட்டும் அமைதியாக இருந்து, வெளியே வந்ததும் பழைய கோபம், அகந்தை, பேராசை அனைத்தும் அதே வலிமையில் செயல்பட்டால் அனுபவம் இன்னும் வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை. திருமூலர் காட்டும் சித்தர், சிவத்தை ஒரு கணம் “கண்டவர்” மட்டுமல்ல; கண்டு → தெளிந்து → அப்பரிசாக அமர்ந்தவர்.

இதுவே சிவாகமத்தின் கிரியை–யோகம்–ஞானம் என்ற வளர்ச்சியையும் நினைவூட்டுகிறது. வழிபாடு மனத்தைத் தயார் செய்கிறது; யோகம் அகத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது; ஞானம் பதி–பசு–பாச உண்மையைத் தெளிவாக்குகிறது; அருள் பந்தத்தின் அதிகாரத்தை நீக்கி சிவப்பேற்றை நிறைவு செய்கிறது. இங்கு மனித முயற்சியும் சிவஅருளும் எதிர்மறைகள் அல்ல. சாதகர் ஏணியில் ஏறுகிறார்; ஆனால் ஏணியின் உச்சத்தில் திறப்பது அருளின் வெளி.

பாடல் 127 இவ்வாறு முழு ஆன்மிகப் பயணத்தையே நான்கு இயக்கங்களில் அடக்குகிறது:

முப்பத்தாறு — அறிந்து கடக்க வேண்டிய அனுபவ அமைப்பு.
முத்தி ஏணி — பந்தத்தையே சாதனையின் படியாக மாற்றுதல்.
உள்ளொளி — வெளிப்புறத் தேடலிலிருந்து அகப்பிரவேசம்.
சிவம் கண்டு தெளிதல் — அனுபவத்தை ஞானமாக்குதல்.
அப்பரிசாக அமர்தல் — ஞானத்தை நிலையான வாழ்வாக மாற்றுதல்.

இதுவே திருமூலரின் சித்தர் மரபின் பெரும் செய்தி: உலகத்தை விட்டு ஓடுவது முத்தி அல்ல; உலக அனுபவத்தை உருவாக்கும் தத்துவங்களை அறிந்து, அவற்றால் கட்டுண்ட அடையாளத்தைத் தாண்டி, அகத்துள்ள சிவஒளிக்குள் புகுந்து, சொல்லற்கரிய சிவத்தை அனுபவித்து, அந்த அனுபவத்தால் தெளிந்து, தெளிந்த நிலையையே வாழ்வாக நிலைநிறுத்துவதே சிவயோகத்தின் நிறைவு.

எனவே சாதகருக்கான இப்பாடலின் இறுதி அழைப்பு மிக எளியது: ஏறு; அகத்துள் புகு; சிவத்தைக் காண்; தெளி; பின்னர் அந்தத் தெளிவிலேயே வாழ்.

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை — பாடல் 127

இப்பாடலில் திருமூலர் முந்தைய பாடலில் கூறிய சிவசித்தரின் முத்திநிலையை மேலும் நுணுக்கமாக விளக்குகிறார். “முப்பதும் ஆறும்” என்பது சைவ மரபின் முப்பத்தாறு தத்துவங்களை நினைவூட்டுகிறது. அவற்றை திருமூலர் வெறும் பந்தங்களாகக் காட்டாமல் “முத்தி ஏணி” என்று கூறுவது இப்பாடலின் ஆழமான சிறப்பு. சாதாரண உயிருக்கு உலக அனுபவத்தை உருவாக்கும் தத்துவங்கள் பந்தமாகின்றன; ஆனால் அவற்றின் இயல்பை குருவருளாலும் ஞானத்தாலும் அறிந்த சாதகருக்கு அதே அனுபவ அமைப்பு விடுதலையை நோக்கிச் செல்லும் படிநிலையாகிறது. இதனால் திருமூலரின் பாதை உலக மறுப்பு அல்ல; உலக அனுபவத்தின் இயல்பை அறிந்து அதைக் கடக்கும் ஞானப் பாதை.

சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படை அமைப்பு பதி–பசு–பாசம். உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பாசங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது. மாயையின் காரியங்களாக உடல், புலன், மனம், கரணம், புவனம், போகம் ஆகிய அனுபவ அமைப்புகள் தோன்றுகின்றன. இவற்றைப் பயன்படுத்துவதில் பந்தம் இல்லை; இவற்றையே “நான்” என்றும் “எனது” என்றும் பற்றிக் கொள்வதில்தான் பந்தம் உருவாகிறது. எனவே தத்துவங்களை அழித்தல் முத்தி அல்ல; அவை ஆன்மாவின் மெய்யியல்பு அல்ல என்பதைத் தெளிந்து அவற்றின் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டுதல் முத்திக்கான வழி.

இதனால்தான் “படி” என்ற சொல் முக்கியமாகிறது. ஏணியின் ஒவ்வொரு படியும் மேலே செல்ல உதவுகிறது; ஆனால் எந்தப் படியும் இலக்கு அல்ல. இதனை சாதனையுடன் இணைத்தால் உடல் ஒரு படி; மூச்சு ஒரு படி; புலனடக்கம் ஒரு படி; மன ஒருமுகம் ஒரு படி; மந்திரம் ஒரு படி; தியானம் ஒரு படி; நுண்ணறிவு ஒரு படி. சாதகர் எந்த ஒரு இடைநிலை அனுபவத்தையும் இறுதி என்று பற்றிக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து உயர வேண்டும். தந்திரத்தின் மைய அணுகுமுறையும் இதுவே: பந்தத்தை உருவாக்கும் சக்தியைப் புரிந்து, அதையே உயர்வுக்கான சாதனமாக மாற்றுதல்.

யோகப் பார்வையில் இந்த ஏற்றம் சாதகரின் அகத்தில் நிகழ்கிறது. வெளிப்பொருள்களை நோக்கி ஓடும் புலன்கள் மனத்தைச் சிதறடிக்கின்றன. அவை ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது மனம் அகத்தை நோக்கித் திரும்புகிறது. தாரணை ஒருமுகத்தை உருவாக்குகிறது; தியானம் அதைத் தொடர்ச்சியாக்குகிறது; சமாதி சாதாரண மனப் பிரிவுகளைக் கடந்த ஆழ்ந்த அனுபவத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. பதஞ்சலியின் யோகத்தில் சித்தவிருத்திகளின் நிரோதம் முக்கியமானது; திருமூலரின் சிவயோகத்தில் அந்த அகஅடக்கம் சிவசார்ந்த உள்ளொளிப் பிரவேசமாக வளர்கிறது.

அதனால்தான் திருமூலர்,

“ஒப்பிலா ஆனந்தத்து உள்ளொளி புக்குச்”

என்கிறார்.

இங்கு சாதகர் ஒளியை வெளியில் இருந்து பார்க்கவில்லை; ஒளிக்குள் புகுகிறார். “புக்கு” என்ற வினை அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையிலான எல்லையைத் தாண்டுகிறது. சிவத்தைப் பற்றி அறிதல் ஒன்றாகும்; சிவசார்ந்த உண்மையை அகத்தில் அனுபவித்தல் இன்னொன்றாகும். உணவைப் பற்றிய அறிவு பசியைத் தீர்க்காதது போல, ஆன்மிகக் கோட்பாடுகளைப் பற்றிய அறிவு மட்டும் பாசத்தை நீக்குவதில்லை. அறிந்த உண்மை அகத்தில் அனுபவமாக வேண்டும்.

“ஒப்பிலா ஆனந்தம்” என்பதும் புலனின்பத்தின் மிக உயர்ந்த அளவு என்று கொள்ளப்படக்கூடாது. புலனின்பம் ஒரு பொருளைச் சார்ந்தது; காலத்திற்குட்பட்டது; கிடைத்ததும் மறையும். சிவானந்தம் அதே வகையைச் சேர்ந்த இன்னொரு இன்பமல்ல. உயிரின் அறிவை மறைத்திருந்த பாசத்தின் ஆதிக்கம் குறைந்து சிவசார்பு வெளிப்படும்போது தோன்றும் வேறுவகையான ஆன்மிக நிறைவு. அதனால் அதற்கு “ஒப்பிலா” என்கிறார். உலக இன்பத்துக்கும் சிவானந்தத்துக்கும் அளவீட்டு ஒப்புமையே இல்லை.

அடுத்ததாக வரும்:

“செப்ப அரிய சிவம் கண்டு”

என்ற சொற்றொடர் திருமூலரின் அனுபவ ஞானத்தின் உச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சிவத்தைப் பற்றிச் சாத்திரம் பேசலாம்; ஆகமம் தத்துவங்களை வகுக்கலாம்; குரு வழிகாட்டலாம்; மந்திரம் சாதகரின் சித்தத்தைத் தயாரிக்கலாம். ஆனால் சிவத்தின் முழுமை சொல்லால் பிடிக்கப்படுவதில்லை. உபநிடதங்களிலும் பரம்பொருள் மொழி மற்றும் மனத்தின் எல்லையைத் தாண்டியதாகக் கூறப்படும் சிந்தனை காணப்படுகிறது. திருமூலரும் அதே அனுபவ எல்லையை உணர்த்துகிறார்; ஆனால் “சொல்ல முடியாது” என்பதுடன் நிற்கவில்லை. சொல்லற்கரிய சிவம் காணப்படுகிறது.

இந்த “கண்டு” என்பது புறக்கண்ணால் ஓர் உருவத்தைப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் ஆழமானது. முந்தைய பாடலின் “சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்” என்பதன் தொடர்ச்சியாக இதைப் பார்க்க வேண்டும். சிவசித்தரின் “காணுதல்” என்பது மறைத்திருந்த அறிவுத் திரை நீங்கியபோது சிவசன்னிதி அனுபவமாக வெளிப்படுதல். ஆகவே இங்கு தரிசனம் என்பது இடப்பெயர்ச்சி அல்ல; அறிவின் மாற்றம்.

ஆனால் சிவத்தை “கண்டேன்” என்ற அனுபவத்தையும் திருமூலர் இறுதி என ஏற்கவில்லை. உடனே:

“தான் தெளிந்து”

என்கிறார்.

இதுவே திருமந்திரத்தில் சித்தர் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான அளவுகோல். 125-இல் “தெளியும் அவரே சிவசித்தர்” என்றார். 127-இலும் மீண்டும் “தெளிந்து” வருகிறது. இதனால் சிவசித்தரின் அடையாளம் அற்புத அனுபவம் அல்ல; அனுபவத்தால் உருவான மெய்த்தெளிவு என்பது உறுதியாகிறது.

தியானத்தில் ஒளி தோன்றலாம்; ஆனந்தம் ஏற்படலாம்; உடலில் நுண்ணிய சக்தி இயக்கங்கள் உணரப்படலாம். அவற்றை மறுக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவற்றின் உண்மை மதிப்பு ஒரு கேள்வியால் சோதிக்கப்பட வேண்டும்: அவை சாதகரைத் தெளிவாக்கினவா? அகந்தை குறைந்ததா? பற்று தளர்ந்ததா? கருணை வளர்ந்ததா? மனம் நிலைத்ததா? பதி–பசு–பாச உண்மை தெளிந்ததா? இல்லையெனில் அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால் அது இன்னும் ஞானநிலையாகப் பழுக்கவில்லை.

சித்தர் மரபின் தனிச்சிறப்பும் இதுவே. சித்திகள், நாதம், ஒளி, பிராண இயக்கம், குண்டலினி அனுபவம் போன்றவை பாதையில் தோன்றலாம். ஆனால் சித்தர் அவற்றில் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. அனுபவம் அகந்தையைப் பெருக்கினால் அது இன்னொரு பாசமாகலாம்; அனுபவம் அகந்தையைத் தெளிவாக்கி சிவசார்பை ஆழப்படுத்தினால் அது சாதனையின் படியாகிறது.

இப்பாடலின் இறுதி:

“அப் பரிசாக அமர்ந்திருந்தாரே”

என்பது இன்னும் உயர்ந்த நிலையைச் சொல்கிறது. “பரிசு” இங்கு தன்மை அல்லது நிலை. அதாவது சிவத்தை ஒரு கணம் அனுபவித்துவிட்டு மீண்டும் பழைய மனநிலைக்குத் திரும்பவில்லை; தாம் தெளிந்த அந்தத் தன்மையிலேயே நிலைபெற்றார்கள்.

இதுவே ஆன்மிகத்தில் அனுபவத்திற்கும் நிலைபெறுதலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. சில நிமிடத் தியான அமைதி ஒரு அனுபவம். சவாலின் நடுவிலும் அந்தத் தெளிவு குலையாமல் இருப்பது நிலை. பூஜையில் அன்பு தோன்றுவது அனுபவம்; எதிரியிடமும் வெறுப்பு குறைவது நிலை. தியானத்தில் “நான்” மறைந்ததுபோல் தோன்றுவது அனுபவம்; அன்றாட வாழ்வில் “எனது” என்ற பற்றின் அதிகாரம் குறைவது நிலை. திருமூலர் சித்தரை அனுபவங்களைச் சேகரிப்பவராக அல்ல, அனுபவித்த உண்மையில் அமர்ந்திருப்பவராக காட்டுகிறார்.

ஆகமப் பார்வையில் இதனை சரியை–கிரியை–யோகம்–ஞானம் என்ற உயர்வோடும் இணைத்துப் புரிந்துகொள்ளலாம். வெளிப்புற வழிபாடு சாதகரை ஒழுங்குபடுத்துகிறது; அகப்பூசை இறைசன்னிதியை உள்ளுறச் செய்கிறது; யோகம் கரணங்களை ஒருமுகப்படுத்துகிறது; ஞானம் பதி–பசு–பாச உண்மையைத் தெளிவாக்குகிறது. ஆனால் இவை அனைத்துக்கும் நிறைவு தருவது சிவஅருள். சாதகரின் முயற்சி ஏணியில் ஏறுதல் என்றால், அதன் உச்சத்தில் திறப்பது அருளால் வெளிப்படும் சிவானுபவம்.

இதனால் இப்பாடலின் முழுப் பயணத்தை ஐந்து நிலைகளில் காணலாம்:

தத்துவத்தை அறிதல் → அதையே ஏணியாக்குதல் → உள்ளொளிக்குள் புகுதல் → சிவத்தைக் கண்டு தெளிதல் → தெளிந்த நிலையிலேயே அமர்தல்.

இது சாதகருக்கான மிகப் பெரிய எச்சரிக்கையையும் தருகிறது: பாதையில் கிடைத்ததை இலக்காக எண்ணாதே. உடல் சாதனை இலக்கல்ல; பிராண அனுபவம் இலக்கல்ல; மன அமைதி இலக்கல்ல; ஒளிக்காட்சி கூட இலக்கல்ல; ஆனந்த அனுபவமும் இலக்கல்ல. அவையெல்லாம் ஏணியின் படிகளாக இருக்கலாம். திருமூலரின் இலக்கு — “செப்ப அரிய சிவம் கண்டு தான் தெளிந்து, அப்பரிசாக அமர்தல்.”

எனவே பாடல் 127-ன் சாதனைச் சூத்திரத்தை ஒரே வரியில் கூறினால்:

பந்தமாகத் தோன்றும் தத்துவங்களை ஞானத்தின் ஏணியாக்கி, அகத்துள்ள ஆனந்த ஒளிக்குள் புகுந்து, சொல்லற்கரிய சிவத்தை அனுபவித்து, அந்த அனுபவத்தால் தெளிந்து, தெளிந்த சிவசார்பையே நிலையான வாழ்வாக மாற்றுவதே சிவயோகத்தின் நிறைவு.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 127, முந்தைய பாடல்களில் வரையறுக்கப்பட்ட சிவசித்தர் எவ்வாறு அந்த நிலையை அடைகிறார் என்பதை விளக்கும் முக்கியமான கட்டமைப்புப் பாடல். 125-இல் “தெளியும் அவரே சிவசித்தர்” என்று சித்தரின் அடையாளம் கூறப்பட்டது; 126-இல் அவர் “சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்”, “நித்தர், நிமலர், நிராமயர்”, “பரமுத்தர்” என்று விளக்கப்பட்டார். 126-இன் இறுதியில் திருமூலர் திட்டமிட்டபடி விட்டுச் சென்ற “முப்பத்தாறு” என்ற சொல், 127-இன் தொடக்கத்தில் “முப்பதும் ஆறும்” என மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. இதனால் 126 மற்றும் 127 இரண்டு தனிப்பாடல்கள் அல்ல; சிவசித்தரின் நிலை → அந்த நிலையை அடையும் தத்துவ–யோகப் பாதை என்ற ஒரே தர்க்கத்தின் இரண்டு பகுதிகள்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

126 ஒரு உயர்ந்த முடிவைக் கூறுகிறது: சிவசித்தர்கள் சிவலோகத்தை இங்கேயே தரிசித்து, நித்தர்–நிமலர்–நிராமயராகப் பரமுத்தியில் நிற்கிறார்கள். ஆனால் உடனே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

அந்த முத்திநிலையை அவர்கள் எவ்வாறு அடைந்தார்கள்?

127 அதற்கான பதில்.

திருமூலர்:

முப்பத்தாறு → படி → முத்தி ஏணி

என்ற புதிய உருவகத்தை உருவாக்குகிறார்.

இங்கு ஒரு ஆழமான தர்க்க மாற்றம் நிகழ்கிறது. 126-இல் “முப்பத்தாறு” தத்துவ அமைப்பைக் குறிக்கிறது; 127-இல் அதே முப்பத்தாறு பயண அமைப்பாக மாறுகிறது.

அதாவது தத்துவம் இனி வெறும் classification அல்ல; soteriological map — விடுதலைக்கான வரைபடம்.

இதனால் திருமூலர் “முப்பத்தாறு தத்துவங்களை அறிந்துகொள்” என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; அவற்றின் இயல்பைத் தெளிந்து, அவற்றால் கட்டுண்டிருக்கும் நிலையிலிருந்து அவற்றையே முத்தியை நோக்கிய படிகளாக மாற்று என்கிறார்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

126-இன் இறுதி:

“முத்தி முதல் முப்பத்தாறே.”

127-இன் தொடக்கம்:

“முப்பதும் ஆறும் படி முத்தி ஏணியாய்.”

இது மிகத் தெளிவான சொல்-சங்கிலித் தொடர்பு.

126

முத்தி → முப்பத்தாறு

↓

127

முப்பத்தாறு → படி → முத்தி ஏணி

முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சிந்தனையே அடுத்த பாடலின் முதல் சிந்தனையாகிறது.

மேலும் 126-இல்:

“சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்”

என்று சித்தரின் தரிசனம் கூறப்பட்டது.

127 அதனை:

“செப்ப அரிய சிவம் கண்டு”

என்று ஆழப்படுத்துகிறது.

126-இல் சிவலோகத் தரிசனம்;
127-இல் சிவமெய்யின் அனுபவம்.

அதேபோல் 125-இன்:

“தெளியும் அவரே சிவசித்தர்”

என்பது 127-இல்:

“தான் தெளிந்து”

என்று மீண்டும் வருகிறது.

இதனால் 125–127 வரிசை ஒரு முழுமையான வட்டமாகிறது:

125 — தெளிந்தவர் சிவசித்தர்
126 — சிவசித்தரின் நிலை என்ன?
127 — அவர் எவ்வாறு தெளிந்து அந்த நிலையில் அமர்ந்தார்?

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் முக்கிய நோக்கம் மனிதனை நிலையாமை, புலனடிமை, பற்றுதல், அறியாமை ஆகியவற்றிலிருந்து விழிப்புறச் செய்து, அறவாழ்விலிருந்து ஆன்மிக விவேகத்திற்கும் அங்கிருந்து சிவசார்ந்த ஞானத்திற்கும் அழைத்துச் செல்வதாகும்.

127 இந்த நோக்கத்தை ஒரு முக்கியமான இடத்தில் நிறைவேற்றுகிறது: உலக அனுபவத்தை மறுப்பதற்குப் பதிலாக அதையே ஞானத்திற்கு பயன்படுத்துதல்.

முப்பத்தாறு தத்துவங்களுக்குள் உடல், புலன், மனம், அகங்காரம், புத்தி, காலம், நியதி முதலிய அனுபவக் கூறுகள் அடங்குகின்றன. அறியாமையில் அவை பந்தத்தை உருவாக்குகின்றன. ஞானத்தில் அவற்றின் இயல்பு தெளிகிறது.

எனவே திருமூலரின் தர்க்கம்:

உலகம் → பந்தம் → துறந்து ஓடு

என்பதல்ல.

மாறாக:

உலக அனுபவம் → ஆராய் → தத்துவமாகப் பிரித்தறி → தவறான அடையாளத்தை நீக்கு → அதையே ஏணியாக்கு → சிவத்தை நோக்கி உயரு.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் அறநெறி இறுதியில் விவேக–ஞானத்திற்கான சாதனையாக உயர்கிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

127-இன் இறுதி மிக முக்கியமானது:

“அப் பரிசாக அமர்ந்திருந்தாரே.”

இதுவரை பயணம் இயக்கமாக இருந்தது:

படி → ஏறு → புக்கு → கண்டு → தெளி.

இறுதியில் இயக்கம் நின்று:

அமர்ந்திரு

என்ற நிலைத்தன்மை வருகிறது.

இதனால் திருமூலர் ஒரு புதிய கேள்விக்கான வாயிலைத் திறக்கிறார்:

சிவத்தை அனுபவித்து, தெளிந்து, அந்நிலையில் அமர்ந்த சித்தரின் நிலையான அனுபவம் எத்தகையது?

அதாவது 127 சாதனைச் செயல்முறையை நிறைவு செய்து, நிலைபெற்ற சிவஞானத்தின் இயல்பை நோக்கிய அடுத்த விளக்கத்திற்கு பாலமாகிறது.

அடுத்த பாடலைக் கொண்டு இதன் குறிப்பிட்ட சொல்–கருத்துச் சங்கிலியை மேலும் துல்லியமாக உறுதிப்படுத்தலாம்; ஆனால் 127-இன் முடிவு தற்காலிக ஆன்மிக அனுபவத்திலிருந்து நிலையான சிவநிலை நோக்கித் தர்க்கத்தைத் திருப்புவது தெளிவாகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

127 இல்லையெனில் 126-இன் “முப்பத்தாறு” ஒரு தத்துவப் பட்டியலாகவே நின்றுவிடும். சிவசித்தர் “பரமுத்தர்” என்று கூறப்பட்டாலும், முப்பத்தாறு தத்துவங்களுக்கும் முத்திக்கும் உள்ள இயக்கத் தொடர்பு வெளிப்படாது.

மேலும் மூன்று முக்கிய இணைப்புகள் காணாமல் போகும்.

முதலாவது:

தத்துவம் → சாதனை

என்ற மாற்றம் இருக்காது.

இரண்டாவது:

தரிசனம் → தெளிவு

என்ற மாற்றம் முழுமையடையாது. “சிவம் கண்டார்” என்பதைக் காட்டிலும் “சிவம் கண்டு தெளிந்தார்” என்பதே திருமூலரின் முக்கியமான வலியுறுத்தல்.

மூன்றாவது:

அனுபவம் → நிலைபெறுதல்

என்ற இறுதி மாற்றம் காணாமல் போகும்.

இதனால் 127 இல்லாவிட்டால் திருமூலரின் முத்தித் தர்க்கம்:

முப்பத்தாறு → முத்தி

என்று திடீரெனத் தாவிவிடும்.

127 அந்த இடைவெளியை நிரப்பி:

முப்பத்தாறு → ஏணி → உள்ளொளி → சிவதரிசனம் → தெளிவு → நிலைபெறுதல்

என்ற முழுமையான ஆன்மிக இயக்கத்தை உருவாக்குகிறது.

Flow Diagram

பாடல் 125

வெளி → அளி → ஒளி

↓

விரவு → அடங்கு → ஒடுங்கு

↓

தெளிவு

↓

சிவசித்தர்

↓

பாடல் 126

சிவலோகம் “இங்கே”

↓

சத்து → சத்தின் முடிவு

↓

நித்தர் → நிமலர் → நிராமயர்

↓

பரமுத்தர்

↓

“முப்பத்தாறு”

│

│ சொல்-சங்கிலி

↓

────────────────────────

பாடல் 127

────────────────────────

↓

“முப்பதும் ஆறும்”

↓

படி

↓

முத்தி ஏணி

↓

ஒப்பிலா ஆனந்தம்

↓

உள்ளொளி புக்கு

↓

செப்ப அரிய சிவம் கண்டு

↓

தான் தெளிந்து

↓

அப் பரிசாக

↓

அமர்ந்திருத்தல்

↓

நிலையான சிவஞான அனுபவம்

தர்க்கச் சாரம்

126 “சிவசித்தர் எத்தகைய முத்திநிலையில் இருக்கிறார்?” என்பதைச் சொல்கிறது; 127 “அந்த முத்திநிலையை அவர் எவ்வாறு அடைகிறார்?” என்பதை விளக்குகிறது.

இதில் திருமூலரின் மிக நுண்ணிய கட்டமைப்பு:

தத்துவம் → படி → ஏணி → அகப்பிரவேசம் → சிவதரிசனம் → தெளிவு → நிலைபெறுதல்.

எனவே பாடல் 127-ன் தர்க்க மையம் “முப்பத்தாறு” அல்ல; “முப்பத்தாறை என்ன செய்கிறாய்?” என்பதே. அறியாமையில் அவை பந்தத்தின் அமைப்பு; ஞானத்தில் அவற்றின் இயல்பை உணர்ந்து கடக்கும்போது அவையே முத்தியை நோக்கிய ஏணிப்படிகள்.

இதுவே திருமூலரின் கட்டமைப்பில் முக்கியமான திருப்பம்:

பந்தமாக அனுபவிக்கப்பட்ட உலகமே, சரியாகத் தெளிந்தபோது முத்திக்கான சாதனப் பாதையாகிறது; அந்தப் பாதையின் நிறைவு சிவத்தை ஒரு கணம் காண்பது அல்ல — கண்டு தெளிந்து, தெளிந்த அதே சிவசார்ந்த நிலையில் அமர்ந்திருப்பது.

சாதனை வாழ்வியல்

இந்தப் பாடலை நவீன வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவரும்போது அதன் மையச் செய்தி மிகவும் நடைமுறையானதாகிறது: வாழ்க்கையில் நம்மைக் கட்டிப்போடுவது போலத் தோன்றும் அனைத்தும், சரியான புரிதலுடன் அணுகப்பட்டால் நம்மை உயர்த்தும் படிகளாக மாறலாம். திருமூலர் முப்பத்தாறு தத்துவங்களையே “முத்தி ஏணி” என்கிறார். அதாவது உடல், புலன், மனம், அனுபவம், உலகம் ஆகியவற்றை விட்டு ஓடுவதல்ல சாதனை; அவற்றை அறிந்து, அவற்றால் கட்டுண்டிராமல், அவற்றையே அகத்தெளிவுக்குப் பயன்படுத்துவதே சாதனை.

இப்பாடல் நமக்கு ஒரு நான்கு நிலை வாழ்வியல் முறையைத் தருகிறது:

படியாக்கு → அகத்துள் புகு → தெளிவு பெறு → தெளிவில் நிலைபெறு.

குடும்பம் — பிரச்சினையையே வளர்ச்சியின் படியாக்கு

குடும்ப வாழ்க்கையில் கருத்து வேறுபாடு, எதிர்பார்ப்பு, பொறாமை, கோபம், உரிமை உணர்வு ஆகியவை தவிர்க்க முடியாதவை. சாதாரணமாக நாம் இவற்றை “என் அமைதியைக் கெடுக்கும் பிரச்சினைகள்” என்று பார்க்கிறோம். திருமூலரின் பார்வையில் அவையே முத்தி ஏணியின் படிகளாக மாறலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: வாழ்க்கைத்துணை கூறிய ஒரு விமர்சனம் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உடனே பதிலடி கொடுக்காமல், “இந்தச் சொல் என்னுள் ஏன் இவ்வளவு வலியை உருவாக்கியது? என் அகந்தையா? அங்கீகாரத் தேவையா? பழைய காயமா?” என்று பார்க்கிறோம். குடும்பச் சண்டை அப்போது அகப்பரிசோதனையாகிறது.

என்னைத் தூண்டும் மனிதர்களும் சில நேரங்களில் என்னை எனக்குக் காட்டும் கண்ணாடிகள்.

கல்வி — பாடத்தை மட்டும் கற்காமல் கற்கும் மனத்தைக் கவனி

கல்வியில் மாணவர் அறிவை வெளியில் சேகரிக்கிறார். ஆனால் திருமூலரின் “உள்ளொளி புக்கு” என்பது அறிவு அகத்தெளிவாக மாற வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

தோல்வி, கடினமான பாடம், குறைந்த மதிப்பெண் ஆகியவை “எனக்குத் திறமை இல்லை” என்ற தீர்ப்பாக மாறாமல், வளர்ச்சிக்கான படியாக வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர் தன்னை குறைசொல்லாமல் தனது விடைத்தாளை ஆராய்கிறார்: “எனக்குத் தெரியாதது என்ன? தெரிந்தும் எழுத முடியாதது என்ன? என் படிப்பு முறையில் என்ன தவறு?” என்று கண்டறிந்து அடுத்த மாதத்திற்கான புதிய முறையை உருவாக்குகிறார்.

அப்போது:

தோல்வி → தகவல் → திருத்தம் → வளர்ச்சி.

இதுவே தோல்வியை ஏணிப்படியாக்குதல்.

தலைமைத்துவம் — எதிர்ப்பையும் பின்னூட்டத்தையும் ஏணியாக்கு

தலைவரின் மிகப்பெரிய தடைகளில் ஒன்று தன்னைச் சுற்றி தன்னையே ஒப்புக்கொள்ளும் மனிதர்களை உருவாக்குவது. அப்போது தனது குறைகள் அவருக்குத் தெரியாமல் போகின்றன.

“தான் தெளிந்து” என்பது தலைமைத்துவத்திற்கும் பொருந்துகிறது. நல்ல தலைவர் பிறரை மட்டும் மதிப்பிடுவதில்லை; தனது முடிவுகளையும் நோக்கங்களையும் தொடர்ந்து மதிப்பிடுகிறார்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழு உறுப்பினர் தலைவரின் முடிவை விமர்சிக்கிறார். அதை அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், “இதில் நான் பார்க்காத உண்மை ஏதேனும் உள்ளதா?” என்று ஆராய்கிறார். விமர்சனம் சரியானதெனில் திருத்துகிறார்; தவறானதெனில் அமைதியாக விளக்குகிறார்.

எதிர்ப்பு அகந்தைக்கு காயமாகலாம்; ஞானத்திற்கு அது தரவாகலாம்.

தொழில் — பதவியை இலக்காக அல்ல, படியாகக் காண்

தொழிலில் பதவி, சம்பளம், அதிகாரம், பாராட்டு ஆகியவற்றை இறுதி இலக்காகக் கொண்டால் அவையே பந்தமாகின்றன. அவற்றை திறன், பொறுப்பு, சேவை, முதிர்ச்சி ஆகியவற்றை வளர்க்கும் படிகளாகக் கொண்டால் அவை ஏணியாகின்றன.

நடைமுறை உதாரணம்: பதவி உயர்வு கிடைத்த ஒருவர் “இப்போது நான் பெரியவன்” என்று நினைப்பதற்குப் பதிலாக, “இப்போது என்னுடைய முடிவுகளால் அதிகமான மனிதர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள்; எனவே என் பொறுப்பும் உயர்ந்துள்ளது” என்று பார்க்கிறார்.

அப்போது:

பதவி → அகந்தை

என்பதற்குப் பதிலாக,

பதவி → பொறுப்பு → சேவை → முதிர்ச்சி

என்ற ஏற்றம் உருவாகிறது.

சமூக ஊடகம் — வெளிப்புற ஒளியிலிருந்து உள்ளொளிக்குத் திரும்பு

நவீன மனிதன் பெரும்பாலும் வெளிப்புற அங்கீகாரத்தால் தனது மதிப்பை அளக்கிறான்: likes, followers, comments, shares. திருமூலர் அதற்கு எதிராக “உள்ளொளி புக்கு” என்கிறார்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பதிவிற்கு எதிர்பார்த்த வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை. உடனே மனம் பாதிக்கப்படும்போது, “நான் இதைப் பகிர்ந்தது உண்மையில் பயனுக்காகவா, அங்கீகாரத்திற்காகவா?” என்று கேட்டுக்கொள்வது.

இந்த ஒரு கேள்வியே சமூக ஊடகத்தை அகப்பரிசோதனையின் ஏணியாக மாற்றலாம்.

வெளியில் என்னைப் பற்றி எத்தனை பேர் பேசுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டிலும், உள்ளே நான் என்னவாகிறேன் என்பதே முக்கியம்.

நிர்வாகம் — பிரச்சினையை மறைக்காமல் அமைப்பைக் கற்கும் வாய்ப்பாக மாற்று

நிர்வாகத்தில் தவறு ஏற்பட்டால் முதலில் “யார் செய்தது?” என்று தேடுவது வழக்கம். ஆனால் ஞானமுள்ள நிர்வாகம் “இந்தத் தவறு நிகழ அனுமதித்த அமைப்புச் சிக்கல் என்ன?” என்றும் கேட்கிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பணியாளர் முக்கிய அறிக்கையை காலதாமதமாகச் சமர்ப்பிக்கிறார். அவரை மட்டும் கண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, பொறுப்பு தெளிவாக வழங்கப்பட்டதா, காலக்கெடு முன்கூட்டியே அறிவிக்கப்பட்டதா, இடைக்கால கண்காணிப்பு இருந்ததா என்பதையும் ஆய்வு செய்வது.

அப்போது:

தவறு → குற்றவாளி தேடுதல்

என்பதிலிருந்து,

தவறு → காரணம் கண்டறிதல் → முறை திருத்தம் → மேம்பாடு

என்ற வளர்ச்சி உருவாகிறது.

இதுவும் “படியை ஏணியாக்குதல்” தான்.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தைத் தேடாதே; தெளிவைச் சோதித்துப் பார்

இப்பாடலின் ஆழமான நடைமுறைப் பயன்பாடு ஆன்மிகத்தில் உள்ளது.

சாதகர் தியானத்தில் ஒளி காணலாம், நாதம் கேட்கலாம், பேரானந்தம் உணரலாம், சக்தி இயக்கங்களை அனுபவிக்கலாம். ஆனால் திருமூலர்:

“சிவம் கண்டு தான் தெளிந்து”

என்கிறார்.

எனவே ஆன்மிக அனுபவத்தின் உண்மையான அளவுகோல்:

“நான் என்ன கண்டேன்?” என்பது மட்டும் அல்ல.

மாறாக:

“அதற்குப் பிறகு நான் எவ்வாறு மாறினேன்?”

என்பதே.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மணி நேரம் தியானம் செய்த பிறகு வீட்டில் ஒருவர் சிறு தவறு செய்ததும் கடுமையாகக் கோபப்படுகிறேன் என்றால், தியான அனுபவம் இன்னும் வாழ்வாகவில்லை. அடுத்த முறை கோபம் எழும்போது அதை அறிந்து, மூச்சைக் கவனித்து, பதிலளிப்பதற்கு முன் சில கணங்கள் நிறுத்துகிறேன் என்றால் தியானம் வாழ்க்கைக்குள் இறங்கத் தொடங்கியுள்ளது.

இதுவே:

கண்டு → தெளிந்து → அப்பரிசாக அமர்தல்.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு பிரச்சினை வந்தால் உடனே,

“இது ஏன் எனக்கு வந்தது?”

என்று மட்டும் கேட்காமல்,

“இதை நான் எந்தப் படியாக மாற்ற முடியும்?”

என்று கேட்கலாம்.

ஒரு விமர்சனம் வந்தால் — சுயஅறிவின் படி.
ஒரு தோல்வி வந்தால் — கற்றலின் படி.
ஒரு கோபம் எழுந்தால் — அகப்பார்வையின் படி.
ஒரு வெற்றி வந்தால் — பணிவின் படி.
ஒரு ஆன்மிக அனுபவம் வந்தால் — தெளிவின் படி.

இறுதியில் தினமும் நம்மை நாமே ஒரு கேள்வியால் சோதிக்கலாம்:

“இன்று நடந்தவை என்னைக் கட்டியதா, அல்லது நான் அவற்றை என் ஏணியின் படிகளாக்கினேனா?”

திருமூலரின் பாடம் இதுவே: வாழ்க்கை மாறிய பிறகு நாம் உயர்வதில்லை; வாழ்க்கையில் வருகிற ஒவ்வொன்றையும் சரியாகப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்ளும்போதே உயர்வு தொடங்குகிறது. முத்தியின் ஏணி எங்கோ மறைந்திருக்கவில்லை; அதன் படிகள் நமது அன்றாட அனுபவங்களுக்குள்ளேயே இருக்கின்றன.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 127

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

முப்பத்தாறு தத்துவங்களால் கட்டுண்டு வாழ்வது சாதாரண உயிரின் நிலை; அவற்றின் இயல்பைத் தெளிந்து, அவற்றையே முத்தியை நோக்கி ஏறும் படிகளாக மாற்றுவது சிவசித்தரின் நிலை.

திருமூலர் இப்பாடலில் ஆன்மிகப் பயணத்தின் முழு இயக்கத்தையும் சில சொற்களுக்குள் அடக்குகிறார்:

முப்பத்தாறு → முத்தி ஏணி → ஆனந்த உள்ளொளி → சிவதரிசனம் → தெளிவு → நிலைபெறுதல்.

எனவே முத்தி என்பது உலகத்திலிருந்து தப்பித்தல் அல்ல. உடல், புலன், மனம், அனுபவம் ஆகியவற்றால் உருவாகும் பந்தத்தின் இயல்பை அறிந்து, அவற்றைக் கடந்து, அகத்துள்ள பேரானந்த ஒளிக்குள் புகுந்து, சொல்லற்கரிய சிவத்தை அனுபவித்து, அந்த அனுபவத்தால் தெளிந்து, அந்தத் தெளிவிலேயே நிலைபெறுதல்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	கருத்து	சாரம்
1	முப்பதும் ஆறும்	முப்பத்தாறு தத்துவங்கள் உயிரின் அனுபவக் கட்டமைப்பை உணர்த்துகின்றன
2	முத்தி ஏணி	பந்தமாகத் தோன்றும் தத்துவங்களின் இயல்பைத் தெளிவதே அவற்றைக் கடக்கும் படியாகிறது
3	ஆனந்தத்து உள்ளொளி	சாதனை வெளிப்புறத் தேடலிலிருந்து அகப்பிரவேசமாக மாறுகிறது
4	செப்ப அரிய சிவம்	சிவமெய் சொற்களால் முழுமையாக அடக்க முடியாதது; அது அனுபவத்தில் தெளிய வேண்டியது
5	அப் பரிசாக அமர்தல்	சிவத்தை ஒரு கணம் அனுபவிப்பதல்ல நிறைவு; அந்தத் தெளிவில் நிலைபெறுதலே சித்தரின் முதிர்ச்சி

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் பந்தத்தைப் பற்றிய பார்வையை மாற்றுகிறது.

தொடக்கத்தில்:

“இவை என்னைக் கட்டுகின்றன.”

ஞானம் வளரும்போது:

“இவற்றின் இயல்பை அறிந்து நான் இவற்றைக் கடக்க வேண்டும்.”

என்று மாறுகிறது.

அடுத்ததாக சாதகர் வெளியில் தேடுவதைவிட அகத்திற்குள் செல்லத் தொடங்குகிறார். அதையே “உள்ளொளி புக்கு” என்ற சொல் அழகாகக் காட்டுகிறது.

பின்னர் ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பற்றிய அவரது அளவுகோலும் மாறுகிறது.

“நான் என்ன அனுபவித்தேன்?”
“என்ன ஒளியைக் கண்டேன்?”
“எவ்வளவு ஆனந்தம் ஏற்பட்டது?”

என்பதைவிட,

“அந்த அனுபவத்தால் நான் தெளிந்தேனா?”

என்ற கேள்வி முக்கியமாகிறது.

இறுதியில் இன்னும் உயர்ந்த மாற்றம் நிகழ்கிறது:

அனுபவித்தல் → தெளிதல் → தெளிந்த நிலையில் வாழ்தல்.

இதுவே சாதகரிலிருந்து சிவசித்தரை நோக்கிய வளர்ச்சி.

மாற்றத்தின் வரிசை

பந்தப்பட்டவன்
↓
பந்தத்தை அறிபவன்
↓
அதையே சாதனையின் படியாக்குபவன்
↓
அகத்துள் புகுபவன்
↓
சிவத்தை அனுபவிப்பவன்
↓
தெளிபவன்
↓
தெளிவில் நிலைபெறுபவன்

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“பந்தத்தின் படிகளையே முத்தியின் ஏணியாக்கி, உள்ளொளிக்குள் புகுந்து, சிவத்தைக் கண்டு தெளிந்து, அந்தத் தெளிவிலேயே நிலைபெறு.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

படியை ஏணியாக்கு → உள்ளே புகு → சிவத்தைக் காண் → தெளி → தெளிவில் நிலைபெறு.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

முப்பதும் ஆறும்

முப்பத்தாறு தத்துவங்களைக் குறிக்கும் சுட்டு. உயிரின் உலக அனுபவம் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பதை விளக்கும் சைவ தத்துவ அமைப்பு.

படி

படிநிலை, படிக்கட்டு. இப்பாடலின் முக்கிய உருவகங்களில் ஒன்று.

முத்தி ஏணி

இப்பாடலின் மைய உருவகம். பந்தத்தின் இயல்பை அறிந்து கடக்கும்போது அதுவே விடுதலைக்கான படியாகிறது.

ஒப்பிலா ஆனந்தம்

புலனின்பத்துடன் ஒப்பிட முடியாத சிவசார்ந்த பேரின்ப நிலை.

உள்ளொளி

அகத்தில் வெளிப்படும் ஞான–சிவப் பிரகாசம்.

புக்கு

புகுந்து. ஒளியைப் பார்ப்பதிலிருந்து ஒளிக்குள் பிரவேசிப்பது என்ற அனுபவ ஆழத்தை உணர்த்துகிறது.

செப்ப அரிய

சொற்களால் முழுமையாக எடுத்துரைக்க இயலாதது.

சிவம்

சாதகரின் பயணத்தின் இலக்கு; சொல்லால் வரையறுக்கப்படுவதைக் கடந்த அனுபவ மெய்மை.

கண்டு

வெறும் புறக்காட்சியல்ல; அனுபவத்தில் உணர்தல்.

தெளிந்து

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான சாதனைச் சொல். அனுபவம் உண்மையான ஞானமாகப் பழுத்ததைக் காட்டுகிறது.

அப் பரிசாக

அந்தத் தன்மையாக; அனுபவித்த உண்மை சாதகரின் நிலையாக மாறுதல்.

அமர்ந்திருந்தார்

தற்காலிக அனுபவத்தைக் கடந்து, பெற்ற தெளிவில் நிலைபெற்றிருத்தல்.

பாடலின் முழுப் பயணம் — ஒரே பார்வையில்

முப்பதும் ஆறும்

முப்பத்தாறு தத்துவங்கள்

↓

அறியாமையில்

பந்தத்தின் அமைப்பு

↓

ஞானத்தில்

“படி”

↓

முத்தி ஏணி

↓

ஒப்பிலா ஆனந்தம்

↓

உள்ளொளி புக்கு

↓

செப்ப அரிய சிவம் கண்டு

↓

தான் தெளிந்து

↓

அப் பரிசாக

↓

அமர்ந்திருத்தல்

↓

நிலையான சிவஞான நிலை

சாதகருக்கான மூன்று சாவிகள்

① “படி” — உன்னைப் பிணைக்கும் அனுபவத்தின் இயல்பை அறிந்து அதையே வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்து.

② “தெளிந்து” — ஆன்மிக அனுபவத்தின் மதிப்பை அதன் அதிசயத்தால் அளக்காதே; அது உன்னுள் ஏற்படுத்திய தெளிவால் அள.

③ “அமர்ந்திருந்து” — ஒரு கணம் உயர்ந்த நிலையை அனுபவிப்பதைவிட, அந்த உண்மையை அன்றாட வாழ்வின் இயல்பாக மாற்று.

இதனால் இப்பாடலின் சாதனை இயக்கம்:

பந்தத்தை அறிதல் → படியாக்குதல் → அகத்துள் புகுதல் → சிவத்தை அனுபவித்தல் → தெளிதல் → தெளிவாகவே வாழ்தல்.

திருச்சிற்றம்பலம்.