அன்பர்களே,
நீங்கள் திருமந்திரத்தின் ஒரு மந்திரத்திற்கான பொருளையும், அதன் யோக–ஆகம–தந்திர விளக்கத்தையும் வாசித்துள்ளீர்கள்.
ஆனால், உங்களிடம் ஒரு கேள்வி…
திருமந்திரத்தைப் பற்றி அறிந்தீர்களா?
அல்லது
திருமந்திரத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?
இவை இரண்டும் ஒன்றல்ல.
திருமூலர் அருளிய ஒவ்வொரு திருமந்திரமும், வெறும் பாடல் அல்ல; ஒரு வருட தவத்தின் அனுபவச் சுருக்கம். அந்த அனுபவத்தை வெறும் வாசிப்பால் மட்டுமே முழுமையாகப் பெற முடியாது. அறிவு வழியைக் காட்டும்; ஆனால் சாதனையே அந்த வழியில் நம்மை நடத்தும்.
அதனால்தான், எமது குருநாதர் அகஸ்திய குலபதி ஸ்ரீ ஸக்தி சுமனன் அவர்கள், திருமந்திரத்தை வெறும் நூலாக அல்ல, வாழ்வாக மாற்றும் ஒரு தனித்துவமான சாதனை முறையாக திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையை வகுத்துத் தந்துள்ளார்.
இந்த எழுத்துச் சாதனை என்பது,
ஒரு புத்தகத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகத்திற்கு சொற்களை நகலெடுக்கும் செயல் அல்ல.
இது,
நாள்தோறும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டுமே எழுதும் இந்த ஒழுக்கம், மனத்தின் அவசரத்தைக் குறைத்து, பொறுமையையும், கவனத்தையும், உள்ளுணர்வையும் வளர்க்கிறது. காலப்போக்கில், திருமந்திரம் ஒரு நூலாக உங்கள் கையில் இருப்பதில்லை; அது உங்கள் சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.
திருமந்திரத்தைப் படித்தவர்கள் பலர் இருக்கலாம்.
திருமந்திரத்தை வாழ்ந்தவர்கள் சிலரே.
அந்த அரிய சாதகர்களின் வரிசையில் நீங்கள் இணைவதற்கான அழைப்பே திருமந்திர எழுத்துச் சாதனை.
நீங்களும் இந்த அருள் யாத்திரையில் இணைந்து,
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மந்திரம்,
ஒவ்வொரு மந்திரத்திலும் ஒரு புதிய விழிப்பு,
ஒவ்வொரு விழிப்பிலும் சிவத்தை நோக்கிய ஒரு புதிய படி எடுத்து வையுங்கள்.
வாருங்கள்!
திருமந்திரத்தை வெறும் வாசிப்பதிலிருந்து, அதை வாழும் ஆன்மிகப் பயணத்திற்கு ஒன்றாக முன்னேறுவோம்.
திருமந்திர அரண்மனை – உலகளாவிய திருமந்திர குருகுலம்
திருமந்திர எழுத்துச் சாதனையில் இணைந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள், கீழ்வரும் விண்ணப்படிவத்தை நிரப்பி திருமந்திர அரண்மனை திருமூலர் குருகுலத்தில் இணையுங்கள்.
📝 விண்ணப்படிவம் →
திருமூலர் படிக்கட்டு - 132
சிவசிவ! மெய்யன்பர்களே!
திருமூல நாயனார் அருளிய 'பரசிவத்தை நோக்கிய மூவாயிரம் படிக்கட்டு' எனும் ஞானப் பயணத்தில், இன்று நாம் நூற்றிமுப்பத்திரண்டாவது படிக்கட்டில் (132) அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
மூல மந்திரம் (பழந்தமிழ் வடிவம்)
மாணிக்கத் துள்ளே மரகதச் சோதியாய்
மாணிக்கத் துள்ளே மரகத மாடமாய்
ஆணிப்பொன் மன்றினு ளாடுந் திருக்கூத்தைப்
பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே. (132)
சந்தி பிரித்த வடிவம்
மாணிக்கத்து உள்ளே மரகதச் சோதியாய்
மாணிக்கத்து உள்ளே மரகத மாடமாய்
ஆணிப்பொன் மன்றினுள் ஆடும் திருக்கூத்தைப்
பேணித் தொழுது என்ன பேறு பெற்றாரே.
யோக–ஆகம–தந்திர ஒருங்கிணைந்த விளக்கவுரை
திருமந்திரப் பாடல் 132, முந்தைய பாடலின் இறுதியில் தோன்றிய “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்ற சிவப்பிரகாச உருவகத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதனை ஒரு முழுமையான அகத்திருக் காட்சியாக விரிக்கிறது. பாடல் 131-இல் எல்லையுடைய உயிரறிவிற்கு அதன் பக்குவத்திற்கேற்ப ஆதியான சிவன் அருள்புரிகிறான்; அந்த அருள் வெளிப்பாடு “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என முடிகிறது. இப்போது அந்த மாணிக்கத்தின் “உள்ளே” என்ன இருக்கிறது என்பதை திருமூலர் திறந்து காட்டுகிறார்: மரகதச் சோதி, மரகத மாடம், ஆணிப்பொன் மன்று, அதனுள் ஆடும் திருக்கூத்து. ஆகவே இப்பாடலை வெறும் வண்ணமயமான தெய்வீகக் காட்சியாக மட்டும் வாசிக்க முடியாது. அருளால் வெளிப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தில் சிவ–சக்தித் திருக்கூத்து அனுபவிக்கப்படுவது இதன் மையம்.
“மாணிக்கத்துள்ளே மரகதச் சோதியாய்” என்ற முதல் அடி, வெளிச்சத்திற்குள் இன்னொரு வெளிச்சத்தை அமைக்கிறது. மாணிக்கம் ஏற்கனவே ஒளியுடைய உருவகம். ஆனால் அந்த மாணிக்கத்தின் உள்ளே திருமூலர் மரகதச் சோதியைக் காண்கிறார். இதன் மூலம் இறையனுபவம் ஒரே அடுக்கில் முடிவதில்லை என்பதை உணர்த்துகிறார். சாதகர் முதலில் சிவத்தை ஒரு தெய்வீகப் பிரகாசமாக உணரலாம்; ஆனால் அந்தப் பிரகாசத்திற்குள் நுழைந்தபோது மேலும் நுண்ணிய சக்தி வெளிப்பாடு திறக்கிறது. முந்தைய பாடலின் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” இங்கே வெளிப்புற உருவகமாக நின்றுவிடாமல், அகத்திற்குள் அழைக்கும் ஆன்மிக வாசலாக மாறுகிறது.
சைவசித்தாந்தப் பார்வையில் இதனைப் புரிந்துகொள்ளும்போது ஒரு முக்கியமான வரம்பைக் காக்க வேண்டும். சிவமும் சக்தியும் இரு தனித்த பரம்பொருள்கள் அல்ல. சிவனது அருள், அறிவு, செயற்பாடு ஆகியவற்றை அவனது சக்தியிலிருந்து முற்றிலும் பிரிக்க முடியாது. எனவே மாணிக்கத்துள் மரகதச் சோதி என்பது “ஒரு தெய்வத்தின் உள்ளே இன்னொரு தெய்வம்” என்ற பொருளில் கொள்ளப்பட வேண்டியதல்ல. மாறாக, சிவப்பிரகாசத்தினுள் அதன் சக்தி வெளிப்பாடு நுண்ணிய முறையில் விளங்குகிறது என்ற தத்துவப் பாவனையில் வாசிக்கலாம். பாடல் 131-இல் “உமை காண ஆடும்” என்று வெளிப்பட்ட சிவ–சக்தி உறவு, 132-இல் ஒளி, மாடம், மன்று, கூத்து என்ற பல அடுக்குகளைக் கொண்ட அனுபவக் காட்சியாகிறது.
“மாணிக்கத்துள்ளே மரகத மாடமாய்” என்ற இரண்டாவது அடி இந்த ஒளியை ஒரு இருப்பிடமாக மாற்றுகிறது. முதல் அடியில் மரகதம் சோதியாக இருந்தது; இரண்டாவது அடியில் அது மாடமாகிறது. இதுவே பாடலின் குறிப்பிடத்தக்க உள்கட்டமைப்பு:
ஒளி → இடம் → மன்று → கூத்து.
முதலில் சாதகர் பிரகாசத்தை உணர்கிறார். பின்னர் அந்தப் பிரகாசமே தெய்வீக இருப்பிடமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது. அதன் உள்ளே மன்று வெளிப்படுகிறது; அந்த மன்றில் திருக்கூத்து நிகழ்கிறது. இவ்வாறு திருமூலர் நிலையான ஒளியிலிருந்து உயிருள்ள சிவசக்தி இயக்கத்திற்கு சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறார்.
சிவாகமப் பார்வையில் மன்று என்பது மிகவும் பொருளுள்ள உருவகம். ஆகம வழிபாட்டில் ஆலயம் வெறும் கட்டிடம் அல்ல; இறைசந்நிதியை முறையாக அனுபவிக்க அமைக்கப்பட்ட புனிதத் தளம். கருவறை, மூர்த்தி, மண்டபம், பூஜை, மந்திரம், தீபம், நியாசம் போன்ற அனைத்தும் சாதகரின் சிதறிய கவனத்தைத் தெய்வீக மையத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன. ஆனால் ஆகம சாதனையின் அகநிலை முதிரும்போது, புற ஆலயத்தில் வழிபட்ட இறைசந்நிதி சாதகரின் அகத்திலும் உணரப்பட வேண்டும். பாடல் 130-இல் “சிவலோகம் தம்முள்ளே” என்று கூறிய இயக்கம் இங்கே இன்னும் காட்சிமயமாகிறது. மாணிக்கத்தின் உள்ளே மாடம்; மாடத்தின் புனிதப் பரப்பில் பொன்மன்று; மன்றினுள் திருக்கூத்து. இது அக ஆலய அனுபவத்தின் கவிதை வடிவமாக வாசிக்கத்தக்கது.
மூன்றாவது அடியின் “ஆணிப்பொன் மன்றினுள் ஆடும் திருக்கூத்து” பாடலின் உச்சம். “ஆணிப்பொன்” தூய்மையும் உயர்ந்த மதிப்பும் கொண்ட பொன்னை நினைவூட்டுகிறது. பொன் தீயில் சுத்திகரிக்கப்பட்டாலும் தனது இயல்பை இழக்காதது போல, ஆன்மிக மரபில் அது தூய்மை, அழிவின்மை, உயர்வு ஆகியவற்றுக்கான இயல்பான உருவகமாகிறது. அத்தகைய பொன்மன்றில் நிகழ்வது சாதாரண நடனம் அல்ல — திருக்கூத்து.
திருமூலரின் சிந்தனையில் திருக்கூத்து ஒரு அழகியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; சிவனது பேரியக்கத்தை உணர்த்தும் அடையாளமாகவும் வாசிக்கப்படுகிறது. சிவன் நிலையான பரம்பொருளாக இருப்பதோடு, சக்தியால் வெளிப்படும் பேரியக்கத்தின் ஆதாரமும் ஆவான். தோற்றம், நிலை, மாற்றம், மறைவு, அருள் ஆகிய அண்ட இயக்கங்களை சைவ மரபு சிவசெயலோடு தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்கிறது. இந்தப் பின்னணியில் “ஆடும் திருக்கூத்து” என்பது உலகமும் உயிரும் இறைசெயலிலிருந்து பிரிந்தவை அல்ல என்ற அனுபவ உணர்வுக்குக் கதவைத் திறக்கிறது.
தந்திரப் பார்வையில் இந்தப் பாடல் இன்னும் ஆழமான அகமயத்தைக் கொண்டுள்ளது. தந்திர சாதனை புறத்திலுள்ள தெய்வத்தை மட்டும் வணங்குவதில் நிற்காது; மந்திரம், நியாசம், தியானம், பிராண ஒழுங்கு, பாவனை ஆகியவற்றின் மூலம் சாதகரின் உடல்–மனம்–உயிராற்றல் அமைப்பையே தெய்வீகச் சந்நிதியாக மாற்றுகிறது. புறத்தில் மண்டலம் அமைக்கப்படுகிறது; பின்னர் அதே மண்டலம் அகத்தில் பாவிக்கப்படுகிறது. புறத்தில் தெய்வம் நிறுவப்படுகிறது; பின்னர் அந்தத் தெய்வசந்நிதி உள்ளுணர்வில் நிலைபெறுகிறது. இந்தப் பின்னணியில் மாணிக்கத்துள்ளே மரகத மாடம்; மாடத்துள் பொன்மன்று; மன்றினுள் திருக்கூத்து என்பது சாதகரின் அகத்தே உருவாகும் தெய்வீக மண்டலத்தின் கவிதை வடிவமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆனால் இவ்வரிகளை உடலின் குறிப்பிட்ட சக்கரம், நாடி அல்லது யோக மையத்துடன் நேரடியாகச் சமப்படுத்தும்போது எச்சரிக்கை தேவை. பாடல் தானாக அவ்வகையான உடலியல்–யோக வரைபடத்தை வெளிப்படையாக வழங்கவில்லை. எனவே “மரகதச் சோதி இதே சக்கரம்”, “ஆணிப்பொன் மன்று இந்த நாடி” என்று உறுதியான தொழில்நுட்ப அடையாளங்களைச் சேர்ப்பது மூலத்தை மீறிய விளக்கமாகிவிடும். திருமூலரின் சொற்கள் அனுமதிக்கும் உறுதியான வாசிப்பு: ஒளியின் அகத்தில் தெய்வீக இருப்பிடம்; அதன் அகத்தில் திருக்கூத்து; அதை சாதகர் பேணித் தொழுதல்.
யோகப் பார்வையில் இப்பாடலின் “உள்ளே” என்ற மீளுரையே முக்கியமானது. சாதாரண மனம் எப்போதும் புறத்தில் ஓடுகிறது. கண் வடிவத்தைத் தேடுகிறது; காது ஒலியைத் தேடுகிறது; மனம் நினைவையும் எதிர்காலத்தையும் தேடுகிறது. யோகத்தின் மூலம் இந்தச் சிதறல் படிப்படியாக ஒருமுகப்படும்போது, கவனம் புறப்பொருள்களிலிருந்து அகச்சாட்சிக்கு திரும்புகிறது. பாடல் 130 ஏற்கனவே சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் “தம்முள்ளே” என்று கூறியது. 132-இன் “மாணிக்கத்துள்ளே” அந்த அகநோக்கை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது. உள்ளே சென்றபோது மீண்டும் உள்ளே; ஒளிக்குள் மீண்டும் ஒளி; சந்நிதிக்குள் மன்று; மன்றுக்குள் கூத்து. இது சாதகரின் அகப்பயணத்திற்கு அழகான தியான வடிவத்தை அளிக்கிறது.
சித்தர் மரபின் தனித்தன்மையும் இங்கே தெளிவாகிறது. சித்தருக்கு இறையனுபவம் வெறும் மறுமை நம்பிக்கையாக இருப்பதில்லை. உடம்பு, உயிர், மூச்சு, மனம், அறிவு ஆகியவை சாதனையின் நிகழ்தளங்களாகின்றன. ஆகவே புற அம்பலத்தில் சிவன் ஆடுவதை வணங்கும் பக்தி, சாதகரின் அகத்தில் இறை இயக்கத்தை உணரும் ஞானமாக முதிர்கிறது. இதுவே புறவழிபாட்டையும் அகஅனுபவத்தையும் எதிர்மறையாகப் பிரிக்காமல் ஒன்றை மற்றொன்றின் ஆழமாகக் காணும் திருமூலரின் சிறப்பு.
பாடலின் இறுதி அடி — “பேணித் தொழுதென்ன பேறுபெற்றாரே” — இதுவரை கூறப்பட்ட காட்சியின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக்குகிறது. திருமூலர் “கண்டார்கள்” என்று மட்டும் கூறவில்லை; “பேணித் தொழுது” என்கிறார். காணுதல் அறிவின் செயல்; பேணுதல் அன்பின் செயல்; தொழுதல் முழுமையான பணிவின் செயல். ஆகவே சிவஞானத்தின் முதிர்ச்சி வெறும் தத்துவப் புரிதலில் இல்லை. உணர்ந்ததை உள்ளத்தில் மதித்து, அன்புடன் தாங்கி, பணிவுடன் அதற்கு முன் நிற்பதில் உள்ளது.
“பேணுதல்” என்பதும் ஆழமான சாதனைச் சொல். ஒரு கணநேர ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பெற்றுவிட்டு அதைப் பற்றிப் பெருமைப்படுவது பேணுதல் அல்ல. அகத்தில் எழுந்த தெளிவை வாழ்வில் பாதுகாப்பது, மனத்தை மீண்டும் சிதறவிடாமல் சாதனையைத் தொடர்வது, அருளுணர்வை அகந்தையின் சொத்தாக மாற்றாமல் இருப்பது — இவையே நடைமுறையில் பேணுதலின் பரிமாணங்கள். இதற்குப் பின் “தொழுதல்” வருகிறது. சாதகர் அனுபவத்தைத் தனது சாதனை வெற்றியாக உரிமைகோராமல், அதன் முன்னால் தலைவணங்குகிறார்.
இங்கே பாடல் 131-இன் தர்க்கமும் நிறைவு பெறுகிறது. அங்கே “அறிவு தனக்கு எல்லை” என்று சாதகரின் தன்முனைப்பு தாழ்த்தப்பட்டது; “அருட்செய்வன் ஆதியான்” என்று சிவனருள் முன்னிறுத்தப்பட்டது. இப்போது அந்த அருளால் வெளிப்பட்ட செழுஞ்சுடர் மாணிக்கத்தின் அகத்தே திருக்கூத்து காணப்படுகிறது. அதைக் கண்ட சாதகரின் இயல்பான பதில்: பேணுதல், தொழுதல். அதன் விளைவு: பேறு.
இந்த “பேறு” என்பதை வெறும் உலகியலான பலனாகக் குறுக்கிவிட முடியாது. பாடலின் முழுக் கருத்தோட்டத்தில் அது சிவசந்நிதியை உணர்ந்து, திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழும் சாதகருக்குக் கிடைக்கும் உயர்ந்த ஆன்மிக அடைவைக் குறிக்கிறது. திருமூலர் அதன் அளவை பட்டியலிடவில்லை. மாறாக வியப்புடன்:
“என்ன பேறு பெற்றாரே!”
என்கிறார். இது கணக்கிடக்கூடிய பலனைவிட அனுபவத்தின் அளவிட முடியாத பெருமையைச் சுட்டுகிறது.
பாடல்கள் 130–132 ஒன்றாக வாசிக்கப்படும்போது ஒரு அழகிய ஆன்மிக இயக்கம் உருவாகிறது:
130 — தம்முள்ளே சிவத்தை காணுதல்
→ 131 — அந்தக் காணுதல் அருளால் சாத்தியமாதல்
→ 132 — அருளால் வெளிப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே திருக்கூத்தைக் கண்டு பேணித் தொழுதல்.
இதனால் பாடல் 132 சாதகருக்குச் சொல்லும் செய்தி மிகத் தெளிவானது. சிவத்தைத் தேடுவது மட்டும் போதாது; சிவசந்நிதியை உணர வேண்டும். உணர்வது மட்டும் போதாது; அதன் அகத்தே நிகழும் இறை இயக்கத்தைத் தெளிய வேண்டும். தெளிவது மட்டும் போதாது; அதைப் பேண வேண்டும். பேணுவது மட்டும் போதாது; தொழ வேண்டும். அப்போதுதான் அறிவு பக்தியாகவும், யோகம் அருளுணர்வாகவும், அகக்காட்சி வாழும் சிவஉறவாகவும் முதிர்கிறது.
அதனால் இப்பாடலின் சாதனைச் சாரத்தை ஒரு தொடரில் கூறலாம்:
அருள் ஒளியாகிறது → ஒளி சந்நிதியாகிறது → சந்நிதி மன்றமாகிறது → மன்றில் சிவம் ஆடுகிறது → சாதகர் அதைக் காண்கிறார் → கண்டதைப் பேணுகிறார் → பேணியதைத் தொழுகிறார் → தொழுதவன் அளவிடற்கரிய பேற்றை அடைகிறான்.
திருமூலரின் தர்க்கக் கட்டமைப்பு
பாடல் 132, முந்தைய இரண்டு பாடல்களில் உருவாக்கப்பட்ட அகத்தே சிவத்தைக் காணுதல் → அந்தக் காணுதல் அருளால் நிகழ்தல் என்ற தர்க்கத்தை அடுத்த நிலையான கண்ட சிவத்தைப் பேணித் தொழுதல் நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறது. பாடல் 130-இல் சிவலோகம், சிவயோகம், சிவபோகம் “தம்முள்ளே” காணப்பட்டன. 131-இல் அந்தக் காணுதல் உயிரின் எல்லையுடைய அறிவால் மட்டும் நிகழ்வதல்ல; “அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான்” என்று அதன் காரணம் சிவனருளில் நிறுவப்பட்டது. 132 இப்போது அந்த அருளால் வெளிப்பட்ட “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்னும் சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே மரகதச் சோதி, மரகத மாடம், ஆணிப்பொன் மன்று, திருக்கூத்து என ஒரு முழுமையான இறை அனுபவத் தளத்தை விரிக்கிறது. இதன் மூலம் அறிவு → அருள் → காட்சி → வழிபாடு → பேறு என்ற புதிய தர்க்கத் தொடர் நிறைவடைகிறது.
① திருமூலர் இந்தப் பாடலை ஏன் இங்கே வைத்துள்ளார்?
131-இன் இறுதி:
“செவ்வானிற் செய்ய செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்.”
132-இன் தொடக்கம்:
“மாணிக்கத்துள்ளே மரகதச் சோதியாய்…”
இது தற்செயலான சொல் மீளுரை அல்ல. முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல்லையே அடுத்த பாடலின் நுழைவாயிலாக திருமூலர் பயன்படுத்துகிறார்.
131: சிவன் — செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்.
132: அந்த மாணிக்கத்தின் உள்ளே என்ன?
இதுவே 132 எழுப்பும் அடுத்த கேள்வி.
திருமூலர் வெளியில் தெரியும் மாணிக்கத்திலிருந்து அதன் “உள்ளே” சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறார். அங்கே முதலில் மரகதச் சோதி, பின்னர் மரகத மாடம், அதன் பின்னர் ஆணிப்பொன் மன்று, இறுதியில் திருக்கூத்து வெளிப்படுகிறது.
எனவே பாடலின் அகக்கட்டமைப்பு:
ஒளி → இருப்பிடம் → மன்று → கூத்து
என்று ஆழமடைகிறது.
இதனால் 132-ன் பணி சிவனைப் பற்றிய ஒரு புதிய கருத்தை அறிமுகப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; ஏற்கனவே அனுபவிக்கப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அக ஆழத்தைத் திறப்பது.
② முந்தைய பாடலுடன் இதன் தொடர்பு என்ன?
131–132 இடையிலான தொடர்பு மிகத் தெளிவான சொல்–கருத்துப் பாலம் மூலம் கட்டப்பட்டுள்ளது:
செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம் → மாணிக்கத்துள்ளே
131-இல் உயிரறிவின் எல்லை நிறுவப்பட்டது:
“அறிவு தனக்கு எல்லை.”
அதற்கான தீர்வாக:
“அவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதியான்.”
என்று அருள் முன்னிறுத்தப்பட்டது.
அருளால் வெளிப்படும் சிவன் இறுதியில் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” என்று காட்சியாகிறார். 132 அந்தக் காட்சியை மேலும் விரிக்கிறது.
இதனால்:
131 — சிவன் எவ்வாறு அறியப்படுகிறான்?
→ அருளால்.
132 — அருளால் அறியப்பட்ட சிவம் எவ்வாறு அனுபவிக்கப்படுகிறது?
→ ஒளி, சந்நிதி, மன்று, திருக்கூத்து என அகத்தில் விரியும் இறை அனுபவமாக.
இங்கே அறிவியல் அல்லது தத்துவப் புரிதல் மட்டும் போதாது என்பதும் தெளிவாகிறது. 131-இன் அறிதல், 132-இல் பேணித் தொழுதல் ஆக மாறுகிறது.
அதாவது:
ஞானம் → பக்தியாக முதிர்கிறது.
③ முதலாம் தந்திரத்தின் எந்த நோக்கத்தை இது நிறைவேற்றுகிறது?
முதலாம் தந்திரத்தின் சாதனை இயக்கத்தில் அறம், புலனடக்கம், மலநீக்கம், குருவருள், சிவஞானம் ஆகியவை சாதகரை அகமாற்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. ஆனால் இறையனுபவத்தின் நிறைவு வெறும் “நான் கண்டேன்” என்ற அறிவுசார் நிலையில் முடியக்கூடாது.
132 அதனை:
“பேணித் தொழுது”
என்ற இரண்டு வினைகளால் திருத்துகிறது.
பேணுதல் — கண்ட உண்மையை அன்புடன் உள்ளத்தில் தாங்குதல்.
தொழுதல் — அதன் முன்னால் தன்முனைப்பைத் தாழ்த்தி வணங்குதல்.
இதனால் திருமூலரின் சாதகர் இறுதியில் அறிவுடையவராக மட்டும் இல்லை; அருளை உணர்ந்த பக்தராகவும் மாறுகிறார்.
இது முதலாம் தந்திரத்தின் முக்கியமான ஒருங்கிணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது:
அறம் → சாதனை → ஞானம் → அருள் → பக்தி → பேறு.
இங்கே ஞானமும் பக்தியும் எதிர்மறையான இரண்டு பாதைகள் அல்ல. உண்மையான ஞானம் சிவத்தின் பெருமையை உணரச் செய்கிறது; அந்த உணர்வு இயல்பாகப் பணிவையும் வழிபாட்டையும் உருவாக்குகிறது.
④ அடுத்த பாடலுக்கு இது எவ்வாறு பாலமாகிறது?
132-இன் இறுதிச் சொல் மிக முக்கியமானது:
“பேறுபெற்றாரே.”
இதுவரை கேள்வி:
சிவத்தை எவ்வாறு காண்கிறார்கள்?
என்பதாக இருந்தது.
இப்போது கேள்வி மாறுகிறது:
அந்தத் திருக்கூத்தைப் பேணித் தொழுதவர்களுக்கு கிடைக்கும் “பேறு” என்ன?
இதனால் திருமூலரின் தர்க்கம் இறை அனுபவத்திலிருந்து அதன் ஆன்மிகப் பயனை நோக்கி நகரத் தயாராகிறது.
அடுத்த பாடலின் உரை இங்கு வழங்கப்படாததால் அதன் குறிப்பிட்ட கருத்தை முன்கூட்டியே நிர்ணயிப்பது சரியல்ல. ஆனால் 132 தானாக உருவாக்கும் தர்க்கவாசல் தெளிவானது:
கண்டார்கள் → பேணினார்கள் → தொழுதார்கள் → பேறு பெற்றார்கள்.
எனவே அடுத்த கட்டத்தில் இந்த பேறு, அதன் விளைவு, அல்லது அந்த அனுபவத்தில் நிலைபெறும் சாதகரின் நிலை பற்றிய விரிவாக்கத்திற்கான இயல்பான இடத்தை 132 உருவாக்குகிறது.
⑤ இந்தப் பாடல் இல்லையென்றால் தர்க்கக் கட்டமைப்பில் என்ன குறை ஏற்படும்?
132 இல்லையென்றால் 131-இன் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” ஒரு அழகிய இறை உருவகமாகவே நின்றுவிடும்.
அந்த சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தில்:
என்ற கேள்விகளுக்கான இணைப்பு காணாமல் போய்விடும்.
132 இந்த இடைவெளியை நிரப்புகிறது.
குறிப்பாக “பேணித் தொழுது” இல்லையெனில் திருமூலரின் தொடரை வெறும் அகஅனுபவ மெய்யியலாக வாசிக்கும் அபாயம் இருக்கும். இப்பாடல் அந்த அனுபவத்தை வாழும் உறவாக மாற்றுகிறது.
காணுதல் மட்டும் போதாது; கண்டதைப் பேண வேண்டும்.
பேணுதல் மட்டும் போதாது; தொழ வேண்டும்.
அதன் பின்னரே பேறு வருகிறது.
இதனால் சாதகரின் இயக்கம்:
காண்பவன் → உணர்பவன் → பேணுபவன் → தொழுபவன் → பேறு பெறுபவன்
என்று முழுமை பெறுகிறது.
Flow Diagram
பாடல் 130
சிவலோகம் – சிவயோகம் – சிவபோகம்
↓
“தம்முள்ளே”
↓
கண்டார்
↓
────────────────────────
பாடல் 131
────────────────────────
“அறிவு தனக்கு எல்லை”
↓
“அவ்வாறு அருட்செய்வன்”
↓
அருளால் சிவம் வெளிப்படுதல்
↓
“செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்”
↓
│
│ சொல்–கருத்துப் பாலம்
↓
════════════════════════
பாடல் 132
════════════════════════
↓
“மாணிக்கத்துள்ளே”
↓
மரகதச் சோதி
↓
மரகத மாடம்
↓
ஆணிப்பொன் மன்று
↓
திருக்கூத்து
↓
பேணுதல்
↓
தொழுதல்
↓
அரிய பேறு
தர்க்கச் சாரம்
பாடல்கள் 130–132 ஒன்றாக வாசிக்கப்படும்போது திருமூலரின் இயக்கம் மிக அழகாக வெளிப்படுகிறது:
130 — சிவத்தைத் தம்முள்ளே காண்கிறார்.
131 — அந்தக் காணுதல் அருளால் நிகழ்கிறது.
132 — அருளால் கண்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே திருக்கூத்தைக் கண்டு, அதைப் பேணித் தொழுது பேறு பெறுகிறார்.
இதனால் பாடல் 132-ன் தர்க்க இடத்தை ஒரு வரியில் கூறினால்:
அருளால் அறியப்பட்ட சிவத்தை வெறும் ஞானமாக வைத்திருக்காமல், அகத்தே திருக்கூத்தாக உணர்ந்து, அன்பால் பேணி, பணிவால் தொழுது, அருட்பேறாக வாழச் செய்யும் பாடல்.
இங்கே திருமூலரின் தர்க்கம் அறிதலிலிருந்து அனுபவத்திற்கு; அனுபவத்திலிருந்து அன்பிற்கு; அன்பிலிருந்து வழிபாட்டிற்கு; வழிபாட்டிலிருந்து பேற்றிற்கு நகர்கிறது.
சாதனை வாழ்வியல்
திருமந்திரப் பாடல் 132 ஒரு முக்கியமான வாழ்வியல் மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது: மதிப்புடைய ஒன்றைக் காண்பது மட்டும் போதாது; அதை உணர்ந்து, பேணி, வாழ்வின் பகுதியாக்க வேண்டும். “மாணிக்கத்துள்ளே” என்று இருமுறை கூறி திருமூலர் நம்மை வெளிப்புறத் தோற்றத்திலிருந்து அகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். அங்கே சோதி தெரிகிறது; சோதி சந்நிதியாக விரிகிறது; சந்நிதிக்குள் திருக்கூத்து நிகழ்கிறது. ஆனால் பாடல் அங்கேயும் முடியவில்லை. அதன் நடைமுறைச் சிகரம் “பேணித் தொழுது” என்பதில்தான் உள்ளது.
நவீன வாழ்க்கையில் இதன் பொருள் மிக எளியது: மனிதர்கள், உறவுகள், அறிவு, பொறுப்பு, வாய்ப்புகள், ஆன்மிக அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்புறத்தை மட்டும் பார்த்து வாழாமல், அவற்றின் உள்ளார்ந்த மதிப்பைக் காணக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கண்ட மதிப்பை அலட்சியப்படுத்தாமல் பேண வேண்டும். அப்போதுதான் வாழ்க்கையே ஒரு சாதனையாக மாறுகிறது.
குடும்பம் — உறவின் உள்ளிருக்கும் மாணிக்கத்தைக் காணுதல்
நாம் நீண்ட காலம் ஒருவருடன் வாழும்போது அவரின் அருமையை விட அவரின் குறைகளே அதிகமாகத் தெரியத் தொடங்கலாம். திருமூலரின் “மாணிக்கத்துள்ளே” என்ற அகநோக்கு குடும்பத்திலும் தேவைப்படுகிறது. ஒருவரின் வெளிப்புற நடத்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் அன்பு, தியாகம், பயம், பொறுப்பு, நல்லெண்ணம் ஆகியவற்றையும் காண வேண்டும்.
நடைமுறை உதாரணம்: வயதான பெற்றோர் ஒரே விஷயத்தை மீண்டும் மீண்டும் கூறும்போது எரிச்சலடையாமல், “எனக்காக வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை அர்ப்பணித்த மனிதர் இவர்” என்று அவர்களின் உறவுப் பெறுமதியை நினைவுகூர்ந்து பொறுமையாகப் பதிலளிப்பது.
இங்கே காணுதல் அன்பாகவும், பேணுதல் பராமரிப்பாகவும், தொழுதல் நன்றியுணர்வாகவும் வாழப்படுகிறது.
கல்வி — தகவலுக்குள் இருக்கும் ஞானத்தைக் காணுதல்
கல்வியில் மாணவர் மதிப்பெண், தேர்வு, சான்றிதழ் ஆகியவற்றில் மட்டும் நின்றுவிட்டால் அவர் மாணிக்கத்தின் வெளிப்புறத்தையே பார்க்கிறார். பாடத்தின் உள்ளே இருக்கும் சிந்தனை, திறன், வாழ்க்கைப் பயன்பாடு ஆகியவற்றைக் கண்டால் தான் “மரகதச் சோதி” திறக்கிறது.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மாணவர் ஒரு கருத்தைத் தேர்வுக்காக மனப்பாடம் செய்வதற்குப் பதிலாக, “இது உண்மையான வாழ்க்கையில் எந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கிறது?” என்று கேட்டு ஒரு நடைமுறைச் சூழலில் பயன்படுத்திப் பார்ப்பது.
அப்போது கல்வி மதிப்பெண் பெறுவதிலிருந்து அறிவைப் பேணுவதற்கு உயர்கிறது.
தலைமைத்துவம் — மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் திறனை வெளிக்கொணர்தல்
சிறந்த தலைவர் ஒருவர் தற்போது என்ன செய்கிறார் என்பதை மட்டும் பார்ப்பதில்லை; அவர் என்னவாக வளர முடியும் என்பதையும் காண்கிறார்.
ஒரு சாதாரண மேலாளர் தவறைக் காண்கிறார். ஒரு முதிர்ந்த தலைவர் தவறின் பின்னால் இருக்கும் வளர்ச்சிக்குரிய மனிதனையும் காண்கிறார். இதுவே “மாணிக்கத்துள்ளே” பார்க்கும் தலைமைப் பார்வை.
நடைமுறை உதாரணம்: இளம் பணியாளர் ஒரு முக்கியமான பணியில் தவறு செய்தால் உடனே அவரைத் தகுதியற்றவர் என்று முடிவெடுக்காமல், காரணத்தை ஆராய்ந்து, தேவையான வழிகாட்டலை வழங்கி, மீண்டும் பொறுப்புடன் முயற்சி செய்ய வாய்ப்பளிப்பது.
இங்கே தலைவரின் பணி திறமையைப் பயன்படுத்துவது மட்டும் அல்ல; அதைப் பேணி வளர்ப்பது.
தொழில் — வேலையை வெறும் வருமானமாகப் பார்க்காதிருத்தல்
ஒரு தொழிலில் சம்பளம் அவசியம். பதவி உயர்வும் முக்கியம். ஆனால் தொழிலின் முழுப் பொருள் அவற்றில் மட்டும் இல்லை. நாம் உருவாக்கும் மதிப்பு, தீர்க்கும் பிரச்சினை, சேவை செய்யும் மனிதர்கள், வளர்க்கும் திறன் ஆகியவற்றையும் காண வேண்டும்.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு மருத்துவர் நோயாளியை “அடுத்த வழக்கு” என்று மட்டும் பார்க்காமல், பயத்துடன் உதவி தேடி வந்த மனிதராகக் காண்கிறார். ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பை “ஒரு மணி நேர வேலை” என்று மட்டும் பார்க்காமல், எதிர்கால மனிதர்களை உருவாக்கும் வாய்ப்பாகக் காண்கிறார்.
அப்போது தொழில் வெறும் வேலை என்பதிலிருந்து பொறுப்புடன் பேணப்படும் பணி என்ற நிலைக்கு உயர்கிறது.
சமூக ஊடகம் — ஒளியைக் காணவும் பேணவும் கற்றுக்கொள்ளுதல்
சமூக ஊடகங்களில் நாம் எதைப் பார்க்கிறோமோ அதையே மனத்தில் தொடர்ந்து சேர்த்துக்கொள்கிறோம். கோபம், அவதூறு, பொறாமை, சர்ச்சை ஆகியவற்றையே தொடர்ந்து உட்கொண்டால் அகமும் அதற்கேற்ப வடிவம் பெறும்.
“பேணுதல்” என்ற திருமூலரின் சொல் இங்கே மிகவும் பொருத்தமானது: எதை நமது கவனத்தால் பேணுகிறோம்?
நடைமுறை உதாரணம்: பயனுள்ள அறிவைத் தரும் ஒரு பதிவைக் கண்டால் அதை வெறுமனே “விரும்புதல்” குறியிட்டு கடந்து செல்லாமல், சேமித்து, படித்து, வாழ்க்கையில் ஒரு கருத்தையாவது நடைமுறைப்படுத்துவது. அதேபோல் உறுதிப்படுத்தப்படாத எதிர்மறைத் தகவலை உடனே பகிராமல் இருப்பது.
நமது கவனம் எதன்மீது தொடர்ந்து செல்கிறதோ, அதையே நாம் அகத்தில் வளர்க்கிறோம்.
நிர்வாகம் — அமைப்பின் உள்ளிருக்கும் மதிப்பைப் பாதுகாத்தல்
நிர்வாகத்தில் விதிமுறைகள், படிவங்கள், அறிக்கைகள், காலக்கெடுக்கள் தேவை. ஆனால் அவை எதற்காக உருவாக்கப்பட்டன என்ற நோக்கம் மறைந்துவிட்டால் நிர்வாகம் இயந்திரமாகிவிடும்.
நடைமுறை உதாரணம்: ஒரு நிறுவனத்தில் செயல்திறன் மதிப்பீட்டை வெறும் மதிப்பெண் வழங்கும் நடைமுறையாக நடத்தாமல், ஒவ்வொரு பணியாளரின் திறன், குறை, பயிற்சித் தேவை, அடுத்த வளர்ச்சி நிலை ஆகியவற்றைக் கண்டறியும் வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்துவது.
அப்போது அமைப்பு மனிதனை கட்டுப்படுத்துவதற்காக அல்ல; அவருள் இருக்கும் திறனைப் பேணுவதற்காக செயல்படுகிறது.
ஆன்மிக சாதனை — அனுபவத்தைப் பெறுவதிலிருந்து அனுபவத்தைப் பேணுவதற்கு
இப்பாடலின் நேரடியான சாதனைப் பயன்பாடு இங்கே உள்ளது. தியானத்தில் அமைதி, ஒளி, ஆனந்தம், அகத்தெளிவு போன்ற அனுபவங்கள் சில நேரங்களில் தோன்றலாம். அவற்றைத் தேடி ஓடுவதோ, “நான் உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டேன்” என்று அறிவிப்பதோ திருமூலர் கூறும் வழி அல்ல.
அவர் கூறுவது:
“பேணித் தொழுது.”
நடைமுறை உதாரணம்: தியானத்திற்குப் பிறகு ஆழமான அமைதி ஏற்பட்டால் உடனே கைப்பேசியை எடுத்துச் சமூக ஊடகங்களில் மூழ்காமல், சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து அந்த அகநிலையை நிலைப்படுத்துவது. பின்னர் அந்த அமைதி அன்றைய பேச்சிலும் செயலிலும் பிரதிபலிக்கிறதா என்று கவனிப்பது.
உண்மையான ஆன்மிக அனுபவத்தின் சோதனை:
“நான் என்ன கண்டேன்?” என்பது மட்டும் அல்ல.
“கண்டது என்னை எவ்வாறு மாற்றியது?”
என்பதே.
“பேணுதல்” என்பது அனுபவத்தைப் பிடித்துக்கொள்வது அல்ல; அதன் மூலம் பிறந்த தூய்மை, அமைதி, அன்பு, பணிவு ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பது. “தொழுதல்” என்பது அந்த அனுபவத்தைத் தனது தனிப்பட்ட சாதனை என்று உரிமைகோராமல் அருளின் முன்னால் பணிவது.
“பேணித் தொழுதல்” — அன்றாட சாதனையின் இரு படிகள்
இந்தப் பாடலை மிக எளிய வாழ்வியல் சூத்திரமாக மாற்றலாம்:
பேணுதல்
→ மதிப்புடையதை அறிதல்
→ அதற்கு கவனம் அளித்தல்
→ பாதுகாத்தல்
→ வளர்த்தல்
→ தொடர்ச்சியாக வாழ்தல்
தொழுதல்
→ அனைத்தையும் “எனது சாதனை” என்று உரிமைகோராதிருத்தல்
→ நன்றியுணர்வு
→ பணிவு
→ அருளை உணர்தல்
இதனால் திருமூலரின் “பேறு” என்பது வெறும் கிடைத்த பலன் என்ற மனநிலையைத் தாண்டுகிறது. வாழ்க்கையில் நமக்குக் கிடைத்த உயர்ந்தவற்றை உணர்ந்து, பேணி, அவற்றிற்கு உரிய முறையில் வாழும் திறனே ஒரு பேறாகிறது.
இந்தப் பாடல் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்று எப்படி நடைமுறையாகும்?
இன்று நான் புதிதாக எதையாவது பெறுவதற்கு முன், ஏற்கனவே என்னிடம் உள்ள மாணிக்கங்களை அடையாளம் காண முயலலாம்.
என் குடும்பத்தில் நான் பேண வேண்டிய உறவு எது?
என் அறிவில் நான் வளர்க்க வேண்டிய திறன் எது?
என் தொழிலில் நான் பாதுகாக்க வேண்டிய மதிப்பு எது?
என் பொறுப்பில் நான் வளர்க்க வேண்டிய மனிதர் யார்?
என் ஆன்மிக வாழ்வில் நான் அலட்சியப்படுத்தாமல் பேண வேண்டிய சாதனை எது?
பின்னர் ஒரே ஒரு செயலைத் தேர்ந்தெடுத்து இன்று அதைப் பேணலாம்.
திருமூலர் நம்மை எப்போதும் புதிய அனுபவங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கச் சொல்லவில்லை. இப்பாடலில் அவர் இன்னும் நுட்பமான ஒன்றைக் கற்பிக்கிறார்:
உள்ளே செல்;
உள்ளிருக்கும் ஒளியைக் காண்;
கண்டதை அலட்சியப்படுத்தாதே;
அன்புடன் பேண்;
பணிவுடன் தொழு.
அப்போது வாழ்க்கையின் வெளிப்புற நிகழ்வுகளுக்குள்ளேயே ஒரு “ஆணிப்பொன் மன்று” திறக்கத் தொடங்குகிறது. சாதாரணமாகத் தோன்றிய உறவு, கல்வி, தொழில், பொறுப்பு, தியானம் ஆகியவற்றுக்குள்ளேயே மதிப்பும் அருளும் இருப்பதை உணர்கிறோம்.
பாடல் 132-ன் வாழ்வியல் சூத்திரம்
காண்பது தொடக்கம் → உள்ளே செல்வது ஞானம் → மதிப்பை உணர்வது விழிப்பு → பேணுவது சாதனை → தொழுவது பணிவு → அதுவே பேற்றிற்கான வழி.
ஒரே பார்வையில் — திருமந்திரம் பாடல் 132
① இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தி
பாடல் 132, அருளால் வெளிப்பட்ட சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே சாதகர் காணும் திருக்கூத்தையும், அந்த அனுபவத்திற்குச் சாதகர் அளிக்க வேண்டிய பதிலையும் எடுத்துரைக்கிறது.
முந்தைய பாடலின் இறுதியில் சிவன் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” எனக் காட்டப்பட்டார். இப்பாடல் அதே “மாணிக்கம்” என்ற சொல்லிலிருந்து தொடங்கி அதன் “உள்ளே” சாதகரை அழைத்துச் செல்கிறது:
மாணிக்கம்
→ மரகதச் சோதி
→ மரகத மாடம்
→ ஆணிப்பொன் மன்று
→ திருக்கூத்து
→ பேணித் தொழுதல்
→ பேறு
இதில் திருமூலர் கூறும் நுண்ணிய செய்தி: இறையை அறிதல் மட்டும் போதாது; அறிந்த இறைஉண்மையை அகத்தில் பேணி, பணிவுடன் தொழுது, வாழ்வாக மாற்ற வேண்டும்.
② முக்கிய ஐந்து கருத்துக்கள்
#
முக்கியக் கருத்து
பாடலின் சாரம்
1
மாணிக்கத்துள்ளே
சிவப்பிரகாசத்தின் வெளித்தோற்றத்தில் நிற்காமல் அதன் அக ஆழத்திற்குச் சாதகர் செல்ல வேண்டும்
2
மரகதச் சோதி
சிவப்பிரகாசத்தின் அகத்தே மேலும் நுண்ணிய தெய்வீக ஒளி வெளிப்படுகிறது
3
மரகத மாடம் – ஆணிப்பொன் மன்று
ஒளி வெறும் காட்சியாக இல்லாமல் இறைசந்நிதியாகவும் திருக்கூத்திற்கான புனித அகத்தளமாகவும் விரிகிறது
4
ஆடும் திருக்கூத்து
சிவம் செயலற்ற தத்துவக் கருத்து மட்டுமல்ல; சிவ–சக்தியின் உயிருள்ள அருட்பேரியக்கமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது
5
பேணித் தொழுதல் → பேறு
இறையனுபவத்தின் நிறைவு காண்பதில் அல்ல; கண்டதை அன்புடன் பேணி, பணிவுடன் தொழுவதில் உள்ளது
③ இந்தப் பாடல் சாதகரை எப்படி மாற்றுகிறது?
இந்தப் பாடல் சாதகரிடம் முதலில் ஒரு அகநோக்கை உருவாக்குகிறது.
சாதாரண பார்வை வெளித்தோற்றத்தில் நிற்கிறது. ஆனால் திருமூலர் இருமுறை:
“மாணிக்கத்துள்ளே…”
என்று கூறுகிறார்.
இதன் சாதனைப் பொருள் — உள்ளே செல்.
புறத்தில் இறைவனை வழிபட்டவன், அகத்திலும் இறைசந்நிதியை உணரத் தொடங்க வேண்டும். தத்துவத்தை அறிந்தவன் அதன் உள்ளிருக்கும் அனுபவத்தைத் தேட வேண்டும். அனுபவத்தைப் பெற்றவன் அதன் உள்ளிருக்கும் அருளை உணர வேண்டும்.
இரண்டாவது மாற்றம்:
காண்பவனிலிருந்து பேணுபவனாக
ஆன்மிகப் பாதையில் ஒரு அனுபவம் கிடைப்பதே முடிவல்ல. அமைதி கிடைத்தால் அந்த அமைதியை வாழ்வில் பாதுகாக்க வேண்டும். ஞானம் கிடைத்தால் அது நடத்தையில் வெளிப்பட வேண்டும். அருள் உணரப்பட்டால் அது பணிவையும் அன்பையும் வளர்க்க வேண்டும்.
இதைத்தான் “பேணி” என்ற ஒரு சொல் சுமக்கிறது.
மூன்றாவது மாற்றம்:
அனுபவிப்பவனிலிருந்து தொழுபவனாக
ஆன்மிக அனுபவம் அகந்தையை வளர்த்தால் அது சாதகரின் வீழ்ச்சியாகலாம்.
“நான் கண்டேன்”, “நான் அனுபவித்தேன்”, “நான் அடைந்தேன்” என்பதிலிருந்து திருமூலர் சாதகரை:
“தொழுது”
என்ற நிலைக்குக் கொண்டுவருகிறார்.
அதாவது உண்மையான சிவானுபவத்தின் விளைவு ஆன்மிகப் பெருமை அல்ல; பணிவு.
நான்காவது மாற்றம்:
வழிபாட்டிலிருந்து வாழ்விற்கு
திருக்கூத்தைப் பேணுவது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வழிபாட்டு நேரத்தில் மட்டும் சிவனை நினைவுகூர்வதல்ல. சாதகர் கண்ட அருள் உண்மை அவரது உறவு, பேச்சு, தொழில், பொறுப்பு, சாதனை ஆகிய அனைத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
இதனால்:
காட்சி → உணர்வு → பேணுதல் → பணிவு → வாழ்க்கை மாற்றம்
என்ற அகமாற்றம் நிகழ்கிறது.
④ இந்தப் பாடலை ஒரு வரியில் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனில்
“அகத்துள் விளங்கும் சிவத்திருக் கூத்தைக் கண்டு, அன்பால் பேணி, பணிவால் தொழுதலே அருட்பேற்றிற்கான வழி.”
இன்னும் சுருக்கமாக:
கண்டதைப் பேண்; பேணியதைத் தொழு; தொழுதது பேறாகும்.
சாதனைச் சூத்திரமாக:
உள்ளே செல் → ஒளியைக் காண் → திருக்கூத்தை உணர் → பேண் → தொழு → பேறு பெறு.
⑤ இந்தப் பாடலின் முக்கியச் சொற்கள்
மாணிக்கத்துள்ளே
பாடல் 131-இன் “செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்” இங்கே தொடர்கிறது.
“உள்ளே” என்பது முக்கியமானது. திருமூலர் சாதகரின் பார்வையை மேற்பரப்பிலிருந்து அக ஆழத்திற்குக் கொண்டுசெல்கிறார்.
மரகதச் சோதி
மாணிக்கத்தின் அகத்தே வெளிப்படும் மரகதப் பிரகாசம். இறையனுபவத்தின் நுண்ணிய ஒளிநிலையை உருவகப்படுத்தும் சொற்றொடராக இதனை வாசிக்கலாம்.
மரகத மாடம்
முதல் அடியில் இருந்த “சோதி”, இரண்டாவது அடியில் “மாடம்” ஆகிறது.
இதனால்:
ஒளி → இருப்பிடம்
என்ற மாற்றம் நிகழ்கிறது.
தெய்வீக ஒளி வெறும் காணப்படும் பிரகாசமாக இல்லாமல், சாதகர் அகத்தில் நுழைந்து நிலைபெறும் சந்நிதியாக விரிகிறது.
ஆணிப்பொன் மன்று
தூய்மையும் உயர்வும் கொண்ட திருக்கூத்தரங்கு. அகத்தே வெளிப்படும் புனித சிவசந்நிதியின் உச்ச உருவகமாக இது அமைகிறது.
திருக்கூத்து
பாடலின் மைய அனுபவம்.
சிவம் வெறும் அறியப்படும் பொருளாக அல்ல; ஆடும் இறைநிலையாக அனுபவிக்கப்படுகிறது. இங்கு ஞானம் இயக்கமுள்ள இறை அனுபவமாக மாறுகிறது.
பேணி
இப்பாடலின் முக்கியமான சாதனைச் சொல்.
பேணுதல் என்பது:
என்ற பல அடுக்குகளைக் கொண்டது.
தொழுது
அறிந்ததையும் அனுபவித்ததையும் தனது சாதனையின் சொத்தாகக் கருதாமல், அதன் முன்னால் பணிவுடன் வணங்குதல்.
பேறு
சாதாரண உலகியல் பலனை மட்டும் குறிக்கவில்லை. பாடலின் சூழலில், திருக்கூத்தை உணர்ந்து பேணித் தொழுவதால் விளையும் உயர்ந்த ஆன்மிக அடைவை குறிக்கிறது.
ஒரே பார்வையில் — பாடலின் ஞான ஓட்டம்
பாடல் 131
“செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்”
↓
══════════════════════
பாடல் 132
══════════════════════
↓
“மாணிக்கத்துள்ளே”
↓
மரகதச் சோதி
↓
மரகத மாடம்
↓
ஆணிப்பொன் மன்று
↓
திருக்கூத்து
↓
காணுதல்
↓
பேணுதல்
↓
தொழுதல்
↓
பேறு
சாதகருக்கான ஐந்து படிகள்
பாடல் 131 → 132 : கருத்து வளர்ச்சி
பாடல் 131
பாடல் 132
அறிவிற்கு எல்லை
அகத்திற்குள் நுழைதல்
ஆதியான் அருட்செய்கிறான்
அருள் ஒளியாக வெளிப்படுகிறது
செழுஞ்சுடர் மாணிக்கம்
மாணிக்கத்துள்ளே மரகதச் சோதி
உமை காண ஆடும் சிவன்
பொன்மன்றில் ஆடும் திருக்கூத்து
அருளால் காணுதல்
கண்டதைப் பேணித் தொழுதல்
இதனால் 132, முந்தைய பாடலை மீண்டும் கூறவில்லை. 131-இல் கிடைத்த அருட்காட்சியை 132 சாதகரின் வழிபாட்டு அனுபவமாக மாற்றுகிறது.
திருச்சிற்றம்பலம்.