அகந்தை உறங்கும் இடத்தில் ஞானம் விழிக்கிறது

திருமூலர் படிக்கட்டு - 129

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிஇருபத்தொன்பதாவது படிக்கட்டில் (129) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

பாடல் 129, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் திருமூலர் கூறிய “இழவு வந்து எய்திய சோம்பே” என்ற மர்மமான நிலையை விரித்துரைக்கும் பாடலாக அமைகிறது. “சோம்பு” என்ற சொல்லை உலகியலான சோம்பேறித்தனம் என்று வாசித்துவிட்டால் இவ்விரு பாடல்களின் ஆன்மிகத் தொடரே புரியாமல் போகும். பாடல் 128-இல் சிவமாகி, சிவனது செயலை நோக்கி, முக்காலத்தின் இயல்பை உணர்ந்து, தன்முனைப்பின் பிடிப்பு ஓய்ந்த நிலையில் இருந்த சிவசித்தரையே 129 “சோம்பர்” என்று அழைக்கிறது. ஆகவே இங்கு சோம்பர் என்பவர் செயலைச் செய்ய இயலாதவர் அல்ல; “நானே செய்கிறேன்” என்ற அகமையச் செயற்பாடு அடங்கியவர். இந்தச் சோம்பரின் இருப்பிடம், உணர்வுநிலை, ஞானத்தின் எல்லை ஆகியவற்றையே இப்பாடல் நான்கு அடிகளில் ஆழமாக விளக்குகிறது.

முதல் அடியான “சோம்பர் இருப்பது சுத்த வெளியிலே” என்பதில் “சுத்த வெளி” என்பது சாதாரண பௌதிக ஆகாயம் அல்ல. சைவசித்தாந்த நோக்கில் உயிரின் அறிவை மறைக்கும் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பாசங்களின் அதிகாரம் நீங்கி, அருளால் அறிவு தெளிந்தபோது தோன்றும் மாசற்ற சிவசார்ந்த அறிவுவெளியை இது சுட்டுகிறது. “வெளி” என்ற சொல் இங்கு இடத்தைவிட எல்லையற்ற தன்மையை உணர்த்துகிறது. சாதாரண மனிதன் “நான் இந்த உடல்”, “இது என்னுடையது”, “அது எனக்கு வெளியே உள்ளது” என்ற எல்லைகளால் தன்னை வரையறுக்கிறான். சிவஞானியின் அறிவோ இந்தக் குறுகிய தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு சிவவியாபகத்தில் விரிகிறது. எனவே சுத்தவெளியில் இருத்தல் என்பது எங்கோ ஒரு மறைஉலகிற்குச் செல்வதல்ல; அறிவைச் சுருக்கிய பாசக்கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்து, சிவசார்ந்த விரிந்த உணர்வில் நிலைபெறுதல்.

இரண்டாவது அடி இதனை இன்னும் நெருக்கமாக்குகிறது: “சோம்பர் கிடப்பது சுத்த ஒளியிலே.” முதல் அடியில் “வெளி”; இரண்டாவது அடியில் “ஒளி”. வெளி என்பது எல்லையற்ற பரப்பை உணர்த்தினால், ஒளி என்பது அந்தப் பரப்பின் அறிவுத்தன்மையை உணர்த்துகிறது. திருமூலரின் ஆன்மிக மொழியில் ஒளியை வெறும் கண்களால் காணப்படும் பிரகாசமாகக் கொள்ள முடியாது. அறியாமை நீங்கிய அறிவு, அருளால் விளங்கும் உள்ளொளி, சிவஞானத்தின் தெளிவு ஆகிய பொருட்களில் இதனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முந்தைய பாடல்களில் “உள்ளொளி” வழியாக சிவத்தை உணரும் இயக்கத்தை திருமூலர் ஏற்கனவே கட்டமைத்துள்ளார். இங்கு அந்த ஒளி ஒரு கணநேர அனுபவமாக இல்லாமல், சித்தர் “கிடக்கும்” நிலையாக மாறுகிறது. அவர் ஒளியைப் பார்க்கிறவர் மட்டுமல்ல; ஒளியிலேயே நிலைபெற்றவர்.

சிவாகமப் பார்வையில் இந்த “சுத்த வெளி – சுத்த ஒளி” இணைவு மிக முக்கியமானது. ஆகம சாதனையில் வெளிப்புற வழிபாடு, மந்திரம், கிரியை, தியானம், யோகம் ஆகியவை சாதகரை படிப்படியாக அகச்சந்நிதிக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. ஆரம்பத்தில் சிவன் வழிபாட்டின் பொருள்; பின்னர் தியானத்தின் மையம்; இறுதியில் அறிவை ஒளிரச் செய்யும் அருள்சந்நிதி. சாதகர் இருக்கும் இடமும் சிவசந்நிதியாக, அவர் அறியும் அறிவும் சிவஒளியாக மாறும் நிலையில், வழிபடுபவன்–வழிபாடு–வழிபடப்படும் சிவன் என்ற வேறுபாட்டின் கடினமான அகமைய உணர்வு மெலிகிறது. இதனை தத்துவ வேறுபாடுகள் முற்றாக அழிகின்றன என்று கொள்ளாமல், சிவசார்பில் அனுபவம் ஒருமுகப்படுகின்றது என்று வாசிப்பதே சைவசித்தாந்த–ஆகமச் சூழலுக்கு ஏற்றது.

மூன்றாவது அடியான “சோம்பர் உணர்வு சுருதி முடிந்த இடம்” இப்பாடலை இன்னும் உயர்ந்த ஞானவிசாரணைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. “சுருதி” என்பது வேதமரபின் வெளிப்பட்ட ஞானத்தைச் சுட்டுகிறது. ஆனால் திருமூலர் சுருதியை மறுப்பதில்லை; மாறாக அது சாதகரை எங்கு கொண்டு செல்கிறது என்பதைச் சொல்கிறார். வரைபடம் ஒரு இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லலாம்; ஆனால் அந்த இடத்தை அடைந்த பின் வரைபடத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது பயணத்தின் நிறைவு அல்ல. அதுபோல சுருதி உண்மையைச் சுட்டுகிறது; சாதகர் அந்த உண்மையை நேரடியாக உணர வேண்டும். சொல் சுட்டும் இடத்தில் அனுபவம் தொடங்குகிறது.

உபநிடத மரபிலும் பரம்பொருளின் உச்ச உண்மை மொழி மற்றும் மனத்தின் சாதாரண பிடிப்புக்கு அப்பாற்பட்டதாகச் சுட்டப்படுகிறது. இதனை “சுருதி பயனற்றது” என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது. சுருதியின் உயர்ந்த பணி தன்னைத் தாண்டிய உண்மையை நோக்கிச் சாதகரை வழிநடத்துவதுதான். ஒரு குருவின் விரல் நிலவைக் காட்டுகிறது; ஞானமில்லாதவன் விரலைப் பற்றிக்கொள்கிறான்; ஞானமுள்ளவன் விரல் காட்டும் திசையில் பார்க்கிறான். அதுபோல திருமூலரின் சோம்பர் சுருதியை நிராகரித்தவர் அல்ல; சுருதி சுட்டிய உண்மையை அனுபவத்தில் அடைந்தவர்.

யோக நோக்கில் இந்நிலை இன்னும் நுட்பமானது. சாதாரண விழிப்புணர்வு தொடர்ந்து பொருள்களைப் பற்றிக்கொள்கிறது. கண் வடிவத்தைப் பற்றுகிறது; செவி ஒலியைப் பற்றுகிறது; மனம் நினைவுகளைப் பற்றுகிறது; புத்தி கருத்துகளைப் பற்றுகிறது; அகங்காரம் அவற்றுடன் “எனது அனுபவம்” என்ற அடையாளத்தை இணைக்கிறது. இந்தப் பற்றுதல்களால்தான் சித்தத்தில் இடைவிடாத இயக்கம் தோன்றுகிறது. யோகசாதனையின் வழியாக இந்த இயக்கம் ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது, அறிவு பொருள்களால் தொடர்ந்து இழுக்கப்படாத நிலையை அடைகிறது. பதஞ்சலி கூறும் சித்தவிருத்தி ஒழுங்குபடுத்தலுடன் இதனை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்; ஆனால் திருமூலரின் சிவயோகத்தில் மனஅமைதி தன்னிறைவு அல்ல. அது சிவஒளியில் அறிவு நிலைபெறுவதற்கான வாயில்.

இதன் பின்னணியில்தான் இறுதி அடியில் வரும் “தூக்கம்” ஆழமான பொருளைப் பெறுகிறது. இதனை உடல் உறக்கமாகக் கொண்டால் பாடலின் முழுக் கட்டமைப்பும் பொருந்தாது. உறக்கத்தில் சாதாரண மனிதனின் வெளிப்புற விழிப்புணர்வு மறைகிறது; ஆனால் அறியாமை அழிவதில்லை. திருமூலர் கூறும் சோம்பரின் “தூக்கம்” அதற்கு மாறானது: வெளிப்புற அகமைய அலைச்சல் ஓய்ந்தாலும் ஞானம் மறையவில்லை. செயற்பாட்டு மனம் அமைதியாகிறது; ஆனால் சுத்தஒளி விளங்குகிறது. எனவே இது மயக்கம் அல்ல; விழிப்புணர்வின் உயர்ந்த அமைதி.

சித்தர் மரபில் இதற்கு நெருக்கமான கருத்து “சும்மா இருத்தல்”. ஆனால் சும்மா இருத்தல் என்பது எதையும் செய்யாமல் காலம் கழிப்பதல்ல. அகந்தை தொடர்ந்து தன்னை நிரூபிக்க, பாதுகாக்க, உயர்த்த, ஒப்பிட, கட்டுப்படுத்த முயலும் இயக்கம் ஓய்வதே அதன் ஆழமான பொருள். சாதாரண சோம்பேறி செயலைத் தவிர்க்கிறார்; ஞானச் சோம்பர் கர்த்திருத்துவத்தைத் துறக்கிறார். முதலாமவர் விழிப்புணர்வு குறைந்ததால் செயலற்றவர்; இரண்டாமவர் விழிப்புணர்வு முதிர்ந்ததால் அகமைய அலைச்சலற்றவர். இந்த இரண்டிற்கும் இடையே அடிப்படையான வேறுபாடு உள்ளது.

இதுவே பாடல் 128 மற்றும் 129 இடையிலான மிக அழகான யோகத் தொடராகும். 128-இல் “இழவு வந்து எய்திய சோம்பு” என்று கூறிய திருமூலர், 129-இல் அந்தச் சோம்பின் மூன்று அடையாளங்களைத் தருகிறார்: சுத்தவெளியில் இருப்பது; சுத்தஒளியில் கிடப்பது; சுருதி முடியும் இடத்தில் உணர்வு நிலைபெறுவது. ஆகவே சோம்பு என்பது ஆன்மிகப் பயணத்தின் கீழ்நிலை அல்ல; தன்முனைப்பின் தேவையற்ற இயக்கம் முடிந்தபின் தோன்றும் ஞான அமைதி.

தந்திரப் பார்வையில் இதன் நுணுக்கம் இன்னும் முக்கியமானது. தந்திர சாதனை ஆரம்பத்தில் மிகுந்த செயற்பாட்டைக் கோருகிறது: மந்திரம், நியாசம், தியானம், பூஜை, பிராண ஒழுங்கு, குருவழி, பாவனை, ஒழுக்கம் எனச் சாதகர் முறையாகப் பயிற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இவை அனைத்தும் சாதகரை என்றும் அதிகமாக “செய்துகொண்டிருக்க” வைப்பதற்காக அல்ல. முறையான செயல் இறுதியில் செய்பவன் என்ற அகமையைக் கடக்கச் செய்ய வேண்டும். மந்திரம் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது; தியானம் சிதறலைக் குறைக்கிறது; குருவருள் அகமையைக் கரைக்கிறது; இறுதியில் சாதகர் சாதனையைச் செய்கிற நிலையிலிருந்து சாதனையின் உண்மை தன்னுள் இயல்பாக வெளிப்படும் நிலைக்கு வருகிறார்.

இதனால் இப்பாடல் சாதகருக்கு மிகவும் நுணுக்கமான எச்சரிக்கையையும் தருகிறது. அதிகமான ஆன்மிகச் செயல்பாடு அவசியமாக அதிகமான ஆன்மிக முதிர்ச்சியை நிரூபிக்காது. ஆயிரக்கணக்கான ஜபங்கள், நீண்ட பூஜைகள், நூலறிவு, பல சாதனை முறைகள் அனைத்தும் இருந்தபோதும் “நான் செய்தேன்”, “நான் அறிவேன்”, “எனது நிலை உயர்ந்தது” என்ற அகந்தை மேலும் வலுப்பட்டால், சாதனையின் உள் நோக்கம் இன்னும் நிறைவேறவில்லை. உண்மையான சாதனை இறுதியில் மனத்தில் அதிக சத்தத்தை அல்ல, அதிக அமைதியை உருவாக்க வேண்டும்.

எனவே “சோம்பர்” என்ற திருமூலரின் சொல் ஒரு ஆன்மிக முரண்பாட்டைப் போலத் தோன்றினாலும் அதுவே இப்பாடலின் அழகு. உலகப் பார்வையில் சோம்பர் எதுவும் செய்யாதவர்; திருமூலரின் ஞானப் பார்வையில் சோம்பர் தனக்கெனச் செய்ய வேண்டிய அகமைய வேலை எதுவும் மீதமில்லாதவர். உலகச் சோம்பலில் அறியாமை உறங்குகிறது; சிவயோகச் சோம்பில் அகந்தை உறங்குகிறது, ஞானம் விழித்திருக்கிறது.

இதுவே பாடலின் சாதனைச் சாரம்:

சுத்தவெளி — அவரது இருப்பு.
சுத்தஒளி — அவரது அறிவு.
சுருதி முடிந்த இடம் — அவரது அனுபவத்தின் ஆழம்.
தூக்கம் — அகமைய இயக்கம் ஓய்ந்த ஞான அமைதி.

திருமூலர் இங்கு சாதகரை செயலிலிருந்து செயலின்மைக்கு அழைக்கவில்லை; அகந்தையால் செய்யப்படும் செயலில் இருந்து அருளில் நிகழும் இயல்பான இருப்பிற்கு அழைக்கிறார். சாதனையின் தொடக்கத்தில் நாம் முயன்று அமைதியைத் தேடுகிறோம். சாதனையின் முதிர்ச்சியில் தேடிக்கொண்டிருந்த “நான்” அமைதியாகிறது. அப்போது சுத்தவெளியைத் தேட வேண்டியதில்லை; சுத்தவெளியே இருப்பாகிறது. சுத்தஒளியைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை; அந்த ஒளியே அறிவாகிறது. சுருதி கூறியதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை; சுருதி சுட்டிய உண்மை வாழும் அனுபவமாகிறது.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 129, முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லாகிய “சோம்பு” என்பதை எடுத்துக்கொண்டு அதையே ஒரு முழுமையான சிவஞான நிலையாக விரித்துக் காட்டுகிறது. பாடல் 128 வரை திருமூலர் சிவத்தை அடைதல் → சிவமாகி இருத்தல் → சிவசெயலை நோக்குதல் → முக்கால இயல்பை உணர்தல் → தன்முனைப்பு ஓய்தல் என்ற உள்மாற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளார். ஆனால் “சோம்பு” என்ற சொல் சாதாரண பொருளில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டால், இதுவரை கட்டமைக்கப்பட்ட சிவயோகப் பயணமே தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் அபாயம் உள்ளது. அதனால் 129-ஐ உடனடியாக வைத்து, சிவசித்தரின் ‘சோம்பு’ என்பது செயலின்மையல்ல; சுத்தவெளி–சுத்தஒளி–சுருதியின் எல்லை ஆகியவற்றில் நிலைபெறும் ஞான அமைதி என்பதை திருமூலர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 128-இன் கடைசி அடி:

“இழவு வந்து எய்திய சோம்பே.”

என்று முடிகிறது.

இதைக் கேட்டவுடன் இயல்பாக எழும் கேள்வி: “இந்தச் சோம்பு என்ன?”

129 அதற்கான நேரடியான விளக்கம்.

அதனால்தான் இப்பாடலின் முதல் மூன்று அடிகளுமே “சோம்பர்” என்று தொடங்குகின்றன. திருமூலர் ஒரு சொல்லை வரையறுப்பதுபோல் அதன் பரிமாணங்களை விரிக்கிறார்:

சோம்பர் எங்கே இருக்கிறார்கள்?
→ சுத்தவெளியில்.

எதில் கிடக்கிறார்கள்?
→ சுத்தஒளியில்.

அவர்களின் உணர்வு எங்கே நிலைகொள்கிறது?
→ சுருதி முடிந்த இடத்தில்.

இதனால் 128-இன் “சோம்பு” என்பது சோம்பேறித்தனம் அல்ல என்பது உறுதியாகிறது. திருமூலர் ஒரு எதிர்மறை உலகியற் சொல்லையே உயர்ந்த ஆன்மிகக் குறியீடாக மாற்றுகிறார்.

இப்பாடல் ஆகவே சிவசித்தரின் செயலற்ற தோற்றத்திற்குள் இருக்கும் பேரறிவு நிலையை விளக்கும் பாடல்.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

128–129 இடையே மிகவும் வலுவான சொல்–கருத்துத் தொடர்பு உள்ளது.

128:

சிவமாகி → எங்கும் தாமாகி → சிவசெயலை நோக்கி → முக்கால இயல்பை உணர்ந்து → சோம்பில் இருத்தல்

129:

சோம்பர் → சுத்தவெளி → சுத்தஒளி → சுருதி முடிந்த இடம் → தூக்கம்

எனவே 128 சோம்பு நிலையை அடையும் ஞானியின் உள்மாற்றத்தை கூறுகிறது; 129 அந்தச் சோம்பு நிலையின் இயல்பை விளக்குகிறது.

இதில் “இருந்தார்” என்ற 128-இன் மைய வினையும் 129-இல் தொடர்கிறது:

“சோம்பர் இருப்பது...”

அதாவது திருமூலரின் தர்க்கம் இன்னும் “செய்தல்” நோக்கிச் செல்லவில்லை. அது “இருத்தல்” என்ற ஞானநிலையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.

127-இல் சாதகர் சிவத்தைக் காண்கிறார்.
128-இல் அவர் சிவசார்பாக இருக்கிறார்.
129-இல் அந்த இருப்பின் உள்நிலை எது என்பதை திருமூலர் காட்டுகிறார்.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் ஆழமான நோக்கம் மனிதனை வெளிப்புற ஒழுக்கத்திலிருந்து அகத்தூய்மைக்கும், அங்கிருந்து சிவஞானப் பக்குவத்திற்கும் அழைத்துச் செல்வதாகப் பார்க்கலாம். அதன் தொடக்கப் போதனைகளில் உடல், இளமை, செல்வம் முதலியவற்றின் நிலையாமை வலியுறுத்தப்படுகிறது; பின்னர் அறம், அடக்கம், குரு, அருள், பாசநீக்கம் போன்றவை ஆழப்படுகின்றன.

129 இந்த இயக்கத்தின் உச்சநிலைகளில் ஒன்றைக் காட்டுகிறது.

ஆரம்ப சாதகர் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டியவன்:

ஒழுக்கம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; புலன்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; குருவழியைப் பின்பற்ற வேண்டும்; சாதனை செய்ய வேண்டும்; மனத்தைப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும்.

ஆனால் இவை அனைத்தின் இறுதி நோக்கம் இடைவிடாமல் ஆன்மிகச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஒருவரை உருவாக்குவது அல்ல. செயலைச் செய்யும் அகமைய மையமே அமைதியடைய வேண்டும்.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் ஒழுக்கவியல் இங்கே ஞானவியலாகப் பழுக்கிறது:

ஒழுக்கம் → அகத்தூய்மை → பாசநீக்கம் → சிவத்தெளிவு → அகமைய ஓய்வு → சுத்தவெளியில் நிலைபெறுதல்.

இப்பாடல் முதலாம் தந்திரத்தின் சாதனை நோக்கம் வெறும் “நல்ல மனிதன்” உருவாக்குவது அல்ல; சிவசார்ந்த விழிப்புணர்வில் நிலைபெற்ற மனிதனை உருவாக்குவது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

129 ஒரு முக்கிய எல்லையை உருவாக்குகிறது:

“சுருதி முடிந்த இடம்.”

இதுவரை திருமூலர் குரு, தத்துவம், சிவயோகம், அருள், ஞானம் ஆகியவற்றின் வழியாக சாதகரை வழிநடத்தினார். இப்போது மொழி மற்றும் சாஸ்திரம் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய எல்லையையே அவர் தொடுகிறார்.

இதனால் தர்க்கத்தில் அடுத்த கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது:

சொல் முடியும் இடத்தில் ஞானியின் அனுபவம் எவ்வாறு தொடர்கிறது?

அதாவது அறிவது பற்றிய போதனையிலிருந்து அறிவாகவே நிலைபெறும் அனுபவத்திற்கு திருமூலர் நகர்வதற்கான வாசலை இப்பாடல் திறக்கிறது.

எனவே 129, சாஸ்திர ஞானத்துக்கும் அனுபவ ஞானத்துக்கும் இடையிலான எல்லைப் பாடலாகவும் செயல்படுகிறது. அடுத்த பாடலின் உரையைச் சேர்த்து வாசிக்கும்போது இந்தப் பாலத்தின் குறிப்பிட்ட சொல்–கருத்துத் தொடர்பை இன்னும் துல்லியமாக நிறுவ முடியும்.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

129 இல்லையென்றால் 128-இன் “சோம்பு” மிக எளிதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்.

சிவத்தை உணர்ந்தவர் இறுதியில் எதுவும் செய்யாமல் சோம்பியிருக்கிறார் என்ற முரண்பாடான முடிவு தோன்றலாம். அது திருமூலரின் சிவயோகப் பார்வையைத் தலைகீழாக்கிவிடும்.

129 அந்தத் தவறைத் தடுக்கிறது:

சோம்பு = சுத்தவெளி
சோம்பு = சுத்தஒளி
சோம்பு = சுருதி முடியும் ஞானநிலை
சோம்பு = அகமைய இயக்கம் ஓய்ந்த ஆழ்ந்த அமைதி

இதனால் “சோம்பு” ஒரு குறையாக இல்லாமல் சாதனையின் முதிர்ச்சி என்று மறுவரையறை செய்யப்படுகிறது.

மேலும் இப்பாடல் இல்லையெனில் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் சாஸ்திரத்திலிருந்து அனுபவத்திற்கு நிகழும் மாற்றமும் தெளிவிழக்கும். சுருதி வழிகாட்டுகிறது; ஆனால் சித்தர் சுருதியை மனப்பாடம் செய்திருப்பதால் சித்தர் அல்ல. சுருதி சுட்டிய உண்மையில் அவரது உணர்வு நிலைபெற்றிருப்பதால்தான் அவர் சித்தர்.

எனவே 129 இரண்டு முக்கிய இணைப்புகளை நிறைவேற்றுகிறது:

செயல் → அகமையற்ற இருப்பு

மற்றும்

சுருதி → நேரடி ஞான அனுபவம்.

Flow Diagram

பாடல் 127

முப்பத்தாறு தத்துவங்கள்

↓

முத்தி ஏணி

↓

உள்ளொளி

↓

சிவம் கண்டு தெளிதல்

↓

“அப்பரிசாக அமர்ந்திருந்தார்”

↓

────────────────────

பாடல் 128

────────────────────

சிவமாகி இருத்தல்

↓

சிவசெயலை நோக்குதல்

↓

முக்கால இயல்பை உணர்தல்

↓

கர்த்திருத்துவம் / தன்முனைப்பு ஓய்தல்

↓

“இழவு வந்து எய்திய சோம்பு”

↓

“சோம்பு என்றால் என்ன?”

↓

════════════════════

பாடல் 129

════════════════════

↓

சோம்பர்

↓

சுத்தவெளியில் இருப்பு

↓

சுத்தஒளியில் நிலை

↓

சுருதி முடிந்த இடத்தில் உணர்வு

↓

“தூக்கம்”

அகமைய இயக்கம் ஓய்ந்த ஞான அமைதி

↓

சாஸ்திரம் சுட்டிய உண்மை

நேரடி அனுபவமாகுதல்

தர்க்கச் சாரம்

128 “சிவத்தை உணர்ந்தவரிடம் தன்முனைப்பு எவ்வாறு ஓய்கிறது?” என்பதைச் சொல்கிறது; 129 “அவ்வாறு தன்முனைப்பு ஓய்ந்தவரின் உணர்வு எதில் நிலைகொள்கிறது?” என்பதை விளக்குகிறது.

இதனால் 129-இன் மிக முக்கியமான கட்டமைப்புப் பணி “சோம்பு” என்ற சொல்லை மறுவரையறை செய்வது. உலகியலில் சோம்பு என்பது விழிப்புணர்வு குறைந்த செயலின்மை; திருமூலரின் சிவயோகத்தில் அது அகந்தையின் தேவையற்ற இயக்கம் ஓய்ந்து, சுத்தவெளி–சுத்தஒளியில் ஞானம் விழித்திருக்கும் நிலை.

இதனை இன்னும் சுருக்கமாகச் சொன்னால்:

127 — சிவத்தைக் கண்டார்.
128 — சிவசார்பாக இருந்தார்.
129 — அந்த இருப்பே சுத்தவெளி, சுத்தஒளி, சொல்லைக் கடந்த ஞான அமைதியாகியது.

அதனால் திருமூலரின் தர்க்கத்தில் இப்பாடல் “சாதனை செய்து சிவத்தை அடைதல்” என்பதிலிருந்து “சாதனை செய்பவன் ஓய்ந்து சிவஞானமே இயல்பாக நிலைபெறுதல்” என்பதற்கான தீர்க்கமான மாற்றத்தை நிறுவுகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமூலரின் “சோம்பர் இருப்பது சுத்த வெளியிலே” என்ற பாடல் நவீன மனிதனுக்கு மிக முக்கியமான ஒரு வேறுபாட்டைக் கற்றுத்தருகிறது: ஓய்வு வேறு; சோம்பேறித்தனம் வேறு; அகந்தையின் தேவையற்ற இயக்கம் ஓய்வது இன்னும் வேறு. இப்பாடலில் “சோம்பர்” என்பது கடமையைத் தவிர்த்து வாழ்பவர் அல்ல. பாடல் 128-இன் தொடர்ச்சியில், “நானே செய்கிறேன்”, “என்னால்தான் நடக்கிறது”, “எல்லாவற்றையும் நான் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்” என்ற தன்முனைப்பின் இரைச்சல் அடங்கி, சுத்தமான விழிப்புணர்வில் நிலைபெற்றவரைக் குறிக்கிறது.

நவீன வாழ்க்கையில் நாம் உடலால் ஓய்வெடுத்தாலும் மனத்தால் ஓய்வதில்லை. வேலை முடிந்த பின்னரும் அலுவலகத்தை நினைக்கிறோம்; உரையாடல் முடிந்த பின்னரும் அதற்கான பதில்களை மனத்தில் உருவாக்குகிறோம்; சமூக ஊடகத்தில் பதிவிட்ட பின்னரும் யார் பார்த்தார்கள் என்று கவனிக்கிறோம்; சாதனை செய்த பின்னரும் “நான் எவ்வளவு செய்தேன்?” என்று கணக்கிடுகிறோம். திருமூலரின் “சோம்பு” இந்த உள்ளார்ந்த தேவையற்ற இயக்கம் அடங்கும் நிலை. அதனால் இப்பாடல் துறவிகளுக்கானது மட்டுமல்ல; குடும்பம், கல்வி, தொழில், நிர்வாகம் என்று அனைத்திலும் வாழக்கூடிய சாதனை நெறியாகிறது.

குடும்பம் — உடனடியாக எதிர்வினையாற்றாமல் இருப்பது

குடும்பத்தில் பல மோதல்கள் பிரச்சினையின் அளவால் உருவாவதில்லை; அதற்கு நாம் உடனடியாகக் கொடுக்கும் எதிர்வினையால் பெரிதாகின்றன. ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டவுடன் விளக்கம் சொல்ல வேண்டும், நமது நியாயத்தை நிரூபிக்க வேண்டும், கடைசி வார்த்தையை நாமே சொல்ல வேண்டும் என்ற மன இயக்கம் எழுகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: வாழ்க்கைத்துணை கோபத்தில் குற்றச்சாட்டு ஒன்றை முன்வைத்தால், உடனே பதிலுக்கு பதில் கொடுக்காமல் முதலில் முழுமையாகக் கேட்பது. “இப்போது நான் பதிலளிப்பது பிரச்சினையைத் தீர்க்குமா, என் அகந்தையைப் பாதுகாக்குமா?” என்று உள்ளே கேட்பது.

இங்கே மௌனம் பலவீனம் அல்ல. சில நேரங்களில் சுத்தமான இடைவெளியே உறவைப் பாதுகாக்கும் அறிவு.

கல்வி — அறிவை நிரப்புவதோடு அமைதிக்கும் இடமளித்தல்

இன்றைய மாணவர் அதிகமாகப் படித்தால் அதிகமாக அறிவார் என்று நினைக்கிறார். ஆனால் தொடர்ந்து தகவலை உட்கொள்வது அறிவாக மாறாது. படித்தது மனத்தில் அமரவும், கருத்துகளுக்கிடையிலான தொடர்பு வெளிப்படவும் அமைதியான இடைவெளி தேவை.

நடைமுறை உதாரணம்: இரண்டு மணி நேரம் தொடர்ச்சியாகப் படிப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு முக்கிய கருத்தைப் படித்த பின்னர் சில நிமிடங்கள் புத்தகத்தை மூடி, “நான் இதிலிருந்து உண்மையில் என்ன புரிந்துகொண்டேன்?” என்று சிந்தித்துப் பார்ப்பது.

அப்போது கல்வி தகவல் சேர்த்தல் → சிந்தித்தல் → தெளிதல் என்ற பயணமாகிறது. திருமூலரின் “சுத்த வெளி” கற்றலிலும் தேவைப்படுகிறது.

தலைமைத்துவம் — எல்லாவற்றிலும் தலையிடாத திறன்

சிறந்த தலைவர் எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருப்பவர் அல்ல; எல்லா முடிவுகளையும் தானே எடுப்பவரும் அல்ல. சில தலைவர்கள் தாம் இல்லாமல் அமைப்பு இயங்காது என்று எண்ணுவதால் ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திலும் தலையிடுகிறார்கள். அது பொறுப்புணர்வாகத் தோன்றினாலும் அதன் பின்னால் கட்டுப்பாட்டு அகந்தை இருக்கலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு குழுவிடம் பணியை ஒப்படைத்த தலைவர், அவர்கள் தனது முறையிலேயே செய்ய வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தலையிடாமல், நோக்கம் மற்றும் எல்லைகளைத் தெளிவாகக் கூறிவிட்டு செயல்பட இடமளிப்பது.

எப்போது செயல்பட வேண்டும், எப்போது இடமளிக்க வேண்டும் என்பதை அறிதலே தலைமைத்துவத்தின் “சோம்பு”.

தொழில் — வேலை முடிந்த பின்னும் மனத்தில் வேலை செய்யாதிருத்தல்

தொழில்முறை மனிதனின் பெரிய பிரச்சினைகளில் ஒன்று வேலை நேரம் அல்ல; வேலை மனத்திலிருந்து வெளியேறாதது. மின்னஞ்சல், கூட்டம், இலக்கு, வாடிக்கையாளர், மேலதிகாரி ஆகியவை வீட்டிற்கும் மனத்துடன் வருகின்றன.

நடைமுறை உதாரணம்: நாள் முடிவில் செய்யாத பணிகளை எழுதிவைத்து, அடுத்த நடவடிக்கையைத் தீர்மானித்த பின்னர் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் மனத்தில் இயக்காமல் விடுவது. வீட்டிற்குச் சென்றதும் குடும்பத்துடன் இருக்கும்போது உண்மையாக அங்கே இருப்பது.

திருமூலரின் மொழியில், செயல் முடிந்த பின்னரும் அதைத் தூக்கிச் சுமக்கும் “நான்” ஓய வேண்டும்.

சமூக ஊடகம் — பதிலளிக்காமல் இருக்கக்கூடிய சுதந்திரம்

சமூக ஊடகம் அகந்தையின் இயக்கத்தை மிக வேகமாகத் தூண்டும் சூழல். ஒருவர் நம்மை விமர்சித்தால் உடனே பதிலளிக்க வேண்டும்; தவறாகப் புரிந்துகொண்டால் அனைவருக்கும் விளக்க வேண்டும்; நமது பதிவுக்கு எதிர்பார்த்த வரவேற்பு கிடைக்காவிட்டால் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: விமர்சனக் கருத்தைப் பார்த்ததும் உடனே பதிலளிக்காமல், “இதில் நான் திருத்திக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை இருக்கிறதா?” என்று மட்டும் பார்ப்பது. இருந்தால் கற்றுக்கொள்வது; இல்லாவிட்டால் ஒவ்வொரு தவறான புரிதலையும் திருத்துவது தனது கடமை அல்ல என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது.

ஒவ்வொரு சத்தத்திற்கும் பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து விடுபடுவதும் ஒரு சாதனை.

நிர்வாகம் — செயற்பாட்டையும் அமைதியையும் வேறுபடுத்துதல்

நிர்வாகத்தில் “busy” ஆக இருப்பது “effective” ஆக இருப்பதற்கு சமமல்ல. கூட்டங்கள், செய்திகள், உடனடி உத்தரவுகள் அதிகமாக இருப்பதால் மட்டும் நல்ல நிர்வாகம் உருவாகாது. சில பிரச்சினைகளுக்கு உடனடி செயல் தேவை; சிலவற்றிற்கு தரவு தேவை; சிலவற்றிற்கு காலம் தேவை.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு பணியாளர் குறித்த புகார் வந்தவுடன் தண்டனை வழங்காமல், இரு தரப்பையும் கேட்டு, ஆதாரத்தைப் பார்த்து, பிரச்சினை தனிநபருடையதா அல்லது அமைப்பு முறையுடையதா என்று கண்டறிந்த பின்னர் முடிவெடுப்பது.

இங்கே “சோம்பு” என்பது முடிவெடுக்காமல் தாமதிப்பது அல்ல; மனஅவசரத்தை முடிவாக மாற்றாமல் இருப்பது.

ஆன்மிக சாதனை — சாதனை செய்பவனையும் கவனித்தல்

இப்பாடலின் மிக முக்கியமான பயன்பாடு இதுவே. சாதகர் ஆரம்பத்தில் ஒழுக்கத்துடன் ஜபம், தியானம், மந்திர எழுத்து, பூஜை, பாராயணம் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் காலப்போக்கில் புதிய அபாயம் உருவாகலாம்:

“நான் தினமும் தவறாமல் செய்கிறேன்.”
“நான் இவ்வளவு மந்திரங்கள் செய்துவிட்டேன்.”
“மற்றவர்கள் என்னைப் போல ஒழுக்கமாக இல்லை.”

இங்கு சாதனை தொடர்ந்தாலும் அதன் உள்ளே அகந்தை வளரலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: தினசரி சாதனையை முறையாக முடித்த ஒருவர், சாதனை செய்ய முடியாமல் தடுமாறும் மற்றொருவரைப் பார்த்து இகழாமல் உதவுவது. தனது ஒழுக்கத்தைப் பெருமைக்கான ஆதாரமாக அல்லாமல் குருவருளால் கிடைத்த பொறுப்பாகக் காண்பது.

இதுதான் “சோம்பர்” நிலையை நோக்கிய உண்மையான நகர்வு. சாதனை குறைவதல்ல; சாதனை செய்கிறேன் என்ற அகந்தை குறைகிறது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று நான் செய்ய வேண்டியதை முழுப் பொறுப்புடன் செய்வேன். ஆனால் ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னரும் என்னுள் தொடர்ந்து இயங்கும் “நான்” என்பதைப் பார்ப்பேன்.

நான் தேவையில்லாமல் எங்கு பதிலளிக்கிறேன்?
எங்கு என்னை நிரூபிக்க முயல்கிறேன்?
எங்கு எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முயல்கிறேன்?
எங்கு பாராட்டை எதிர்பார்க்கிறேன்?
எங்கு அமைதியாக இருக்க வேண்டியபோதும் அகந்தை என்னைச் செயல்பட வைக்கிறது?

இந்தக் கேள்விகளை தினமும் கவனித்தாலே பாடல் 129 வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது.

திருமூலரின் சோம்பர் உலகிலிருந்து விலகியவர் அல்ல; உலகத்தின் நடுவே இருந்தும் உள்ளே தேவையற்ற இரைச்சல் இல்லாதவர். அவர் செய்கிறார்; ஆனால் செயலில் தன்னைப் பெரிதாக்குவதில்லை. அவர் பேசுகிறார்; ஆனால் ஒவ்வொரு மௌனத்தையும் நிரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கில்லை. அவர் சாதிக்கிறார்; ஆனால் சாதனையைத் தனது அடையாளமாக்குவதில்லை.

அதனால் இன்றைய சாதகருக்கான இப்பாடலின் நடைமுறைச் சூத்திரம்:

செய்ய வேண்டியதை முழுமையாகச் செய்;
செய்யத் தேவையில்லாததை அமைதியாக விடு;
செய்ததற்குள் “நான்” பெரிதாகாமல் கவனி;
செயல்களின் நடுவிலும் உன் அகத்தில் ஒரு “சுத்த வெளி” எப்போதும் மீதமிருக்கட்டும்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 129

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

திருமூலர் இப்பாடலில் “சோம்பு” என்ற சொல்லுக்கு ஒரு புதிய ஆன்மிகப் பொருளை அளிக்கிறார். இங்கு சோம்பர் என்பவர் கடமையைத் தவிர்த்து செயலற்றிருப்பவர் அல்ல; “நானே செய்கிறேன்” என்ற அகமைய இயக்கம் அடங்கி, சுத்தவெளியிலும் சுத்தஒளியிலும் நிலைபெற்ற சிவஞானி.

பாடல் 128-இல்,

சிவமாகி → சிவசெயலை நோக்கி → முக்கால இயல்பை உணர்ந்து → “இழவு வந்து எய்திய சோம்பு”

என்ற நிலையை திருமூலர் கூறினார். அந்த “சோம்பு” என்ன என்பதை 129 விளக்குகிறது.

அதன் உள்கட்டமைப்பு:

சோம்பு → சுத்தவெளி → சுத்தஒளி → சுருதி முடியும் இடம் → அகமையற்ற ஞான அமைதி

எனவே இப்பாடலின் மையச் செய்தி செயலை நிறுத்துவது அல்ல; செயலை இயக்கிக்கொண்டிருக்கும் அகந்தையின் தேவையற்ற அலைச்சல் அடங்குவது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	சோம்பர்	சோம்பேறிகள் அல்ல; தன்முனைப்பும் கர்த்திருத்துவப் பற்றும் அடங்கி சிவஞான அமைதியில் நிலைபெற்றவர்கள்
2	சுத்த வெளி	குறுகிய “நான்–எனது” எல்லைகள் தளர்ந்து, சிவவியாபகத்தில் அறிவு விரியும் தூய இருப்புநிலை
3	சுத்த ஒளி	பாசத்தின் மறைப்பு தணிந்து, அருளால் விளங்கும் மாசற்ற ஞானத் தெளிவு
4	சுருதி முடிந்த இடம்	சாஸ்திரம் சுட்டிக்காட்டிய உண்மை நேரடி அனுபவமாகும் எல்லை
5	தூக்கம்	சாதாரண உறக்கம் அல்ல; அகமையச் செயற்பாடு ஓய்ந்தும் ஞானவிழிப்பு மறையாத ஆழ்ந்த அமைதி

இதன் வளர்ச்சியை இன்னும் எளிமையாகப் பார்க்கலாம்:

செய்பவன் அமைதியாகிறான்
↓
அறிவு விரிகிறது
↓
உள்ளொளி தெளிகிறது
↓
சொல் தனது எல்லையை அடைகிறது
↓
அனுபவ ஞானம் நிலைபெறுகிறது

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் சாதகர் செயலை மையமாகக் கொண்டவர்:

நான் எத்தனை முறை ஜபித்தேன்?
எவ்வளவு நேரம் தியானித்தேன்?
எத்தனை சாதனைகளை முடித்தேன்?
என்ன ஆன்மிக அனுபவம் பெற்றேன்?

இவை தொடக்கத்தில் தேவையான அளவுகோல்கள். ஒழுக்கமில்லாமல் சாதனை வளராது.

ஆனால் திருமூலர் சாதகரை இன்னொரு நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அங்கே கேள்விகள் மாறுகின்றன:

என்னுள் தேவையற்ற மனச்சத்தம் குறைந்ததா?
என்னை நிரூபிக்க வேண்டிய தேவை குறைந்ததா?
ஒவ்வொன்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற பிடிப்பு தளர்ந்ததா?
என் சாதனையால் ஆன்மிக அகந்தை வளர்கிறதா அல்லது அடங்குகிறதா?
செயல்களின் நடுவிலும் என்னுள் அமைதி நிலைக்கிறதா?

இதனால் சாதனை:

அதிகமாகச் செய்தல்
↓
ஒழுங்காகச் செய்தல்
↓
விழிப்புடன் செய்தல்
↓
பற்றின்றிச் செய்தல்
↓
செய்பவன் என்ற அகமையையும் கடத்தல்

என்ற முதிர்ச்சியை அடைகிறது.

இதுவே “சோம்பர்” என்ற சொல்லின் ஆன்மிகப் புரட்சி.

உலகச் சோம்பரில் செயல் உறங்குகிறது; திருமூலரின் சோம்பரில் அகந்தை உறங்குகிறது — ஞானம் விழித்திருக்கிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“செயல் ஓய்வது சிவயோகம் அல்ல; ‘நானே செய்கிறேன்’ என்ற அகந்தை ஓய்ந்து, சுத்தஒளியில் ஞானம் விழித்திருப்பதே திருமூலரின் சோம்பு.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

செயலை விடாதே; செய்பவன் என்ற அகந்தையை விடு.

அல்லது பாடலின் ஆன்மிக இயக்கமாக:

அகந்தை அடங்கட்டும் → அகத்தில் வெளி பிறக்கட்டும் → ஞானஒளி விளங்கட்டும் → சொல் மௌனமாகட்டும் → உண்மை அனுபவமாகட்டும்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

சோம்பர்

இப்பாடலின் திறவுகோல். சாதாரண சோம்பேறி அல்ல. தன்முனைப்புச் செயற்பாடும் கர்த்திருத்துவ அகந்தையும் அடங்கி, சிவஞான அமைதியில் நிலைபெற்றவர்.

சுத்த வெளி

பௌதிக ஆகாயத்தை மட்டும் குறிக்காது. “நான்–எனது” என்ற குறுகிய அகமைய எல்லைகள் தளர்ந்து, சிவவியாபகத்தில் அறிவு விரியும் மாசற்ற நிலை.

சுத்த ஒளி

கண்ணால் காணும் வெளிச்சம் மட்டுமல்ல. அறியாமையின் மறைப்பு தணிந்து அருளால் விளங்கும் ஞானத்தெளிவு.

உணர்வு

வெறும் புலனறிவு அல்ல. சாதகரின் விழிப்புணர்வு எந்த நிலையில் நிலைகொண்டுள்ளது என்பதைச் சுட்டும் சொல்.

சுருதி

வேதமரபின் வெளிப்பட்ட ஞானம். இப்பாடலில் சுருதி மறுக்கப்படவில்லை; அது சாதகரை தன்னால் சுட்டிக்காட்டக்கூடிய உச்ச எல்லைவரை அழைத்துச் செல்கிறது.

சுருதி முடிந்த இடம்

சொல்லும் கருத்தும் வழிகாட்டிய பின், அவை சுட்டிய உண்மை நேரடி அனுபவமாக வேண்டிய எல்லை. சாஸ்திர ஞானத்திலிருந்து அனுபவ ஞானத்திற்கு நிகழும் மாற்றத்தின் குறியீடு.

தூக்கம்

சாதாரண நித்திரையோ மயக்கமோ அல்ல. வெளிப்புற அகமைய அலைச்சல் அடங்கியபோதும் ஞான விழிப்பு மறையாத அமைதிநிலை என்று இப்பாடலின் சூழலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பாடலின் முழுப் பயணம் — ஒரே பார்வையில்

பாடல் 128

சிவமாகி இருத்தல்

↓

சிவசெயலை நோக்குதல்

↓

முக்கால இயல்பை உணர்தல்

↓

“இழவு வந்து எய்திய சோம்பு”

↓

சோம்பு என்றால்?

↓

────────────────────

பாடல் 129

────────────────────

↓

சோம்பர்

↓

சுத்தவெளியில் இருப்பு

↓

சுத்தஒளியில் நிலை

↓

சுருதி முடிந்த இடத்தில் உணர்வு

↓

“தூக்கம்”

↓

அகமைய இயக்கம் ஓய்கிறது

ஆனால்

ஞான விழிப்பு ஓய்வதில்லை

↓

சாஸ்திரம் சுட்டிய உண்மை

வாழும் அனுபவமாகிறது

சாதகருக்கான மூன்று சாவிகள்

① சோம்பலை அமைதியுடன் குழப்பாதே
கடமையைத் தவிர்ப்பது சோம்பல்; தேவையற்ற அகமைய அலைச்சலைத் தவிர்ப்பது சாதனை.

② சாதனையின் அளவை மட்டும் பார்க்காதே; அதன் விளைவைப் பார்
ஜபம் எவ்வளவு செய்தாய் என்பதோடு, அதனால் மனச்சத்தம் எவ்வளவு குறைந்தது என்பதையும் கவனி.

③ சாஸ்திரத்தைப் படிப்பதோடு நிற்காதே
நூல் கூறியதை நினைவில் வைத்திருப்பது அறிவு; அது சுட்டிய உண்மை உன் வாழ்வில் வெளிப்படுவது ஞானத்தின் தொடக்கம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.