அறிவின் எல்லையில் அருள் ஒளிர்கிறது

திருமூலர் படிக்கட்டு - 131

சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்தொன்றாவது படிக்கட்டில் (131) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.

மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)

சந்தி பிரித்த வடிவம்

யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை

திருமந்திரப் பாடல் 131, முந்தைய பாடல்களில் விவரிக்கப்பட்ட சொல்லைக் கடந்த சிவானுபவம் மனித அறிவுக்குள் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது? என்ற மிக நுட்பமான கேள்விக்கு அடுத்த படியாக அமைகிறது. பாடல் 130-இல் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் ஆகியவற்றைச் சாதகர் “தம்முள்ளே” காண்கிறார்; ஆனால் அந்த நிலையை “சொல்வது எவ்வாறே?” என்று திருமூலர் முடித்தார். இப்போது 131, அந்தச் சொல்லற்கரிய உண்மையை எல்லைக்குட்பட்ட உயிரறிவு எவ்வாறு அறிகிறது என்ற சிக்கலை எடுத்துக்கொள்கிறது. அதன் திறவுகோல் முதல் இரண்டு அடிகளில் உள்ளது: “எவ்வாறு காண்பான் அறிவுதனக்கு எல்லை / அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான் தானும்.” உயிரின் அறிவுக்கு ஓர் எல்லை உண்டு; ஆனால் அந்த எல்லை சிவானுபவத்திற்கான நிரந்தரத் தடையாக இருப்பதில்லை. உயிரின் பக்குவத்திற்கு ஏற்றவாறு ஆதியான சிவன் அருளால் தன்னை அறியச் செய்கிறான்.

சைவசித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் இந்தக் கருத்து மிக முக்கியமானது. பதி, பசு, பாசம் என்ற முப்பொருள் அமைப்பில் பசுவாகிய உயிர் அறிவுடையது; ஆனால் அதன் அறிவு இயல்பிலேயே சிவனது முற்றறிவுக்கு நிகரானதல்ல. மேலும் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பாசங்களின் தொடர்பால் அதன் அறியும் ஆற்றல் மறைக்கப்படுகிறது. எனவே உயிர் தனது தனிப்பட்ட அறிவாற்றலால் மட்டும் பரசிவத்தை முழுமையாகப் பொருள்போல் பிடித்தறிய முடியாது. இதைத்தான் “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்ற செறிவான தொடரில் திருமூலர் உணர்த்துகிறார். ஆனால் சைவசித்தாந்தம் இங்கே அறிவின் இயலாமையை மட்டும் கூறி நிற்பதில்லை. உயிரால் தனித்து எட்ட முடியாத இடத்தில் அருள் செயல்படுகிறது. ஆகவே முதல் அடியின் “எவ்வாறு” என்பதற்கு இரண்டாவது அடியின் “அவ்வாறு” பதிலளிக்கிறது. உயிரின் பக்குவமும் அறிதிறனும் எவ்வாறு உள்ளதோ, அதற்கேற்ப இறைவன் அருளால் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறான்.

இதனால் சிவஞானம் என்பது வெறும் அறிவுசார் சாதனை அல்ல. நூல்களை அதிகம் படிப்பது, தத்துவப் பிரிவுகளை மனப்பாடம் செய்வது, தர்க்கத்தால் இறைவனை வரையறுப்பது ஆகியவை உதவக்கூடியவை; ஆனால் அவை இறுதி அனுபவத்தைத் தாமாக உருவாக்குவதில்லை. சைவசித்தாந்தத்தில் உயிரறிவு அருளால் விளக்கப்பட வேண்டிய அறிவு. இருட்டான அறையில் கண் இருந்தாலும் ஒளியின்றி பொருளைக் காண முடியாதது போல, உயிருக்கு அறிவு இருந்தாலும் அருட்பிரகாசமின்றி சிவஉண்மையை அதன் முழுமையில் காண முடியாது. இங்கு அருள் உயிரின் அறிவை அழிப்பதில்லை; மாறாக, அதன் மறைப்பை நீக்கி அதனைத் தகுந்த அளவில் விளக்குகிறது.

சிவாகம மரபின் அடிப்படையிலும் இதே கோட்பாடு விரிவடைகிறது. ஆகமம் ஒரே உபதேசத்தை எல்லா சாதகர்களுக்கும் ஒரே அளவில் வழங்குவதில்லை. சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் எனப் பக்குவத்திற்கேற்ற வழிகள் அமைக்கப்படுவது இதனால்தான். தீட்சை, மந்திரம், பூஜை, தியானம், யோகசாதனை ஆகியவையும் சாதகரின் அதிகாரத்திற்கும் பக்குவத்திற்கும் ஏற்ப வழங்கப்படுகின்றன. ஆகவே “அவ்வாறு அருட்செய்வன்” என்பதை ஆன்மிகக் கல்வியின் அடிப்படை விதியாகவும் வாசிக்கலாம்: இறையருள் சாதகரின் தற்போதைய நிலையைக் கடுமையாக உடைத்து அழிப்பதல்ல; அந்த நிலையையே அடுத்த உயர்விற்கான வாசலாக மாற்றுகிறது.

இதன் காரணமாக ஒரே மந்திரம் இரண்டு சாதகர்களிடம் இரண்டு விதமான ஆழத்தில் செயல்படலாம்; ஒரே மூர்த்தியை இருவர் தரிசித்தாலும் அவர்களுடைய அனுபவம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டியதில்லை; ஒரே குருவின் ஒரே உபதேசம் வெவ்வேறு உள்ளங்களில் வெவ்வேறு ஆழத்தைத் திறக்கலாம். வேறுபாடு அருளில் பாரபட்சம் இருப்பதால் அல்ல; அருளைப் பெறும் பாத்திரத்தின் பக்குவம் வேறுபடுவதால். மழை ஒரேபோல் பெய்தாலும் விதையின் தன்மை, மண்ணின் தயாரிப்பு, வேரின் ஆழம் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப வளர்ச்சி மாறுவது போல இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

யோகப் பார்வையில் “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்பது இன்னொரு முக்கியமான உண்மையைத் திறக்கிறது. சாதாரண மனித அறிவு பெரும்பாலும் புலன், நினைவு, கற்பனை, விருப்பு–வெறுப்பு, கடந்த அனுபவம் ஆகியவற்றின் வழியாக இயங்குகிறது. மனம் காண்பதை உடனே பெயரிடுகிறது; பெயரிட்டதைப் பிரிக்கிறது; பிரித்ததை மதிப்பிடுகிறது. இந்த அறிவு உலக வாழ்க்கைக்கு அவசியமானது. ஆனால் அதே கருவியால் எல்லையற்ற சிவத்தை முழுமையாகப் பற்ற முயன்றால் அதன் எல்லை வெளிப்படுகிறது. யோகத்தின் பணி அறிவை அழிப்பது அல்ல; அதன் சிதறலையும் கலக்கத்தையும் அடக்கி, அருள் பிரதிபலிக்கத் தகுந்த தெளிவான கருவியாக்குவது.

இதற்குப் பாடல்கள் 129–131 ஒரு தொடர்ச்சியான அகப்பயணத்தை உருவாக்குகின்றன. 129-இல் சுத்தவெளி, சுத்தஒளி, சுருதி முடிந்த இடம் வருகிறது. 130-இல் அந்த அமைதியில் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் தம்முள்ளே காணப்படுகின்றன. 131-இல் உடனே “அதை உயிரறிவு எவ்வாறு காண்கிறது?” என்ற கேள்வி எழுகிறது. பதில்: தனது அறிவின் வலிமையால் அல்ல; ஆதியானின் அருட்செயலால். இதனால் யோகத்தின் உச்சத்தில் கூட திருமூலர் சாதகரை “நான் சாதித்து அடைந்தேன்” என்ற ஆன்மிக அகந்தைக்குள் விழ விடுவதில்லை. சாதனை பாத்திரத்தைத் தயாரிக்கிறது; வெளிப்படுத்துவது அருள்.

மூன்றாவது அடியான “ஒவ்வாத மன்றுள் உமை காண ஆடும்” இக்கருத்தை இன்னும் ஆழமான ஆகம–தந்திர உருவகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. “மன்று” என்பது சிவனது திருக்கூத்தரங்கைக் குறிக்கிறது. “ஒவ்வாத” என்பது அதற்கு நிகரில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் இங்கு மிக முக்கியமானது உமை காண ஆடும் சிவன். சிவன் தனிமையான, செயலற்ற பரம்பொருளாக மட்டும் காட்டப்படவில்லை; சக்தியின் முன்னிலையில் திருக்கூத்தாடும் அருட்பொருளாக வெளிப்படுகிறான். இது சிவ–சக்தி உறவை நினைவூட்டுகிறது.

தந்திரப் பார்வையில் சிவமும் சக்தியும் இரு முற்றிலும் பிரிந்த பரம்பொருள்கள் அல்ல. சிவம் பிரகாசத்தின் ஆதாரமாகவும் சக்தி அதன் வெளிப்பாட்டு ஆற்றலாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. அறிவுக்கு எட்டாத பரசிவம் அருளால் அனுபவத்திற்குள் வெளிப்படுவது கூட இந்த சிவ–சக்தி இயக்கத்தின் வழியே புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. “அருட்செய்வன்” என்று இரண்டாவது அடியில் கூறப்பட்ட இறைவன், அடுத்த அடியில் “உமை காண ஆடும்” இறைவனாகத் தோன்றுவது இதனால் கருத்தியல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அருள் ஒரு சடப்பொருள் அல்ல; சிவத்தின் உயிருள்ள வெளிப்பாட்டு இயக்கம்.

சித்தர் மரபில் இந்தத் திருக்கூத்து மனித அகத்துடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. அண்டத்தில் நிகழும் சிவசக்தி இயக்கம் பிண்டத்திலும் பிரதிபலிக்கிறது. மூச்சு எழுகிறது, அடங்குகிறது; எண்ணம் தோன்றுகிறது, மறைகிறது; உயிராற்றல் இயக்கமடைகிறது; அறிவு ஒளிர்கிறது. ஆனால் சாதாரண மனிதன் இவ்வியக்கங்களின் மேற்பரப்பையே காண்கிறான். சித்தர் அவற்றின் பின்னால் நிற்கும் ஆழ்ந்த சிவசக்தி ஒழுங்கை உணர்கிறார். இதனால் திருக்கூத்து வெறும் புறக்காட்சியாக மட்டும் இல்லாமல், உயிரின் அறிவை அருளால் விழிப்புறச் செய்யும் பேரியக்கத்தின் உருவகமாகவும் வாசிக்க முடிகிறது.

நான்காவது அடியில் திருமூலர் இந்த இறை வெளிப்பாட்டை “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்று உருவகப்படுத்துகிறார். மாணிக்கம் தன்னகத்தே ஒளியைத் தாங்கி மின்னுவது போல, சிவம் அருட்பிரகாசமாக வெளிப்படுகிறது. “சுடர்” என்ற சொல் இங்கு முக்கியமானது. அறிவு தானாக எல்லையுடையது; ஆனால் அந்த அறிவிற்குள் அருட்சுடர் புகும்போது காணும் திறன் மாற்றமடைகிறது. இதனை உபநிடதங்களில் காணப்படும் “ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியானது” என்ற பரம்பொருள் சிந்தனையுடன் ஒப்பிடலாம். இருப்பினும் திருமூலரின் தனித்தன்மை, அந்த ஒளியை ஒரு அபாயமான தத்துவக் கருத்தாக மட்டும் விடாமல் ஆடும் சிவன், காணும் உமை, செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம் என்ற உயிருள்ள காட்சியாக மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது.

இங்கே பக்தி, யோகம், ஞானம் மூன்றும் பிரிந்த பாதைகளாக இல்லை. “உமை காண ஆடும்” என்பது பக்திக்கு அழகிய திருமேனிக் காட்சி; “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்பது ஞானத்தின் பணிவு; “அவ்வாறு அருட்செய்வன்” என்பது அருளின் தத்துவம்; “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்பது யோகியின் அகத்தில் வெளிப்படும் பிரகாச அனுபவத்தின் உருவகம். திருமூலரின் ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறையில் இவை ஒன்றை ஒன்று நிரப்புகின்றன.

இப்பாடல் சாதகருக்கு ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையையும் வழங்குகிறது. ஆன்மிகப் பாதையில் சில அனுபவங்கள் ஏற்பட்டவுடன் “நான் உண்மையை முழுமையாக அறிந்துவிட்டேன்” என்ற எண்ணம் உருவாகலாம். ஆனால் திருமூலர் முதல் அடியிலேயே “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்று நினைவூட்டுகிறார். உண்மையான ஞானத்தின் அறிகுறி எல்லாவற்றையும் அறிவதாகக் கூறுவது அல்ல; தனது தற்போதைய அறிதலின் எல்லையை உணர்வது. அந்தப் பணிவே அருளுக்கு அகத்தைத் திறக்கிறது.

இதனால் பாடல் 131-இன் சாதனை இயக்கத்தை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:

அறிவு தனது எல்லையை உணர்கிறது → அகந்தை தளர்கிறது → சாதகர் அருளுக்குத் திறக்கிறார் → சிவன் பக்குவத்திற்கேற்ப தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான் → சிவ–சக்தியின் அருட்கூத்து உணரப்படுகிறது → அறிவு அருட்சுடரால் தெளிவடைகிறது.

பாடல் 130-இல் திருமூலர் “சொல்வது எவ்வாறே?” என்று மொழியை அதன் எல்லைக்கு அழைத்துச் சென்றார். பாடல் 131 அதற்கான ஆழமான பதிலை அளிக்கிறது: சொல்லால் முழுமையாகப் பிடிக்க முடியாததை மனித அறிவு தனியாக வெல்ல வேண்டியதில்லை. அறிவு எங்கு முடிகிறதோ அங்கே அருள் தொடங்குகிறது என்று எளிமைப்படுத்துவது போதாது; மாறாக, அறிவையே அருள் எடுத்துக்கொண்டு அதன் பக்குவத்திற்கு ஏற்றவாறு தெளிவாக்குகிறது. இதுவே இப்பாடலின் நுண்ணிய சைவசித்தாந்தப் பொருள்.

எனவே சாதகர் தனது அறிவை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை; அதைப் பரிசுத்தப்படுத்த வேண்டும். சாதனையை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை; அதனால் தன்னைத் தயாரிக்க வேண்டும். தத்துவத்தை மறுக்க வேண்டியதில்லை; அதன் எல்லையை உணர வேண்டும். இறுதியில்,

உயிர் எவ்வளவு தன்னைத் திறக்கிறதோ, அவ்வளவு அருள் அதனைத் தெளிவாக்குகிறது; அறிவு தன் எல்லையை உணர்ந்தபோது, சிவன் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” போல அதற்குள் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

இதுவே பாடல் 131 சாதகருக்குத் தரும் ஆழ்ந்த செய்தி: சிவத்தை அறிதல் அறிவின் வெற்றி மட்டும் அல்ல; அறிவு அருளால் ஒளியூட்டப்படும் நிகழ்வு.

திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு

பாடல் 131, பாடல்கள் 128–130 வரை திருமூலர் உருவாக்கிய சிவமாகி இருத்தல் → சுத்தவெளி–சுத்தஒளி → அகத்தே சிவலோகம்–சிவயோகம்–சிவபோகம் காணுதல் என்ற அனுபவத் தொடருக்குப் பின்னர் எழும் அடிப்படையான ஞானவியல் கேள்வியை எதிர்கொள்கிறது: எல்லையுடைய உயிரறிவு, எல்லையற்ற சிவத்தை எவ்வாறு காண முடியும்? இதற்குத் திருமூலர் தரும் பதிலே இப்பாடலின் மையம் — “எவ்வாறு… அவ்வாறு…”. உயிரின் அறிவு எந்த அளவில் காணத் தகுதி பெற்றுள்ளதோ, அந்தப் பக்குவத்திற்கு ஏற்ப ஆதியான சிவன் அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான். எனவே பாடல் 131, அனுபவம் ஏற்பட்டது என்பதிலிருந்து அந்த அனுபவம் எவ்வாறு சாத்தியமாகிறது? என்ற ஆழமான நிலைக்கு திருமூலரின் தர்க்கத்தை நகர்த்துகிறது.

① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?

பாடல் 130:

“தூங்கிக் கண்டார் நிலை சொல்வது எவ்வாறே.”

என்று முடிகிறது.

அங்கு “எவ்வாறே?” என்பது சொல்லற்கரிய சிவானுபவத்தின் முன்னால் மொழியின் எல்லையைச் சுட்டியது. 131 அதே “எவ்வாறு” என்ற சொல்லையே எடுத்துக்கொண்டு அடுத்த கேள்விக்குள் செல்கிறது:

“எவ்வாறு காண்பான் அறிவு தனக்கு எல்லை”

இதில் மிக நுட்பமான தொடர்ச்சி உள்ளது.

130: இந்த அனுபவத்தை எவ்வாறு சொல்ல முடியும்?
131: எல்லையுடைய அறிவால் அதை எவ்வாறு காண முடியும்?

அதாவது முதலில் மொழியின் எல்லை நிறுவப்படுகிறது; அடுத்து அறிவின் எல்லை நிறுவப்படுகிறது.

ஆனால் திருமூலர் இங்கே சந்தேகவாதத்தில் முடிவதில்லை. “அறிவுக்கு எல்லை உண்டு; ஆகவே சிவத்தை அறிய முடியாது” என்பது அவரது முடிவு அல்ல. உடனே:

“அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான் தானும்”

என்று தீர்வு தருகிறார்.

இதனால் பாடலின் அடிப்படைத் தர்க்கம்:

அறிவின் எல்லை → அருளின் இறக்கம் → சிவத்தின் வெளிப்பாடு

என்று அமைகிறது.

② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?

130–131 இடையிலான தொடர்பின் மையம் “காணுதல்”.

130-இல்:

சிவலோகம் — கண்டார்
சிவயோகம் — கண்டார்
சிவபோகம் — கண்டார்

என்று திருமூலர் தொடர்ந்து கூறினார்.

131-இல் அவர் அந்தக் “கண்டார்” என்பதையே ஆராய்கிறார்:

அவர்கள் எவ்வாறு கண்டார்கள்?

இதுவே இப்பாடலின் structural function.

130 மட்டும் இருந்தால், சிவசித்தரின் அகக்காட்சி கூறப்பட்டிருக்கும்; ஆனால் அந்தக் காட்சி உயிரின் தனிப்பட்ட அறிவாற்றலால் ஏற்பட்டதா, யோகசாதனையின் சாதனையா, அல்லது சிவனருளால் நிகழ்ந்ததா? என்ற கேள்வி திறந்தே இருக்கும்.

131 அந்தத் தெளிவின்மையை நீக்குகிறது:

காண்பது உயிர்; காணச்செய்வது அருள்.

இதனால் 130-இன் அனுபவவியல், 131-இல் அருளியலாக ஆழ்கிறது.

மேலும் ஒரு அழகிய சொல் இணைப்பு உள்ளது:

130 — “எவ்வாறே?”
↓
131 — “எவ்வாறு…”
↓
“அவ்வாறு…”

முந்தைய பாடலில் விடப்பட்ட கேள்வியை அடுத்த பாடலின் மொழியே எடுத்துக்கொண்டு பதிலாக மாற்றுகிறது.

③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?

முதலாம் தந்திரத்தின் பெரும் இயக்கத்தில் மனிதனின் தன்முனைப்பைச் சீரமைத்தல் முக்கியமானது. அறம், புலனடக்கம், குருவழி, மலநீக்கம், சிவயோகம் ஆகியவற்றின் வழியாக சாதகர் உயர்ந்தாலும், இறுதியில் ஒரு மிக நுட்பமான அகந்தை தோன்றலாம்:

“நான் சாதித்ததால் சிவத்தை அறிந்தேன்.”

131 அந்த எண்ணத்திற்கே அடிப்படையில் எல்லை இடுகிறது.

உயிருக்கு அறிவு உண்டு; சாதனை அவசியம்; பக்குவம் அவசியம். ஆனால் சிவம் உயிரால் கைப்பற்றப்படும் ஒரு பொருள் அல்ல. உயிர் தன்னைத் தயாரிக்கிறது; சிவன் அருளால் தன்னை அறியச் செய்கிறான்.

இதனால் முதலாம் தந்திரத்தின் சாதனைத் தர்க்கம்:

மனித முயற்சி
→ அகத்தூய்மை
→ அறிவுப் பக்குவம்
→ அறிவின் எல்லையை உணர்தல்
→ அருளுக்குத் திறத்தல்
→ சிவவெளிப்பாடு

என்று முதிர்கிறது.

இங்கு சாதனையும் அருளும் எதிர்மறையானவை அல்ல. சாதனை அருளை “வாங்கும் விலை” அல்ல; அருளை உணரக்கூடிய பாத்திரத்தைத் தயாரிக்கும் செயல்.

④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?

131-இல் சிவன் வெறும் கருத்தியல் பரம்பொருளாகக் காட்டப்படவில்லை. பாடலின் பிற்பகுதியில் அவர்:

“ஒவ்வாத மன்றுள் உமை காண ஆடும்
செவ்வானிற் செய்ய செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்.”

என்று காட்சிப்படுத்தப்படுகிறார்.

இது முக்கியமான மாற்றம்:

அறிய முடியாத சிவம்
→ அருளால் அறியச்செய்யும் சிவம்
→ உமையின் முன்னிலையில் ஆடும் சிவம்
→ செழுஞ்சுடராக வெளிப்படும் சிவம்.

அதாவது ஞானவியல் கேள்வி இறுதியில் திருக்கூத்து–சிவசக்தி–அருட்பிரகாசம் என்ற அனுபவக் காட்சியாகிறது.

இதன் பின்னர் வரும் பாடலின் உரை இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை முன்கூட்டியே நிர்ணயிப்பது பொருத்தமல்ல. ஆனால் 131 தானாக உருவாக்கும் தர்க்கவாசல் தெளிவானது: அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்தும் சிவனின் இயல்பையும், அந்த அருள்–அறிவு உறவையும் மேலும் விரிவாக்குவதற்கான நிலையை இது உருவாக்குகிறது.

⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?

131 இல்லையென்றால் பாடல் 130-இன் “தம்முள்ளே கண்டார்” என்ற அனுபவம் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வாய்ப்புள்ளது.

சாதகர்:

“சிவலோகம் என்னுள்; சிவயோகம் என்னுள்; சிவபோகம் என்னுள்; எனவே என் அறிவாலேயே சிவத்தை அடையலாம்”

என்ற தன்மைய முடிவுக்குச் செல்லக்கூடும்.

131 அதைத் தடுக்கிறது:

“அறிவு தனக்கு எல்லை.”

அதே நேரத்தில் அது மனித அறிவை இழிவுபடுத்தவும் இல்லை. அதன் எல்லையைச் சுட்டியவுடன்:

“அவ்வாறு அருட்செய்வன்.”

என்று அருளை இணைக்கிறது.

எனவே இந்தப் பாடல் இல்லையெனில் திருமூலரின் தொடரில் ஒரு முக்கியமான காரணவியல் இணைப்பு காணாமல் போய்விடும்:

சிவத்தை அகத்தில் கண்டார்கள்
→ எப்படி?
→ அறிவின் பக்குவத்திற்கு ஏற்ப சிவன் அருளால் தன்னை அறியச் செய்தான்.

இந்த இணைப்பே 131-இன் தவிர்க்க முடியாத தர்க்கப் பணி.

Flow Diagram

பாடல் 129

சுத்தவெளி – சுத்தஒளி

↓

சுருதி முடிந்த இடம்

↓

“தூக்கம்”

↓

────────────────────

பாடல் 130

────────────────────

“தூங்கிக் கண்டார்”

↓

சிவலோகம்

சிவயோகம்

சிவபோகம்

↓

“தம்முள்ளே”

↓

“நிலை சொல்வது எவ்வாறே?”

↓

எவ்வாறு காண முடியும்?

↓

════════════════════

பாடல் 131

════════════════════

↓

“அறிவு தனக்கு எல்லை”

↓

எவ்வாறு?

↓

அவ்வாறு

↓

“அருட்செய்வன் ஆதியான்”

↓

உயிரின் பக்குவம் + சிவனருள்

↓

ஒவ்வாத மன்றில் திருக்கூத்து

↓

சிவ–சக்தி வெளிப்பாடு

↓

“செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்”

↓

அருளால் விளங்கும் சிவப்பிரகாசம்

தர்க்கச் சாரம்

பாடல்கள் 129–131 வரையிலான வளர்ச்சியைச் சுருக்கினால்:

129 — அகத்தின் இரைச்சல் அடங்குகிறது.
130 — அந்த அமைதியில் சிவத்தைத் தம்முள்ளே காண்கிறார்கள்.
131 — அவர்கள் எவ்வாறு காண்கிறார்கள் என்பதற்கான காரணம் விளக்கப்படுகிறது: எல்லையுடைய உயிரறிவிற்கு ஏற்றவாறு சிவன் அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

இதனால் பாடல் 131 திருமூலரின் தர்க்கத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான திருத்தத்தைச் செய்கிறது:

சிவஞானம் என்பது “நான் அறிந்தேன்” என்ற அறிவின் வெற்றி அல்ல; அறியத் தயாரான உயிரறிவில் சிவனருள் தன்னை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வு.

இதுவே 130-இன் “கண்டார்” என்பதற்கும் 131-இன் “அருட்செய்வன்” என்பதற்கும் இடையிலான ஆழமான தர்க்கப் பாலம்.

சாதனை வாழ்வியல்

திருமந்திரப் பாடல் 131 நவீன மனிதனின் வாழ்க்கைக்கு மிகவும் தேவையான ஒரு நுண்ணிய உண்மையை முன்வைக்கிறது: என் அறிவுக்கு ஓர் எல்லை இருக்கிறது என்பதை உணர்வது அறிவின் தோல்வி அல்ல; உயர்ந்த புரிதலுக்கான தொடக்கம். “எவ்வாறு காண்பான் அறிவுதனக்கு எல்லை; அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான் தானும்” என்று திருமூலர் கூறும்போது, மனித முயற்சியை அவர் நிராகரிக்கவில்லை. மாறாக, நாம் அறியவும் புரிந்துகொள்ளவும் முயல வேண்டும்; அதேவேளை நமது தற்போதைய பார்வையே முழு உண்மை என்று கருதக்கூடாது. இந்தப் பணிவும் திறந்த மனமும் உருவாகும்போதுதான் புதிய தெளிவு நம்முள் நுழைகிறது.

ஆன்மிகத்தில் இதனை அருள் என்கிறோம். நவீன வாழ்வியலில் இதன் நடைமுறை வெளிப்பாடு — எனக்குத் தெரிந்ததற்கு அப்பாலும் உண்மை இருக்கலாம் என்ற அகப்பக்குவம்.

குடும்பம் — புரிந்துகொள்ளாமல் தீர்ப்பளிக்காதிருத்தல்

குடும்ப உறவுகளில் பெரும்பாலான முரண்பாடுகள், மற்றவரின் செயலுக்கான காரணத்தை முழுமையாக அறியாமலேயே நாம் ஒரு முடிவுக்கு வருவதால் பெரிதாகின்றன. “அவர் என்னை மதிக்கவில்லை”, “இவன் பொறுப்பற்றவன்” என்று நமது பார்வையையே முழு உண்மையாக எடுத்துக்கொள்கிறோம்.

நடைமுறை உதாரணம்: பிள்ளை படிப்பில் ஆர்வமில்லாமல் இருப்பதாகத் தோன்றினால் உடனே “சோம்பேறி” என்று தீர்ப்பளிக்காமல், அவனிடம் தனியாகப் பேசி காரணத்தைக் கேட்பது. பாடம் புரியாமை, தோல்விப் பயம், நண்பர்களின் அழுத்தம் அல்லது வேறு சிக்கல் இருக்கலாம்.

இங்கே பாடல் நமக்குச் சொல்லும் குடும்ப சாதனை:

“நான் காண்பது முழு உண்மையா?” என்று முதலில் கேள்.

இந்த ஒரு கேள்வியே பல உறவுகளைப் பாதுகாக்கக்கூடும்.

கல்வி — “எனக்குத் தெரியும்” என்பதிலிருந்து “இன்னும் கற்க வேண்டும்” என்பதற்கு

கல்வியின் மிகப் பெரிய எதிரி அறியாமை மட்டுமல்ல; தான் ஏற்கனவே அறிந்துவிட்டதாக நினைப்பதும் ஆகும். அறிவின் எல்லையை உணர்ந்த மாணவனே உண்மையான கற்றலுக்குத் திறக்கிறான்.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் தேர்வில் தவறான பதில் எழுதியிருக்கிறார். “ஆசிரியர் தவறாக மதிப்பிட்டார்” என்று உடனே எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, தனது பதிலையும் சரியான விடையையும் ஒப்பிட்டு, “என் புரிதலில் எந்த இடைவெளி இருந்தது?” என்று ஆராய்கிறார்.

அப்போது தோல்வி அவமானமாக இல்லாமல் அறிவின் எல்லையை விரிவாக்கும் வாய்ப்பாக மாறுகிறது.

தலைமைத்துவம் — எல்லாவற்றிற்கும் பதில் தெரிந்தவராக நடிக்காதிருத்தல்

ஒரு தலைவரின் வலிமை எல்லாவற்றையும் தானே அறிந்திருப்பதில் இல்லை. எங்கே தனது அறிவு முடிகிறது என்பதை அறிந்து, சரியானவர்களின் அறிவை இணைத்துக்கொள்வதில் உள்ளது.

நடைமுறை உதாரணம்: நிறுவனத்தில் தொழில்நுட்பப் பிரச்சினை ஏற்பட்டால் தலைவர் தனது பதவியின் அதிகாரத்தால் தீர்வைத் திணிக்காமல், “இந்தத் துறையில் என்னைவிட யாருக்கு அதிகமான அறிவு உள்ளது?” என்று கேட்டு அவர்களைக் கேட்பது.

இது தலைமைத்துவக் குறைபாடு அல்ல; முதிர்ச்சி. திருமூலரின் “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்ற உணர்வு தலைவரிடம் வந்தால், அதிகாரம் அகந்தையாகாமல் கூட்டு அறிவாக மாறுகிறது.

தொழில் — திறமைக்கு எல்லை இருப்பதை ஏற்று வளர்தல்

தொழில்முறை வாழ்க்கையில் அனுபவம் அதிகரிக்கும்போது நமக்குத் தெரியாமலேயே ஒரு அபாயம் உருவாகிறது: பழைய வெற்றிமுறைகளையே புதிய பிரச்சினைகளுக்கும் பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறோம்.

நடைமுறை உதாரணம்: இருபது வருட அனுபவமுள்ள நிர்வாகி புதிய தொழில்நுட்ப மாற்றத்தை “எங்களுக்கு இது தேவையில்லை” என்று நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, இளம் நிபுணர்களிடமிருந்து அதைக் கற்றுக்கொள்ள நேரம் ஒதுக்குகிறார்.

அவர் தனது அனுபவத்தைத் துறக்கவில்லை; அதன் எல்லையை உணர்ந்து புதிய அறிவை அதனுடன் இணைக்கிறார்.

இதுவே தொழில்முறை வாழ்வில் “எவ்வாறு — அவ்வாறு” என்ற நெறி: சூழல் மாறும்போது கற்றலும் மாற வேண்டும்.

சமூக ஊடகம் — அரை அறிவால் முழுத் தீர்ப்பு வழங்காதிருத்தல்

சமூக ஊடகம் மனித அறிவின் எல்லையை மறக்கச் செய்யும் இடமாக மாறக்கூடும். சில நொடிக் காணொளி, ஒரு படம், ஒரு தலைப்பு அல்லது ஒருவரின் பதிவு — இவ்வளவு தகவலை வைத்துக்கொண்டு அவரது முழு குணத்தையும் வாழ்க்கையையும் தீர்மானித்துவிடுகிறோம்.

நடைமுறை உதாரணம்: சர்ச்சையான ஒரு காணொளியைப் பார்த்ததும் உடனே பகிர்ந்து கண்டனம் எழுதாமல், அதன் முழுச் சூழலைத் தேடிப் பார்ப்பது. ஆதாரம் இல்லையெனில் கருத்து தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் அறிவின் ஒரு வடிவமே.

இங்கு திருமூலரின் சாதனை:

தெரியாததைத் “தெரியாது” என்று சொல்லும் துணிவு.

அது அறியாமையல்ல; அறிவொழுக்கம்.

நிர்வாகம் — தகவலுக்கும் உண்மைக்கும் இடையிலான இடைவெளியை உணர்தல்

ஒரு நிர்வாகிக்கு வரும் முதல் அறிக்கையே முழு உண்மை என்று கருதுவது ஆபத்தானது. ஒவ்வொரு அறிக்கையும் ஒரு பார்வையிலிருந்து வருகிறது.

நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு ஊழியர் மீது புகார் வந்ததும் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்காமல், புகார், எதிர்தரப்பு விளக்கம், ஆவணங்கள், சம்பவச் சூழல் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து முடிவெடுப்பது.

“அறிவு தனக்கு எல்லை” என்ற திருமூலரின் உணர்வு இங்கே ஆதாரமில்லாத தீர்ப்பைத் தடுக்கிறது.

நல்ல நிர்வாகம் என்பது விரைவாக முடிவெடுப்பது மட்டும் அல்ல; எவ்வளவு தகவலின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கிறோம் என்பதை அறிந்திருப்பதும் ஆகும்.

ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தைச் சொந்த சாதனையாகக் கருதாதிருத்தல்

இப்பாடலின் ஆழமான பயன்பாடு ஆன்மிகத்தில்தான் உள்ளது. ஜபம், தியானம், யோகம் ஆகியவற்றில் சில அனுபவங்கள் ஏற்படும்போது “நான் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டேன்” என்ற நுண்ணிய அகந்தை தோன்றலாம்.

அங்கே திருமூலர் நினைவூட்டுகிறார்:

“அறிவு தனக்கு எல்லை.”

நடைமுறை உதாரணம்: தியானத்தில் ஒளி, ஆழ்ந்த அமைதி அல்லது பேரின்ப உணர்வு ஏற்பட்டால் உடனே அதற்கு மிகப்பெரிய ஆன்மிகப் பெயரைச் சூட்டாமல், குருவழிகாட்டலுடன் சாதனையைத் தொடர்ந்து செய்வது. “எனக்கு அனுபவம் ஏற்பட்டது” என்பதிலிருந்து “இந்த அனுபவம் என்னுள் பணிவு, அன்பு, புலனடக்கம், தெளிவு ஆகியவற்றை வளர்த்துள்ளதா?” என்று சோதிப்பது.

அப்போது சாதனை அனுபவங்களைச் சேகரிப்பதிலிருந்து அருளுக்குத் தன்னைத் தகுதிப்படுத்தும் பயணமாக மாறுகிறது.

“உமை காண ஆடும் செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்ற பாடலின் இறுதிக் காட்சி இதற்கு இன்னொரு பரிமாணத்தைத் தருகிறது. இறைவன் வெறும் அறிவால் வரையறுக்கப்படும் கருத்தாக அல்ல; அருளால் வெளிப்படும் உயிருள்ள அனுபவமாகிறார். ஆகவே சாதகர் செய்ய வேண்டியது சிவத்தைத் தனது கருத்துக்குள் அடைப்பதல்ல; தனது அறிவையும் அகத்தையும் சிவனருள் விளங்கத் தகுந்தவையாக மாற்றுவது.

இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?

இன்று ஒரு எளிய சாதனையை மேற்கொள்ளலாம். நான் உறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வரும் ஒவ்வொரு முக்கியமான சந்தர்ப்பத்திலும் என்னிடம் மூன்று கேள்விகளைக் கேட்பேன்:

“எனக்கு உண்மையில் என்ன தெரியும்?”
“எனக்குத் தெரியாதது என்ன?”
“மேலும் தெளிவு பெற நான் எதற்குத் திறந்திருக்க வேண்டும்?”

குடும்பத்தில் இது மற்றவரைக் கேட்பதாக இருக்கலாம். கல்வியில் மேலும் கற்பதாக இருக்கலாம். தொழிலில் நிபுணரின் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள்வதாக இருக்கலாம். நிர்வாகத்தில் கூடுதல் ஆதாரத்தைப் பார்ப்பதாக இருக்கலாம். ஆன்மிகத்தில் குருவழிகாட்டலுக்கும் அருளுக்கும் தன்னைத் திறப்பதாக இருக்கலாம்.

இதுவே பாடல் 131-ஐ வாழ்வதற்கான எளிய சூத்திரம்:

முயற்சியைக் கைவிடாதே;
அறிவை வளர்த்துக்கொள்;
ஆனால் அறிவின் எல்லையை அறிந்துகொள்.
அறிந்ததை அகந்தையாக்காதே;
அறியாததை அருளுக்குத் திறந்துவை.

அறிவின் எல்லையை உணர்வது அறியாமையின் முடிவு அல்ல; அருள் நம்மை மேலும் தெளிவாக்குவதற்காகத் திறக்கும் வாசல்.

ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 131

① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி

மனித அறிவிற்கு ஓர் எல்லை உண்டு. ஆனால் அந்த எல்லை சிவஞானத்திற்கான முடிவல்ல. உயிரின் அறிவும் பக்குவமும் எந்த அளவில் சிவத்தை உணரத் தகுதி பெறுகின்றனவோ, அதற்கேற்ப ஆதியான சிவன் அருளால் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

பாடலின் முதல் இரண்டு சொற்களே இதன் முழுத் தத்துவத்தையும் தாங்குகின்றன:

எவ்வாறு → அவ்வாறு

உயிரின் அறிதிறன் எவ்வாறு உள்ளதோ → அவ்வாறு இறையருள் அதனைத் தெளிவாக்குகிறது.

இதனால் பாடல் 130-இன் “கண்டார்” என்பதற்கான காரணம் பாடல் 131-இல் “அருட்செய்வன்” என்று வெளிப்படுகிறது.

சிவத்தை அறிதல் என்பது மனித அறிவின் தனிப்பட்ட வெற்றி மட்டுமல்ல; பக்குவமடைந்த உயிரறிவில் சிவனருள் நிகழ்த்தும் வெளிப்பாடு.

② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்

#	முக்கியக் கருத்து	பாடலின் சாரம்
1	அறிவு தனக்கு எல்லை	உயிரின் அறிவு எல்லையுடையது; தனது தற்போதைய அறிதலையே முழு உண்மை எனக் கொள்ளக்கூடாது
2	எவ்வாறு — அவ்வாறு	உயிரின் பக்குவத்திற்கும் அறிதிறனுக்கும் ஏற்ப இறைவனின் அருள் வெளிப்படுகிறது
3	அருட்செய்வன் ஆதியான்	சிவஞானம் உயிரின் முயற்சியால் மட்டும் உருவாகுவதில்லை; சிவனருள் அறிவைத் தெளிவாக்குகிறது
4	உமை காண ஆடும் திருக்கூத்து	சிவம் செயலற்ற கருத்தாக அல்ல; சக்தியுடன் தொடர்புடைய உயிருள்ள அருட்பேரியக்கமாக வெளிப்படுகிறது
5	செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்	அருளால் வெளிப்படும் சிவப்பிரகாசத்தை திருமூலர் செழுமையான ஒளிமாணிக்கமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார்

பாடலின் அகக்கட்டமைப்பு

எவ்வாறு?
↓
உயிரின் அறிவு
↓
அறிவிற்கு எல்லை
↓
அவ்வாறு
↓
ஆதியானின் அருள்
↓
திருக்கூத்து
↓
சிவ–சக்தி வெளிப்பாடு
↓
செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்

இந்த அமைப்பில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்கிறது:

அறிவின் எல்லை → அருளின் வெளிப்பாடு → சிவப்பிரகாசம்

அறிவின் எல்லையில் திருமூலர் இருளை வைக்கவில்லை; அருளை வைக்கிறார்.

③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?

இப்பாடல் முதலில் சாதகரின் ஆன்மிக அகந்தையைத் திருத்துகிறது.

சாதகர் பல நூல்களைப் படிக்கலாம்; மந்திரம் ஜபிக்கலாம்; யோகம் செய்யலாம்; ஆழமான அனுபவங்களையும் பெறலாம். அப்போது நுண்ணிய ஒரு எண்ணம் தோன்றலாம்:

“நான் அறிந்துவிட்டேன்.”

திருமூலர் அதற்கு முன்னால்:

“அறிவு தனக்கு எல்லை”

என்று நிறுத்துகிறார்.

ஆனால் இதன் பொருள் “மனிதனால் எதையும் அறிய முடியாது” என்பதல்ல. மாறாக, சாதகரின் நிலை:

“எல்லாவற்றையும் நான் அறிந்துவிட்டேன்”
என்பதிலிருந்து
“எனது தற்போதைய அறிவிற்கு எல்லை உண்டு; மேலும் தெளிவதற்கு நான் திறந்திருக்கிறேன்”

என்ற பணிவுக்கு மாறுகிறது.

அடுத்த மாற்றம் இன்னும் ஆழமானது.

சாதனை → பக்குவம் → அருள்

சாதகர் முதலில்:

நான் ஜபிக்கிறேன்
நான் தியானிக்கிறேன்
நான் யோகம் செய்கிறேன்
நான் கற்கிறேன்

என்று பயணிக்கிறார்.

இப்பாடல் அவரை:

“இந்தச் சாதனைகள் என்னை அருளை உணரத் தகுந்த பாத்திரமாக மாற்றுகின்றனவா?”

என்று கேட்கச் செய்கிறது.

இதனால் சாதனை ஒரு சாதனைப் பெருமையாக இல்லாமல் பாத்திரப் பக்குவமாக மாறுகிறது.

மூன்றாவது மாற்றம் — பிறரைப் பற்றிய தீர்ப்பிலும் நிகழ்கிறது. தன் அறிவின் எல்லையை உணர்ந்தவன் மற்றவர்களை விரைவாகத் தீர்ப்பிட மாட்டான். கேட்பான்; ஆராய்வான்; தெரியாததைத் தெரியாது என்று ஏற்றுக்கொள்வான்.

எனவே இப்பாடல் சாதகரை:

அறிவுச் செருக்கிலிருந்து → அறிவுப் பணிவிற்கு
தன்முயற்சிப் பெருமையிலிருந்து → அருள் உணர்விற்கு
தீர்ப்பிலிருந்து → தெளிவிற்கு
“நான் அடைந்தேன்” என்பதிலிருந்து → “அருளால் அறிகிறேன்” என்பதற்கு

அழைத்துச் செல்கிறது.

④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்

“அறிவு எவ்வளவு பக்குவப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அருள் அதனைச் சிவத்தை அறியத் தெளிவாக்குகிறது.”

இன்னும் சுருக்கமான நினைவுச் சூத்திரம்:

அறிவுக்கு எல்லை உண்டு; அருள் அதனைத் தெளிவாக்குகிறது.

சாதனைச் சூத்திரமாக:

கற்றுக்கொள் → சாதி → அறிவின் எல்லையை உணர் → அருளுக்குத் திற → சிவத்தைத் தெளி.

⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்

எவ்வாறு

இது வெறும் வினாச்சொல் அல்ல; பாடலின் ஞானவியல் கேள்வியைத் திறக்கிறது:

எல்லையுடைய உயிரறிவு சிவத்தை எவ்வாறு காணும்?

அறிவு தனக்கு எல்லை

பாடலின் அடிப்படை உண்மை. உயிர் அறிவற்றதல்ல; ஆனால் அதன் தற்போதைய அறிவு எல்லையற்றதுமல்ல.

இதை உணர்வதே ஞானப்பணிவின் தொடக்கம்.

அவ்வாறு

“எவ்வாறு” என்பதற்கான நேரடியான பதில்.

எவ்வாறு உயிர் காணத் தகுதி பெறுகிறதோ — அவ்வாறு சிவன் அருள்புரிகிறான்.

இதனால் உயிரின் பக்குவமும் சிவனருளும் ஒரே கருத்தோட்டத்தில் இணைக்கப்படுகின்றன.

அருட்செய்வன்

இப்பாடலின் மையத் திறவுகோல்.

130-இல்:

“கண்டார்.”

131-இல்:

“அருட்செய்வன்.”

எனவே சிவஞானம் என்பது உயிர் தனியாகப் பெற்ற வெற்றி அல்ல; உயிரின் பக்குவத்தில் அருள் செயல்பட்டு விளைவிக்கும் தெளிவு.

ஆதியான்

ஆதிமுதல்வனாகிய சிவன். உயிரின் அறிவுக்கு முன்பும் அதன் அறிதலுக்கு ஆதாரமாகவும் நிற்கும் பரம்பொருளைச் சுட்டுகிறது.

ஒவ்வாத மன்று

நிகரற்ற திருக்கூத்தரங்கு. சிவத்தின் அருள் ஒரு நிலையான கருத்தாக மட்டும் அல்லாமல் திருக்கூத்தாக வெளிப்படும் பேரியக்கம் என்பதை இது காட்சிப்படுத்துகிறது.

உமை

சிவசக்தியின் குறியீடு. “உமை காண ஆடும்” என்ற அமைப்பு சிவனை சக்தியிலிருந்து பிரிந்த தனிப்பொருளாக அல்லாமல் சிவ–சக்தி உறவின் உயிருள்ள வெளிப்பாட்டில் காணச் செய்கிறது.

செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்

பாடலின் இறுதி உச்ச உருவகம்.

அறிவுக்கு எல்லை இருக்கிறது என்று தொடங்கிய பாடல் இருளில் முடிவதில்லை; சுடரில் முடிகிறது.

எல்லையுடைய அறிவு → அருளால் தெளிகிறது → சிவம் செழுஞ்சுடர் மாணிக்கமாக வெளிப்படுகிறது.

ஒரே பார்வையில் — பாடலின் ஞானப் பயணம்

பாடல் 130

“கண்டார்”

↓

சிவலோகம் – சிவயோகம் – சிவபோகம்

↓

தம்முள்ளே

↓

“சொல்வது எவ்வாறே?”

↓

══════════════════════

பாடல் 131

══════════════════════

↓

“எவ்வாறு காண்பான்?”

↓

அறிவு தனக்கு எல்லை

↓

“அவ்வாறு”

↓

ஆதியான் அருட்செய்வன்

↓

ஒவ்வாத மன்று

↓

உமை காணத் திருக்கூத்து

↓

செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்

↓

அருளால் வெளிப்படும் சிவம்

சாதகர் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய மூன்று நிலைகள்

முதல் நிலை — அறிவை வளர்த்தல்:
அறிவுக்கு எல்லை இருக்கிறது என்பதால் கற்றலை நிறுத்தக்கூடாது. மாறாக, தொடர்ந்து கற்று அறிவைப் பக்குவப்படுத்த வேண்டும்.

இரண்டாம் நிலை — அறிவின் எல்லையை அறிதல்:
தான் அறிந்ததையே முழு உண்மையாகக் கருதாமல், அறியாதவற்றின் முன்னால் பணிவுடன் நிற்க வேண்டும்.

மூன்றாம் நிலை — அருளுக்குத் திறத்தல்:
குரு, சாஸ்திரம், சாதனை, தியானம் ஆகியவற்றால் அகத்தைப் பக்குவப்படுத்தி, சிவனருள் அறிவை மேலும் தெளிவாக்க அனுமதிக்க வேண்டும்.

திருச்சிற்றம்பலம்.