வெளியே தேடிய சிவம் தம்முள்ளே

திருமூலர் படிக்கட்டு - 130

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பதாவது படிக்கட்டில் (130) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

பாடல் 130, திருமூலர் முந்தைய பாடலில் நிறுவிய “தூக்கம்” என்ற மர்மமான சிவயோக நிலையின் உள்ளார்ந்த அனுபவத்தைத் திறந்து காட்டுகிறது. பாடல் 129-இல் சோம்பர் சுத்தவெளியில் இருப்பதாகவும், சுத்தஒளியில் கிடப்பதாகவும், அவர்களின் உணர்வு “சுருதி முடிந்த இடம்” வரை சென்றதாகவும் கூறியவர், இப்போது அந்தத் தூக்கத்தில் அவர்கள் எதைக் கண்டார்கள் என்பதைச் சொல்கிறார். பதில் மூன்று சொற்களில் அமைந்துள்ளது: சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம். இம்மூன்றையும் அவர்கள் வெளியே எங்கோ தேடிக் கண்டவர்கள் அல்ல; “தம்முள்ளே” கண்டவர்கள். இதுவே இப்பாடலின் மைய ஆன்மிகப் புரட்சி. சிவத்தை நோக்கிய சாதனையின் இறுதி இயக்கம் புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு, செயலிலிருந்து அமைதிக்கு, கருத்திலிருந்து அனுபவத்திற்கு, தேடுதலிலிருந்து கண்டுணர்தலுக்கு நகர்கிறது.

இப்பாடலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முதல் திறவுகோல் “தூங்கிக் கண்டார்” என்ற வெளிப்படையான முரண்பாட்டைத் திறப்பதாகும். சாதாரண உறக்கத்தில் மனிதன் அறிவுடன் காண்பதில்லை; புலன்களின் வெளிப்புறச் செயல்பாடு தளர்ந்து, விழிப்பு உலகம் மறைகிறது. ஆனால் திருமூலரின் சித்தர் “தூங்கிக்” கொண்டே “காண்கிறார்”. ஆகவே இங்கு தூக்கம் என்பது அறிவு மறைந்த நித்திரையைக் குறிக்க முடியாது. முந்தைய பாடலின் தொடரில், புலன்களின் அலைச்சல், மனத்தின் இடைவிடாத இயக்கம், “நானே செய்கிறேன்” என்ற கர்த்திருத்துவம் ஆகியவை ஓய்ந்தும், ஞானவிழிப்பு அணையாத நிலை என்று இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சாதாரண தூக்கத்தில் மனிதன் உலகை மறந்து தன்னையும் அறியாமல் இருக்கிறான்; திருமூலரின் ஞானத் தூக்கத்தில் புற உலகின் இரைச்சல் அடங்கும்போது அகத்தின் சிவஉண்மை வெளிப்படுகிறது.

சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் “சிவலோகம் தம்முள்ளே” என்பது மிக ஆழமான கூற்று. சிவலோகத்தை ஒரு புற உலகமாக மட்டும் கற்பனை செய்யும் மனப்பாங்கிலிருந்து திருமூலர் சாதகரை அகத்துக்கு அழைக்கிறார். இதற்கு முன்பே அவர் “சித்தர் சிவலோகம் இங்கே தெரிசித்தோர்” என்று கூறியுள்ளார். இப்போது அதனை இன்னும் நெருக்கமாக்கி “தம்முள்ளே” என்கிறார். இதனால் சிவலோகம் என்ற கருத்தின் புறப்பரப்பு மறுக்கப்படுகிறது என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை; மாறாக, சிவசந்நிதியை உணர்வதற்கு மரணத்திற்குப் பிந்தைய ஓர் இடத்திற்காக மட்டும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை என்பதே முக்கியம். பாசத்தின் மறைப்பு தணிந்து, உயிரின் அறிவு அருளால் தெளிந்தபோது, சிவசார்ந்த அனுபவத் தளம் அகத்திலேயே வெளிப்பட முடியும்.

சைவசித்தாந்தத்தில் பதி உயிருக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவர் அல்ல; பசுவின் அறிவைத் தாங்கி நிற்கும் ஆதாரமாகவும், அருளால் அதன் அறியாமையை நீக்குபவராகவும் சிவன் விளங்குகிறார். ஆனால் பாசத்தால் கட்டுண்ட உயிர் இந்தச் சிவசந்நிதியைத் தெளிவாக உணர்வதில்லை. எனவே சாதனையின் பொருள் சிவனை எங்கிருந்தோ அழைத்து வந்து உள்ளே நிறுவுவது அல்ல; ஏற்கனவே உயிரின் இருப்பைத் தாங்கும் சிவசந்நிதியை மறைத்திருக்கும் தடைகள் அகலுதல். இந்தப் பின்னணியில் “தம்முள்ளே” என்பது புவியியல் குறிப்பு அல்ல; விழிப்புணர்வின் திசைமாற்றம்.

இரண்டாவது அடி “தூங்கிக் கண்டார் சிவயோகமும் தம்முள்ளே” என்று கூறுகிறது. யோகம் என்ற சொல்லின் அடிப்படையில் ஒழுங்குபடுத்துதல், ஒன்றுமுகப்படுத்துதல், இணைவு போன்ற பொருட்கள் உள்ளன. திருமூலரின் சிவயோகம் வெறும் உடற்பயிற்சியோ மூச்சுப்பயிற்சியோ அல்ல; உடல், பிராணன், புலன், மனம், அறிவு ஆகியவற்றின் சிதறிய இயக்கம் ஒழுங்குபட்டு சிவசார்பை நோக்கித் திரும்பும் முழுமையான அகப்பயணம். தொடக்கத்தில் சாதகர் யோகத்தை செய்கிறார்; முதிர்ச்சியில் யோகம் அவரது நிலையாகிறது. இதுவே இப்பாடலில் நிகழும் முக்கிய மாற்றம்.

பதஞ்சலி மரபோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது சித்தத்தின் அலைச்சல் அடங்குதல் யோகத்தின் முக்கிய அடிப்படையாகத் தெரிகிறது. திருமூலர் அதனை சிவமையமாக விரிக்கிறார். மனம் அமைதியடைவது மட்டும் போதாது; அந்த அமைதியில் எது விளங்குகிறது என்பதே முக்கியம். மனம் ஓய்ந்து வெறும் வெற்றிடம் கிடைப்பது திருமூலரின் இலக்கு அல்ல. சுத்தவெளியில் சுத்தஒளி விளங்கி, அந்த ஒளியில் சிவயோகம் தம்முள்ளே கண்டுணரப்படுகிறது. எனவே சிவயோகம் என்பது மனத்தை அடக்குவதற்கான தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல; சிவசந்நிதியை உணர்வதற்குத் தகுந்த அளவிற்கு முழு உள்ளமைப்பையும் வெளிப்படையாக்கும் சாதனை.

மூன்றாவது அடி இன்னும் நெருக்கமான சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது: “சிவபோகமும் தம்முள்ளே.” “போகம்” என்பது அனுபவிக்கப்படுவது, அனுபவ இன்பம் என்பதைக் குறிக்கிறது. உலகியலில் போகம் புலன்கள் வழியாகப் பொருளை அனுபவிப்பதாக அமைகிறது. அங்கே இன்பத்திற்கு வெளிப்பொருள் தேவைப்படுகிறது; பொருள் மாறும்போது இன்பமும் மாறுகிறது; பொருள் பிரிந்தால் இன்பம் முடிகிறது. ஆனால் “சிவபோகம்” புலன்சார் நுகர்ச்சியின் விரிவாக்கம் அல்ல. சிவசந்நிதியில் உயிர் அனுபவிக்கும் அருள், தெளிவு, பேரின்பம் ஆகியவற்றைச் சுட்டும் உயர்ந்த சொல்லாக இதனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதனால் பாடலில் மிக அழகான மூவகைக் கட்டமைப்பு உருவாகிறது. சிவலோகம் — அனுபவத்தின் தளம்; சிவயோகம் — சிவசார்பில் நிலைபெறும் அகநெறி; சிவபோகம் — அதன் பேரின்ப அனுபவம். இம்மூன்றுக்கும் திருமூலர் ஒரே இடத்தைக் காட்டுகிறார்: “தம்முள்ளே.” அதாவது சாதகர் தேடிய தளம், அதனை அடைவதற்கான யோகம், அடைந்தபின் விளையும் அனுபவம் ஆகிய அனைத்தும் இறுதியில் அகத்தில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக வெளிப்படுகின்றன.

சிவாகமப் பார்வையில் இதற்கு ஆழமான சாதனைப் பின்னணி உள்ளது. ஆகமம் கோயில், மூர்த்தி, மந்திரம், பூஜை, தீட்சை, கிரியை ஆகிய புற மற்றும் அக சாதனைகளை முறையாக அமைக்கிறது. அவற்றின் நோக்கம் புறவழிபாட்டைத் தேவையற்றதாக அறிவிப்பது அல்ல; புறத்தில் வழிபடும் சிவசந்நிதியை அகத்திலும் உணரக்கூடிய பக்குவத்திற்கு சாதகரை உயர்த்துவது. கோயிலில் காணும் லிங்கம் மனத்தில் தியானிக்கப்படுகிறது; மந்திரம் நாவிலிருந்து மனத்திற்குச் செல்கிறது; பூஜை புற உபசாரத்திலிருந்து அக அர்ப்பணிப்பாக ஆழ்கிறது. இவ்வாறு புறம் அகத்தைத் திறக்கும் வாசலாகிறது. ஆகவே “தம்முள்ளே” என்பது கோயிலை மறுக்கும் கூற்று அல்ல; கோயில் உணர்த்தும் சிவசந்நிதி சாதகரின் அகத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்ற நிறைவு.

தந்திர மரபிலும் இதே அகமயமாக்கல் முக்கியமானது. மந்திரம், நியாசம், பாவனை, தியானம், பிராண ஒழுங்கு போன்ற சாதனைகள் அனைத்தும் சாதகரின் உடல்–மனம்–பிராண அமைப்பை புனிதமான சாதனத் தளமாக மாற்றுகின்றன. ஆரம்பத்தில் சாதகர் தெய்வத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவில் தியானிக்கிறார்; பின்னர் அந்தத் தெய்வீகச் சந்நிதி தன்னுள் விளங்குவதை உணர்கிறார். இதனால் “தம்முள்ளே” என்பது ஒரு எளிய உளவியல் வாக்கியம் அல்ல; சாதகரின் அகமே சாதனத் தளமாக மாறியதன் அறிவிப்பு.

சித்தர் மரபில் இந்தக் கருத்து இன்னும் தீவிரமான வாழ்வியல் பொருளைப் பெறுகிறது. சித்தர் புற உலகை வெறுத்து அகத்தில் ஒளிந்தவர் அல்ல. அவர் உடலையே சாதனக் கருவியாக்குகிறார்; மூச்சையே வழியாக்குகிறார்; உள்ளத்தையே கோயிலாக்குகிறார்; அறிவையே விளக்காக்குகிறார். இதனால் சிவனைத் தேடும் திசை மாறுகிறது. “எங்கே சிவன்?” என்ற கேள்வி மெதுவாக “எதைத் தாண்டினால் சிவசந்நிதி வெளிப்படும்?” என்ற கேள்வியாகிறது. பதில்: புலன்களின் கட்டுப்பாடற்ற ஓட்டம், மனத்தின் சிதறல், அகந்தையின் உரிமைகோரல், பாசத்தின் மறைப்பு ஆகியவற்றைத் தாண்ட வேண்டும்.

இப்பாடலின் நான்காவது அடி — “தூங்கிக் கண்டார் நிலை சொல்வது எவ்வாறே” — முதல் மூன்று அடிகளின் உச்சம். இங்கு திருமூலர் மொழியின் எல்லையை ஒப்புக்கொள்கிறார். இது விளக்கமளிக்க முடியாததால் தோன்றிய அறிவின்மை அல்ல; அனுபவம் கருத்தை விடப் பெரியது என்பதற்கான ஞான ஒழுக்கம். முந்தைய பாடலில் “சுருதி முடிந்த இடம்” என்று கூறியவர் இங்கு “சொல்வது எவ்வாறே” என்கிறார். இரண்டு பாடல்களும் ஒன்றாக வாசிக்கப்படும்போது ஒரு அழகான இயக்கம் உருவாகிறது:

சுருதி சுட்டுகிறது → சொல் வழிகாட்டுகிறது → சாதனை அகத்துக்கு அழைக்கிறது → மன இயக்கம் அடங்குகிறது → அனுபவம் பிறக்கிறது → மொழி தனது எல்லையை உணர்கிறது.

உபநிடத மரபில் பரம்பொருளைச் சாதாரண மொழி முழுமையாகப் பற்ற முடியாது என்ற அணுகுமுறை இதனுடன் ஒப்பிடத்தக்கது. ஆனால் “சொல்ல முடியாது” என்பது “அறிய முடியாது” என்று பொருளல்ல. திருமூலரின் பாடலே அதற்கு சான்று: “கண்டார்” என்று நான்கு முறையும் வலியுறுத்துகிறார். சொல்ல முடியாதது; ஆனால் காண முடியும். கருத்தால் முழுமையாகப் பிடிக்க முடியாதது; ஆனால் சாதனையால் அனுபவிக்க முடியும். இதுவே நூலறிவுக்கும் ஞான அனுபவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு.

இந்தப் பாடலில் “கண்டார்” என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருவதும் முக்கியமானது. திருமூலர் “நம்பினார்” என்று சொல்லவில்லை; “கேட்டார்” என்றும் சொல்லவில்லை; “கண்டார்” என்கிறார். இங்கே காணுதல் என்பது புறக்கண்ணின் பார்வை மட்டுமல்ல; அனுபவத்தில் உறுதிப்படும் அறிவு. அதேபோல் “தம்முள்ளே” மூன்று முறை வருவது சாதகரின் தேடலுக்கான திசையைத் தொடர்ந்து நினைவூட்டுகிறது. தேடப்படும் சிவலோகம் அகத்தில்; சாதிக்கப்படும் சிவயோகம் அகத்தில்; அனுபவிக்கப்படும் சிவபோகம் அகத்தில்.

ஆனால் இதனை “எல்லாம் என்னுள் இருக்கிறது; ஆகவே குரு, ஆகமம், கோயில், சாதனை எதுவும் தேவையில்லை” என்ற அகமைய முடிவுக்கு கொண்டு செல்லக்கூடாது. அதற்கு முந்தைய பாடல்களின் முழுத் தொடரே எதிராக நிற்கிறது. தம்முள்ளே காண்பதற்கு முன் “தம்முள்” தூய்மைப்பட வேண்டும். மலம், புலன்சிதறல், மனஅலைச்சல், கர்த்திருத்துவம் ஆகியவற்றைத் தாண்டிய பின்னரே திருமூலர் இந்த அகக்காட்சியைப் பேசுகிறார். எனவே “அகத்தே சிவம்” என்பது தொடக்கநிலையின் வசதியான அறிவிப்பு அல்ல; சாதனையின் முதிர்ச்சியில் உண்மையாகும் அனுபவம்.

இதனால் பாடல் 130 சாதகரின் முழுப் பயணத்தையும் ஒரு நுண்ணிய சூத்திரமாக்குகிறது. ஆரம்பத்தில் மனிதன் சிவலோகத்தைத் தேடுகிறான்; பின்னர் சிவயோகத்தைச் செய்கிறான்; இறுதியில் சிவபோகத்தை விரும்புகிறான். திருமூலர் இந்த மூன்றையும் திருப்பி அகத்திற்குக் கொண்டுவருகிறார். தேடிய உலகம் தம்முள்ளே; செய்த யோகம் தம்முள்ளே; எதிர்பார்த்த பேரின்பமும் தம்முள்ளே. ஆனால் அவை சாதாரண மனத்தின் மேற்பரப்பில் கிடைப்பதில்லை. “தூங்கிக் கண்டார்” — அகந்தையின் இரைச்சல் தூங்கியபோதுதான் அவை வெளிப்படுகின்றன.

இப்பாடலின் சாதனைச் சாரத்தை இதைவிடச் செறிவாகச் சொல்ல முடியாது:

புலன்கள் அமைதியடையட்டும்; மனம் அமைதியடையட்டும்; செய்பவன் என்ற அகந்தை அமைதியடையட்டும். அப்போது சாதகர் உறங்குவதில்லை — அவனுள் மறைந்திருந்த சிவஉண்மை விழிக்கிறது. சிவலோகம் இடமாக அல்ல, சிவயோகம் முயற்சியாக அல்ல, சிவபோகம் புறநுகர்ச்சியாக அல்ல; மூன்றும் அகத்தே வெளிப்படும் ஒரே சிவானுபவத்தின் பரிமாணங்களாகின்றன.

அந்நிலையில் நூல் வழிகாட்டலாம், குரு சுட்டலாம், மந்திரம் அழைத்துச் செல்லலாம், யோகம் அகத்தைத் தயாரிக்கலாம்; ஆனால் “தூங்கிக் கண்டார் நிலை” இறுதியில் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியது. அதனால்தான் திருமூலர் விளக்கத்தை ஒரு வரையறையால் முடிக்கவில்லை; ஒரு வினாவால் முடிக்கிறார்: “சொல்வது எவ்வாறே?” அந்த வினாவே சாதகருக்கான அழைப்பு — சொல்லைக் கேட்டு நிற்காமல், சொல் சுட்டும் அகநிலையை நீயே கண்டறி.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 130, முந்தைய பாடல்களில் உருவாக்கப்பட்ட சிவஞான அமைதி எதை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதற்கான நேரடியான பதிலாக அமைகிறது. பாடல் 128-இல் சிவசித்தர் “சிவமாகி” தன்முனைப்பின் இயக்கம் ஓய்ந்த “சோம்பு” நிலையை அடைகிறார். பாடல் 129 அந்தச் சோம்பை சுத்தவெளி – சுத்தஒளி – சுருதி முடிந்த இடம் – தூக்கம் என்று விளக்குகிறது. இப்போது பாடல் 130, அந்த “தூக்கம்” வெறுமையான செயலின்மையோ அறிவற்ற உறக்கமோ அல்ல என்பதை நிறுவுகிறது. அந்த நிலையில்தான் சித்தர் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகிய மூன்றையும் “தம்முள்ளே” காண்கிறார். எனவே 130-இன் கட்டமைப்புப் பணி, அகமைய இயக்கம் ஓய்ந்த இடத்தில் சிவஅனுபவம் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதாகும்.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

129-இன் இறுதி:

“சோம்பர் கண்டார் அச் சுருதிக்கண் தூக்கமே.”

இங்கே ஒரு இயல்பான கேள்வி எழுகிறது:

அந்தத் “தூக்கத்தில்” என்ன நிகழ்கிறது?

அதற்கே 130 பதிலளிக்கிறது:

தூங்கிக் கண்டார் → சிவலோகம்
தூங்கிக் கண்டார் → சிவயோகம்
தூங்கிக் கண்டார் → சிவபோகம்

இதனால் திருமூலர் “தூக்கம்” என்ற சொல்லின் ஆன்மிகப் பொருளை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறார். சாதாரண உறக்கத்தில் அறிவு வெளிப்படையாகச் செயல்படுவதில்லை. ஆனால் இங்கே “தூங்குதல்” உடனேயே “கண்டார்” வருகிறது. அதாவது,

புறமன இயக்கம் அடங்குகிறது; அகஞானக் காட்சி திறக்கிறது.

129 தூக்கத்தின் நிலையை விளக்கினால், 130 தூக்கத்தின் ஞானப் பயனை விளக்குகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

129–130 இடையேயான தொடர்பு மிகவும் நேரடியானது. முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லே இப்பாடலின் தொடக்கச் சொல்லாகிறது:

129: தூக்கம்
↓
130: தூங்கிக் கண்டார்

இது திருமூலரின் கருத்துத் தொடரில் முக்கியமான கட்டமைப்பு உத்தி.

மேலும் 129 கூறியது:

சுத்த வெளி — சோம்பரின் இருப்பு
சுத்த ஒளி — சோம்பரின் ஞானநிலை
சுருதி முடிந்த இடம் — அவர்களின் உணர்வின் எல்லை
தூக்கம் — அகமைய இயக்கம் ஓய்ந்த நிலை.

130 அதனை அனுபவ மொழியாக மாற்றுகிறது:

சுத்தவெளி → சிவலோகம்
சுத்தஒளி → சிவயோக அனுபவம்
தூக்கம் → சிவபோகத்தின் அகக்காட்சி

இவற்றை முற்றிலும் ஒன்றுக்கொன்று சமமான தொழில்நுட்பச் சொற்களாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை; ஆனால் பாடல்களின் கருத்தோட்டத்தில் 129 உருவாக்கிய அகஅமைதி 130-இல் சிவானுபவத்தின் பல பரிமாணங்களாக மலர்கிறது.

இதில் இன்னொரு முக்கிய மாற்றமும் நிகழ்கிறது:

129 — “சுருதி முடிந்த இடம்”
130 — “சொல்வது எவ்வாறே?”

அதாவது சாஸ்திரத்தின் எல்லை → மொழியின் எல்லை → நேரடி அனுபவம் என்ற தர்க்கம் உருவாகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் தொடக்கப் போதனைகளில் மனிதனை நிலையாமை உணர்வு, அறம், புலனடக்கம் போன்றவற்றின் வழியாக அகமாற்றத்திற்கு அழைக்கும் இயக்கம் காணப்படுகிறது. ஆனால் அந்த ஒழுக்கமும் அகத்தூய்மையும் எதை நோக்கிச் செல்கின்றன?

130 அதற்கான உயர்ந்த பதில்களில் ஒன்றைத் தருகிறது:

சிவத்தைப் புறத்தில் மட்டும் தேடும் மனிதன், இறுதியில் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகியவற்றைத் தன்னுள்ளே கண்டுணரும் பக்குவத்திற்கு வர வேண்டும்.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் சாதனை இயக்கம்:

புற ஒழுக்கம்
→ அக ஒழுங்கு
→ மலநீக்கம்
→ சிவத்தெளிவு
→ தன்முனைப்பு ஓய்வு
→ அகச்சிவ அனுபவம்

என்று நிறைவு பெறுகிறது.

இங்கே “தம்முள்ளே” மூன்று முறை வருவது மிக முக்கியம். திருமூலர் வாசகரின் கவனத்தைத் தொடர்ந்து அகத்திற்குத் திருப்புகிறார். இது புறவழிபாட்டை மறுப்பதல்ல; புறத்தில் வழிபடப்படும் சிவன் அகத்தில் அனுபவிக்கப்பட வேண்டும் என்ற சாதனையின் முதிர்ச்சியைச் சுட்டுகிறது.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

130-இன் இறுதி வாக்கியம்:

“தூங்கிக் கண்டார் நிலை சொல்வது எவ்வாறே.”

இது ஒரு முடிவாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அடுத்த தர்க்கநிலைக்கான வாசல்.

இதுவரை திருமூலர் கூறியது:

சிவத்தை அறியலாம்
→ சிவசார்பில் நிலைபெறலாம்
→ சுத்தவெளி–சுத்தஒளியை உணரலாம்
→ சிவலோகம்–சிவயோகம்–சிவபோகத்தை அகத்தில் காணலாம்.

ஆனால் இப்போது அவர் தானே கேட்கிறார்:

அந்த நிலையை மொழியால் எவ்வாறு சொல்ல முடியும்?

இதன் மூலம் விளக்கக்கூடிய ஞானத்திலிருந்து விளக்கத்தைத் தாண்டிய அனுபவநிலைக்கு தர்க்கம் நகர்கிறது. அடுத்த பாடல் வழங்கப்படாத நிலையில் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை முன்கூட்டியே நிர்ணயிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; ஆனால் 130-இன் இறுதி வினா அடுத்த கட்ட போதனைக்கு ஒரு திறந்த வாசலை உருவாக்குகிறது என்பது தெளிவு.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

130 இல்லையென்றால் 129-இன் “தூக்கம்” இன்னும் ஒரு அபாயகரமான குழப்பத்தை விட்டுச் செல்லும். சுத்தவெளி, சுத்தஒளி ஆகியவற்றைச் சொன்னாலும், “தூக்கம்” என்பது உணர்வற்ற சமாதி போன்ற நிலையா என்ற கேள்வி மீதமிருக்கும்.

130 அதனைத் தீர்க்க ஒரு அற்புதமான சொல் பயன்படுத்துகிறது:

“கண்டார்.”

அதுவும் ஒருமுறை அல்ல — நான்கு அடிகளிலும்.

இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம்:

தூக்கம் ≠ அறிவின்மை

என்பதை வலுப்படுத்துகிறது.

மாறாக:

அகமைய இயக்கம் தூங்குகிறது; ஞானக்காட்சி விழிக்கிறது.

மேலும் 130 இல்லையெனில் “தம்முள்ளே” என்ற அகமயமாக்கலும் பலவீனமடையும். சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் மூன்றையும் ஒரே அகத்தளத்தில் வைத்து திருமூலர் உருவாக்கும் அற்புதமான மும்மைக் கட்டமைப்பு காணாமல் போய்விடும்.

அதனால் 130, சிவஞான அமைதி வெறுமை அல்ல; அது சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகியவற்றை அகத்தே வெளிப்படுத்தும் உயிருள்ள விழிப்புணர்வு என்பதை நிறுவும் அவசியமான பாடல்.

Flow Diagram

பாடல் 128

சிவமாகி இருத்தல்

↓

சிவசெயலை நோக்குதல்

↓

தன்முனைப்பு ஓய்தல்

↓

“சோம்பு”

↓

────────────────────

பாடல் 129

────────────────────

சோம்பர்

↓

சுத்தவெளி

↓

சுத்தஒளி

↓

சுருதி முடிந்த இடம்

↓

“தூக்கம்”

↓

தூக்கத்தில் என்ன?

↓

════════════════════

பாடல் 130

════════════════════

↓

“தூங்கிக் கண்டார்”

↓

┌────────┼────────┐

↓ ↓ ↓

சிவலோகம் சிவயோகம் சிவபோகம்

↓ ↓ ↓

└────────┼────────┘

↓

தம்முள்ளே

↓

அகச்சிவ அனுபவம்

↓

“அந்நிலை சொல்வது எவ்வாறே?”

↓

சொல்லிலிருந்து

நேரடி அனுபவத்திற்கு

தர்க்கச் சாரம்

பாடல்கள் 128–130 ஒன்றாக வாசிக்கப்படும்போது திருமூலரின் கட்டமைப்பு மிகத் தெளிவாகிறது:

128 — செய்பவன் அமைதியடைகிறான்.
129 — அந்த அமைதி சுத்தவெளி–சுத்தஒளியாக விளங்குகிறது.
130 — அந்த அமைதிக்குள் சிவலோகம்–சிவயோகம்–சிவபோகம் அகத்தே வெளிப்படுகின்றன.

எனவே 130-இன் தர்க்க இடத்தை ஒரு வாக்கியத்தில் கூறினால்:

“தூக்கம்” என்று பெயரிட்ட அகமையற்ற அமைதி வெறுமையல்ல; அது அகத்தே சிவஉண்மை முழுமையாக வெளிப்படும் விழிப்புணர்வு என்பதை நிறுவும் பாடல்.

இதனால் திருமூலரின் பயணம் செய்தல் → அமைதியடைதல் → அகத்தே காணுதல் → சொல்லைக் கடந்த அனுபவம் என்ற உயர்ந்த கட்டத்தை அடைகிறது.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமூலரின் பாடல் 130 நவீன சாதகருக்கு ஒரு ஆழமான வாழ்க்கை நெறியை முன்வைக்கிறது: நாம் தேடும் பல உயர்ந்த அனுபவங்கள் வெளியுலகச் சூழ்நிலைகள் மாறுவதால் மட்டும் கிடைப்பதில்லை; அவற்றை உணரக்கூடிய அகநிலை உருவாகும்போது அவை நம்முள்ளேயே வெளிப்படுகின்றன. “தூங்கிக் கண்டார்” என்பது சாதாரண உறக்கத்தைச் சுட்டுவதல்ல; முந்தைய பாடலின் தொடர்ச்சியில், மனத்தின் தேவையற்ற அலைச்சலும், புலன்களின் இழுப்பும், “நானே செய்கிறேன்” என்ற அகமைய இயக்கமும் அமைதியடைந்த நிலையில் எழும் ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வைக் குறிக்கிறது.

இப்பாடலில் திருமூலர் மூன்று முறை “தம்முள்ளே” என்கிறார். சிவலோகம் தம்முள்ளே; சிவயோகம் தம்முள்ளே; சிவபோகம் தம்முள்ளே. இது நவீன வாழ்க்கைக்கும் மிகப் பெரிய பாடம். நாம் அமைதியை மனிதர்களிடம் தேடுகிறோம்; நிறைவைப் பதவியில் தேடுகிறோம்; மகிழ்ச்சியைப் பொருட்களில் தேடுகிறோம்; அங்கீகாரத்தை சமூக ஊடகத்தில் தேடுகிறோம். திருமூலர் தேடலை மறுப்பதில்லை; ஆனால் அதன் இறுதி திசையை வெளியிலிருந்து அகத்திற்கு திருப்புகிறார்.

குடும்பம் — மற்றவர் மாறினால்தான் நான் அமைதியாக இருப்பேன் என்பதிலிருந்து விடுபடுதல்

குடும்பத்தில் நமது மனநிலைக்கான பொறுப்பை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைப்பது எளிது: “அவர் இப்படிப் பேசாமல் இருந்தால் நான் அமைதியாக இருப்பேன்”, “பிள்ளைகள் கேட்டால் எனக்குக் கோபம் வராது” என்று நினைக்கிறோம்.

இப்பாடல் கேட்கச் செய்வது: என்னுடைய அக அமைதி முழுவதும் மற்றவர்களின் நடத்தையைச் சார்ந்திருக்க வேண்டுமா?

நடைமுறை உதாரணம்: வீட்டில் ஒருவர் கோபமாகப் பேசும்போது உடனடியாக எதிர்வினையாற்றாமல், சில கணங்கள் அமைதியாக இருந்து தனது கோபம் எழுவதைக் கவனித்த பின் பதிலளிப்பது. பிரச்சினையைத் தீர்க்க வேண்டியது அவசியம்; ஆனால் மற்றவரின் மனநிலை நமது மனத்தையும் உடனே ஆட்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

குடும்பத்தில் “தம்முள்ளே” வாழ்வது என்பது உறவிலிருந்து விலகுவது அல்ல; உறவின் நடுவே அகமையத்தை இழக்காமல் இருப்பது.

கல்வி — பதிலைப் பெறுவதிலிருந்து புரிதலைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு

கல்வியில் மாணவர் ஆசிரியர், புத்தகம், இணையம் ஆகியவற்றிலிருந்து தகவலைப் பெறுகிறார். ஆனால் தகவல் பெறுதல் மட்டுமே கல்வியின் நிறைவு அல்ல. பெற்ற அறிவை உள்ளே சிந்தித்து, தொடர்புபடுத்தி, தனது சொந்தப் புரிதலாக மாற்ற வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் ஒரு பாடத்தைப் படித்தபின் குறிப்புகளைப் பார்க்காமல், “இதை நான் பத்து வயது குழந்தைக்கு எப்படி விளக்குவேன்?” என்று தனக்குள் கேட்டு விளக்க முயல்வது. அப்போது அவர் தகவலை மீண்டும் கூறவில்லை; அறிவு தன்னுள் உருவானதா என்று சோதிக்கிறார்.

“தம்முள்ளே கண்டார்” என்பது கல்வியிலும் பொருந்துகிறது: ஆசிரியர் வழிகாட்டலாம்; ஆனால் புரிதல் மாணவனுக்குள் நிகழ வேண்டும்.

தலைமைத்துவம் — கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து தெளிவுடன் வழிநடத்துதல்

பல தலைவர்கள் தொடர்ந்து பேசுவது, உத்தரவிடுவது, தலையிடுவது ஆகியவற்றையே தலைமைத்துவமாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால் குழப்பமான அகநிலையிலிருந்து எடுக்கப்படும் வேகமான முடிவுகள் அமைப்பையும் குழப்பலாம்.

நடைமுறை உதாரணம்: குழுவில் கடுமையான கருத்து முரண்பாடு ஏற்பட்டால் தலைவர் உடனே தீர்ப்பளிக்காமல், முதலில் இரு தரப்பையும் கேட்டு, தனது தனிப்பட்ட விருப்பு–வெறுப்பைத் தனியே கவனித்து, பிரச்சினையின் மையத்தைத் தெளிவுபடுத்திய பின் முடிவெடுப்பது.

நல்ல தலைமைத்துவத்தின் முக்கிய ஆதாரம் சில நேரங்களில் வெளிப்புற அதிகாரமல்ல; உள்ளார்ந்த தெளிவு.

தொழில் — பதவியிலிருந்து நிறைவைப் பிரித்தறிதல்

தொழில் வளர்ச்சி அவசியமானது. சம்பளம், பதவி, திறன், அங்கீகாரம் ஆகியவை மறுக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல. ஆனால் “அடுத்த பதவி கிடைத்தால்தான் நான் நிறைவாக இருப்பேன்” என்ற மனநிலை முடிவில்லாத தேடலை உருவாக்குகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: பதவி உயர்வுக்காக முயற்சி செய்கிற ஒருவர் முழுத் திறமையுடன் உழைக்கிறார். ஆனால் பதவி கிடைக்காதபோது தனது முழு மதிப்பையும் அதனுடன் இணைத்து உடைந்து போகாமல், “இந்த முயற்சியில் நான் என்ன திறனை வளர்த்தேன்? அடுத்த சரியான செயல் என்ன?” என்று திரும்பிப் பார்க்கிறார்.

இது ambition-ஐ கைவிடுவது அல்ல; வெளிப்புற வெற்றியை அகமதிப்பின் ஒரே ஆதாரமாக்காமல் இருப்பது.

சமூக ஊடகம் — பார்வையாளர்களிடமிருந்து தன்னிலை மதிப்பை மீட்டெடுத்தல்

இன்றைய மனிதனின் “போகம்” பல நேரங்களில் likes, shares, comments, views ஆகியவற்றால் அளக்கப்படுகிறது. பதிவு பாராட்டப்பட்டால் மகிழ்ச்சி; புறக்கணிக்கப்பட்டால் மனச்சோர்வு. இதனால் நமது மனநிலையின் கட்டுப்பாட்டை அறிமுகமில்லாதவர்களிடமே ஒப்படைக்கிறோம்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு கருத்தை சமூக ஊடகத்தில் பகிர்ந்த பின்னர் தொடர்ந்து எதிர்வினைகளைப் பார்க்காமல், “இதை நான் உண்மையான நோக்கத்துடன் பகிர்ந்தேனா?” என்று மட்டும் சோதித்துக் கொள்வது. பயனுள்ள விமர்சனத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்வது; ஆனால் எண்ணிக்கைகளால் தனது மதிப்பை நிர்ணயிக்காமல் இருப்பது.

இங்கு “தம்முள்ளே” என்பது அங்கீகாரம் வேண்டாம் என்பதல்ல; அங்கீகாரத்திற்கு அடிமையாகாதிருத்தல்.

நிர்வாகம் — வெளிப்புற சத்தத்திற்கு முன் அகத் தெளிவு

நிர்வாகத்தில் தினமும் பல கோரிக்கைகள், புகார்கள், அவசரங்கள் வருகின்றன. ஒவ்வொன்றும் “இப்போதே செய்” என்று அழுத்தம் தரலாம். ஆனால் அவசரமாகத் தோன்றுவது அனைத்தும் முக்கியமானது அல்ல.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் பிரச்சினை ஏற்பட்டதும் உடனடியாக ஒருவரைக் குற்றவாளியாக்காமல், சம்பவம், தரவு, அமைப்புக் குறை, பொறுப்புப் பகிர்வு ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து முடிவெடுப்பது. முடிவு தாமதிக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் மனஅவசரம் நிர்வாகத் தீர்ப்பாக மாறக்கூடாது.

திருமூலரின் அகநிலை நிர்வாகத்தில் reaction-ஐ response ஆக மாற்றும் இடைவெளி என வாழப்படலாம்.

ஆன்மிக சாதனை — வெளியே தேடிய சிவத்தை அகத்தில் உணர்தல்

இப்பாடலின் நேரடியான பயன்பாடு ஆன்மிக சாதனையில்தான் முழுமை பெறுகிறது. கோயில், குரு, மந்திரம், பூஜை, நூல், தியானம் ஆகிய அனைத்தும் முக்கியமானவை. ஆனால் அவை சாதகரைத் தம்மிடமே திருப்ப வேண்டும்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஜபம் முடிந்ததும் உடனடியாக எழுந்து அடுத்த வேலையைத் தொடங்காமல் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்வது. “நான் இப்போது என்ன அனுபவிக்கிறேன்?” என்று கூட அதிகமாக பகுப்பாய்வு செய்யாமல், மந்திரம் ஏற்படுத்திய அக அமைதியில் தங்குவது.

அப்போது சாதனை மந்திரத்தைச் சொல்லுதல் → மந்திரத்தில் மனம் ஒருமுகப்படுதல் → மனம் அமைதியடைதல் → அந்த அமைதியில் சிவசந்நிதியை உணர்தல் என்ற ஆழத்தைப் பெறுகிறது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையும் தேவை. “சிவலோகம் தம்முள்ளே” என்பதைக் கேட்டவுடன் “எனக்கு வெளியே எதுவும் தேவையில்லை” என்று குரு, சாஸ்திரம், கோயில், ஒழுக்கம், சாதனை ஆகியவற்றை நிராகரிப்பது இப்பாடலின் நோக்கம் அல்ல. திருமூலரின் தொடரில் அகத்தே காணும் நிலைக்கு முன்னர் அகத்தைத் தயாரிக்கும் நீண்ட சாதனைப் பயணம் உள்ளது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு நாளுக்கு மட்டும் நான் ஒரு பயிற்சியை மேற்கொள்ளலாம்:

எப்போது என் மனம் “வெளியே ஏதாவது நடந்தால்தான் நான் நன்றாக இருப்பேன்” என்று கூறுகிறதோ, அப்போது ஒரு கணம் என்னுள் திரும்பிப் பார்ப்பேன்.

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொண்டால்…”
“இந்தப் பதவி கிடைத்தால்…”
“இந்தப் பதிவு பாராட்டப்பட்டால்…”
“இந்தப் பிரச்சினை முடிந்தால்…”
“இந்த ஆசை நிறைவேறினால்…”

என்று என் அமைதியை எதிர்கால நிபந்தனைகளிடம் ஒப்படைத்துள்ள இடங்களை கவனிப்பேன்.

பின்னர் என்னைக் கேட்பேன்:

“இப்போது, இந்தச் சூழ்நிலை மாறுவதற்கு முன்பே, என்னுள் அமைதியாக இருக்கக்கூடிய ஓர் இடம் இருக்கிறதா?”

அந்தச் சிறிய திரும்பிப்பார்த்தலே பாடல் 130-ன் வாழ்வியல் தொடக்கம்.

திருமூலர் நம்மை உலகை விட்டுவிட்டு அகத்திற்குள் ஓடச் சொல்லவில்லை. அகத்தை இழந்துவிட்டு உலகில் ஓடாதே என்று கற்றுத்தருகிறார். குடும்பத்தில் இரு; கற்றுக்கொள்; வழிநடத்து; தொழில் செய்; நிர்வகி; சமூகத்துடன் தொடர்புகொள்; சாதனை செய் — ஆனால் உன் நிறைவை முழுவதுமாக வெளியுலகத்தின் கைகளில் ஒப்படைக்காதே.

இப்பாடலின் நடைமுறைச் சூத்திரம்:

வெளியில் கடமையைச் செய்;
அகத்தில் அமைதியை வளர்த்து கொள்;
புறத்தில் சிவத்தை வணங்கு;
சாதனையில் சிவத்தை அணுகு;
இறுதியில் அந்தச் சிவசந்நிதியைத் தம்முள்ளே கண்டறி.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 130

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

பாடல் 130, முந்தைய பாடலில் கூறப்பட்ட “தூக்கம்” என்பது அறிவற்ற உறக்கம் அல்ல; அகந்தை, புலன், மன அலைச்சல் அடங்கியபோது வெளிப்படும் ஆழ்ந்த சிவஞான விழிப்பு என்பதை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது.

திருமூலர் மூன்று முறை “தம்முள்ளே” என்று வலியுறுத்துகிறார்:

சிவலோகம் — தம்முள்ளே
சிவயோகம் — தம்முள்ளே
சிவபோகம் — தம்முள்ளே

இதுவே பாடலின் மையம்.

சாதகர் ஆரம்பத்தில் சிவத்தைப் புறத்தில் தேடுகிறார்; வழிபாடு, குரு, மந்திரம், யோகம், சாஸ்திரம் ஆகியவற்றின் வழியாகத் தன்னைப் பக்குவப்படுத்துகிறார். ஆனால் சாதனையின் முதிர்ச்சியில், அவை சுட்டிய சிவசந்நிதி அகத்திலேயே அனுபவமாகத் திறக்கிறது.

அதனால் இப்பாடல் புறவழிபாட்டை மறுப்பதல்ல; புறத்தில் வழிபட்ட சிவம் அகத்தில் அனுபவமாக வேண்டும் என்பதை நிறுவுகிறது.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	தூங்கிக் கண்டார்	புறமன அலைச்சலும் அகந்தையின் இயக்கமும் அடங்கிய நிலையில் ஞானவிழிப்பு திறக்கிறது
2	சிவலோகம் தம்முள்ளே	சிவசந்நிதி புறத்தில் மட்டும் தேடப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல; பக்குவமடைந்த அகத்திலும் அனுபவிக்கப்படுகிறது
3	சிவயோகம் தம்முள்ளே	தொடக்கத்தில் செய்யப்படும் யோகம், முதிர்ச்சியில் சாதகரின் அகநிலையாகிறது
4	சிவபோகம் தம்முள்ளே	புலன்சார் இன்பத்தைக் கடந்த சிவசார்ந்த பேரின்ப அனுபவம் அகத்தில் மலர்கிறது
5	சொல்வது எவ்வாறே	நேரடி சிவானுபவத்தின் முழுமையை மொழியும் கருத்தும் முற்றாகப் பற்ற முடியாது

பாடலின் உள்இயக்கம்

தூக்கம்
↓
புறமன இயக்கம் அடங்குதல்
↓
அகஞானம் விழித்தல்
↓
சிவலோகம்
↓
சிவயோகம்
↓
சிவபோகம்
↓
தம்முள்ளே
↓
சொல்லைக் கடந்த அனுபவம்

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடலுக்கு முன் சாதகரின் ஆன்மிக மனநிலை பெரும்பாலும்:

“சிவத்தை நான் எங்கே காண்பது?”

என்ற தேடலாக இருக்கலாம்.

அவர் கோயிலுக்குச் செல்கிறார்; குருவை நாடுகிறார்; நூல்களைப் படிக்கிறார்; மந்திரம் ஜபிக்கிறார்; தியானிக்கிறார்; யோகசாதனை செய்கிறார். இவை அனைத்தும் தேவையானவை.

ஆனால் திருமூலர் சாதகரை அடுத்த நிலைக்கு அழைக்கிறார்:

“நீ வெளியே தேடும் சிவசந்நிதியை உணரக்கூடிய அகநிலை உன்னுள் உருவாகியுள்ளதா?”

இதனால் சாதனையின் திசை மாறுகிறது.

புறத்தில் தேடுதல்
→ முறையாகச் சாதித்தல்
→ புலன்களை ஒழுங்குபடுத்துதல்
→ மனத்தை அமைதிப்படுத்துதல்
→ அகந்தையின் இயக்கத்தைத் தணித்தல்
→ அகத்தே சிவசந்நிதியை உணர்தல்.

இதில் மிகவும் முக்கியமான மாற்றம்:

“செய்வது” என்பதிலிருந்து “காண்பது” நோக்கிய மாற்றம்.

தொடக்கத்தில்:

நான் ஜபிக்கிறேன்.
நான் தியானிக்கிறேன்.
நான் யோகம் செய்கிறேன்.

முதிர்ச்சியில்:

ஜபத்திற்குப் பின் என்னுள் என்ன அமைதியாகிறது?
தியானத்தில் என்ன தெளிகிறது?
சாதனை என்னுள் எந்த மறைப்பை அகற்றுகிறது?
சிவசந்நிதியை உணரக்கூடிய அளவிற்கு நான் அகத்தில் அமைதியாகியுள்ளேனா?

என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

இதனால் சாதகர் சாதனையைச் செய்பவராக இருப்பதிலிருந்து, சாதனை சுட்டும் உண்மையை அனுபவிப்பவராக மாறுகிறார்.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“அகந்தையின் அலைச்சல் தூங்கும்போது, சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் அனைத்தும் தம்முள்ளே விழித்தெழுகின்றன.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

வெளியே தேடிய சிவத்தை, அமைதியான அகமே காட்டுகிறது.

அல்லது சாதனைச் சூத்திரமாக:

புறத்தில் வழிபடு → முறையாகச் சாதி → அகத்தை அமைதிப்படுத்து → தம்முள்ளே சிவத்தை உணர்.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

தூங்கிக் கண்டார்

பாடலின் மிக ஆழமான முரணமைப்பு. சாதாரண தூக்கத்தில் காணும் விழிப்பு மறைகிறது; திருமூலரின் ஞானத் தூக்கத்தில் புறமன இயக்கம் அடங்கும்போது அகக்காட்சி திறக்கிறது.

எனவே:

அகந்தை தூங்குகிறது; ஞானம் விழிக்கிறது.

சிவலோகம்

சிவசார்ந்த அனுபவத் தளம். இப்பாடலில் அதன் முக்கியத்துவம் “தம்முள்ளே” என்ற சொல்லால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. சிவலோகத்தை புறத்தளமாக மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், சாதகர் அகத்திலும் சிவசந்நிதியை உணரும் நிலையை திருமூலர் முன்வைக்கிறார்.

சிவயோகம்

சிவத்தை நோக்கிய அகஒழுங்கும் சாதனைப் பாதையும். தொடக்கத்தில் சாதகர் யோகத்தைச் செய்கிறார்; முதிர்ச்சியில் அந்த ஒழுங்கு அவரது அகநிலையாகிறது.

சிவபோகம்

சிவசார்ந்த பேரின்ப அனுபவம். இது புலன்கள் வழியாகப் பெறப்படும் நிலையற்ற நுகர்ச்சி அல்ல; சிவசந்நிதியில் உயிருக்கு விளையும் உயர்ந்த அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது.

தம்முள்ளே

இப்பாடலின் மையத் திறவுகோல்.

ஒருமுறை அல்ல — மூன்று முறை திருமூலர் இதைச் சொல்கிறார்.

சிவலோகம் — தம்முள்ளே
சிவயோகம் — தம்முள்ளே
சிவபோகம் — தம்முள்ளே

இதனால் முழுப் பாடலின் திசையும் புறத்திலிருந்து அகத்திற்கு திருப்பப்படுகிறது.

நிலை

ஒரு கணநேர அனுபவம் மட்டுமல்ல; சாதகரின் உணர்வு நிலைபெறும் ஆன்மிக இருப்புமுறை என்ற ஆழத்தில் வாசிக்கத்தக்க சொல்.

சொல்வது எவ்வாறே

அனுபவத்தின் முன்னால் மொழியின் எல்லையைச் சுட்டுகிறது. திருமூலர் “அறிய முடியாது” என்று கூறவில்லை. மாறாக,

“கண்டார்”

என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறிவிட்டு,

“சொல்வது எவ்வாறே?”

என்கிறார்.

அதாவது:

காணலாம்;
அனுபவிக்கலாம்;
ஆனால் அதன் முழுமையைச் சொல்லால் அடக்குவது அரிது.

பாடலின் முழுப் பயணம் — ஒரே பார்வையில்

பாடல் 129

சுத்தவெளி

↓

சுத்தஒளி

↓

சுருதி முடிந்த இடம்

↓

“தூக்கம்”

↓

தூங்கிக்...

↓

══════════════════

பாடல் 130

══════════════════

↓

“கண்டார்”

↓

┌────────┬────────┬────────┐

↓ ↓ ↓

சிவலோகம் சிவயோகம் சிவபோகம்

└────────┴────────┴────────┘

↓

தம்முள்ளே

↓

அகச்சிவ அனுபவம்

↓

“சொல்வது எவ்வாறே?”

↓

மொழியின் எல்லை

↓

அனுபவத்தின் ஆழம்

சாதகருக்கான மூன்று முக்கியப் புரிதல்கள்

முதலாவது: அகத்தில் சிவத்தை உணர்தல் என்பது புறவழிபாட்டை மறுப்பதல்ல. குரு, கோயில், மந்திரம், ஆகமம், சாதனை ஆகியவை அகத்தை அந்த அனுபவத்திற்குத் தயார்படுத்துகின்றன.

இரண்டாவது: சாதனையின் அளவை மட்டும் அளக்கக்கூடாது. சாதனை என்னுள் எவ்வளவு அமைதி, தெளிவு, அகந்தைக் குறைவு, சிவசார்பு ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

மூன்றாவது: நூல் இறுதிவரை வழிகாட்டலாம்; ஆனால் நூல் கூறும் அனுபவத்தை நூல் நமக்குப் பதிலாக அனுபவிக்க முடியாது. சாஸ்திரம் சுட்டும் இடத்தில் சாதகர் தானே காண வேண்டும்.

திருச்சிற்றம்பலம்.