சிவத்தை உணர்ந்து சிவசார்பாய் இருத்தல்

திருமூலர் படிக்கட்டு - 128

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்தெட்டாவது படிக்கட்டில் (128) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரம் 128 — சிவத்தை அடைவது ஒரு கணநேர ஆன்மிக அனுபவமாக முடிவதில்லை; சிவத்தை உணர்ந்த பின் சாதகரின் இருப்பு, பார்வை, காலவுணர்வு, செயல்வுணர்வு அனைத்தும் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதையே இப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

முந்தைய பாடலில் திருமூலர் முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் முத்திக்கான ஏணியாகக் கடந்து, “ஒப்பிலா ஆனந்தத்து உள்ளொளி” புகுந்து, சொல்லற்கரிய சிவத்தைக் கண்டு தெளிந்தவர்கள் “அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தார்” என்று கூறினார். அந்த “அப்பரிசு” எத்தகைய நிலை என்பதை இப்பாடல் விரிக்கிறது. அதனால்தான் நான்கு அடிகளிலும் “இருந்தார்” என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது. இங்கு திருமூலர் சித்தர் என்ன செய்கிறார் என்பதைவிட, சிவத்தை உணர்ந்தபின் அவர் எவ்வாறு இருக்கிறார் என்பதையே மையப்படுத்துகிறார். சாதனை இங்கே செயலில் இருந்து இருப்பாகப் பழுக்கிறது.

சைவசித்தாந்த நோக்கில் “சிவமாகி” என்ற சொல் மிகக் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். இதனை உயிர் தனது தனித்த இருப்பையே இழந்து பரசிவனாக முற்றிலும் பொருளொன்றாய் மாறிவிட்டது என்று எளிமையாகப் பொருள்கொள்ள முடியாது. சைவசித்தாந்தம் பதி, பசு, பாசம் என்ற முப்பொருள் உண்மையை நிறுவுகிறது. பாசநீக்கம் பெற்ற உயிர் சிவஞானத்தையும் சிவானந்தத்தையும் பெற்று, சிவனது அருளில் முழுமையாக நிற்கிறது. அதன் அறிவும் விருப்பும் செயலும் சிவசார்புடையதாகின்றன. ஆகவே “சிவமாகி” என்பது சிவகுணம் விளங்கும் நிலை, சிவசார்பில் நிற்கும் நிலை, சிவஞானத்தில் திளைக்கும் நிலை என்று வாசிக்கப்படுவது பொருத்தமானது. இரும்பு நெருப்பில் பழுத்தபோது நெருப்பின் ஒளி, வெம்மை ஆகியவற்றைப் பெறுவது போல, மலம் நீங்கிய உயிர் சிவசந்நிதியால் சிவமயமாகிறது; இருப்பினும் அதன் ஆன்மத் தன்மை முற்றாக அழிந்துவிட்டது என்று கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அடுத்து வரும் “எங்கும் தாமாகி” என்பது இந்த அனுபவத்தின் இன்னொரு பரிமாணத்தைத் திறக்கிறது. சாதாரண உயிரின் உணர்வு “நான் இந்த உடலுக்குள் இருக்கிறேன்; உலகம் எனக்கு வெளியே இருக்கிறது” என்ற எல்லைக்குள் இயங்குகிறது. புலன்கள், மனம், அகங்காரம் ஆகியவை இந்தப் பிரிவுணர்வை வலுப்படுத்துகின்றன. ஆனால் சிவஞானத்தில் அந்தச் சுருங்கிய “நான்” மையம் தளர்கிறது. சிவனது வியாபகத்தில் தன்னை உணரும் சித்தருக்கு உலகம் அந்நியமான ஒன்றாகத் தெரியாது. இதனை உயிரே பரம்பொருளாகி பிரபஞ்சத்தை உருவாக்குகிறது என்று கொள்ளாமல், சிவவியாபகத்தில் உயிரின் அறிவு விரிவடைதல் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தனிமனித மையத்திலிருந்து சிவமையத்திற்கு நிகழும் மாற்றமே “எங்கும் தாமாகி” என்ற சொல்லின் ஆன்மிக ஆழம்.

சிவாகமப் பார்வையில் இது அருளால் நிகழும் உயர்வு. ஆகம மரபில் சாதகரின் பயணம் வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து அகப்பூஜை, தியானம், யோகம், ஞானம் என ஆழப்படுகின்றது. தொடக்கத்தில் சிவன் வழிபடப்படும் தெய்வம்; பின்னர் உள்ளத்தில் தியானிக்கப்படும் சந்நிதி; மேலும் ஆழத்தில் உயிரின் அறிவை ஒளிரச் செய்யும் அருள்; இறுதியில் சாதகரின் முழு வாழ்வையும் சிவமயமாக்கும் ஆதாரம். இந்நிலையில் “சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி” என்பது முக்கியமானதாகிறது. சிவனது செயல் என்பது வெறும் மனிதச் செயலைப் போன்ற செயல்பாடு அல்ல. சைவ மரபு சிவனது ஐந்தொழில்களாகிய படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகியவற்றைப் பேசுகிறது. சித்தரின் பார்வையில் உலக நிகழ்வுகள் தனித்தனி குழப்பமான சம்பவங்களாக மட்டுமே தோன்றாமல், சிவசக்தியின் பேரியக்கத்துக்குள் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன.

இதுவே வாழ்க்கையைப் பற்றிய சித்தரின் பார்வையையும் மாற்றுகிறது. சாதாரண மனம் ஒரு நிகழ்வை உடனடியாக “நல்லது”, “கெட்டது”, “எனக்குச் சாதகம்”, “எனக்கு எதிரானது” என்று வகைப்படுத்துகிறது. ஆனால் “சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி” நிற்கும் ஞானி நிகழ்வின் உடனடி தோற்றத்தைத் தாண்டிப் பார்க்கிறார். அழிவிற்குள்ளும் மாற்றத்தை, மறைப்பிற்குள்ளும் பக்குவத்தை, அருளிற்குள்ளும் விடுதலையை உணர்கிறார். இதனால் அவர் செயலற்ற விதிவாதியாக மாறுவதில்லை. மாறாக, “என் விருப்பம் என்ன?” என்பதிலிருந்து “இந்நிலையில் சிவநெறிக்கு ஏற்ற செயல் என்ன?” என்ற உயர்ந்த பார்வைக்கு நகர்கிறார்.

யோக நோக்கில் இந்த மாற்றம் சித்தவிருத்திகளின் ஆட்சி தணிவதோடு தொடர்புடையது. சாதாரண மனம் கடந்தகால நினைவுகளுக்கும் எதிர்காலக் கற்பனைகளுக்கும் இடையில் தொடர்ந்து அலைகிறது. நிகழ்காலத்தையும் அது நேரடியாக அனுபவிப்பதில்லை; பழைய வாசனைகளின் வழியே அனுபவிக்கிறது. திருமூலரின் “முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து” என்ற சொற்றொடர் இங்கு ஆழமான யோகப் பொருளைப் பெறுகிறது. இறந்தது, நிகழ்வது, வருவது ஆகிய மூன்றின் இயக்கத்தையும் அறியும் தெளிவு சித்தரிடம் உருவாகிறது. இதனை வெறும் எதிர்கால நிகழ்வுகளை முன்கூட்டியே சொல்லும் அற்புத சக்தியாகச் சுருக்கிவிடுவது பாடலின் பரப்பைச் சிறிதாக்கும். மாறாக, காலத்தால் கட்டுண்ட மனத்தின் இயல்பைத் தாண்டி, காலத்தின் ஓட்டத்தை சாட்சியாக உணரும் ஞானநிலையை இது சுட்டுவதாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

பதஞ்சலி யோகசூத்திரத்தில் யோகத்தின் அடிப்படை நோக்கம் சித்தவிருத்திகளின் ஒழுங்குபடுத்தலாக முன்வைக்கப்படுகிறது. திருமூலரின் சிவயோகத்தில் மனஅலைகள் அடங்குவது இறுதி இலக்கல்ல; அந்த அமைதி சிவஞானத்திற்கான வாயிலாக மாறுகிறது. இதுவே திருமந்திரத்தின் தனித்தன்மை. மனம் அமைதியடைய வேண்டும்; ஆனால் வெறும் உளவியல் அமைதிக்காக அல்ல. தன்முனைப்பு தணிந்து, சிவசக்தியின் இயக்கத்தை உணரக்கூடிய அளவிற்கு சாதகர் வெளிப்படையான கருவியாக வேண்டும்.

இந்தப் பின்னணியில்தான் கடைசி அடியின் “இழவு வந்து எய்திய சோம்பே” என்ற வாக்கியம் மிக நுணுக்கமானதாகிறது. இங்கு “சோம்பு” என்பதை அன்றாடப் பொருளில் சோம்பேறித்தனம், கடமையின்மை, முயற்சியின்மை என்று வாசித்தால் பாடலின் யோகப் பொருள் தலைகீழாகிவிடும். சித்தர் மரபில் உயர்ந்த சாதனையின் முடிவில் ஒரு சும்மா நிலை பேசப்படுகிறது. இது உடல் செயலற்றிருப்பது அல்ல; “நான் செய்கிறேன்”, “என்னால் நடக்கிறது”, “இதன் பலன் எனக்குரியது” என்ற கர்த்திருத்துவப் பற்றின் ஓய்வு. சாதனைக்காலத்தில் முயற்சி அவசியம்; ஆனால் சாதனையின் முதிர்ச்சியில் அந்த முயற்சியே தன்னைத் தாண்டிச் செல்கிறது. ஆற்றைக் கடக்கப் படகு தேவை; கரையை அடைந்த பின் அதைத் தலையில் சுமப்பது தேவையில்லை.

“இழவு” என்பதையும் இந்நிலையில் வெறும் பொருளிழப்பாகக் கொள்ள முடியாது. சாதகர் இழப்பது சிவத்தை அல்ல; சிவத்தை மறைத்திருந்த தன்முனைப்பு, பற்றுணர்வு, தனிச்செயற்பாட்டின் அகந்தை ஆகியவற்றின் பிடிப்பை. இதனால்தான் இழவு இங்கு வறுமையாக அல்ல, பேரின்ப அமைதிக்கான வாசலாகிறது. “நான்” என்ற மையம் எல்லாவற்றையும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயலாதபோது, இருப்பு இயல்பான அருள் ஓட்டத்திற்குத் திறக்கப்படுகிறது.

பகவத்கீதையில் கர்மத்தின் நடுவே பற்றற்ற நிலை வலியுறுத்தப்படுவது இத்துடன் ஒப்பிடத்தக்கது. செயலைக் கைவிடுவது ஞானம் அல்ல; செயலில் “நானே கர்த்தா” என்ற பற்றைக் குறைப்பதே உயர்ந்த மாற்றம். திருமூலரிடம் இது மேலும் சிவமையமாகிறது: சித்தர் உலகத்திலிருந்து விலகியவர் அல்ல; “சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி” இருப்பவர். அவர் பார்க்கிறார், அறிகிறார், தேவையான இடத்தில் செயல்படுகிறார்; ஆனால் அகந்தையின் உரிமைகோரலின்றி இருக்கிறார்.

சித்தர் மரபின் தனிச்சிறப்பும் இங்கே வெளிப்படுகிறது. சிவலோகம் மரணத்திற்குப் பிறகு அடைய வேண்டிய தொலைதூர உலகம் என்று மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. முந்தைய பாடலிலேயே “சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்” என்று திருமூலர் கூறியிருக்கிறார். எனவே இப்பாடலின் சிவமாகிய நிலையும் இவ்வாழ்விலேயே உணரக்கூடிய மாற்றமுற்ற விழிப்புணர்வு. உடல் இருக்கிறது; உலகம் இருக்கிறது; காலம் இயங்குகிறது; செயல்கள் நடைபெறுகின்றன. மாறுவது சித்தரின் அவற்றுடனான உறவு. அவர் உலகத்துக்குள் இருந்தாலும் உலகம் அவருள் பந்தத்தை உருவாக்கும் பழைய ஆற்றலை இழந்துவிட்டது.

இதனால் இப்பாடல் சாதகருக்கு ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையையும் அளிக்கிறது. ஆன்மிக சாதனையின் இலக்கு அதிகமான அனுபவங்களைச் சேகரிப்பது அல்ல. ஒளி காணுதல், ஆனந்தம் உணர்தல், தியானத்தில் ஆழ்ந்த நிலைகளை அடைதல் ஆகியவை பாதையின் நிகழ்வுகளாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றின் உண்மையான பயன்: “நான்” என்ற தனிமையம் குறைகிறதா? சிவசார்பு பெருகுகிறதா? நிகழ்வுகளைப் பற்றிய பார்வை விரிகிறதா? காலத்தின் அச்சம் குறைகிறதா? செயலில் அகந்தை தளருகிறதா? என்பதில்தான் தெரிகிறது.

ஆகவே பாடல் 128 சிவயோகத்தின் முதிர்ச்சியை நான்கு இயக்கங்களாக நமக்கு காட்டுகிறது:

சிவமாகுதல் — இருப்பின் மாற்றம்.
சிவசெயலை நோக்குதல் — பார்வையின் மாற்றம்.
முக்காலத்தின் இயல்பை உணர்தல் — அறிவின் மாற்றம்.
இழவு எய்திய சோம்பில் இருத்தல் — கர்த்திருத்துவத்தின் ஓய்வு.

இதுவே இப்பாடலின் சாதனைச் செய்தி. சாதகர் ஆரம்பத்தில் சிவனைத் தேடுகிறார்; பின்னர் சிவனை அனுபவிக்கிறார்; இன்னும் முதிர்ந்த நிலையில் தனது வாழ்க்கையை சிவசார்பில் காண்கிறார். இறுதியில் “நான் சிவனை அடைந்தேன்” என்ற உரிமைகோரல்கூட மெல்ல ஓய்ந்து, சிவஅருளின் பேரியக்கத்தில் அமைதியாக நிலைபெறுகிறார்.

அங்கே சாதனை முடிவதில்லை; சாதகர் சாதனையாகவே மாறுகிறார்.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

திருமந்திரம் பாடல் 128, முந்தைய பாடல்களில் கட்டமைக்கப்பட்ட பாசநீக்கம் → சிவசித்தர் நிலை → முப்பத்தாறு தத்துவங்களைக் கடத்தல் → உள்ளொளி → சிவதரிசனம் → தெளிவு → நிலைபெறுதல் என்ற தொடரின் அடுத்த முக்கிய கட்டமாக அமைகிறது. குறிப்பாக பாடல் 127-இன் இறுதியில் வரும் “அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தாரே” என்ற கூற்றை எடுத்துக்கொண்டு, “அவ்வாறு அமர்ந்திருத்தல் என்றால் உண்மையில் என்ன?” என்பதற்கு 128 விளக்கம் அளிக்கிறது. இதனால் இப்பாடலின் மையம் புதிய சாதனை முறையை அறிமுகப்படுத்துவது அல்ல; சாதனை நிறைவடைந்த சிவசித்தரின் இருப்பியலை விளக்குவது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

127 வரை திருமூலர் ஒரு ஏற்றத்தை உருவாக்குகிறார். முப்பத்தாறு தத்துவங்கள் “முத்தி ஏணி” ஆகின்றன; சாதகர் ஒப்பிலா ஆனந்தத்தின் உள்ளொளிக்குள் புகுகிறார்; சொல்லற்கரிய சிவத்தைக் காண்கிறார்; “தான் தெளிந்து” இறுதியில் “அப்பரிசாக அமர்ந்திருக்கிறார்.”

ஆனால் “அப்பரிசு” இன்னும் விளக்கப்படவில்லை.

128 அதையே நான்கு பரிமாணங்களில் விரிக்கிறது:

சிவமாகி — அவரது இருப்பு எவ்வாறு மாறியது?
சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி — அவரது பார்வை எவ்வாறு மாறியது?
முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து — அவரது அறிவு எவ்வாறு மாறியது?
இழவு வந்து எய்திய சோம்பு — அவரது தன்முனைப்புச் செயல் எவ்வாறு ஓய்ந்தது?

எனவே 127 சிவத்தை அடையும் இயக்கம் என்றால், 128 அடைந்த பின் நிலைபெறும் இயல்பு.

திருமூலர் இப்பாடலை இங்கே வைப்பதன் மூலம் முத்தியை ஒரு கணநேர உச்ச அனுபவமாக விடாமல், நிலையான இருப்பு மாற்றமாக நிறுவுகிறார்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

127-க்கும் 128-க்கும் இடையே மிக அழகான சொல்–கருத்துச் சங்கிலி உள்ளது.

127 முடிவது:

“அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தாரே.”

128 தொடங்குவது:

“இருந்தார் சிவமாகி...”

“அமர்ந்திருந்தார்” என்ற முந்தைய பாடலின் இறுதி வினையே, “இருந்தார்” என்ற மீளுருவாக்கமாக அடுத்த பாடலில் தொடர்கிறது.

இது சாதாரண இலக்கிய மீளுரை அல்ல. திருமூலரின் தர்க்கத்தில் முக்கியமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது.

127-இல்:

புக்கு → கண்டு → தெளிந்து → அமர்ந்திருந்து

என்று இயக்கவினைகள் வருகின்றன.

128-இல்:

இருந்தார் → இருந்தார் → இருந்தார் → இருந்தார்

என்று நிலைவினை மேலோங்குகிறது.

அதாவது சாதித்தல் → ஆகுதல் என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.

சாதகர் இனி சிவத்தைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர் அல்ல; அவர் பெற்ற தெளிவு அவரது இருப்பின் இயல்பாகியுள்ளது. இதுவே 127-இன் “அப்பரிசு” 128-இல் விரிவடைவதாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான கட்டமைப்புச் சான்று.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரம் மனிதனை வெறும் ஒழுக்கவாதியாக உருவாக்குவதில் முடிவதில்லை. நிலையாமை உணர்வு, புலனடக்கம், அறவாழ்வு, குருவருள், மலநீக்கம், சிவஞானம் ஆகியவற்றின் வழியாக மனித இருப்பின் அடிப்படை மையத்தை மாற்றுவது அதன் ஆழமான நோக்கங்களில் ஒன்று.

128 இந்த நோக்கத்தின் முதிர்ந்த வடிவத்தை காட்டுகிறது.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை:

நான் → எனது விருப்பம் → எனது செயல் → எனது பலன்

என்ற மையத்தில் இயங்குகிறது.

சிவசித்தரின் நிலை:

சிவம் → சிவசெயல் → தெளிவு → பற்றற்ற அமைதி

என்ற மையத்தில் இயங்குகிறது.

இதனால் அறம் ஏன் தேவை, புலனடக்கம் ஏன் தேவை, மலம் ஏன் நீங்க வேண்டும், குரு ஏன் தேவை, தத்துவங்களை ஏன் கடக்க வேண்டும் என்பதற்கான இறுதி விடை இங்கே வெளிப்படுகிறது: மனிதன் தனது குறுகிய அகமைய இருப்பிலிருந்து சிவமைய இருப்பிற்கு உயர வேண்டும்.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

128-இல் சித்தரின் நிலை தனிப்பட்ட ஆன்மிக அனுபவத்தைத் தாண்டி சிவவியாபகம், சிவசெயல், முக்கால அறிவு, தன்முனைப்பு ஓய்வு ஆகிய பரந்த பரிமாணங்களுக்கு விரிகிறது.

இதனால் அடுத்த கட்டத்தில் திருமூலர் இயல்பாக ஆராய வேண்டியது: இவ்வாறு சிவமயமாக நிலைபெற்றவரின் ஞானம், செயல், உலகுடனான உறவு அல்லது சிவசார்ந்த இருப்பு எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது? என்பதாகும்.

எனவே 128 ஒரு முக்கியமான இடைநிலை:

சிவத்தை அனுபவித்தவர் → சிவநிலையில் நிலைபெற்றவர் → அந்த நிலையிலிருந்து வெளிப்படும் சித்தர் இயல்பு

என்ற தர்க்கப் பயணத்திற்கு பாலமாகிறது.

அடுத்த பாடலின் உரையை எடுத்துக்கொண்டால், இந்தப் பாலத்தின் குறிப்பிட்ட சொல் மற்றும் கருத்துத் தொடர்பை இன்னும் துல்லியமாக நிர்ணயிக்க முடியும்.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் என்ன குறை ஏற்படும்?

128 இல்லையெனில் 127-இன் உச்சம் மிக எளிதாக ஒரு mystical experience ஆக மட்டும் வாசிக்கப்படக்கூடும்:

தத்துவங்களைக் கடந்தார் → உள்ளொளி புகுந்தார் → சிவத்தைக் கண்டார் → ஆனந்தம் பெற்றார்.

ஆனால் திருமூலருக்கு இது போதாது.

சிவத்தைக் கண்டதால் மனிதனில் என்ன மாறியது?

128 அதற்கான பதிலை அளிக்கிறது.

அவரது இருப்பு மாறியது — சிவமாகி.
அவரது பார்வை மாறியது — சிவசெயல் யாவையும் நோக்கி.
அவரது காலவுணர்வு மாறியது — முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து.
அவரது கர்த்திருத்துவம் மாறியது — இழவு எய்திய சோம்பு.

எனவே இப்பாடல் இல்லையெனில் அனுபவத்திற்கும் நிலையான உருமாற்றத்திற்கும் இடையிலான இணைப்பு காணாமல் போய்விடும்.

திருமூலரின் அளவுகோல் இதனால் மிகத் தெளிவாகிறது:

உயர்ந்ததை அனுபவித்தாயா என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல; அந்த அனுபவத்திற்குப் பின் நீ என்னவாகி இருக்கிறாய் என்பதே முக்கியம்.

Flow Diagram

பாடல் 126

சிவசித்தர்

↓

சிவலோகம் இங்கே

↓

பரமுத்தி

↓

முப்பத்தாறு

↓

──────────────────

பாடல் 127

──────────────────

முப்பத்தாறு தத்துவங்கள்

↓

முத்தி ஏணி

↓

ஆனந்த உள்ளொளி

↓

சிவம் கண்டு

↓

தான் தெளிந்து

↓

“அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தார்”

↓

│

│ “எவ்வாறு இருந்தார்?”

↓

──────────────────

பாடல் 128

──────────────────

சிவமாகி இருந்தார்

↓

எங்கும் தாமாகி இருந்தார்

↓

சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி இருந்தார்

↓

முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து இருந்தார்

↓

இழவு எய்திய சோம்பில் இருந்தார்

↓

சிவஞானம்

“அனுபவம்” என்பதிலிருந்து

“இருப்பு” ஆகுதல்

↓

அடுத்த நிலை:

சிவசித்தரின் நிலையான

ஞான–செயல் வெளிப்பாடு

தர்க்கச் சாரம்

127 “சிவத்தை எவ்வாறு அடைகிறார்?” என்பதைக் கூறுகிறது; 128 “சிவத்தை அடைந்தவர் எவ்வாறு இருக்கிறார்?” என்பதைக் கூறுகிறது.

இதுவே இப்பாடலின் கட்டமைப்பு முக்கியத்துவம். “புக்கு, கண்டு, தெளிந்து” என்ற சாதனை இயக்கம், “இருந்தார்” என்ற நிலையான இருப்பாக மாறுகிறது. ஆகவே திருமூலரின் பார்வையில் முத்தியின் நிறைவு ஒரு அபூர்வ அனுபவத்தைப் பெறுவதில் இல்லை; அந்த அனுபவம் சாதகரின் இருப்பையே மாற்றி, சிவசார்பு அவரது இயல்பாகிவிடுவதில்தான் உள்ளது.

சாதனை வாழ்வியல்

பாடல் 128 சாதகரிடம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: ஆன்மிக சாதனை என்னை என்ன செய்ய வைத்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், அது என்னை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்றியிருக்கிறது? முந்தைய பாடலில் சிவத்தைக் கண்டு தெளிந்த சித்தர், இப்பாடலில் அந்தத் தெளிவை வாழ்வாக மாற்றியவராகக் காட்டப்படுகிறார். அதனால்தான் “இருந்தார்” என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. சிவத்தை அறிதல் ஒரு அனுபவம்; சிவசார்பில் இருத்தல் ஒரு வாழ்க்கைநிலை.

நவீன வாழ்வில் இதன் பொருள், எல்லாச் செயல்களையும் கைவிட்டு “சோம்பி” இருப்பது அல்ல. மாறாக, “எல்லாவற்றையும் நானே இயக்க வேண்டும்; எல்லாம் என் விருப்பப்படியே நடக்க வேண்டும்; வெற்றிக்கு நானே காரணம்” என்ற அகமைய அழுத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, தெளிவுடன் செயலாற்றுவது. இதையே குடும்பம் முதல் ஆன்மிக சாதனை வரை வாழ்ந்து பார்க்கலாம்.

குடும்பம் — உறவை ஆளாமல், அதன் இயல்பை உணர்ந்து வாழ்தல்

குடும்பத்தில் பல பிரச்சினைகள் அன்பின்மையால் மட்டும் உருவாவதில்லை; “மற்றவர் நான் விரும்புவது போல இருக்க வேண்டும்” என்ற எதிர்பார்ப்பாலும் உருவாகின்றன. பாடலின் “சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி” என்ற பார்வையை வாழ்வில் கொண்டுவரும்போது, ஒவ்வொரு குடும்ப உறுப்பினருக்கும் தனித்த இயல்பு, வளர்ச்சி, காலம் இருக்கிறது என்பதை ஏற்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

நடைமுறை உதாரணம்: பெற்றோர் தனது குழந்தை குறிப்பிட்ட துறையைத்தான் படிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதன் திறமை, ஆர்வம், இயல்பு ஆகியவற்றைக் கவனித்து வழிகாட்டுகிறார். “என் குழந்தை என் திட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “இந்த உயிரின் சிறந்த வளர்ச்சிக்கு நான் எவ்வாறு துணையாக இருக்கலாம்?” என்று பார்வை மாறுகிறது.

சாதனை: கட்டுப்படுத்தும் அன்பிலிருந்து வழிகாட்டும் அன்பிற்கு நகர்தல்.

கல்வி — அறிவைச் சேகரிப்பதிலிருந்து இயல்பைக் காணும் திறனுக்கு

கல்வியின் தாழ்ந்த நிலை தகவல்களை மனப்பாடம் செய்வது. உயர்ந்த நிலை நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னால் இயங்கும் காரணம், தொடர்பு, முறைமை ஆகியவற்றைக் காண்பது.

“முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து” என்ற திருமூலரின் பார்வை மாணவருக்கு இதையே கற்பிக்கிறது: நேற்று என்ன நடந்தது, இன்று என்ன நடக்கிறது, இதே போக்கு தொடர்ந்தால் நாளை என்ன நிகழலாம் என்பதை இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் தொடர்ந்து தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெறுகிறார். ஒவ்வொரு முறையும் “இந்தத் தேர்வு கடினம்” என்று கூறாமல், கடந்த மூன்று தேர்வுகளையும் ஒப்பிட்டு தனது தயாரிப்பு முறை, நேர மேலாண்மை, புரிதல் குறைவு ஆகியவற்றைக் கண்டறிகிறார். பின்னர் அடுத்த தேர்வுக்கான முறையை மாற்றுகிறார்.

இங்கு கடந்தகாலம் குற்றவுணர்வுக்காக அல்ல; எதிர்காலத்தைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கான அறிவாகிறது.

தலைமைத்துவம் — “நான் செய்தேன்” என்பதிலிருந்து “நாம் நிகழச் செய்தோம்” என்பதற்கு

ஒரு தலைவரின் ஆபத்தான மாயை:

“என்னால்தான் எல்லாம் நடக்கிறது.”

ஒரு நிறுவனத்தின் வெற்றிக்குப் பணியாளர்கள், அமைப்பு, முன்னோர்களின் உழைப்பு, வாடிக்கையாளர்கள், சூழ்நிலை, காலம் எனப் பல காரணங்கள் உள்ளன. பாடல் 128 தலைவரின் கர்த்திருத்துவ அகந்தையைத் தளர்த்துகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு திட்டம் வெற்றி பெற்றபோது தலைவர் மேடையில் “இது என்னுடைய திட்டம்” என்று கூறாமல், திட்டத்தைச் செய்த குழுவினரை வெளிப்படையாக அங்கீகரிக்கிறார். தோல்வி ஏற்பட்டால் கீழுள்ள ஒருவர்மீது பழியைத் தள்ளாமல் தனது முடிவுகளையும் ஆய்வு செய்கிறார்.

இதுவே அதிகாரத்தை வைத்துக்கொண்டு அகந்தையை இழத்தல்.

தொழில் — செயலைக் கைவிடாமல், செயல் பற்றைக் கைவிடுதல்

தொழில்முறை உலகில் இலக்கு, காலக்கெடு, செயல்திறன், போட்டி அனைத்தும் அவசியமானவை. எனவே “சோம்பு” என்பதை செயலின்மைக்கான ஆன்மிக நியாயமாக மாற்றக்கூடாது.

திருமூலரின் உயர்ந்த அமைதி:

செயலின்மை அல்ல; செயலில் தேவையற்ற அகமைய அழுத்தமின்மை.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் பதவி உயர்வுக்காக மிகச் சிறப்பாகப் பணியாற்றுகிறார். ஆனால் பதவி கிடைக்காதபோது முழுமையாக உடைந்துவிடுவதில்லை. தனது செயல்திறனை மதிப்பீடு செய்கிறார், தேவையானதை மேம்படுத்துகிறார், மீண்டும் முயல்கிறார். அதேவேளை “இந்தப் பதவி கிடைத்தால்தான் நான் மதிப்புடையவன்” என்ற அடையாளத்தை விடுகிறார்.

இதுவே:

முழுமையான முயற்சி + குறைந்த பற்றுதல்.

சமூக ஊடகம் — உலகம் என்னைப் பார்க்கிறதா என்பதிலிருந்து நான் என்ன பார்க்கிறேன் என்பதற்கு

சமூக ஊடகம் நவீன மனிதனின் “நான்” உணர்வை தொடர்ந்து தூண்டும் இடமாக இருக்கிறது. எத்தனை பேர் பார்த்தார்கள், எத்தனை likes, யார் பாராட்டினார், யார் எதிர்த்தார் என்பதில் மனம் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

பாடல் “சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி” என்று பார்வையை வெளிப்புற அங்கீகாரத்திலிருந்து ஆழமான அவதானிப்பிற்கு மாற்றுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் பயனுள்ள ஆன்மிக அல்லது கல்விப் பதிவை எழுதுகிறார். அது எதிர்பார்த்த அளவு வரவேற்பைப் பெறவில்லை. உடனே அதை நீக்கவோ மனமுடைந்துவிடவோ செய்யாமல், “நான் இதை உண்மையில் பயன் தருவதற்காக எழுதினேனா, பாராட்டைப் பெறுவதற்காக எழுதினேனா?” என்று தன்னைக் கவனிக்கிறார்.

அப்போது சமூக ஊடகமே அகந்தையை அறியும் ஆய்வுக்கூடமாக மாறுகிறது.

நிர்வாகம் — தனிநபரைத் தாண்டி முழு இயக்கத்தைக் காணுதல்

நல்ல நிர்வாகி ஒரு நிகழ்வை மட்டும் பார்க்காமல் அதன் பின்னுள்ள அமைப்பையும் பார்க்கிறார். இது “யாவையும் நோக்கி”, “இயல்பைக் குறித்து” என்ற இரண்டு கருத்துகளின் நடைமுறை வடிவம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு அலுவலகத்தில் ஒரே தவறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் பணியாளரைத் திட்டுவது மட்டுமல்லாமல், நிர்வாகி கடந்த நிகழ்வுகளைப் பார்க்கிறார்: பயிற்சி போதுமா? நடைமுறை தெளிவாக உள்ளதா? பொறுப்பு யாருடையது? கண்காணிப்பு எங்கு முறிகிறது? பின்னர் அமைப்பையே திருத்துகிறார்.

இதுதான் நிகழ்வைப் பார்ப்பதிலிருந்து அதன் இயல்பைப் பார்ப்பதற்கான வளர்ச்சி.

ஆன்மிக சாதனை — சாதனையின் உரிமையாளராக இருப்பதையும் கடத்தல்

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு இங்குதான் உள்ளது.

சாதனையின் தொடக்கத்தில் ஒழுக்கம் அவசியம்:

“நான் தினமும் ஜபிக்க வேண்டும்.”
“நான் தியானிக்க வேண்டும்.”
“நான் மந்திரம் எழுத வேண்டும்.”

இந்த “நான் செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு தொடக்கத்தில் சாதகரை ஒழுங்குபடுத்த உதவலாம். ஆனால் அதுவே பின்னர்:

“நான் தினமும் தவறாமல் சாதனை செய்கிறேன்.”
“மற்றவர்கள் என்னைப் போல இல்லை.”
“நான் உயர்ந்த சாதகர்.”

என்ற ஆன்மிக அகந்தையாக மாறினால், சாதனையே புதிய பாசமாகிவிடுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒருவர் தினமும் தவறாமல் மந்திரம் எழுதுகிறார். மற்றொருவர் சில நாட்கள் தவறிவிட்டார். முதல்வர் அவரை இகழாமல், தனது தொடர்ச்சியை குருவருளால் கிடைத்த வாய்ப்பாகக் காண்கிறார். மற்றவரின் தடையைப் புரிந்து உதவுகிறார். அப்போது ஒழுக்கம் இருக்கிறது; ஆனால் ஒழுக்கத்தால் உருவான ஆணவம் இல்லை.

இதுவே “இழவு” என்ற கருத்தின் மிக அழகான சாதனைப் பயன்பாடு:

சாதனை இழக்கப்படுவதல்ல; “நான் பெரிய சாதகர்” என்ற உரிமை இழக்கப்படுகிறது.

இறுதியில் ஜபம் தொடரலாம், தியானம் தொடரலாம், சேவை தொடரலாம், கடமை தொடரலாம். ஆனால் அவற்றின் உள்ளே இருந்த “நானே செய்கிறேன்” என்ற சத்தம் மெதுவாகக் குறைகிறது.

அந்த அமைதியே “சோம்பு” என்ற சொல்லின் உயர்ந்த சாதனை நுணுக்கத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் செய்யும் செயல்களை நிறுத்த வேண்டியதில்லை. மாறாக, அவற்றின் பின்னால் நிற்கும் “நான்” எப்படிப்பட்டது? என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு செயலைச் செய்யும்போது:

“இதைச் சரியாகச் செய்வது என் கடமை” — இது பொறுப்பு.

“இது என்னால்தான் நடக்கிறது” — இது கர்த்திருத்துவ அகந்தையாக மாறலாம்.

“இதன் வெற்றி முழுவதும் எனக்கே உரியது” — இது பற்றாகலாம்.

எனவே இன்று குடும்பத்தில், பணியில், நிர்வாகத்தில், சமூக ஊடகத்தில் அல்லது சாதனையில் ஒரு செயலை முழுமையாகச் செய்துவிட்டு, அதன் பின்னர் என்னுள் எழும் உரிமைகோரலைக் கவனிக்கலாம்.

நாளின் முடிவில் ஒரு கேள்வி போதும்:

“இன்று நான் செய்த செயல்களில் எவ்வளவு பொறுப்பு இருந்தது; எவ்வளவு ‘நானே செய்கிறேன்’ என்ற அகந்தை இருந்தது?”

திருமூலரின் பாடல் நம்மை செயலிலிருந்து விலகச் சொல்லவில்லை; செயலில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் தன்முனைப்பிலிருந்து விடுபடச் சொல்கிறது. சாதனையின் முதிர்ச்சி “நான் எவ்வளவு செய்தேன்?” என்பதில் இல்லை; செய்துகொண்டிருந்தபோதும் என்னுள் எவ்வளவு ‘நான்’ அமைதியானது? என்பதில்தான் உள்ளது.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 128

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

சிவத்தை உணர்வது ஆன்மிகப் பயணத்தின் உச்ச அனுபவமாக இருக்கலாம்; ஆனால் திருமூலரின் பார்வையில் அதன் உண்மையான நிறைவு, அந்த அனுபவம் சாதகரின் இருப்பையே மாற்றுவதில் உள்ளது.

முந்தைய பாடலில் சிவத்தைக் கண்டு தெளிந்து “அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்த” சிவசித்தர், இப்பாடலில் எவ்வாறு இருக்கிறார் என்பதை திருமூலர் விளக்குகிறார்:

சிவமாகி → எங்கும் தாமாகி → சிவசெயலை நோக்கி → முக்காலத்தின் இயல்பை உணர்ந்து → தன்முனைப்பு ஓய்ந்த அமைதியில் இருத்தல்.

எனவே இப்பாடலின் மையம் சிவத்தை அனுபவித்தல் அல்ல; சிவஞானத்தை இருப்பாக வாழ்தல்.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	சிவமாகி	சிவஞானம் ஒரு அனுபவமாக மட்டும் இல்லாமல் சாதகரின் இருப்பையே சிவசார்புடையதாக மாற்றுகிறது
2	எங்கும் தாமாகி	உடல்–அகம் என்ற குறுகிய எல்லையைத் தாண்டி சிவவியாபகத்தில் அறிவு விரிவடைகிறது
3	சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி	உலக நிகழ்வுகளைத் தன்முனைப்பின் அளவுகோலால் மட்டும் அல்லாமல் சிவனது பேரியக்கத்தின் பின்னணியில் காணும் பார்வை பிறக்கிறது
4	முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து	கடந்த–நிகழ்–எதிர் என்ற கால ஓட்டத்தின் இயல்பை உணரும் விரிந்த ஞானப்பார்வை உருவாகிறது
5	இழவு எய்திய சோம்பு	செயலைக் கைவிடுதல் அல்ல; “நானே செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவப் பற்றும் தன்முனைப்பும் ஓய்ந்த ஆழ்ந்த அமைதி

இந்த ஐந்தையும் இன்னும் சுருக்கமாகச் சொன்னால்:

இருப்பு மாறுகிறது → பார்வை விரிகிறது → செயல்வுணர்வு மாறுகிறது → காலவுணர்வு தெளிகிறது → அகந்தை ஓய்கிறது.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் சாதகரின் ஆன்மிக அளவுகோலை மாற்றுகிறது.

தொடக்க நிலையில் சாதகர்:

“நான் எவ்வளவு ஜபம் செய்தேன்?”
“எவ்வளவு தியானம் செய்தேன்?”
“என்ன ஆன்மிக அனுபவம் கிடைத்தது?”

என்று தனது செயல்களையும் அனுபவங்களையும் அளவிடுகிறார்.

முதிர்ச்சியில் கேள்விகள் மாறுகின்றன:

என்னுள் அகந்தை குறைந்ததா?
எனது பார்வை விரிந்ததா?
எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிடிப்பு குறைந்ததா?
நிகழ்வுகளை அதிகத் தெளிவுடன் பார்க்கிறேனா?
என் செயலில் “நானே கர்த்தா” என்ற உரிமைகோரல் தளர்ந்ததா?

இதனால் சாதனை:

செய்வது
↓
அனுபவிப்பது
↓
தெளிவது
↓
மாறுவது
↓
மாறிய நிலையில் இயல்பாக இருப்பது

என்ற வளர்ச்சியை அடைகிறது.

இப்பாடலில் “இருந்தார்” என்ற சொல்லின் மீளுரை இதையே வலியுறுத்துகிறது. சிவசித்தரின் பெருமை அவர் எத்தனை சாதனைகளைச் செய்தார் என்பதில் இல்லை; அந்தச் சாதனைகளின் முடிவில் அவர் என்னவாகி இருந்தார் என்பதில் உள்ளது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“சிவத்தை அனுபவிப்பதன் நிறைவு, ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற தன்முனைப்பு ஓய்ந்து சிவசார்பே இயல்பான இருப்பாக மாறுவதில் உள்ளது.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

சிவத்தைத் தேடு → சிவத்தை உணர் → சிவசார்பில் மாறு → சிவசார்பிலேயே இரு.

அல்லது இப்பாடலின் இயக்கத்தை:

சிவமாகு → சிவசெயலை நோக்கு → காலத்தைத் தெளி → ‘நான்’ என்ற கர்த்தாவை அமைதிப்படுத்து.

என்றும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

இருந்தார்

இப்பாடலின் மைய வினைச்சொல். செயலைவிட நிலைபெற்ற இருப்பை வலியுறுத்துகிறது. முந்தைய பாடலின் “அமர்ந்திருந்தார்” என்பதன் விரிவாக்கமாகவும் அமைகிறது.

சிவமாகி

சிவசார்பில் முழுமையாக நிலைபெற்று, சிவஞானமும் சிவகுணமும் விளங்கும் நிலை. இதனை உயிரின் தன்மையே முற்றிலும் அழிந்து விட்டதாக எளிமைப்படுத்தாமல், சைவசித்தாந்தப் பின்னணியில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எங்கும் தாமாகி

குறுகிய தனிமனித மையத்திலிருந்து அறிவு விரிந்து, சிவவியாபகத்தில் உலகை உணரும் நிலை.

சிவன் செயல்

சைவ மரபில் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய சிவனது ஐந்தொழில்களுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளத்தக்க கருத்து.

யாவையும் நோக்கி

வெறுமனே பார்த்தல் அல்ல; நிகழ்வுகளின் ஆழ்ந்த இயல்பையும் அவற்றின் பின்னுள்ள இயக்கத்தையும் உணர்ந்து காணுதல்.

முக்காலம்

இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம். காலத்தின் மூவகை இயக்கம்.

இயல்பைக் குறித்து

வெளிப்புற நிகழ்வுகளை மட்டும் அறிதல் அல்ல; அவற்றின் தன்மை, காரணவியல், நிகழும் முறை ஆகியவற்றைத் தெளிதல்.

இழவு

இப்பாடலின் ஆன்மிக வாசிப்பில் பொருளிழப்பாக மட்டும் கொள்ளாமல், தன்முனைப்பு, பற்றுணர்வு, கர்த்திருத்துவ உரிமை ஆகியவற்றின் பிடிப்பு தளர்தலாகப் புரிந்துகொள்ளத்தக்கது.

சோம்பு

சாதாரண சோம்பேறித்தனம் அல்ல. செய்ய வேண்டிய கடமையைத் தவிர்ப்பதும் அல்ல. “நானே செய்கிறேன்” என்ற அகமைய அழுத்தம் ஓய்ந்த அமைதியான நிலை என்ற நுணுக்கத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய சொல்.

பாடலின் முழுப் பயணம் — ஒரே பார்வையில்

பாடல் 127

சிவம் கண்டு

↓

தான் தெளிந்து

↓

அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தார்

↓

“அப்பரிசு என்ன?”

↓

────────────────────

பாடல் 128

────────────────────

↓

சிவமாகி

↓

எங்கும் தாமாகி

↓

சிவன் செயல் யாவையும் நோக்கி

↓

முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்து

↓

தன்முனைப்பின் பிடிப்பு தளர்ந்து

↓

“சோம்பு” — ஆழ்ந்த அமைதி

↓

சிவஞானம்

அனுபவத்திலிருந்து

இயல்பான இருப்பாக மாறுதல்

சாதகருக்கான மூன்று சாவிகள்

① அனுபவத்தைவிட மாற்றத்தைப் பார்
“என்ன அனுபவித்தேன்?” என்பதைவிட “அதனால் நான் என்னவாக மாறினேன்?” என்று கேள்.

② செயலைவிட கர்த்திருத்துவத்தைக் கவனி
செயலை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; “நானே செய்கிறேன்” என்ற அகந்தையின் பிடிப்பைக் கவனிக்க வேண்டும்.

③ சாதனையை இயல்பாக்கு
தியான நேரத்தில் மட்டும் அமைதியாக இருப்பது போதாது. அந்த அமைதி குடும்பம், தொழில், உறவுகள், வெற்றி, தோல்வி அனைத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

இதனால் இப்பாடலின் சாதனைப் பயணம்:

சிவதரிசனம் → சிவத்தெளிவு → சிவசார்ந்த இருப்பு → விரிந்த பார்வை → கர்த்திருத்துவ ஓய்வு → இயல்பான சிவஅமைதி.

திருச்சிற்றம்பலம்.